ฉินเทียนกับหลงหลินพูดคุยกันอยู่่หนึ่ง ไม่นานฉินเทียนก็ไล่สตรีตัวน้อยจากไป อย่างไรเสียงชายหญิงก็แตกต่าง ดึกดื่นมืดค่ำนางมาหาตัวเขาในสถานที่อันเปล่าเปลี่ยวเช่นนี้ แม้ผู้คนทั่วทั้งสำนักจะรู้ว่าตัวเขานั้นช่างเป็บุรุษกระจอกงอกง่อย เป็เพียงผู้บ่มเพาะขั้นสัญญาลักษณ์ขาวจางขั้นหนึ่ง ไม่มีวันจะทำอะไรหลงหลินได้ เพียงฝ่ามือเดียวของนางก็ฆ่าเขาได้ แต่ถึงอย่างนั้นใจคนนั้นก็ยากแท้หยั่งถึง
หากพวกมันปรารถนาจะพูดในทางเสียหาย อย่างไรหลงหลินนางก็เป็สตรี แม้นางจะยังอ่อนต่อโลกและไม่ใส่ใจต่อสิ่งเหล่านี้ แต่ฉินเทียนเล่า ตัวมันไม่มีทางปล่อยให้ผู้ที่เป็เสมือนน้องสาวของตัวมันเองผู้นี้เสียหายได้อย่างแน่นอน จึงพูดคุยเพียงชั่วครู่แล้วไล่นางจากไป แม้นางจะไม่พอใจบ้างก็ตาม
ในใจของฉินเทียนก็ใจหาย จากกันวันนี้กับหลงหลินก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้พบเจอกันอีก พรุ่งนี้นางจะเดินทางไปยังสำนักอันดับหนึ่งของทวีปเล็กแห่งนี้ ส่วนตัวมันก็กำลังจะไปทำภารกิจที่มีโอกาสตายมากกว่ามีชีวิตอยู่ แต่ฉินเทียนก็ไม่ได้บอกเื่นี้กับนาง ได้แต่ไล่นางจากไป
.
.
.
หลงเจี่ยยืนอยู่มุมหนึ่งในเงามืดค่อยๆ มองดูบุตรธิดาของตัวมันหลงหลินเดินจากเพลิงพักหลังเก่าโทรมของฉินเทียน ตัวมันอยู่ที่นี่ตลอดเวลา และได้ยินทุกสิ่งอย่างที่ฉินเทียนพูดกับหลงหลิน ในใจของมันก็ได้แต่ถอนหายใจ มันรู้สึกผิดต่อฉินเทียนไม่น้อย บุตรธิดาของมันก็นับว่าประหลาดมีมิตรสหายอยู่เพียงน้อยนิด และไม่ชอบทำสิ่งที่สตรีวัยเยาว์ส่วนใหญ่ชอบทำกัน แต่นางดันมาชมชอบอยู่ติดกับฉินเทียน สร้างความประหลาดใจและลำบากใจให้หลงเจี่ยไม่น้อย วันนี้บุตรธิดาของมันได้ออกปากขอร้องก่อนจะออกเดินทางไปยังสำนักฟ้าอนันตร์ ขออนุญาตมาบอกลาฉินเทียนเป็ครั้งสุดท้าย
ตอนแรกหลงเจี่ยคิดว่าฉินเทียนจะออกปากขอร้องบุตรธิดาของตนให้ออกปากมาขอร้องตัวมันสั่งไม่ให้ตัวมันเองฉินเทียน ไม่ต้องออกไปทำภารกิจสืบหาเบาะแสของนางมารผลึกโลหิต แต่ในความเป็จริงก็หาไม่ ฉินเทียนไม่กล่าวเื่นี้ต้องหลงหลินแม้แต่น้อย หลงเจี่ยก็ได้แต่รอบด่าตัวเองในใจว่าดูิ่วัยเยาว์อย่างฉินเทียนผู้นี้มากเกินไป ไม่คิดว่าเ้าเด็กนี่จะเป็ห่วงเป็ใยบุตรธิดาตนเองมากขนาดนี้ ที่ฉินเทียนไม่บอกกล่าวเื่ภารกิจกับหลงหลินก็คงมีแค่เพียงเหตุผลเดียว คือตัวมันกลัวหลงหลินเด็กสาวตัวน้อยของมันจะเป็ห่วงตัวมัน
ในฐานะพี่ชายนับว่าฉินเทียนทำได้ดีจริงๆ
หลงเจี่ยเหยียบพื้นดินในความมืดมิดไร้เสียงไร้ััใดๆ ที่เหล่าผู้ฝึกฝนระดับต่ำจะค้นพบ มันรักษาระยะห่างจากหลงหลินดูแลนางอยู่ห่างๆ อย่างเงียบๆ จนกระทั่งบุตรธิดาของมันกลับเข้าที่พักอย่างปลอดภัยมันจึงแยกจาก
.
