หลังจากที่หลานเซียนได้เห็นเหตุการณ์ที่จุนเป่ากำลังทำร้ายหญิงนางหนึ่งจนล้มไปอยู่ที่พื้น เขาก็รีบเข้าไปห้ามทันที เเต่ทว่าหญิงทั้งนั้นเนื้อตัวสกปรกเต็มไปด้วยเศษอาหารที่หกเลอะเสื้อผ้านาง หลานเซียนรีบพยุงนางลุกขึ้นไปนั่งเก้าอี้ก่อนจะเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนาง
"พี่ใหญ่กับพี่รองเล่นอะไรเนี่ย ข้าเลอะไปหมดแล้วเห็นไหมเนี่ย เจ็บตัวด้วย ข้าอุตส่าห์นำอาหารที่ข้าตั้งใจทำ มาให้พี่ใหญ่ลองชิม แล้วนี่อะไร..ข้าชิมเองหมดทั้งตัวแล้วเนี่ย ฮื้ม!!"
"ที่แท้ก็เป็เ้าเองหรอชิวลู่ เ้าเข้ามาทำอะไรในจวนของพี่"
"ก็ข้าได้ยินท่านพ่อทรงรับสั่งว่าท่านพี่จะกลับมาถึงวันนี้ ข้าก็เลยมาแอบในจวนของท่าน เพื่อที่จะเอาแกงจืดที่ข้าตั้งใจทำ มาให้ท่านพี่ชิมยังไงล่ะ.เเต่ตอนนี้คงไม่ได้ชิมแล้วล่ะ..เพราะมันราดลงมาที่ตัวข้าหมดแล้ว งื้อๆ"
"นี่มันเื่อะไรกันพี่ใหญ่ ทำไมชิวลู่ถึงเปียกเลอะไปทั้งตัวขนาดนี้? แล้วไหนจะแผลบนหัวอีก พี่ใหญ่ทำอะไรนางงั้นหรือ?"
"พี่รองอย่าโทษท่านพี่เลย ข้าผิดเองที่แอบเข้ามาสกิดท่านพี่จากด้านหลัง ทำให้ท่านพี่ใจนเผลอเอาขลุ่ยตีมาที่หัวของข้าเต็มเเรงเช่นนี้ โอ้ย!!เจ็บจัง"
"พี่ขอโทษ พี่ใก็เลยไม่ทันได้มอง ว่าเเต่เ้ามาทำอะไรที่นี่งั้นหรือจุนเป่า..ไม่ใช่ว่าเ้ามาต้อนรับที่ข้ากลับมาถึงหรอกนะ"
"แน่นอนว่าไม่ใช่ พี่ใหญ่..คือว่า…" หลานเซียนรู้ดีว่าทหาร 2 นายที่หวังเสิ่นส่งมาประกบเขานั้น กำลังแอบฟังเขาอยู่ เขาจึงรีบเดินเข้าไปประชิดตัวจุนเป่าและใช้การกระซิบที่ข้างหูเพื่อไม่ให้ทหารได้ยินนั่นเอง
"ท่านพ่อส่งข้ามา เกลี้ยกล่อมให้ท่านยอมแต่งงานกับแม่นางเหมย อิงอิง วันนั้นข้าจับพิรุธและรู้ความจริงจากท่านพ่อว่าหนังสือที่พี่ใหญ่นำไปส่งให้เมืองลี่จินนั้น คือจดหมายขอรับตัวลูกสาวท่านเ้าเมืองลี่จินมาเเต่งงานกับพี่ใหญ่..เเต่ข้าก็นำเื่นี้มาบอกกับพี่ใหญ่ไม่ทัน อภัยให้ข้าด้วยพี่ใหญ่!!"
"พี่รองกับท่านพี่คุยอะไรกัน..ทำไมต้องกระซิบกระซาบกัน..อุ่บ!!"
