แด่วันที่ผมไม่อยู่

‘ วันที่ 1 ธันวาคม

ตีหนึ่งสิบแปดนาที

            หากความเหงาฆ่าคนได้เราคงเป็๞เพชรฆาตที่เก่งที่สุดในโลก เราฆ่าตัวเองเป็๞พันๆหมื่นๆครั้ง ร่างกายยังคงอยู่ครบแต่จิตใจกลับแยกออกจากกันเป็๞เสี่ยงๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่าซ้ำๆมันอยู่อย่างนั้น และยังไม่มีทีท่าว่ามันจะกลับมารวมกันครบสี่ห้องจบเป็๞สิ่งที่เรียกว่าหัวใจเรามองหากระเป๋าเดินทางเป็๞อย่างแรกทุกครั้งที่ต้องออกเดินทางจัดสัมภาระหนักอึ้งแบกไว้บนบ่าสองข้าง แต่มันเบามันเบากว่าอะไรที่อยู่ข้างในร่างกาย เบากว่าความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลตอนนี้ เบากว่าความเหงาความเศร้าที่เรามี ‘