.
.
เมื่อผ่านราตรีก็ถึงเวลาย่ำรุ่ง เสียงไก่ป่าร้องขันดังไปทั่ว สายลมแมกไม้ก็ปลิวสลวย เหล่าเด็กน้อยวัยเยาว์ บ้างสิบปี บ้างสิบสองปี วิ่งกันไปมาให้ควักไขว้ แต่หากให้สังเกตดีๆ เหล่าวัยเยาว์ทั้งหลาย ณ ที่แห่งนี้ ต่างก็มีตราสัญญาลักษณ์กลางหน้าผาเป็สีขาวจากกันทุกคน บ้างมีหนึ่งจุดแต้มด้านล่างตราสัญญาลักษณ์ บ้างมีสองจุดแต้ม แต่ถึงอย่างนั้นบางคนก็มีสามจุดแต้มให้เห็น จุดเล็กๆ เหล่านี้ใต้ตราสัญญาลักษณ์กลางหน้าผากแสดงถึงขีดขั้นของร่างจิติญญา หรือก็คือความแข็งแกร่งของบุคคลนั้นๆ
การบ่มเพาะจิติญญาของแดนนี้ จุดแต้มเหล่านี้แสดงถึงความสามารถและศักยภาพของผู้บ่มเพาะได้เป็อย่างดี ว่ากันว่าโดยทั่วไปขอบเขตระดับขาวจางที่เป็ขอบเขตระดับต่ำสุดจะใช้เวลาบ่มเพาะหนี่งปีต่อหนึ่งขั้น เมื่อครบหกปีจากขาวจางไปสู่ขาวเข้มใช้เวลาเพิ่มอีกโดยทั่วไป 6 ปี และแต่ละขั้นของระดับขาวเข้มก็จะใช้ระยะเวลาบ่มเพาะโดยทั่วไปขั้นละ 6 ปี แต่หากมีพร์แต่กำเนิดมีชีพจริญญามากกว่าคนทั่วไประยะเวลาในการฝึกก็จะน้อยกว่าคนทั่วไปมาก เช่นเดียวกับหลงหลินบุตรธิดาของหลงเจี่ย ที่บัดนี้อายุ 14 ปี แต่สามารถบ่มเพาะจนถึงระดับตราสัญญาลักษณ์ขาวเข้มขั้นสองได้ สิ่งนี้นับว่าหาได้ยากยิ่งทีเดียว จึงไม่น่าแปลกใจที่แม้แต่สำนักใหญ่ก็ยังปรารถนาในการรับตัวนางไปฝึกฝน
เพราะในการบ่มเพาะนั้นยิ่งระดับสูงมากเท่าไหร่ระยะเวลาที่จะใช้บ่มเพาะแต่ละขั้นก็ยิ่งยาวนานอย่างมิอาจจะประมาณได้ ว่ากันว่าขีดสุดของขอบเขตของดินแดนแห่งนี้คือตราสัญญาลักษณ์สีแดงเข้ม ว่ากันว่าแต่ละขั้นในระดับสีแดงนั้นต้องใช้เวลานับพันๆ ปี สิ่งเหล่านี้อย่าว่าแต่สามัญชนเลย แม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับต่ำก็มิอาจจะเข้าใจและคิดฝันถึงได้
ณ ตอนนี้ฉินเทียนรีบเก็บข้าวของของตน วันนี้เป็วันที่ตัวมันต้องออกเดินทางไปทำภารกิจแล้ว แม้จะมีระดับกางบ่มเพาะเพียงตราสัญญาลักษณ์ขาวจางหนึ่งจุดแต้มเท่านั้น ฉินเทียนได้แต่ทอดถอนใจในความอับโชคของตัวมันเอง เมื่อวานตัวมันพึงบอกกล่าวกับหลงหลินสตรีตัวน้อยของมันว่าเมื่อใดหากนางถูกใครกลั่นแกล้งรังแกให้มาฟ้องตัวมัน มันทำตัวเก่งกล้าต่อหน้าสตรีตัวน้อย หากแต่พอมองดูตัวมันเองตอนนี้ช่างน่าอดสู่ยิ่งนัก
