????เหมันต์พ่ายรัก????
บทที่ 10
เช้าวันรุ่งขึ้น ร่างบางนอนซมด้วยพิษไข้ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามใบหน้า มือบางไขว้ขว้าบนอากาศไปมา ปากซีดพึมพำอะไรสักอย่าง น้ำตาเธอไหลออกมาจากหางตาอย่างไม่รู้ตัว
"แม่ ฮึก หนึ่งกลัว ช่วยด้วย~"
เหมือนเธอกำลังจมดิ่งลงไปในน้ำ เธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ ร่างบางตะเกียกตะกายขึ้นฝั่ง แต่ก็ไปไม่ถึงสักที จนเธอเริ่มหมดแรงจมดิ่งลงไปใต้น้ำ
"เธอ! เธอ! " เหมันต์เขย่าตัวคนตัวเล็กที่นอนไขว้ขว้าอะไรสักอย่างบนอากาศ
"เฮือก! ~ "
เธอสะดุ้งตื่น เปลือกตาอันหนักอึ้งของเธอขยับช้าๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมา เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มรูปงาม ใบหน้าเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ หญิงสาวดีดตัวขึ้นลุกนั่งอย่างรวดเร็ว เมื่อคิดว่าเขาจะเข้ามาทำมิดีมิร้ายกับเธอดั่งเช่นเมื่อคืน คิดแล้วหญิงสาวก็ใบหน้าแดงก่ำ
"ขะ..เข้ามาทำไม!" เธอยกผ้าห่มคลุมกายไว้อย่างมิดชิด
"เช้าแล้ว กูมาปลุกมึงไม่เห็นมึงตื่นเสียที" เสียงทุ้มเอ่ยบอกก่อนจะลุกขึ้นยืน เขามองร่างบางที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำไม่รู้เพราะพิษไข้ หรือเพราะเขินเขากันแน่
"ไปล้างหน้าล้างตาซะ จะได้ออกเดินทาง" เขาว่าจบก็หันหลังเดินออกไป
เธอลุกเก็บที่นอนก่อนจะออกไปล้างหน้าล้างตา เธอยืนบิดตัวไปมาไล่ความเมื่อยในตัว ก่อนจะมองไปรอบๆ ยังมืดอยู่เลย ฟ้ายังไม่สว่างเลยอ่ะ ตื่นเช้าจัง เธอคิดในใจ
"นี่คุณ มันยังไม่เช้าเลยนะ จะรีบไปไหน" เธอถามอย่างสงสัย
"นี่มันตีสี่แล้ว สายมากแล้วต้องรีบเดินทาง ถ้ารอฟ้าสว่างแดดมันจะร้อน" เขาตอบเสียงเรียบ
"อ้อ" เธอพยักหน้าเข้าใจ
"อ๊ะ! แล้วกระเป๋าฉันล่ะ" เธอพึ่งนึกขึ้นได้ว่ากระเป๋ากล้องเธอหายไป
"ไม่รู้ หายไปแล้วมั้ง"
"ชิส์" เธอสะบัดหน้าพรืดใส่เขา
"มึงชื่ออะไร" อยู่ๆเขาก็เอ่ยถามขึ้นมา
"นับหนึ่ง" เธอตอบ
"หึ"
ทุกคนเก็บของสัมภาระเรียบร้อย ก่อนจะเดินไปขึ้นม้าของแต่ละคน หญิงสาวยืนเซ่ออยู่ อย่างไม่รู้ว่าจะไปยังไง
"แล้วฉันล่ะ" เธอเอ่ยถาม เมื่อไม่เหลือม้าสักตัว ถึงมีเธอก็ขี่ไม่เป็อยู่ดี
"ขึ้นมานี่" ชายหนุ่มชี้ที่นั่งตรงข้างหน้าเขา
"ไม่เอาอ่ะ ไปขึ้นกับคุณราชิดดีกว่า" ร่างบางหันหลังจะไปขึ้นม้าอีกตัว มือหนาโน้มลงมาขว้าร่างบางก่อนจะยกขึ้นม้าอย่างง่ายดาย
"ว้ายย!! " เธอร้องอย่างใ
"อยู่นิ่งๆ"
ก่อนที่ชายหนุ่มจะควบม้าออกไปตามด้วยขบวนองครักษ์ แรงควบม้าทำให้เธอเบียดเสียดกับอกแกร่งอย่างห้ามไม่ได้ เธอพยายามดันตัวออกห่าง แต่ก็เด้งใส่เขาอยู่ดี
"นี่คุณ ขยับออกไปหน่อยได้มั้ย" เธอแห้วใส่เขา
"จะให้ขยับไปไหนล่ะ ม้าตัวแค่นี้"
เธอทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของเขาไปมา ไม่มีเสียงพูดเล็ดลอดออกมา ต่างคนต่างเงียบ
"คุณเป็ใครหรอ" เธอถามขึ้นมาทำลายความเงียบ
"ถามทำไม"
"เอ้า ก็ฉันอยากรู้ ทำไมถึงมีทหารมาด้วยล่ะ" เธอถามอย่างสงสัย
"รู้แค่ว่ากูชื่อเหมันต์ก็พอ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ตาคมจ้องมองทางข้างหน้า
