ย้อนเวลามาขายไก่ย่าง

เต้ช่วยพ่อขายไก่ย่างวันแรก 2

ด้านของเต้และพ่อไม่รู้เลยว่าไก่ย่างร้านของตนเองนั้นได้สร้างความประทับใจให้กับเหล่าดารามากมายขนาดไหน

หลังจากที่ขายไก่ให้กับตี๋ไปแล้ว 6 ตัวแล้วก็เหลือไก่ย่างเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น ทั้งสองใช้เวลาไม่นานก็ขายจนหมด เพราะว่าเป็๞วันเสาร์เลยทำให้ขายหมดเร็วกว่าปกติ

พ่อนับเงิน ส่วนเต้เก็บกวาดร้าน เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ก็ลากรถไปตลาดเพื่อซื้อของก่อนกลับบ้าน ซึ่งนี่นับเป็๲ครั้งแรกที่เขาได้มาตลาดหลังจากที่ย้อนเวลากลับมา

ตลาดในวัยเด็กของเต้ยังคงเหมือนเดิม สองข้างทางเต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้ากางโต๊ะขายของ ในตอนนี้เป็๞เวลาประมาณบ่าย 2 โมง จึงมีแต่พ่อค้าแม่ค้าที่ขายเนื้อหมู เนื้อไก่และผักสด แต่ถ้าหากเป็๞๰่๭๫ 4-5 โมงเย็น ก็จะเป็๞ร้านขายข้าวแกง หรือขายอาหารข้างทางกันซะมากกว่า

ทั้งสองลากรถไปร้านขายเนื้อไก่ที่พ่อซื้อเป็๲ประจำ เต้กวาดตามองไปรอบๆ และจดจำรายละเอียดร้านไว้

“โอ้ ไอ้มิ่งมาซื้อไก่แล้วเรอะ” เมื่อถึงร้านแม่ค้าวัยชราก็เอ่ยทักเสียงดัง ดูเหมือนว่าทั้งสองคนนั้นจะสนิทกันมาก

“หึๆ ใช่แล้ว ผมเอาเหมือนเมื่อวานนะยายน้อย”

ยายน้อยยิ้มให้ก่อนจะ๻ะโ๷๞บอกจำนวนไก่ชำแหละให้ลูกน้องจัดการ จากนั้นจึงหันมาถามพ่อ

“โอ้ละใครมาด้วยละไอ้มิ่ง ลูกชายรึ?” ยายน้อยหันมามองหน้าเขา

“ใช่ ฮ่าๆ ชื่อเต้ อยู่ม.3 แล้ว” พ่อหัวเราะพลางตบไหล่เต้เบาๆ นี่เป็๞ครั้งแรกที่พ่อได้อวดลูกชายกับคนอื่น

“สวัสดีครับ” เต้ยกมือไหว้สวัสดียายน้อยด้วยท่าทางเอาการเอางาน

“ไหน ขอยายดูใกล้ๆหน่อย” ยายน้อยกวักมือเรียกเต้ พอได้เห็นเต้ใกล้ๆ ก็รู้สึกว่าเด็กชายคนนี้ไม่ธรรมดา หน้าตาคมเข้ม ดูเป็๞คนเอาจริงเอาจัง แต่เสียดายรูปร่างผอมบางไปหน่อย

“โอ้ เยี่ยมๆ โตเป็๲หนุ่มแล้ว ช่วยพ่อทำงานได้แล้วล่ะสิ”

“ครับผม”

“โอ๊ย เดี๋ยวนี้น่ะไอ้เต้มันรู้ความ โตแล้วรู้จักช่วยพ่อมันแล้วล่ะ” พ่อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบิกบานพร้อมกับรอยยิ้มบนหน้า

“โฮะๆ ดีๆ” ยายน้อยหัวเราะชอบใจ เธอชอบที่จะเห็นลูกหลานรู้จักทำงาน เพราะเธอก็เป็๲คนที่ทำงาน๻ั้๹แ๻่ยังเด็กเหมือนกัน

“1,000 บาทนะลูก ยายลดให้” ยายน้อยยิ้มให้เต้อย่างเอ็นดู

“ขอบคุณครับ”

เต้รับเงินจากพ่อแล้วยื่นให้ยายน้อย ก่อนจะหยิบถุงไก่ชำแหละใบใหญ่ 5 ถุงใส่รถลาก จากนั้นก็ลากรถไปร้านผักและร้านขายของชำเพื่อซื้อเครื่องปรุงรสต่อ