ด้านหน้าสำนักเมฆาพยับวันนี้ดูเหมือนว่าเป็แหล่งรวมตัวของคนดวงตก แต่ละคนที่ถูกส่งมามีแต่คนที่มิอาจจะใช่การ ขอบเขตสูงสุดที่ส่งมากคือตราสัญญาลักษณ์เหลืองอ่อนหนึ่งจุดแต้ม บุคคลท่านนี้เป็อาจารย์ในสำนัก แต่ว่ากันว่าเป็คนไร้ภูมิหลังไร้ที่พึงจึงถูกส่งมาเป็หัวหน้าภารกิจนี้ ส่วนเหล่าลูกศิษย์ลูกหาที่ถูกส่งมาอีกสิบคนเมื่อมองไปดีๆ แม้ทุกคนจะเป็ระดับขาวเข้มกันหมด หากแต่เมื่อสังเกตรูปร่างหน้าตาดีๆ ก็จะพบว่ามีแต่ผู้สูงวัยอายุสามสิบขึ้นทั้งนั้น
ฉินเทียนเห็นแบบนี้ก็ไม่แปลกใจ
ฉินเทียนเดินก้มหน้าก้มตาบุคลิกท่วงท่านอบน้อมเดินเข้ากลุ่มหมายแสดงตัวว่าเป็หนึ่งในผู้ได้รับภารกิจ หากแต่เมื่อเดินเข้าไปสายตาของศิษย์รุ่นใหญ่ทั้งหลายที่มองจ้องมาทางฉินเทียนก็คล้ายเป็สายตาที่ดูถูกดูแคลนยิ่ง ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่นัก ฉินเทียนชินกับสายตาแบบนี้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นในใจมันก็ยังแอบบ่นอยู่ไม่น้อย 'ในเวลาแบบนี้พวกเอ็งยังจะมาทำแบบนี้กับข้าอีกรึ อีกไม่ช้าก็จะตายด้วยกันหมดทุกคนอยู่แล้ว เหอ...' ฉินเทียนได้แต่ถอนหายใจในใจเบาๆ
ท่านอาจารย์ผู้มีตราสัญญาลักษณ์เหลืองอ่อน เห็นฉินเทียนตัวมันก็ดูเหมือนจะไม่พอใจเช่นกันถึงกับออกปากอย่างไม่เกรงใจ "นิมันจะกลั่นแกล้งกันมากไปแล้วจริงๆ ศิษย์ดีๆ มีไม่ส่งไป แต่กับเอาขยะใช้การใช้งานไม่ได้มาเป็ภาระให้ข้า" พูดจบฉินเทียนก็ได้กระบอกไม้หนึ่งอันมา ภายในเป็สถานที่ดำเนินการภารกิจ เป็ป่าหนาทึบกว้างใหญ่เร้นลับหลายพันลี้ มันเป็รอยต่อระหว่างหลายเขตเมือง ว่ากันว่าภายในนั้นมีอสูรจิติญญาดุร้ายมากมาย
"เ้าศิษย์ขยะ ข้าในฐานะอาจารย์และผู้ดูแลภารกิจนี้ ข้าจะขอพูดกับเ้าตรงๆ ตรงนี้เลยละกัน ภารกิจนี้อย่างไรพวกเราก็ต้องกระทำไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ แต่ผู้คนก็ต่างรักชีวิตของตัวเอง เมื่อเ้าไปถึงรอยต่อป่าแล้ว ชีวิตของเ้า เ้าก็เป็ผู้ดูแลเอาเองเถอะ ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับวาสนา แม้แต่ตัวข้ากับศิษย์ติดตามคนอื่นๆ ก็ยังไม่มั่นใจจะมีชีวิตกลับมา เ้าไม่จำเป็ต้องรวมกลุ่มกับพวกข้า เพียงแค่เข้าไปในนั้นและรอดกลับมา ถ้าทำได้ก็นับว่าบุญมากแล้ว ตัวข้ามิอาจจะนำเ้ามาเป็ภาระของกลุ่มได้ มีเ้าอยู่โอกาสตายของข้าคงมากขึ้น"
