เกิดใหม่ครั้งนี้โดนเนรเทศไม่พอ...ยังมีสามีเป็นสตรีอีกหรือ [มีE-book]]

        บทที่97

        สังหารหนึ่งเพื่อปกป้องทั้งหมด

        เซี่ยอันอวี่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหนานกงจิ่นอวี่อย่างไม่กระพริบสายตาของเขาในยามนี้นิ่งสงบ ไม่ได้หลบเลี่ยง ไม่ได้เบือนหนีและสิ่งที่นางเห็นภายในนั้นก็คือ...ความจริงใจ

        คำพูดของเขา ไม่ได้มีเจตนาจะชักจูงไม่ได้กล่าวเพื่อปกป้องตัวเองอย่างจอมปลอมหากแต่พูดออกมาจากความคิดที่ฝังรากอยู่ในใจมาเนิ่นนาน

        หนานกงจิ่นอวี่เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงไว้ด้วยแรงของเหตุผลที่มั่นคง

        “ในโลกใบนี้…” เขาเริ่มต้น “แม้ว่าผู้คนจะร้องขอความยุติธรรมหรือความเท่าเทียมก็ตาม”

        “แต่ความจริงก็คือตั้งแต่คนเราลืมตาดูโลก...ก็ไม่มีสิ่งใดเท่าเทียมกันเลย”

        เขาหยุดเพียงชั่วอึดใจจ้องลึกลงในดวงตาของเซี่ยอันอวี่ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        “บางคนเกิดมาพร้อมอำนาจบางคนเกิดมาพร้อมความยากจน เกิดมาท่ามกลางครอบครัวที่มั่งมี หรือครอบครัวที่แทบไม่มีอะไรเลย”

        “เมื่อพื้นฐานยังไม่เท่ากันแล้วจะเรียกว่าโลกใบนี้ ‘เท่าเทียม’ ได้อย่างไร?”

        เสียงของเขายังคงสงบนิ่งสะท้อนออกมาจากคนที่ไม่ได้พูดเพียงเพื่อปลอบใจแต่มาจากคนที่ผ่านการเลือกและการลงมือกระทำที่ยากลำบากด้วยตัวเอง

        “ข้าไม่ได้บอกว่าการกระทำของข้า...ในการสังหารชายผู้นั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง”
“แน่นอนว่ามันผิด” เขายอมรับตรงไปตรงมา
“ผิดที่ข้าตัดสินชีวิตคนทั้งที่เขายังไม่ได้ก่อเหตุร้ายแรงอะไรออกมา”

        เซี่ยอันอวี่ยังคงนิ่งเงียบรับฟังทุกถ้อยคำโดยไม่ขัดจังหวะ นางมองเขา รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งในแววตา

        “แต่...สิ่งที่ข้าทำ”หนานกงจิ่นอวี่เอ่ยต่อ “มันเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ”

        “อย่างน้อยก็เพื่อให้ข้าสามารถควบคุมเมืองแห่งนี้ได้ในอนาคต”

        เสียงของเขาช้าลงแต่ละคำเต็มไปด้วยน้ำหนัก

        “เจ้าก็รู้ดีว่าสถานการณ์ของเราตอนนี้เป็นเช่นไร...”

        “ฤดูคลั่งที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่เดือน...”

        “ความอดอยากที่กำลังแผ่ซึมเข้ามาทุกพื้นที่...ไม่ว่าใครในเมืองนี้ก็อาจจะอดตายได้ทุกเมื่อ”

        เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นอย่างช้า ๆแล้วแตะลงเบา ๆ ที่ผืนเตียงข้างใบหน้านาง ราวกับเน้นย้ำคำพูดสุดท้าย 

        “หากข้าไม่สามารถควบคุมเมืองนี้ได้...สถานการณ์จะเลวร้ายยิ่งกว่าที่เป็นอยู่”

        คำพูดของเขาจบลงในความเงียบทว่าความหมายของมันยังคงสะท้อนอยู่ในห้องอย่างชัดเจน

        หนานกงจิ่นอวี่ไม่ได้พยายามให้นางยอมรับหากแต่เขาเพียงพยายามทำให้นาง...เข้าใจ

        สถานการณ์ของเมืองกู่หลิงซาในยามนี้...ย่ำแย่จนไม่อาจปฏิเสธได้

        ประชากรที่เหลืออยู่มีเพียงหยิบมือชีวิตของทุกคนแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่ออาหารร่อยหายากยิ่งกว่าทอง คลังเสบียงร่อยหรอลงทุกวันและความอดอยากเริ่มเผยเงาดำมืดของมันขึ้นทีละน้อย