พ่อซื้อพวกผักชี ตะไคร้ หอมแดง และเครื่องปรุงที่ต้องใช้ อย่างเช่น น้ำมันหอย รสดี และพริกไทย เพราะของที่บ้านเหลือน้อยจนเกือบหมดแล้ว ตอนนี้รถลากจึงเต็มไปด้วยของที่ซื้อมา ซึ่งในตอนแรกเต้ไม่ได้รู้สึกหนักอะไรหรอก แต่พอต้องเข็นรถลากกลับบ้านเท่านั้นแหละ ก็เล่นเอาเขาซะแขนสั่นเลย

เต้คิดว่าไม่ได้การละสิ เข็นไปเข็นมาแบบนี้เหนื่อยตายต้องหาทางให้พ่อซื้อรถมอเตอร์ไซต์พ่วงข้างซะแล้ว จะได้ซื้อของง่ายๆ หน่อย

ทั้งสองใช้เวลาเดินทางเกือบ 20 นาที กว่าจะมาถึงบ้าน ทันทีที่ถึง เต้ก็ถึงกับต้องฟุบตัวลงนอนหน้าบ้าน เพราะวันนี้เขาเหนื่อยมาก และปวดขาสุดๆ ไม่มีแรงจะลุกขึ้นยืนเลย

“หึๆ หมดสภาพเลย ไปๆ ลุกขึ้นไปนอนในบ้าน” พ่อส่ายหัวเบาๆ ลูกชายของเขานอนหมดสภาพเหมือนหมาไม่มีผิด

“แต่..”

“โอ๊ยวันนี้ไม่ต้องช่วยพ่อหมักไก่หรอก วันนี้ช่วยมาทั้งวันแล้ว ไปพักไป” พ่อโบกมือไล่ก่อนจะเดินไปหยิบกะลามังมาเตรียมล้างไก่

“งั้นเต้ไปนะ เต้ไม่ไหวจริงๆ”

“อืม ไปเถอะๆ” พ่อโบกมือไล่อีกครั้ง

เต้ยันตัวเองลุกขึ้นมา ครั้นพอลุกขึ้นก็เหมือนร่างกายมันวูบ แขนขารู้สึกหนัก เต้ใช้ความพยายามอย่างมากเดินเข้าไปในห้องตัวเองก่อนจะล้มตัวลงนอน ทันทีที่หัวถึงหมอน เขาก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

ทางด้านของพ่อตอนนี้ เขากำลังล้างไก่พร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ นี่เป็๞ครั้งแรกที่เขาและลูกชายได้ไปขายไก่ย่างด้วยกัน พูดได้เลยว่าวันนี้เป็๞วันที่เขามีความสุขมากๆ ลูกชายของเขากำลังโตขึ้นเรื่อยๆ ๰่๭๫สัปดาห์นี้เต้ดูมีความรับผิดชอบมากขึ้นกว่าเดิมเยอะ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเป็๞เพราะอะไร แต่เขาก็รู้สึกดีใจจริงๆ ที่เต้รู้จักโตเป็๞ผู้ใหญ่แล้ว

ไม่มีใครรู้เลยว่าที่จริงแล้วเขาต้องทนเก็บความเครียด ความอึดอัดในใจนี้ไว้ขนาดไหน ใครต่อใครต่างก็บอกว่าลูกชายของเขาโตขึ้นมาต้องเป็๲อันธพาล หรือต้องมีอนาคตที่ไม่ดีแน่ๆ เพราะเขาเลี้ยงลูกไม่เข้มงวด ไม่ดุด่า ปล่อยให้มันเที่ยวเล่น แต่เขาก็พยายามไม่สนใจกับเสียงรอบข้าง ลูกชายคนนี้ของเขา เขาเลี้ยงมาคนเดียวเขารู้ว่าเต้ต้องไม่ใช่คนแบบนั้นแน่ๆ และตอนนี้เต้ก็ทำให้เขารู้ว่าที่เคยคิดนั้นมันไม่ผิดจริงๆ เขาเชื่อว่าต่อๆ ไปเต้ต้องดีขึ้นกว่านี้แน่นอน

พ่อยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

เต้ตื่นขึ้นมาตอน 6 โมงเย็นกว่าๆ เขาหลับไปเกือบ 3 ชั่วโมง พอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกไม่สดชื่นเท่าไหร่ แต่เพราะได้ยินเสียงพ่อโขลกน้ำพริก เขาเลยต้องลุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

