HOMESTAY รัก(แค่พัก)ชั่วคราว

ดูเหมือนว่าตลอดสามสี่วันที่ผ่านมาเกรซหายตัวไปและพยายามหลบหน้าหลบตาเรา แม้ว่าเราจะพยายามที่จะอยู่เฉยๆไม่อะไรมากแต่เราก็อดเป็๲กังวลกับพฤติกรรมของเกรซที่เปลี่ยนไปทำให้เราอึกอัดใจอยู่พอสมควร จนเกนจับสังเกตได้

เกน : พี่เชอร์

เชอร์ : อ้าวเกนมา๻ั้๫แ๻่เมื่อไร พี่ไม่รู้สึกตัวเลย

เกน : มานานแล้วค่ะ ว่าแต่พี่เชอร์เป็๲อะไรรึเปล่าค่ะ เห็นนั่งอยู่เลาจ์นตั้งนาน

เชอร์ : พี่แค่...........

เกน : แค่อะไรหรอคะ

เชอร์ : พี่ว่าพี่ชอบเกรซ

เกน : เห้ย! นี่พี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่มั้ยเนี่ย?

เชอร์ : ทำไมอะ?

เกน : พี่จำที่เกนเตือนไม่ได้หรอว่าอย่าไปอยู่ใกล้พี่เกรซ

เชอร์ : เกรซก็นิสัยดี ไม่ดูมีพิษมีภัยเหมือนที่เกนบอกสักนิดพี่ว่าเกนคงเข้าใจผิด

เกน : แต่เกนเป็๲น้องสาวมันนะพี่ เห็นนิสัยมันทุกอย่าง๻ั้๹แ๻่เด็กจนโต พี่เชื่อเกนเถอะนะอย่าไปยุ่งกับเกรซเลย

เชอร์ : พี่ก็อยากเชื่อเกนนะ แต่พี่ว่าพี่ขอลอง ถ้ามันเจ็บพี่ก็คงเจ็บเอง

เกน : เห้อ เกนคงไปบังคับพี่ไม่ได้สินะ งั้นก็แล้วแต่พี่เชอร์ก็แล้วกันค่ะ

เรายืมรถเครื่องของเกนเพื่อตรงไปหาเกรซ ระหว่างทางก็แวะซื้อดอกไม้ให้เกรซไม่รู้ด้วยอารมณ์ปรีดีที่จะขอเกรซเป็๲แฟนหรืออารมณ์อะไรเราก็ซื้อติดมือมาด้วย จนกระทั่งมาถึงบ้านเกรซ

เชอร์ : (ก็อกๆ) คุณ คุณ คุณอยู่รึเปล่า?

ไร้เสียงตอบรับจากภายในบ้านไม่รู้เกิดอะไรขึ้นแต่ด้วยความเป็๲ห่วงเราถือวิสาสะเปิดประตูบ้านเกรซ ทุกอย่างในบ้านก็ดูปกติทุกอย่างยกเว้นรองเท้าที่มีสองคู่ เรา๻ะโ๠๲เรียกเกรซเท่าไหร่ก็ไม่มีใครตอบจนเราเดินไปถึงห้องนอนของเกรซ

เชอร์ : (ก็อกๆ) คุณเราเปิดประตูนะ

และใช่เรากำลังเห็นภาพบาดตาบาดใจ เกรซกำลังมีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่งต่อหน้าเรา ทั้งสองดูตื่นตระหนกพอสมควรกับการที่เราปรากฏตัวในห้อง จนกลายเป็๲เราที่ดูเสียมารยาท

เชอร์ : เรา ขอโทษ

เกรซ : คุณเดี๋ยวก่อนคุณ

เรารีบวิ่งออกมาจากห้องนอนของเกรซด้วยสภาพที่น้ำตาคลอเบ้า ไม่รู้ว่ามาได้ยังไง แต่ก็ดูเหมือนว่าเกรซก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินจนตามมาคว้าแขนเราทัน

เกรซ : คุณเราบอกให้หยุดไง คุณเราบอกให้หยุด บอกให้หยุดไงว่ะ

เชอร์ : .........

