ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ด้านนอกประตูว่างเปล่า อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่เงายังไม่ปรากฏ

        ขณะนี้ใบหน้าของชายร่างกำยำผิวทำต่างขาวโพลน ลูกตาดำกลอกกลิ้งไปทางตรอกซอยอันแสนมืดมิดขณะเดียวกันร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน

        “ใครมาเคาะประตูอย่างนั้นหรือ?”

        เพื่อนที่อยู่ด้านหลังยังไม่เข้าใจสถานการณ์เขาคิดว่าคนของจวนมาถึงแล้ว

        “ไม่...ไม่มีใครเคาะประตู...ผี...ผี...”

        เสียงร้องของชายร่างกำยำดังขึ้น ขณะเดียวกันสาวเท้ายาวๆ ออกวิ่งหายไปในตรอกความเร็วประหนึ่งม้าพันลี้

        “นายหญิง คิกๆ เขาวิ่งเร็วมากเลยเจ้าค่ะ!”

        ป๋ายซ่าวที่แฝงตัวอยู่ในความมืดหัวเราะคิกคักขณะแอบมองร่างของชายผู้นั้นที่วิ่งหายไป

        พวกนางทุกคนล้วนสวมใส่ชุดสีดำและเร้นกายอยู่ภายใต้ความมืดนอกจากดวงตาสีขาวทั้งสองข้างแล้วจึงไม่มีใครพบเห็นร่างของพวกนางเลย

        “วิ่งเร็วจริงเชียว เอาล่ะ พวกเจ้าหลอกพวกเขาต่อไปแต่อย่าทำให้เสียเรื่อง”

        คนสิบกว่าคนล้วนสวมใส่เสื้อคลุมสีดำส่วนหลินเมิ้งหยาห่อตัวเองอย่างหนาแน่น

        เมื่อครู่นางแอบไปดูเหล่าคนงานที่สลบไสลแล้ว

        ยังดีที่พวกเขาถูกวางเพียงยาเบื่อธรรมดา นอนหลับสักคืนก็ดีขึ้นแล้ว

        นี่เป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่า “ผี”ในโรงน้ำชาล้วนไม่อยากให้ใครรู้ความลับเรื่องทอง

        เหล่าองครักษ์มากความสามารถปีนป่ายขึ้นไปบนกำแพงจากนั้นส่ายโคมไฟสีแดงที่ถูกพันไว้ด้วยผ้าสีดำกับไม้แท่งบางๆ

        ครู่ต่อมา เหล่าผู้คนที่ได้สติแล้วรีบร้อนวิ่งหนีอุตลุดทันที

        ทั้งร้อง ทั้งตะโกนร้องขอชีวิตจากภูตผีปีศาจอีกทั้งยังเอ่ยว่าจะไม่บังอาจอีกแล้ว

        หลินเมิ้งหยาอดที่จะส่ายหน้าไม่ได้ เฮ้อ งมงายอะไรเช่นนี้!

        ภายใต้ท้องฟ้าอันแสนมืดมิด สิบกว่าคนจึงย่องเข้าไปภายในโรงน้ำชา

        บรรยากาศอึมครึม ยิ่งมีคนที่กำลังนอนสลบไสลอยู่บนพื้นยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในป่าช้า

        หลินเมิ้งหยาซ่อนตัวอยู่ทางด้านหลังสุด นางมองสถานการณ์ภายในโรงน้ำชา

        คิกๆ เจ้าจิ้งจอกตัวนั้นยังอยู่!

        ชิงหูนวดหว่างคิ้ว ยาพิษบนร่างของเขาส่งกลิ่นออกมา แม้จะอยู่ไกลกันทว่าสมองยังคงร้องเตือนชื่อยาและสรรพคุณไม่หยุด

        มาสอดแนมนางยังพอทน แต่เหตุใดจึงเข้ามาข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย!

        ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหยาตั้งมั่นคราวหน้านางจะเพิ่มฤทธิ์ของปาโต้วเข้าไปอีกจะได้สั่งสอนเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ให้ตายไปเลย!

