ลีดเดอร์สาว คาวสวาท

เสียงบานประตูสับล็อกเบา ๆ ของผู้กองวุติทิ้งความเงียบให้ดังก้องขึ้นมาอีกครั้งภายในห้องพัก เจนนี่เหลือบสายตามองแผ่นหลังเนียนของมิ้นท์ที่บัดนี้ดูนิ่งงันราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงความคิดของตัวเอง มือนุ่มของเพื่อนรักยังคงจับชายเสื้อตัวใหม่บิดไปมา ผิวกายขาวผ่องที่เพิ่งผ่านสายน้ำยังคงมีรอยริ้วสีกุหลาบจาง ๆ ตอกย้ำ รสสัมผัสอันหนาใหญ่ตอกย้ำความบริสุทธิ์ ที่เพิ่งผ่านพ้นไป

เจนนี่สูดหายใจเข้าลึก ข่มกลั้นก้อนความกระอักกระอ่วนใจกับภาพจำที่พวกเธอเพิ่งนัวเนีย แลกเปลี่ยนสัมผัสรัญจวนใจในรูปแบบสามคนก่อนหน้านี้ลงไปให้ลึกที่สุด ยามนี้เกียรติยศและหัวใจของมิ้นท์สำคัญกว่าสิ่งใด

"มิ้นท์..." เจนนี่เอ่ยทำลายความเงียบ ขยับกายเข้าไปนั่งข้าง ๆ พลันเอื้อมมืออันสั่นเทาไปกุมมือนุ่มของเพื่อนรักไว้ "ผู้กองวุติ... เขาเป็นคนดีมากเลยนะมึง"

มิ้นท์สะดุ้งน้อย ๆ ใบหน้าเนียนที่ยังคงซับสีเลือดฝาดจากไอร้อนของบทรักเมื่อครู่หันมามองเจนนี่ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกและวาววับไปด้วยประกายบางอย่างที่เจนนี่ไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือประกายตาของหญิงสาวที่เพิ่งค้นพบ ‘รักครั้งแรก’ ของชีวิต

"อืม... เขาช่วยพวกเราไว้ แถมยังยอมเจ็บตัวรับมีดแทนกูอีก" มิ้นท์กระซิบตอบ เสียงหวานสั่นพร่าพลันก้มหน้าลงหลบสายตาด้วยความขัดเขินยามนึกถึงสรรพนาม 'เด็กดี' และอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นหนั่นแน่นของนายตำรวจหนุ่ม

เจนนี่ลอบมองอาการนั้นด้วยหัวใจที่เต้นหน่วง แม้ในส่วนลึกจะยังคงละอายใจใจจะขาดกับกระแสสวาทที่ทรยศจิตสำนึกจนเกือบเลยเถิดกลายร่างเป็นความสัมพันธ์สามคน ทว่าความรู้สึกผิดฐานเป็นคนลากมิ้นท์เข้ามาในวังวนอุบาทว์นี้กลับมีมากกว่า เจนนี่ฝืนยิ้มบางเบา บีบมือนุ่มของเพื่อนรักแน่นขึ้นเพื่อส่งผ่านความจริงใจ

"สายตาที่เขา มองมึงเมื่อกี้... มันไม่ใช่สายตาของตำรวจที่มองผู้เสียหายหรอกนะมิ้นท์" เจนนี่หยั่งเชิง น้ำเสียงอ่อนโยนลง "เขามองมึงด้วยความรัก... และความปกป้อง"

"เจนนี่... แต่เรื่องเมื่อกี้..." มิ้นท์เงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและละอายใจ "พวกเรา... มึงกับเขาก็... แล้วเมื่อกี้พวกเรายังทำเรื่องน่าเกลียดแบบนั้น..."

"มันคือฤทธิ์ยา มิ้นท์! พวกเราควบคุมตัวเองไม่ได้ และกูก็เป็นคนเข้าไปแทรกมึงเอง" เจนนี่รีบตัดบท ขอบตาขืนร้อนทว่าน้ำเสียงกลับเด็ดขาดเพื่อปลดล็อกตราบาปในใจเพื่อน "แต่หลังจากที่พวกเราได้สติ สายตาของผู้กองที่มองตรงมาที่มึงคนเดียวมันคือของจริง... มิ้นท์ กูรู้ว่ามึงรู้สึกยังไงกับเขา ถ้ามึงชอบผู้กอง... กูก็พร้อมจะสนับสนุนมึงอย่างเต็มที่นะ"

คำสารภาพและแรงสนับสนุนอันบริสุทธิ์ใจของเจนนี่ทำเอาทำนบน้ำตาของมิ้นท์ร่วงพรู หญิงสาวโผเข้ากอดเพื่อนรักแน่น ความกระอักกระอ่วนใจในคราแรกถูกทลายลงด้วยมิตรภาพแท้ ทว่าท่ามกลางความซาบซึ้ง...