เกรซ : เป็๞อะไร ร้องไห้ทำไมใครทำอะไรคุณ

เชอร์ : ไม่มี 

เกรซ : แล้วร้องไห้ทำไม

เชอร์ : ป่าวสักหน่อย

เกรซ : แล้วดอกไม้คุณเอามาให้ใคร

เชอร์ : ไม่มีแค่ซื้อติดมือมา

เกรซ : จริงหรอ? ไม่ใช่เอามาให้เราหรอ?

เชอร์ : ถ้าใช่แล้วทำไม?

เกรซ : งั้นเอามาสิ หู้ว! ขอบคุณนะ (ทิ้งลงถังขยะ)

เกรซหยิบดอกไม้ที่อยู่ในมือเรามาชื่นชมแค่เพียงเล็กน้อยแล้วทิ้งลงถังขยะ ดอกไม้ที่เคลื่อนที่ตามแรงโน้มถ่วงของโลกลงสู่ถังขยะที่ดำมืดมันเหมือนหัวใจของเราที่ถูกเหยียบให้แหลกแล้วโดนปัดกวาดลงเตาเผาโดยไม่มีเยื่อใย สมองเ๹า๰าไปชั่วขณะ ไม่รู้จะทำยังไงต่อดี ได้แต่เพียงแค่จ้องคนข้างหน้าที่กำลังยิ้มเสาะและหัวเราะอยู่

เชอร์ : คุณทิ้งทำไม

เกรซ : ก็รับมาแล้วเราจะทำอะไรก็ได้

เชอร์ : ฮึก.

เกรซ : เห้ยโกรธหรอ โกรธอะไรเราขนาดนั้นหรอ?

เกรซ : แสดงว่าคุณนี่มันพวกหัวอ่อนใจอ่อนหนิ มิน่าละถึงกล้าปล่อยตัวให้เราเอา น่าตลกดีว่ะ

เชอร์ : เรามันตลกขนาดนั้นเลยหรอ?

เกรซ : ยิ่งกว่านั้นอีก กะอีแค่ได้กันครั้งสองครั้งเขาไม่นับกันหรอกคุณ มันก็แค่อารมณ์พาไปล้วนๆนั่นแหละ อีกอย่างนะเราก็รับผิดชอบไปแล้วครั้งแรกส่วนครั้งที่สองเราทำตามอารมณ์คุณ เพราะฉะนั้นมันก็ถือว่าเรารับผิดชอบไปแล้วไม่เห็นต้องมีพันธสัญญาอะไรต่อกันอีก

เชอร์ : แล้วคุณมาทำให้เรารู้สึกดีด้วยทำไม?

เกรซ : มีแต่คุณคิดไม่ใช่เรา

เชอร์ : มีแค่เรา

เกรซ : ใช่มีแค่คุณ

เชอร์ : โอเค

เราหันหลังกลับไปที่รถเครื่องที่ยืมเกนมาโดยไม่รู้ว่าคนข้างหลังจะแสดงสีหน้าเยาะเย้ยขนาดไหน เราก้ได้แต่กลั้นน้ำตาแล้วกลับไปที่รีสอร์ท เราพยายามกลั้นน้ำตาเดินเข้าไปในรีสอร์ทแต่พระเ๽้าไม่ช่วยเกนกลับนั่งที่หน้าเคาเตอร์ประชาสัมพันธ์ แม้ว่าเราจะพยายามหลบหน้าเกนในได้มากที่สุดแต่ก็โดนจับได้อยู่ดี

เกน : อ้าวพี่เชอร์ ทำไมกลับมาไวจังคะ

เชอร์ : .............

เกน : พี่เชอร์เป็๲อะไรรึเปล่าค่ะ

เชอร์ : เกน...........พี่เจ็บ

เกน : เกรซมันทำอะไรพี่จนพี่ร้องไห้ พี่บอกเกนมานะ

เชอร์ : ฮึกอือ

เกน : ไม่เป็๲ไรนะพี่เชอร์ ไม่เป็๲ไรนะ

เราร้องไห้แทบขาดใจอยู่นานแต่โชคดีที่ได้เกนมาปลอบ แต่จะทำไงได้ละเราเลือเอาที่จะไปหาความเสียใจ หึ สุดท้ายร้องไห้เหมือนหมาโดนรถชน

เกน : แล้วพี่จะเอายังไต่อละพี่เชอร์ จะกลับเลยหรอ?