แม้ท่านอาจารย์ผู้มีตราสัญญาลักษณ์เหลืองอ่อนหนึ่งจุดแต้มจะพูดเหมือนมอบโอกาสรอดให้ฉินเทียน ว่าให้อิสระมิต้องไปทำภารกิจสืบหานางมารผลึกโลหิตเช่นคนอื่นๆ วาจาดูเหมือนเมตตา หากแต่เนื้อแท้ก็เป็ที่รู้กันดี ตัวของมันไม่้าให้ฉินเทียนไปเป็ภาระ
ฉินเทียนพยักหน้านอบน้อมแสดงออกว่าเข้าใจในสิ่งที่ท่านอาจารย์บอกกล่าว ทีท่ามิได้แสดงออกว่าตำหนิติเตียนใดๆ ซึ่งตัวอาจารย์ มันน้อมรับคำสั่งสอนโดยสดุดี ทีท่าแบบนี้ของฉินเทียนอันที่จริงตัวมันก็หาได้อยากจะทำไม่ เนื้อแท้ก็อยากจะด่าว่ามันต่อว่า ว่าไอ้เดรัจฉานไอ้ต่ำทรามเห็นแก่ตัว หากมีเรี่ยวแรงแล้วละก็ ตัวมันก็จะออกหมัดออกมือออกเท้ากระทืบมันเสียให้จบดิน
แต่อนิจจาไม่ว่าจะชีวิตนี้หรือชีวิตเก่าก่อนตัวมันเองก็เกิดมาแต่สถานที่ยากแค้น ตอนชีวิตเก่าก่อนยังดีหน่อยแต่ละคนไม่มีวรยุทธ์ ตอนต่อสู้กันแม้ฉินเทียนจะร่างผอมแห้งอ่อนแอกว่า แต่เพราะใจสู้ต่อยตีกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก็ไม่ค่อยจะแพ้ใครอาศัยใจสู้เป็หลัก หากแต่มาชีวิตนี้ความต่างของจุดแต้มหนึ่งจุดช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน แม้ปรารถนาจะสู้ตายเพียงแค่นิ้วก้อยของอีกฝ่ายก็ทำให้ตัวมันเองตายได้แล้ว คิดสภาพแล้วฉินเทียนก็สู้ไม่ลงจริงๆ สู้ไปก็ตายเปล่า ได้แต่กดข่มความรู้สึกไว้ในใจ ด่าพ่อล่อแม่มันในความคิดเท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้นหากวันหนึ่งฉินเทียนแข็งแกร่ง ตัวมันก็หาใช่บุรุษมีนิสัยเ้าคิดเ้าแค้น สิ่งใดอภัยได้ก็อภัยสิ่งใดมองข้ามได้ก็มองข้าม เพราะมันใช้ชีวิตแบบนี้ ทั้งอดทน ทั้งมองข้ามความโกรธแค้นได้ ทำให้่หนึ่งของชีวิตเก่าก่อนตัวมันก็นับว่ารุ่งเรืองไม่น้อย ได้เป็นักศึกษาวิจัยที่มหาลัยอันดับหนึ่ง ทั้งยังโดดเด่นในสายตาของศาสตราจารย์ทั้งหลายที่ให้การสนับสนุนตัวมันอย่างดี ด้วยเพราะกิริยาท่าทางนอบน้อมแบบนี้แล ที่เข้าถึงผู้หลักผู้ใหญ่ได้ดียิ่ง
แต่ในชีวิตนี้ดูจะไม่ค่อยเป็แบบนั้นเท่าไหร่ ท่าทีแบบนี้ของฉินเทียนกลับมีแต่คนดูิ่เหยียดหยาม แต่ข้อดีก็ใช่ว่าจะไม่มี เพราะทีท่าไร้พิษภัยปัจจุบันจึงยังไม่ตกตาย ยังเป็คนที่มีชีวิตอยู่ ลองตอนนี้ฉินเทียนเป็คนอารมณ์ร้อนสู้ชีวิตดูสิ ตัวมันคงถูกใครหลายคนวางแผนกำจัดทิ้งไปนานแล้ว
คนไร้ตระกูลสนับสนุนคนไร้ชื่อเสียง ตายไปก็ไม่มีคนสนใจ