        และที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่านั้นฤดูคลั่งที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

        ไม่ว่าจะเป็นภัยจากภายในหรือหายนะจากภายนอก ล้วนแต่เป็นปัจจัยที่สามารถล้มเมืองทั้งเมืองลงได้ในพริบตา

        หนานกงจิ่นอวี่รับรู้ถึงทุกแรงกดดันและเขาก็แบกมันไว้ทั้งหมดบนบ่าในฐานะผู้นำ

        เขาพูดกับเซี่ยอันอวี่ด้วยน้ำเสียงแน่นหนักแต่อ่อนลงจากก่อนหน้ากล่าวถ่ายทอดสัจธรรมและเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังการตัดสินใจอันโหดร้ายของเขา

        หากเขาไม่ควบคุมเมืองนี้อย่างเบ็ดเสร็จหากเขาเปิดโอกาสให้ความวุ่นวายค่อย ๆ งอกงามเหมือนหญ้าในรอยร้าวหากเขาปล่อยให้ผู้คนคิดว่า ‘ไม่มีใครกล้าฆ่าใคร’ ทหารและเจ้าเมืองก็จะไม่มีอำนาจมากพอ

        เช่นนั้นแผนการทุกอย่างที่เขาและทหารของเขาเตรียมไว้หนทางเอาตัวรอดที่หวังจะใช้ปกป้องทั้งเมือง ก็จะพังทลายลงราวกับตึกที่ไร้รากฐาน

        เพราะแบบนั้น เขาจึงสังหารหนึ่งคน...เพื่อให้หลายร้อยชีวิตภายในเมืองนี้ มีโอกาสรอดต่อไป

        “เจ้าเข้าใจแล้วใช่หรือไม่”หนานกงจิ่นอวี่เอ่ยขึ้นในความเงียบ

        เซี่ยอันอวี่พยักหน้าช้า ๆศีรษะขยับขึ้นลงเล็กน้อย  หงึก ๆ อย่างเชื่องช้าไม่ใช่เพราะยอมรับทั้งหมดทันที แต่เพราะนางเข้าใจแล้วว่า เหตุใดเขาจึงเลือกเช่นนั้น

        ทว่า...เพียงอึดใจต่อมานางก็เอ่ยถามสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจมาตลอด

        “แต่ว่า...ถ้าหากวันหนึ่ง...” 

        “ข้า...กลายเป็นคนที่ต้องถูกสังหารเพื่อความอยู่รอดของผู้คน”

        “ท่าน...จะสังหารข้าหรือไม่?”

        คำถามนั้นเอ่ยด้วยเสียงเบาแต่กลับกรีดผ่านบรรยากาศที่เงียบงันราวกับคมมีด

        หนานกงจิ่นอวี่ชะงักไปเล็กน้อยเขาหยุดนิ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเซี่ยอันอวี่อย่างตรงไปตรงมา

        แววตาของเขานิ่ง สงบและแฝงบางสิ่งไว้ลึกเกินจะอ่านได้ในชั่วพริบตาเดียว

        และในขณะเดียวกันเซี่ยอันอวี่เองก็มองตอบเขาเช่นกัน นิ่ง เงียบ แต่แน่วแน่

        ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเสียงลมที่พัดลอดผ่านหน้าต่างไม้แผ่วเบา กลายเป็นเสียงเดียวที่ยังคงอยู่

        เซี่ยอันอวี่รู้ดี...ว่าชายตรงหน้าคือคนที่แบกทั้งเมืองนี้ไว้บนบ่าเขาเป็นคนที่ต้องคิดถึงภาพรวมในทุกลมหายใจ

        นางเพียงต้องการรู้ว่า...ถ้าวันหนึ่ง"นาง" กลายเป็นสิ่งที่ต้องเลือกเขาจะตัดสินใจอย่างไร