        แผนการยังคงดำเนินต่อไป หลินเมิ้งหยาสั่งให้ลูกน้องนำโคมแดงเข้าไปติดไว้ในห้องด้านในสุดของโรงน้ำชา

        ขณะนี้โรงน้ำชาที่เคยมืดมิดจึงปรากฏแสงสีแดงขนาดใหญ่ลอยอยู่กลางอากาศ

        โชคดีที่สวนแห่งนี้ไร้ซึ่งคนเป็น มิเช่นนั้นคงทำให้พวกเขาตื่นตะลึง

        ไม่นานก็เกิดเสียงการเคลื่อนไหวขึ้นภายในโรงน้ำชาแสงสีเงินส่องประกายจากใบมีดพุ่งไปทางโคมสีแดง

        แต่ใครจะคาดคิดเล่าว่าขณะที่มีดพุ่งเข้าไป เปลวไฟจะสว่างวาบอีกทั้งยังไร้ซึ่งรอยขีดข่วน

        หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจวัสดุที่ใช้ในการสร้างโคมไฟอันนี้เป็นผ้าไหมอย่างดีที่มีความเหนียวมากเป็นพิเศษ

        อาวุธธรรมดาทั่วไปทำได้แต่เพียงทำให้เกิดรอยขีดข่วนเท่านั้น

        ดังนั้นจึงเกิดเหตุการณ์ที่มีดบินผ่านไปเช่นนี้ขึ้น

        ชั่วเวลาอึดใจต่อมา “ผี” ที่น่ากลัวแห่งโรงน้ำชานิ่งอึ้ง

        โคมไฟยังคงบินไปมา ผีที่ได้เห็นดังนั้นอดไม่ได้ที่จะสงสัย

        ไม่นานก็ได้เห็นร่างดำโผล่ออกมา

        หลินเมิ้งหยารีบส่งสัญญาณ ปลากินเบ็ดแล้วตอนนี้ต้องเตรียมกระตุกคันเบ็ด!

        ด้านข้างของเงาดำพลันปรากฏร่างของผีในชุดแดงออกมาหลายร่างใบหน้าถูกบดบังด้วยเส้นผมรกรุงรังจนมองไม่เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน

        ขณะนี้เงาดำร่างนั้นตื่นตระหนก “ว๊าก” ส่งเสียงร้องก่อนจะรีบผลุบตัวเข้าไปในโรงน้ำชา

        หลินเมิ้งหยาเกือบหลุดขำพรืดออกมาทว่าร่างผีสาวในชุดแดงกลับไม่ตามเข้าไป แต่กลับรีบซ่อนตัวหายไปในความมืด

        ตอนนี้นอกจากโคมไฟสีแดงแล้วก็ไม่ปรากฏร่างอื่นใดอีก

        “นายหญิง ถ้าพวกเขาหนีไปจะทำเช่นไรเจ้าคะ?”

        ป๋ายซ่าวยังคงมีความใจกล้าอีกทั้งยังมองทางโรงน้ำชาด้วยอารมณ์นึกสนุก

        “หากพวกเขาหนีไปแล้ว เช่นนั้นแม้เราจะทุบโรงน้ำชาแห่งนี้ทิ้งพวกเราก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร”

        แต่ถึงอย่างนั้นนางกลับไม่คิดว่าคนเหล่านั้นจะยอมหนีจากไปแต่โดยดีหรอก

        แสงจันทร์สาดส่องลงมา ขณะนี้บริเวณสวนจึงสว่างมากขึ้น

        คนที่อยู่ภายในโรงน้ำชาต่างมีรูปร่างกำยำพวกเขาพากันเดินออกมาดูสถานการณ์

        หลินเมิ้งหยาลองนับจำนวน พวกเขามีราวห้าคนอีกทั้ง...ยังมีท่าทางหวาดกลัวอีกด้วย

        เมื่อพวกเขาเดินออกมาถึงบริเวณใจกลางของสวน มือเล็กๆ ของหลินเมิ้งหยายกขึ้นองครักษ์ในชุดดำจึงพุ่งพรวดเข้าไป

        ได้ยินเสียงตุ้บตั้บดังลอยมาสุดท้ายชายร่างกำยำเหล่านั้นถูกทหารองครักษ์จับมัดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

        ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกไม่สบายใจ ไม่นะชิงหูไม่อยู่ในกลุ่มชายห้าคนนี้!

        ขณะที่คิดจะเข้าไปดู เอวบางถูกมือแขนข้างหนึ่งรั้งเอาไว้

        กลิ่นหอมเย็นยะเยือกเตะเข้ามาที่จมูกหลินเมิ้งหยาแอบร้องว่าแย่แล้วในใจ ทว่าเสียงเกียจคร้านของชิงหูกลับดังขึ้น

        “โหยว เหยียก็สงสัยอยู่ว่าใครกันมาแสร้งทำตัวเป็นผีหลอกอยู่ที่นี่ที่แท้ก็เจ้าเด็กน้อยนี่เอง ในเมื่อถูกเจ้ามองออกหมดแล้วถ้าเช่นนั้นไปกับเหยียก็แล้วกัน!”