"คุณเป็โจรจริงๆหรอ"
"อืม โจรปล้นสวาทมึงไง" แววตาคมเผลอสบกับแววตาของเธอ ต่างคนต่างจ้องมองกันก่อนที่หญิงสาวจะเป็ฝ่ายหลบตาเสียก่อน
"แล้วเราจะไปที่ไหน" เธอยังไม่รู้เลยว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน ป่านนี้แม่ของเธอคงเป็ห่วงแย่
"บ้านของฉัน"
"คุณไปส่งฉันกลับบ้านได้มั้ย แม่ฉันคงจะตามหาฉันแล้ว" เธอเอ่ยเสียงเศร้าเมื่อคิดถึงมารดา น้ำตาเธอรื่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
"............" เขาไม่ตอบ แต่กำลังใช้ความคิดอยู่
ชายหนุ่มควบม้าไปเรื่อยๆ แสงอาทิตย์เริ่มส่องสว่างขึ้นมา เขามองหญิงสาวที่ตอนนี้นอนหลับบนอกแกร่งของเขาไปแล้ว ให้ตายสิ ขนาดอยู่บนหลังม้าเ้าหล่อนยังหลับได้ เชื่อเธอเลยจริงๆ เขาครุ่นคิดในใจ พลางส่ายหัวน้อยๆ เขาหยิบผ้ามาคลุมหน้าให้เธอก่อนจะควบม้าต่อไป
"องค์ชาย!! ดูนั่นพะย่ะค่ะ" ราชิดชี้ให้ดูพายุทะเลทรายก้อนมหึมาก้อนใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว
"ทุกคนหาที่ซ่อน!!!"
เขาะโบอกทหารก่อนจะพากันเอาม้าไปผูกไว้กับตอไม้อย่างแ่า เขาปลุกหญิงสาวให้ตื่นก่อนจะรีบยกเธอลงจากหลังม้า เธอสลึมสลือตื่น
"อื้อ อะไรอ่ะ ถึงแล้วหรอ" เธอว่าพลางปิดปากหาว
"ตอนนี้เราต้องรีบหลบก่อน! พายุทะเลทรายกำลังมา!!" เขาลากหญิงสาวไปหลบตรงเนินทรายสูงๆ
"ห๊า!! พะ..พายุทะเลทรายหรอ แล้วเราจะเป็อะไรมั้ย" เธอถามอย่างหวาดกลัว เธอเคยอ่านเจอมาบ้างว่ามันน่ากลัวขนาดไหน
"เออ หลบก่อนเร็ว อย่าถามมาก ทุกคนหลบให้ดี ระวังตัวกันด้วย!!" เขาะโบอกทหารก่อนจะหยิบผ้าหนาๆ มาคลุมให้หญิงสาวทั้งตัว
"แล้วคุณล่ะ" เธอถามเมื่อเห็นว่าเขาคลุมให้เธอแต่ตัวเองไม่มีอะไรคลุม
"ไม่เป็ไรหรอก" เขาว่าก่อนจะเอาผ้าคลุมหน้าไว้
หญิงสาวเอาผ้าคลุมรอบตัวเขาและตัวเธอ ชายหนุ่มสบตากับหญิงสาว เขารู้สึกแปลกๆ แต่ไม่ทันได้คิดอะไรลมพายุก็พัดมาอย่างรวดเร็ว พายุทะเลทรายนั้น ถือกำเนิดมาจากความชื้นในอากาศไปัักับความร้อน โดยเป็ลมร้อนจากบริเวณอันแห้งแล้ง เมื่อปัจจัยเหล่านี้เกิดการผสมผสานกัน จะทำให้เกิดลมมีกำลังแรง และลมนี้จะพัดพาเอาฝุ่นรวมถึงเม็ดทรายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กระแสลมจะพัดไปเรื่อยๆ พร้อมหอบเอาฝุ่นต่างๆ จนเกิดเป็เมฆสีน้ำตาลขนาดมหึมาเคลื่อนที่ตามกระแสลม ชายหนุ่มคลุมตัวเขาและหญิงสาวไว้ ทุกอย่างมืดไปหมดมองแทบไม่เห็นอะไร เม็ดทรายปลิวเข้าหน้าเข้าปากเต็มไปหมด มันละเอียดมากจนสามารถผ่านทะลุเสื้อผ้าอาภรณ์มาได้ นานแค่ไหนไม่รู้กว่าพายุจะดับไป เมื่อพายุเริ่มหายไปแล้ว เขาก็ค่อยๆเอาผ้าคลุมออก มองหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้หน้าเปื้อนดินทรายเต็มไปหมด เขาปัดทรายบนหน้าเธออย่างแ่เบา ก่อนจะพากันลุกขึ้นยืน มีม้าหายไปบางตัวเพราะมันตื่นใจนวิ่งเตลิดหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้
"เป็ไงทุกคน มีใครเป็อะไรมั้ย" เขาเอ่ยถามทหารทุกคน
"ไม่มีพะย่ะค่ะ"
"อืม งั้นเราก็ออกเดินทางต่อ"
เขาะโขึ้นหลังม้า ก่อนจะรวบเอวบางด้วยมือข้างเดียว เธอเกาะหลังม้าแน่น ชายหนุ่มควบมาออกเดินทางต่อทันที
186