- - - - 

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เดินตรงกลับมายังห้องพักพร้อมกับเสียงเปิดประตูทำให้เจนนี่และมิ้นท์ที่กำลังกอดปลอบกันอยู่บนเตียงต้องรีบผละออกจากกัน... ร่างสูงใหญ่ของผู้กองวุติในชุดเครื่องแบบที่ยังคงมีรอยยับย่นก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเวลานี้เคร่งเครียดขรึมตึงจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมกริบฉายแววดุดันฉับพลันยามที่เขากวาดสายตามองความเรียบร้อยรอบห้อง ทว่าเมื่อสายตาของเขาเลื่อนไปสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของมิ้นท์ ความแข็งกร้าวก็อ่อนแสงลงเล็กน้อย แฝงไปด้วยความอาทรและปกป้องอย่างปิดไม่มิด

ผู้กองหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วางแฟ้มเอกสารและสมุดบันทึกเล่มเล็กลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเคร่งขรึม

"ผมได้ข้อมูลสำคัญจากปากไอ้โจกับลุงสอนแล้วครับ... พวกมันคายชื่อผู้บงการเบื้องหลังที่จ้างวานพวกมันมาวางยาและถ่ายคลิปแบล็กเมล์คุณเจนนี่แล้ว"

เจนนี่ขยับตัวเข้ามาใกล้ทันที หัวใจเต้นระทึกด้วยความโกรธแค้น "ใครคะผู้กอง? ใครเป็นคนทำเรื่องสารเลวแบบนี้กับเจนนี่?"

ผู้กองวุตินิ่งไปอึดอัดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้สองสาวต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด "มันบอกว่า คนที่เอาเงินห้าแสนมาจ้างพวกมัน... ชื่อ 'น้ำฟ้า' ครับ"

"น้ำฟ้า?!"

ทั้งเจนนี่และมิ้นท์อุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ชื่อของเพื่อนไฮโซร่วมคณะในมหาวิทยาลัยคนนั้นราวกับเป็นสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางห้องพัก ภาพความหลังในอดีตแล่นปราดเข้ามาในหัวสมองของสองสาวทันที ปมขัดแย้งที่พวกเธอคิดว่าเป็นเพียงเรื่องปัญญาอ่อนในวัยเรียน บัดนี้กลับกลายเป็นชนวนเหตุแห่งฝันร้ายอันมืดมิด

เจนนี่ขขบกรามแน่นจนแก้มเนียนขึ้นสันระริก นึกย้อนไปถึงช่วงที่มีการประกวดคัดเลือกเป็นตัวจริงของทีมเชียร์ลีดเดอร์ประจำมหาวิทยาลัย ในตอนนั้น น้ำฟ้าซึ่งเป็นสาวไฮโซบ้านรวยมักจะโอ้อวดและประกาศกร้าวกับคนทั้งคณะไว้ล่วงหน้าอย่างมั่นใจว่าตำแหน่งตัวจริงไม่มีทางหลุดมือเธอไปแน่ ๆ ทว่าผลการประกาศกลับกลายร่างเป็นความอับอายครั้งใหญ่ เมื่อคณะกรรมการเลือกเจนนี่และมิ้นท์เป็นตัวจริง ส่วนน้ำฟ้ากลับหลุดโผ ไม่ได้รับคัดเลือกแม้กระทั่งตัวสำรอง

ความเสียหน้าในครั้งนั้นทำให้น้ำฟ้าถูกเพื่อน ๆ ในกลุ่มลอบนินทาและหัวเราะเยาะ ยายคุณหนูไฮโซผู้เอาแต่ใจจึงเก็บงำความอิจฉาริษยาและฝังหุ่นความแค้นไว้ในใจชั่วนิรันดร์ เธอมองว่าเจนนี่และมิ้นท์คือขวากหนามที่แย่งชิงสปอตไลต์ไปจากเธอ

"มันแค้นคุณสองคนเรื่องประกวดเชียร์ลีดเดอร์ในตอนนั้นครับ" ผู้กองวุติอธิบายต่อ น้ำเสียงเข้มขึ้นด้วยความรังเกียจในความเพิกเฉยต่อศีลธรรมของคนร้าย "มันเสียหน้าเพราะโอ้อวดไว้เยอะ พอไม่ได้ มันเลยวางแผนจะทำลายชื่อเสียงของคุณเจนนี่ให้ย่อยยับ... มันสั่งให้ไอ้โจวางยาปลุกเร้าแล้วอัดคลิปประจาน เพื่อให้คุณเจนนี่ต้องอับอายขายหน้ายิ่งกว่าที่มันเคยเจอหลายเท่า"

"จิตใจทำด้วยอะไร... แค่เรื่องลีดเดอร์ ถึงกับต้องทำลายชีวิตคนขนาดนี้เลยเหรอ" เจนนี่ก้มหน้าฟุบลงกับเข่า ร้องไห้ออกมาด้วยความสมเพชและโกรธแค้นขีดสุด

ในขณะที่เจนนี่กำลังดำดิ่งอยู่กับความแค้น มิ้นท์กลับรู้สึกได้ถึงกระแสอุ่นอ้าวของสายตาคู่หนึ่งที่มองตรงมา... ผู้กองวุติกำลังจ้องมองเธออยู่ ดวงตาของนายตำรวจหนุ่มเต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกห่วงใยและปกป้องอย่างท่วมท้น เขารู้ดีว่ามิ้นท์คือผู้บริสุทธิ์ที่ยอมเดินเข้าหากับดักเพื่อช่วยเพื่อน และบัดนี้เธอก็กลายเป็นหนึ่งในเป้าหมายความแค้นของน้ำฟ้าเช่นกัน มิ้นท์ลอบสบตาเขา หัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรงด้วยกระแสของ 'รักครั้งแรก' ที่สุกปลั่งท่ามกลางสถานการณ์คดีอันร้อนระอุ

และภาพสายตาที่เชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้งของผู้กองหนุ่มและมิ้นท์นั้น... ก็ยังคงตกอยู่ภายใต้การจับสังเกตของเจนนี่ที่ชำเลืองมองขึ้นมาด้วยความรู้สึกสับสนระคนซับซ้อนในใจ

 - - - -

ท่ามกลางบทสนทนาอันตึงเครียดระคนเศร้าโศกที่เจนนี่กำลังนั่งกุมมือบอกเล่าความอัดอั้นและปรึกษาหาทางออกกับป้าผันอยู่ตรงมุมห้องกว้าง ผู้กองวุติลอบมองภาพนั้นด้วยความเข้าใจ ก่อนที่สายตาคู่คมกริบจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ร่างระหงของมิ้นท์ หญิงสาวที่ยังคงนั่งนิ่งเงียบอยู่บนปลายเตียง ดวงตาคู่สวยของเธอทอดมองต่ำ ร่องรอยความตื่นกลัวและคราบรอยแดงจาง ๆ บนข้อมือเนียนจากแรงบีบของไอ้โจก่อนหน้านี้ทำให้นายตำรวจหนุ่มรู้สึกหน่วงข้ากข้างในอกอย่างบอกไม่ถูก

"คุณมิ้นท์ครับ... ออกมาข้างนอกกับผมสักครู่หนึ่งสิ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจปรับให้เบาลงเอ่ยเรียก มิ้นท์สะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมที่แฝงแววเว้าวอนกึ่งออกคำสั่งอย่างสุภาพ เธอพยักหน้ารับแผ่วเบาแล้วลุกขึ้นก้าวเท้าเดินตามร่างสูงใหญ่แยกตัวออกมายังห้องพักผ่อนส่วนตัวอีกฝั่งหนึ่งของเซฟเฮ้าส์ เพื่อเปิดโอกาสให้เจนนี่และแม่บ้านเก่าแก่ได้ใช้เวลาเยียวยาใจกันตามลำพัง

เมื่อบานประตูห้องพักส่วนตัวปิดลง ความเงียบที่สลัวไปด้วยแสงไฟสีนวลก็โอบล้อมคนทั้งคู่เอาไว้ ผู้กองวุติจัดแจงให้มิ้นท์นั่งลงบนเก้าอี้บุนวมนุ่ม ก่อนที่เขาจะทรุดกายลงนั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าเธอ ชายหนุ่มเปิดกล่องปฐมพยาบาลพลันเอื้อมมือแกร่งอันร้อนผ่าวไปจับข้อมือบางของเธอขึ้นมาอย่างแผ่วเบาที่สุด ราวกับกลัวว่าหากเขาออกแรงมากเกินไป ร่างระหงตรงหน้าจะแตกสลายลงไปอีกครั้ง

"เจ็บมากไหมครับ... ผมเอายาทาสมานแผลมาทารอยช้ำให้"

วุติเอ่ยถามพลางใช้สำลีชุบน้ำยาเช็ดทำความสะอาดผิวกายเนียนละเอียดอย่างทะนุถนอม สัมผัสอุ่นชื้นและนุ่มนวลจากปลายนิ้วแกร่งที่ค่อย ๆ บรรจงแตะแต้มเนื้อยาลงบนข้อพับและรอยแดง บ่งบอกถึงความใส่ใจอันลึกซึ้งภายใต้ท่าทางนิ่งขรึม มิ้นท์จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก สายตาของเธอเลื่อนไปเห็นผ้าพันแผลที่ท่อนแขนของเขาที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยจากการรับคมมีดแทนเธอ

"ผู้กอง... แขนของผู้กองล่ะคะ แผลเปิดหรือเปล่า มิ้นท์ทำแผลให้ไหม..." เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความห่วงใยจากใจจริง

วุติชะงักมือขยับเงยหน้าขึ้นสบสายตาฉ่ำวาวคู่สวย เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของสาวบริสุทธิ์ที่เวลานี้มีแต่ความอาทรต่อเขา ทั้งที่ตัวเองเพิ่งผ่านฝันร้ายมาแท้ ๆ ความน่ารักเดียงสานั้นทลายกำแพงในใจของเสือหนุ่มจนหมดสิ้น ชายหนุ่มวางหลอดยาลง พลันขยับกายขึ้นรวบร่างระหงของมิ้นท์เข้ามาไว้ในอ้อมแขนแกร่งแน่นหนา

อ้อมกอดของผู้กองวุติช่างกว้างขวาง อบอุ่น และมั่นคงแข็งแรงดั่งปราการหิน มิ้นท์ซบใบหน้าเนียนลงกับแผงอกตึงแน่น สองมือบางโอบกำเสื้อเครื่องแบบของเขาไว้แน่นหนา ราวกับพายุร้ายทั้งหมดในชีวิตได้มลายหายไปเพียงแค่ได้อยู่ในอ้อมอกของชายคนนี้ น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลร่วงอาบแก้ม มันคือความรู้สึกปลอดภัยขีดสุดที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน และในวินาทีนั้น... เธอก็ตระหนักได้ว่าใจดวงน้อยได้ดิ่งลึกสู่ 'รักครั้งแรก' อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

"แผลของผมแค่นี้ไกลหัวใจครับ... แต่แผลของคุณมิ้นท์สำคัญกว่า" วุติกระซิบเสียงพร่า พลางกระชับอ้อมกอดโยกกายปลอบประโลมเธอเบา ๆ "ไม่ต้องกลัวแล้วนะคนดี จากนี้ไป... ผมจะปกป้องคุณเอง จะไม่มีใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณได้อีกแล้ว"

คำมั่นสัญญาอันหนักแน่นทำให้อารมณ์รักลึกซึ้งพุ่งทะยานถึงขีดสุด ผู้กองวุติค่อย ๆ ผละอ้อมกอดออกเล็กน้อย มือแกร่งเชยคางมนของหญิงสาวขึ้นมาให้สบตากัน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาช้า ๆ จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันและกัน ก่อนที่เรียวปากหยักได้รูปจะประกบปิดลงบนริมฝีปากอิ่มระเรื่อของมิ้นท์อย่างแผ่วเบา

รสจูบในครานี้ไม่มีความหยาบโลนหรือป่าเถื่อนจากฤทธิ์ยาบีบคั้นเหมือนก่อนหน้า หากแต่เป็นจูบที่แสนหวาน ละมุนละไม และเต็มไปด้วยความลึกซึ้งแฝงความหมายทนุถนอม วุติขยับเรียวปากขบเม้มหยอกเย้ากลีบปากนุ่มอย่างเชื่องช้า สอดแทรกปลายลิ้นอุ่นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดมอบความวาบหวามชวนฝัน มิ้นท์หลับตาพริ้มตอบรับสัมผัสรักนั้นด้วยความรู้สึกซาบซ่านจนสมองขาวโพลน หัวใจพองโตฟินขั้นสุดไปกับรสรักอันแสนอ่อนโยนของชายในดวงใจ จูบแสนหวานที่สลักลึกและตอกย้ำว่าต่อจากนี้... ชีวิตและหัวใจของเธอได้ตกเป็นของนายตำรวจหนุ่มคนนี้อย่างแท้จริง