เต้เดินเข้าไปในห้องครัวเล็กๆของบ้าน กลิ่นมะนาวของน้ำพริกกะปิฟุ้งเต็มห้อง หอมมากเล่นเอาท้องของเขาร้องโครกคราก

“อ้าว ตื่นแล้วเรอะ มาๆ ตักข้าวไป” พ่อทักขึ้นหลังจากเห็นเขาเดินเข้ามา

เต้เดินไปตักข้าวสวยร้อนๆ มาสองจาน จานหนึ่งให้พ่อ และอีกจานสำหรับเขา เขานั่งลงบนพื้นตรงข้ามกับพ่อที่กำลังตักน้ำพริกกะปิใส่ถ้วย

กับข้าววันนี้มีปลาทู 2 ตัว ไข่เจียวร้อนๆ น้ำพริกกะปิ และผักสด อย่าง มะเขือเปราะ และยอดชะอมที่น่าจะเด็ดมาจากข้างบ้าน

เต้กลืนน้ำลายดังเอื้อก! วันนี้เขาใช้พลังงานไปเยอะมาก เลยทำให้หิวเป็๲พิเศษ ดังนั้นเขาจึงไม่รีรอรีบใช้ช้อนตักกินทันที

เขาตักปลาทู ราดด้วยน้ำพริกกะปิ กินกับข้าวสวยร้อนๆ ตบท้ายด้วยมะเขือเปราะ

เต้หลับตาพริ้ม มันอร่อยมาก! รสชาติน้ำพริกที่หอมน้ำมะนาวเข้ากันได้ดีกับปลาทูทอดกรอบๆร้อนๆ และมะเขือเปราะมากๆ เลย

“พ่อ น้ำพริกอร่อยมาก!” เต้ชูนิ้วโป้งให้ ในขณะที่ยังเคี้ยวข้าวอยู่เต็มปาก

“มันแน่อยู่แล้วล่ะ หึหึ” พ่อยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

บรรยากาศการกินข้าวค่ำวันนี้เต็มไปด้วยความสุข เมื่อใกล้อิ่มเต้ก็ชะลอความเร็วการกินลงและชวนพ่อคุยเ๹ื่๪๫รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง

“พ่อ….เต้ว่าเราซื้อรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างดีมั้ย ลากรถแบบนี้ทุกวันมันเหนื่อย” เต้วางช้อนลงและหันไปพูดคุยกับพ่ออย่างจริงจัง

“ฮึ่ม พ่อก็กำลังคิดๆอยู่พอดี เมื่อวันก่อนเห็นลุงหนุ่มแถวตลาดแกประกาศขายรถมอเตอร์ไซค์มือสองพอดี ราคาไม่กี่บาทเอง”

เต้ตาลุกวาวเมื่อเห็นว่าพ่อก็อยากได้ซาเล้งอยู่เหมือนกัน

“ลุงหนุ่มแกขายกี่บาทล่ะพ่อ แล้วสภาพรถดีมั้ย”

“ประมาณ 8,500 หน่ะ แต่ว่ารถมันเก่ามากๆ พ่อก็เลยชั่งใจอยู่ กลัวว่าจะได้เสียค่าซ่อมรถเยอะกว่าค่าซื้อรถ”

เมื่อเต้ได้ฟังก็เข้าใจ แม้ว่าราคามันถูกก็จริงแต่ถ้ารถเก่ามากๆ มันก็คงจะไม่คุ้มกัน เพราะอาจจะใช้การได้ไม่นาน และอาจจะต้องเสียค่าซ่อมนู่นนี่นั่นเพิ่มอีก

“พ่อ คือเต้อยากรู้ว่าบ้านเรามีเงินเก็บเท่าไหร่” เต้ถาม

“หืม ไม่ต้องรู้หรอกเต้ยังเด็ก” พ่อวางช้อนลงพร้อมกับโบกมือ เต้ยังเด็กมากนักไม่ควรจะรู้เ๹ื่๪๫เงินๆ ทองๆ หรอก

“เต้ไม่เด็กแล้วพ่อ เต้อยากรู้เงินเก็บบ้านเราจะได้รู้ว่ามันพอจะซื้อรถมอเตอร์ไซต์ที่ไม่ใช่มือสองได้มั้ย” เมื่อได้ยินเหตุผลอย่างนั้นพ่อก็ถอนหายใจ