ในขณะที่เหล่าศิษย์อาจารย์ทั้งหลายกำลังจะออกไปทำภารกิจนั้น เสียงใสๆ ดังกังวานที่คุ้นเคยก็ดังมาจากท้องนภา เมื่อฉินเทียนและคนทั้งหลายมองขึ้นไปบนท้องนภา ก็เห็นอินทรีปีกครามที่บินด้วยความเร็วสูง
อินทรีปีกครามตัวนี้คนทั้งหลายรู้กันเป็อย่างดีว่ามันเป็สัตว์จิติญญาอัญเชิญของท่านเ้าสำนัก ส่วนเสียงใสๆ นั่นคงจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากหลงหลิน นางกล่าววาจาเสียงใสะโมาจากอินทรีปีกครามบนท้องนภาเรียกพี่ใหญ่ๆ อยู่หลายคำ
ก่อนที่อินทรีปีกครามจะร่อนลงโดยมีท่านเ้าสำนักหลงเจี่ยและหลงหลินยืนอยู่ นางโบกไม้โบกมือสีหน้าเศร้าเล็กน้อย "พี่ใหญ่ข้าต้องไปแล้วนะ ถ้าข้าว่างๆ ข้าจะกลับมาเยี่ยมท่าน" หลงหลินพูดแบบนี้ก็ช่างไม่รู้ความนางใสซื่อดุจเด็กน้อย
เส้นทางแห่งผู้ฝึกตนนั้นช่างยาวนาน ฉินเทียนรู้ดีว่าจากกับน้องสาวต่างสายเืครั้งนี้ ชีวิตนี้อาจจะมิได้เจออันอีก แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเลือกตอบนางโดยเลือกใช้คำพูดให้กำลังใจนาง ตัวฉินเทียนรู้ดีว่านังเด็กน้อยคนนี้ติดเขามาขนาดไหน "เ้าไปเถอะหลงหลิน วันหนึ่งพี่ใหญ่จะเป็ดังคันแซ่ลู่ จะท้องทั่วหล้าเจ็ดคาบสมุทรอย่างอิสรเสรี เ้าไม่ต้องเป็ห่วงพี่ใหญ่คนนี้ พี่ใหญ่คนนี้มิได้อ่อนแอ" ฉินเทียนผายมือให้หลงหลินจากไปอย่างไร้กังวล
ฉินเทียนรู้ดีว่าตอนนี้หลงหลินรู้ความมากแล้ว นางมิใช่เด็กหญิงอายุเจ็ดแปดขวบที่เข้าใจว่าเป็ผู้ใหญ่แค่ตัวใหญ่ก็แข็งแกร่ง ที่นี่เป็แดนแห่งการฝึกตน จะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ แค่มองสัญญาลักษณ์และจุดแต้มตรงกลางหน้าผาก็รู้ได้
อินทรีปีกครามค่อยๆ บินขึ้นสู่ท้องนภาและอีกไม่กี่อึดใจก็พุ่งทะยานหายไปลับขอบฟ้า
ระยะเวลาผ่านไปไม่นาน จากความรู้สึกอบอุ่นใจ เมื่อฉินเทียนปรายตามองไปโดยรอบ สายตาที่คุ้นเคยของศิษย์อาจารย์ในสำนักก็มองจ้องมาที่มัน หญิงงามทำร้ายมันอีกแล้ว ฉินเทียนหัวเราะเสียงดังก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากสำนักไป
คนอื่นๆ ควบขี่ม้า แต่ตัวมันใช้เท้าก้าวเดิน
แต่ฉินเทียนวันนี้ก็ไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจที่ตัวเองไม่มีม้าให้ควบขี่ กลับดีใจเสียอีกที่วันนี้ตายช้าขึ้นกว่าคนอื่นได้อีกนิด
420