        ชิงหูโอบกอดหลินเมิ้งหยา ขณะที่คิดจะพานางบินหายไปจากที่นี่เขากลับได้เห็นหลินเมิ้งหยายกมือขึ้นถอดผ้าคลุมสีดำของตัวเองออก

        ขณะนี้ใบหน้าขาวนวลกลับขาวซีดประจวบกับชุดสีแดงยิ่งทำให้แสบตาและตกตะลึง

        “อะไรกันเนี่ย!”

        ชิงหูรีบปล่อยมือออก ทว่าเมื่อมองดูให้แน่ชัด ทั้งคิ้วทั้งจมูกล้วนเป็นของหลินเมิ้งหยามิใช่หรือ?

        “เจ้า...”

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่เขาไหวตัวทันหลินเมิ้งหยาจะเงื้อมือนุ่มนิ่มขึ้นกลางอากาศ ขณะเดียวกันผงเล็กๆที่อยู่ภายในถุงเล็กๆพลันร่วงโรยลงมา

        ชิงหูคิดจะกลั้นหายใจทว่าร่างกายของเขากลับกลายเป็นอัมพาตขึ้นมาเสียดื้อๆ

        อย่าว่าแต่หนีเลย ขนาดกะพริบตายังยากที่จะทำได้

        ทว่าหลินเมิ้งหยากับชายสวมชุดดำเหล่านั้นกลับไร้ซึ่งผลกระทบใดๆ

        หลินเมิ้งหยาเชิดคางขึ้น จ้องมองชิงหูที่กำลังรู้สึกแสบคันร่างกาย

        มือเล็กๆ ยกขึ้นพลางเอ่ย

        “เอาตัวไปให้หมด!”

        ในที่สุดปฏิบัติการล่าท้าผีก็จบลงด้วยชัยชนะของหลินเมิ้งหยา

        องครักษ์สวมชุดดำสิบกว่าคนเอาตัวคนที่แกล้งเป็นผีแห่งโรงน้ำชาแต่เก่าก่อนอีกหกคนกลับจวนอวี้

        แม้จะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วทว่าบ่าวรับใช้ที่ได้รับคำสั่งยังคงแอบเปิดประตูหลังของจวนออกดู

        หลินเมิ้งหยาสั่งให้นำเหล่าผีปลอมทั้งหกไปขังไว้ในคุกจากนั้นพาป๋ายซ่าวกลับไปยังสวนหลิวซิน

        “พี่สาว ท่าน...”

        หลินจงอวี้ที่รออยู่หน้าประตูนานแล้วได้เห็นหลินเมิ้งหยาซึ่งสวมใส่ชุดคลุมสีดำเป็นอย่างแรก

        “ชู่ อย่าเพิ่งถามอะไร เจ้ากับป๋ายจื่อรีบปิดประตูห้ามใครเข้ามาโดยเด็ดขาด ป๋ายซ่าว ป๋ายจี พวกเรารีบไปเปลี่ยนชุดกัน”

        เข้าไปภายในห้อง ป๋ายจีเตรียมน้ำร้อนสองถังเอาไว้แล้ว

        หลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวถอดชุดออก ล้างหน้าในอ่างจนสะอาดจากนั้นใบหน้านวลของทั้งสองจึงเผยออกมาให้เห็น

        “พี่ป๋ายจีเมื่อครู่พี่ไม่ได้เห็นข้ากับนายหญิงพาองครักษ์เหล่านั้นไปหลอกเป็นผีจนคนพวกนั้นกลัวจนฉี่ราด”

        ป๋ายซ่าวไม่อาจทนไหวนางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงน้ำชาให้ป๋ายจีฟัง

        หลินเมิ้งหยาพิงกายที่ขอบถังไม้น้ำร้อนทำให้ใบหน้าขาวนวลของนางแดงระเรื่อ

        แม้ป๋ายจีจะเป็นคนเงียบๆทว่าเรื่องเล่าของป๋ายซ่าวดึงดูดความสนใจของนางได้ไม่น้อย

        กลับกันกับนางที่ไม่อาจทำใจให้ผ่อนคลายลงได้

        ฮองเฮาส่งคนจับตามอง แต่เป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับไท่จื่อดังนั้นฮองเฮาจึงยอมปล่อยนางไปสักระยะ