        เซี่ยอันอวี่ไม่ได้ถามคำถามนั้นเพื่อให้เขาเลือกนาง หรือให้คำสัญญาใด ๆ แก่นาง

        นางเพียงต้องการได้ยินคำตอบคำตอบที่อาจไม่มีความหมายอะไรในสายตาใคร แต่สำคัญกับนางอย่างยิ่ง

        อย่างน้อย...เพียงเพื่อให้นางรู้ว่าตนควรเชื่อใจเขาได้หรือไม่

        นางรู้ดีว่าหนานกงจิ่นอวี่มีความลับบางอย่างอยู่ในใจและนางเองก็มีความลับเช่นเดียวกันในโลกที่ต่างคนต่างต้องมีสิ่งที่ปิดบังไว้เบื้องหลังแววตาสงบนิ่ง

        หนานกงจิ่นอวี่นิ่งเงียบไปพักใหญ่ท่ามกลางความมืดและความเงียบที่รายล้อม ราวกับกำลังไตร่ตรองคำตอบที่จะมอบให้

        จนกระทั่งในที่สุด เขาก็เอ่ยออกมาช้าๆ

        “ข้าจะปกป้องเจ้า...ในฐานะฮูหยินของข้า”

        เขาพูดเพียงเท่านั้น ไม่มีคำสัญญาไม่มีถ้อยคำหวาน ไม่มีการเอ่ยว่า “ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า” หรือ “เจ้าจะปลอดภัยแน่นอน” มีเพียงคำยืนยันหนึ่งเดียวที่นางต้องตีความเอาเอง

        จากนั้นหนานกงจิ่นอวี่ก็พลิกตัวกลับไปยังที่นอนของตนเองอย่างสงบเขาเอนกายลง เหลือเพียงเงาร่างสูงใหญ่ใต้ผ้าห่มแล้วก็หลับตาลงราวกับทุกอย่างที่ควรพูดได้ถูกกล่าวไปหมดแล้ว

        เขาหลับอย่างรวดเร็ว ไร้ความลังเลไร้เสียงถอนใจ

        เซี่ยอันอวี่ที่ยังนอนอยู่ในตำแหน่งเดิมขมวดคิ้วเล็กน้อย

        นางไม่แน่ใจในความหมายของถ้อยคำที่เขาพูดนักแต่ต้องยอมรับว่าบทสนทนาในค่ำคืนนี้...ได้ปลดเปลื้องความหวาดกลัวในใจของนางไปไม่น้อย

        ความรู้สึกหนักอึ้งภายในอกเริ่มเบาลงอย่างช้าๆ ความกลัวที่เคยแน่นขึงคล้ายถูกคลี่คลายออกเล็กน้อย

        เมื่อความรู้สึกสงบเริ่มเข้าครอบงำในที่สุด ตั้งแต่เมื่อไรนางก็ไม่แน่ใจ เซี่ยอันอวี่ก็หลับไป

        ภายใต้รัตติกาลอันเงียบสงัดค่ำคืนนี้จึงผ่านพ้นไปอย่างเงียบงัน…

        ยามเช้าเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็วแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าเริ่มสาดทอลอดผ่านช่องหน้าต่างของเรือนไม้เข้าสัมผัสผิวเนื้ออย่างแผ่วเบา

        เซี่ยอันอวี่ขยับตัวเบา ๆก่อนจะลืมตาขึ้น

        นางรู้สึกถึงแสงที่สว่างกว่าปกติและทันทีที่พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง นางก็ตระหนักได้ว่าตนตื่นสายกว่าทุกวั

        เพราะราตรีก่อนหน้า นางนอนไม่หลับมานานกว่าจะเข้าสู่ห้วงนิทรา

        นางดีดตัวลุกจากเตียงอย่างรวดเร็วใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องอย่างแทบไม่ทันคิด

        และก็เป็นไปตามที่คาดไว้ภายในบ้านเงียบสงัด ไร้เงาของหนานกงจิ่นอวี่หรือทหารนายใด

        เซี่ยอันอวี่รีบตรงไปล้างหน้าล้างตาใช้น้ำเย็นจากตุ่มไม้สาดใส่ใบหน้าเพื่อปลุกสติ จากนั้นก็ตรงไปยังโต๊ะอาหารเล็ก ๆที่มีข้าวกับกับข้าวง่าย นางกินอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ 

        หลังจากนั้นก็รีบวิ่งออกไปดูสวนผักอย่างรวดเร็ว