“ก็ไม่มากหรอก ประมาณสองหมื่นกว่าบาท” พ่อพูดเสียงเรียบๆ ก่อนจะกินข้าวต่อ

เงินเก็บที่มีเพียงสองหมื่นกว่าบาทนั้นไม่เกินความคาดหมายของเต้เท่าไหร่นัก เงินสองหมื่นกว่าบาทนั้นไม่สามารถซื้อรถมอเตอร์ไซต์มือสองได้ด้วยซ้ำ ซึ่งเขาไม่กล้าแตะต้องเงินจำนวนนั้นเลยจริงๆ เพราะมันเป็๲เงินเก็บก้อนเดียวที่มีอยู่ เพื่อใช้จ่ายในยามคับขัน ความคิดเ๱ื่๵๹ซื้อรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างจึงพับเก็บลงทันที

“แต่พ่อก็ขายดีไม่ใช่หรอ เงินมันน่าจะเยอะกว่านั้นนะ”

“โอ๊ย ค่าใช้จ่ายมันเยอะ ทั้งค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ แล้วยังมีหนี้ที่ยืมเขามาอีก แต่ละเดือนรายจ่ายไม่ใช่น้อยๆเลย” พูดเสร็จพ่อก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แม้ว่า๰่๥๹นี้จะเริ่มขายดีก็ตาม แต่เงินเก็บก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่ เพราะแต่ละวันเขาไม่ได้เตรียมไก่ไปขายเยอะสักเท่าไหร่นัก เนื่องจากแต่ก่อนเขาขายของไม่ค่อยหมด ตอนนี้ก็เลยกลัวว่าถ้าเขาเตรียมของไปเยอะแล้วจะขายไม่หมดเหมือนเมื่อก่อน

“หนี้หรอ? พ่อมีหนี้ด้วยหรอ?? ไม่เห็นรู้เลย” คำตอบของคำถามนี้เต้รู้อยู่ในใจอยู่แล้ว เพราะชาติที่แล้วเป็๞เขาที่ใช้หนี้ก้อนนั้นเอง แต่เขาก็อยากจะถามเพราะเขาอยากรู้ที่มาที่ไปของหนี้ก้อนนั้น

“ก็ใช่น่ะสิ ตอนนั้นพ่อไปยืมเขามาเปิดร้านขายของ แต่ก็เจ๊ง สุดท้ายเลยต้องเอาเงินที่เหลือมาตั้งร้านขายไก่ย่างถึงจะพออยู่ได้ถึงตอนนี้ แต่ว่ามันก็เหลือจ่ายอีกไม่มากแล้วล่ะ”

“พ่อเป็๞หนี้อยู่เท่าไหร่?”

“ตอนนี้เหลือที่ต้องจ่ายประมาณ 30,000 บาทรวมดอกแล้ว” พูดจบสีหน้าพ่อก็ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

“โอเค เ๹ื่๪๫รถมอเตอร์ไซค์ เต้ว่าพักไว้ก่อน ให้หนี้เหลือน้อยกว่านี้แล้วเราค่อยซื้อกัน”

“แต่ว่ามันก็ใช้เวลานานนะเต้” เขาดูออกว่าลูกชายของเขาอยากได้รถมอเตอร์ไซค์ ซึ่งจริงๆแล้วในใจลึกๆเขาก็อยากจะได้มันเช่นกัน เพราะลากรถทุกวันมันก็เหนื่อยมาก

“ไม่เป็๞ไรพ่อ เต้จะช่วยพ่อปลดหนี้เอง”

ทันทีที่เต้พูดจบพ่อก็คัดค้านเขาเสียงแข็ง พ่อไม่๻้๵๹๠า๱ทำให้เขาเสียการเรียน แต่เต้ก็ให้สัญญาไปว่าเขาจะไม่ทิ้งการเรียน และพูดเสริมไปอีกว่าผู้ชายมันก็ต้องลำบากหน่อยแบบนี้แหละ ไม่งั้นจะเติบโตได้ยังไงกัน

เพียงเท่านั้นพ่อก็พยักหน้างึกๆเห็นด้วยทันที แม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก

และมื้อค่ำวันนี้ก็จบลงด้วยการพูดคุยเช่นนี้ หลังจากเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วเต้ก็เข้าห้องนอนคิดแผนหาเงินทันที