        ทว่านางเป็นผู้วางยาพิษไท่จื่อเกรงว่าฮองเฮาจะยิ่งเห็นนางเป็นหนามยอกอกไปเสียแล้ว

        ดูเหมือนตอนนี้ชิงหูจะไม่ใช่เพียงนักฆ่าอันดับหนึ่งของเถาฮวาอู๋ธรรมดา

        เขามีส่วนเกี่ยวพันกับคนที่เข้ามาสอดแนมในจวนเกรงว่าเงื่อนไขที่ได้ตกลงกับนางเองก็อาจเป็นแผนหนึ่งของเขา

        คลื่นลูกหนึ่งยังไม่สงบ แต่คลื่นลูกใหม่กลับมาอีกระลอก

        “พรึ่บ” เสียงดังขึ้น ป๋ายซ่าวที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วลุกขึ้นจากถังไม้นางสวมใส่ชุดธรรมดาและยืนด้านหลังหลินเมิ้งหยาก่อนจะช่วยป๋ายจีอาบน้ำให้กับหลินเมิ้งหยา

        “นายหญิง เหตุใดคนที่ปลอมตัวเป็นผีเหล่านั้นจึงกลัวพวกเราที่ปลอมตัวเป็นผีหรือเจ้าคะ?”

        ป๋ายซ่าวที่ยังผมเปียกอยู่เอ่ยถามนายหญิงขณะที่กำลังขัดหลังให้กับหลินเมิ้งหยา

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ในมือถือรังบวบขัดผิวกายของตนเอง

        “เจ้าคิดว่าคนที่ปลอมตัวเป็นผีไม่กลัวผีอย่างนั้นหรือ? คนที่ปลอมตัวเป็นผีแต่กลับได้เจอผีตัวจริงเพราะเหตุนั้นความกลัวในใจของพวกเขาจึงมีมากกว่าคนปกติทั่วไปอย่างไรเล่าอีกอย่างพวกเขาล้วนเป็นคนมือเปื้อนเลือด พวกเราเป็นเพียงตัวชักจูงทว่าสิ่งที่พวกเขากลัวจริงๆ ล้วนเป็นความกลัวในหัวใจ”

        “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ คำกล่าวของนักบวชที่ว่าหากไม่ได้ทำผิดมโนธรรมก็ไม่จำเป็นต้องกลัวผีมาเคาะประตูก็คงมีเหตุมีผลเช่นนี้สินะ”

        คำพูดทั้งหมดของป๋ายซ่าวเป็นความเชื่อมาจากศาสนาพุทธซึ่งนางค่อนข้างเชื่อในหลักคำสอนเหล่านี้มาก

        แต่หลังจากค่ำคืนนี้ผ่านไปนางกลับพบว่าบางครั้งมนุษย์กลับน่ากลัวกว่าผี

        “อืม ก็คงเป็นเหตุผลเช่นนี้ เอาล่ะเหนื่อยมาจนถึงเวลาเที่ยงคืนแล้ว พวกเจ้าเองก็คงเหนื่อยมากแล้วเหมือนกันตอนนี้กลับไปพักผ่อนเถอะ”

        นายหญิง พวกเรายังต้องพาท่านเข้าห้องนอนนะเจ้าคะ”

        หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า ตบมือของทั้งสองเบาๆ

        แม้พวกนางจะรับใช้นางได้ไม่นาน แต่กลับจริงใจต่อนางเหลือเกิน

        ทั้งที่ดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำแล้ว แต่กลับยังยืนรับใช้นางอีก

        “ก็ได้เพคะ ถ้าเช่นนั้นนายหญิงอย่าอาบนานนักนะเจ้าคะ หนู่ปี้ทูลลา”

        ป๋ายซ่าวและป๋ายจีกลับออกจากห้องไป ก่อนจะปิดประตู

        ห้องใหญ่แห่งนี้จึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาคนเดียวนางนอนอาบน้ำอยู่อีกฝั่ง ในที่สุดใบหน้าก็เผยความเหนื่อยล้าออกมาให้เห็น

        นับตั้งแต่วันที่กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งในเกี้ยวจนกระทั่งตอนนี้นางไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะมีชีวิตเช่นนี้มาก่อน

        นางในตอนนี้ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าความตื่นเต้นและเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทำให้นางรู้สึกจิตใจไม่สงบ

        ราวกับว่าเหตุผลที่นางเกิดมาก็เพื่อเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมกับการแบกรับชีวิตเช่นนี้

        แต่ขณะเดียวกันนางก็รู้ดีว่าการเดินอยู่บนเส้นทางแห่งการต่อสู้แย่งชิงในเวลานี้อันตรายมากมายขนาดไหน