"เงียบ!!เ้าห้ามพูดอะไรทั้งนั้น พี่ใหญ่ข้าว่า พวกเราเข้าไปคุยกันในห้องดีกว่า ท่านพ่อส่งทหารตามข้ามาด้วยเกรงว่าจะไม่เหมาะ"
"อืม ไป!!"จุนเป่าเดินนำเข้าไปที่ห้อง ส่วนหลานเซียนก็เอามือปิดปากชิวลู่และลากเข้าไปในห้องด้วย เขาใช้โอกาสนี้ถอดเสื้อคลุมที่เลอะเปื้อนของนางออกแล้วจึงพานางเข้าไป ทั้ง 3 คนเดินเข้ามาถึงในห้องและปิดประตูแน่นสนิท หลานเซียนได้คลายมือออกจากปากของชิวลู่ให้นางเป็อิสระ
"พี่รอง ทำอะไรข้าเนี้ย ข้าเกือบหายใจไม่ออกตายซะแล้ว"
"ตายก็ช่างหัวเ้าสิ เื่นั้นเอาไว้ก่อน เอาเื่ที่สำคัญก่อน..หากท่านพี่กลับมาถึงเมืองเร็วขนาดนี้ ข้าคิดว่าไม่นานขบวนส่งตัวของเเม่นางเหมยอิงอิงก็ต้องมาถึงเมืองฮุ่ยิเร็วๆนี้เป็เเน่ เราจะทำยังไงดีล่ะพี่ใหญ่?"
"เื่นั้นข้ายังคิดไม่ตก แต่ถึงยังไงก็แล้วแต่ ข้าไม่ยอมแต่งงานกับหญิงชั่วช้าเช่นนางแน่!!"
"เเต่งงาน!!ท่านที่จะแต่งงานหรือเ้าคะ กับใคร? ทำไมข้าไม่รู้เื่นี้ ท่านพ่อไม่เห็นพูดอะไรให้ข้าฟังเลย แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็ใครมาจากไหน ว่าไงพี่รองนางคือใคร?"
"เ้าจำเหตุการณ์งานประจำปีของเราได้หรือไม่ คนที่ทำให้ทุกอย่างพังไม่เป็ท่านั่นแหละ แม่นางเหมยอิงอิง นางคือลูกสาวเ้าเมืองลี่จินที่ส่งเสบียงมาให้เมืองเรา ก่อนหน้านี้ยังไงล่ะ"
"ชั่วช้าจริงๆ นี่นางไม่รู้หรอ ว่าท่านพี่ทรงเกลียดนางขนาดไหน นี่คงหวังจะเอาสิ่งที่เมืองเราขาดแคลนมีเป็เครื่องต่อรองให้ท่านพี่ยอมแต่งงานด้วยสินะ เป็ผู้หญิงที่เ้าเล่ห์ไม่เบาแล้วนางจะมาถึงที่นี่เมื่อไหร่กันพี่รอง?"
"เื่นั้นข้ายังไม่แน่ใจ แต่น่าจะถึงเร็วๆนี้ เพราะท่านพ่อได้ส่งพี่ใหญ่ไปมอบหนังสือขอรับตัวนาง มาแต่งงานกับพี่ใหญ่เมื่อวันก่อนนี้และเหตุที่พี่ใหญ่ต้องออกจากเมืองไป ก็เพราะเื่นี้นี่แหละ"
"ไม่ได้ ข้าจะไม่ยอมให้ท่านพี่ แต่งงานกับผู้หญิงอื่นเด็ดขาด!! ท่านพี่กับพี่รองไม่ต้องเป็ห่วง ทันทีที่นางมาถึงเมืองฮุ่ยิ ข้านี่แหละจะทำให้นางรีบเผ่นกับเมืองนางไปให้เร็วที่สุดและไม่มีวันได้กลับมาที่นี่อีก"
"เ้าจะทำอะไรงั้นหรือชิวลู่?"
"เื่นั้นพี่ไม่ต้องเป็ห่วง ข้ามีแผนการที่เตรียมรับมือผู้หญิงที่มายุ่งกับท่านพี่ไว้เรียบร้อยแล้ว ท่านพี่รอดูละกัน ข้าจะต้อนรับนางให้เจ็บแสบไปเลยละ!!เเต่ข้าว่าตอนนี้ข้าขอตัวกลับจวนก่อนละกัน เหนียวไปทั้งตัวแล้ว ลาท่านพี่ พี่รอง" ชิวลู่ทิ้งท้ายประโยคไว้ด้วยแผนการอะไรบางอย่าง ที่จะรับมือกับเหมยอิงอิงเพื่อให้นางหมดสิทธิ์ในการแต่งงานกับจุนเป่า ซึ่งทางจุนเป่ากับหลานเซียนเองก็ยังไม่มั่นใจว่าชิวลู่จะจัดการกับนางได้จริงๆ แต่ด้วยความที่ชิวลู่ก็เป็คนมุทะลุ พูดจาตรงไปตรงมา ทำให้จุนเป่าเริ่มมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย เเต่ก็ไม่ถึง 100% ชิวลู่มีแผนการรับมือกับผู้หญิงที่เข้ามายุ่งกับจุนเป่ายังไงและนางจะสามารถหยุดเหมยอิงอิงได้หรือไหม ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
1K