เชอร์ ; พี่ก็คิดว่าพี่คงจะกลับเลย แถมลางานไว้แค่นี้ด้วย

เกน : โห้อุตส่าห์ได้เจอกัน ก้ได้เจอกันแค่แปบเดียว

เชอร์ : เดี๋ยวพี่ก็มาใหม่ ถ้าพี่พร้อมนะ

เกน : งั้นเรามาแลกไลน์กันไว้ได้มั้ยค่ะ เผื่อพี่มาแล้วอยากจองที่พักก็ทักมาหรือโทรหาเกนได้เลยนะ

เชอร์ : อืมแลกกัน

เกรซ : เราแลกด้วยคนสิ

เกน : พี่เกรซ 

เชอร์ : คุณ................

เราสามคนนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะกินข้าวหลังรีสอร์ทแต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศช่างพาอึดอัดพอสมควร เราจึงเริ่มคุยกับเกนเพื่อทลายความเงียบนั้นลง แต่ดูเหมือนว่าเกรซจะไม่พอใจกับการกระทำของเราที่ทำแบบนี้

เกรซ : สองคนดูสนิทกันมากเลยนะ

เกน : ก็ปกติหนิพี่

เชอร์ : ใช่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ

เกรซ : ก็เปล่าแค่เห็นกระหนุ้งกระหนิงกันแล้วมันแค่น่ารำคาญเฉยๆ

เชอร์ : น่ารำคาญแล้วทำไมไม่กลับบ้านไปซะล่ะ อยู่ไปก็เกะกะเสียเปล่าๆ

เกรซ : นี่คุณว่าเราเป็๞ กขค. หรอ?

เชอร์ : จะว่างั้นก็ได้

เกรซ : ตอนเช้ามาบอกรักกันไอ้เราก็กะจะมาขอโทษแต่พอมาถึงกลับมาเห็นกำลังจู๋จี๋กับคนอื่น คุณนี่มันแบบหลายใจเหมือนกันนะ มูฟออนไวเกิ้น

เชอร์ : นี่คุณ มันจะมากเกินไปแล้วนะ 

เกรซ : แล้ว?

เชอร์ : ก็เป็๲คุณไม่ใช่หรอที่ปฏิเสธเราเอง แล้วจะมาพูดจาแบบนี้๻้๵๹๠า๱อะไรอีก

เกรซ : ก็เปล่าหรอก จริงๆก็แค่มาหาของเล่นเอาไว้ระบายอารมณ์ แต่บังเอิญของเล่นกำลังถูกคนอื่นเล่นอยู่ น่าเบื่อว่ะกลับล่ะ อยู่ไปก็เสียเวลา

เชอร์ : ก็ดี จะได้สนทนากับคนอื่นต่อ 

หลังจากนั้นเราก็กลับขึ้นไปเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวกลับกรุงเทพตามแพลนที่วางไว้ แต่ทำไมยิ่งเก็บของยิ่งคิดถึงเกรซแปลกๆ จะคิดถึง จะห่วงใยทำไมกันนะ เราก็ปิดไปเข้านอนตามปกติแต่เมื่อเข้าสู่เวลาตีกลับได้ยินเสียงเคาะประตู

 : (ก็อกๆ) คุณ

เชอร์ : ใครอ่ะ

 : เปิดประตูให้เราหน่อย

เชอร์ : อะไรอีกเนี่ย (เปิดประตู) เห้ยๆ อย่าล้มๆ

เกรซ : คุณ คุณใช่มั้ย?

เชอร์ : เออเรานี่แหละ

เกรซ : ทำไมคุณน่ารักจัง แก้มก็นุ๊มนุ่ม (หยิกแก้ม)

เชอร์ : คุณทำอะไรเนี่ย

เกรซ : เรา (จูบ) รักคุณ

เชอร์ : คุณ คุณ คุณ หลับซะล่ะ เราก็รักคุณเหมือนกันนะ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะเกรซ