Ep.3 เถื่อน!
เช้าวันใหม่ ผมตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ดังครับควานหาก่อนจะหยิบมากดรับสาย
ครืด ครืด
“ครับ”
(สายป่านนี้แล้ว พี่ยังไม่ตื่นอีกเหรอ)
“ปลาเหรอ?”
(ใช่! ลิอยู่ไหน ทำไมปลาโทรไม่ติด)
“อยู่ในห้องล่ะมั้ง”
(ลุกไปดูให้หน่อย ปลาเป็ห่วง)
“เออ ๆ”
ผมว่าก่อนจะเดินออกไปดูให้ กำลังจะเคาะแต่ประตูเปิดแง้มอยู่เลยเดินเข้าไปแต่...
“ฉิบหาย!”
(อะไร?)
“ไม่อยู่”
(พี่ปืน!)
“แค่นี้ก่อนนะ”
พอวางสายจากปลาผมก็วิ่งกลับห้องตัวเองเพื่อไปล้างหน้าแปรงฟัน หยิบเสื้อกล้ามออกมาใส่(ปกติผมนอนไม่ใส่เสื้ออยู่แล้วเพราะเป็คนขี้ร้อน) หยิบกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์เดินลงไปใต้คอนโดไม่อยากจะบอกว่ามะลินั่งอยู่ข้างหน้าครับ
“อีเอ๋อ!”สิ่งแรกที่ผมคิดได้แค่เรียกมะลิด้วยน้ำเสียงที่ดังและไม่ค่อยพอใจหมดกันเวลานอนสบาย ๆ ของผม
“พี่ปืน” น้ำเสียงแตกต่างจากผมมากมะลิดูดีใจที่เห็นหน้าผม
“มึงนี่จริง ๆ เลยนะ มานั่งทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้วะ”
“ลิหิว เลยจะลงมาหาอะไรกินแต่ลืมไปว่าไม่ได้หยิบอะไรออกมาจากหอเลย พอจะขึ้นไปข้างบนก็จำห้องไม่ได้ลิเลยตัดสินใจนั่งรออยู่ตรงนี้แทนนะคะ พี่ปืนพอจะมีเงินให้ลิยืมก่อนไหมคะ”
โอ๊ย!
โคตรของโคตรโมโห แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากแสดงสีหน้าไม่พอใจ แต่ใครจะไปรู้ว่ามะลิไม่ได้นึกกลัวท่าทางของผมเลย
ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องสนใจมะลิด้วยแค่ปล่อยผ่านไปก็สิ้นเื่แล้ว ปวดหัวกับผู้หญิงคนนี้สุด ๆ ไปเลย
“ขอโทษค่ะ” พอเห็นว่าผมไม่พูดอะไรมะลิก็เอ่ยขอโทษออกมา สีหน้าสลดไปนิดหน่อย
“ถ้ากูอยู่กับมึงทุกวัน กูต้องบ้าตายแน่ ๆกูตามความเอ๋อของมึงไม่ทันเลยมะลิ” มะลิมองหน้าผมนิ่ง ๆ เธอค่อย ๆ บึนปากใส่ผมแทนคำพูดท่าทางเหมือนเด็กอยากร้องไห้เวลาถูกผู้ใหญ่ดุ “ไม่ต้องมอง หิวไม่ใช่เหรอไปหาแดกในเซเว่นแทนละกัน”
“ทำไมพี่ปืนชอบเถื่อนใส่ลิจังเลยคะ”
“แล้วมึงกลัวกูมั้ย ก็ไม่นะ” ผมว่ามองหน้ามะลินิ่ง ๆนอกจากจะไม่กลัว ยังกล้าสวนกลับผมตลอดอีก
“พูดอ่อนโยนกับลิบ้างไม่ได้เหรอคะ”
“ไม่! จะพล่ามอีกนานไหมถ้านานกูจะกลับไปนอนต่อ”
“ไปหาอะไรกินกันเถอะค่ะ”
“เออ!” นึกว่าจะแน่ครับสุดท้ายความหิวก็เอาชนะทุกอย่าง
ผมพามะลิมาซื้อของกินในเซเว่นไอ้เอ๋อมันกินแต่พวกขนมขบเคี้ยว ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงสมองไม่ค่อยทันคนอื่นแต่ทำไมผมเถียงมันไม่ได้ ไม่เข้าใจตัวเอง
“วางแล้วไปหยิบขนมปัง”ผมเดินไปแย่งขนมในมือก่อนจะออกคำสั่ง
“ลิไม่ชอบกิน”เงยหน้ามองผม แววตาอ้อน ๆ คิดว่าจะได้ผลเหรอ บอกเลยว่าไม่ครับ
“มะลิ!”
“ค่ะ”ขานรับก่อนจะเดินไปเลือกขนมปังกับนมเปรี้ยว “กินได้ไหม”ตอนหยิบนมเปรี้ยวหันมาถามผมด้วยครับ
“เอานมจืด จะได้สูง ๆกับคนอื่นบ้าง”
“ลิก็ไม่ได้เตี้ยนะแค่พี่ปืนสูงกว่า” ผมยอมแล้วครับ คุยกับมะลิมาก ๆ ผมอาจจะบ้าตายได้ผมเลยหยิบแบงค์พันส่งให้เธอแทน
“รีบ ๆ ซื้อกูจะออกไปรอข้างนอก”
“ค่ะ” ผมเดินออกมารอข้างนอกยืนไปสักพักมีผู้หญิงเข้ามาทัก เป็ลูกค้าที่ร้านสักครับ
“สวัสดีค่ะ พี่ปืน” เธอทักทายผมพร้อมกับรอยยิ้มยืนบิดเป็เลขแปดเลยครับ
“ครับ”
“จำหนูได้ไหมคะ”
“ได้ครับ”ไม่ต้องแปลกใจ ผมจำลูกค้าตัวเองได้ทุกคน สาว ๆ ทั้งนั้น แต่ผู้ชายก็มีเยอะนะครับ
“ดีใจจังเลยค่ะ หนูว่าจะไปสักเพิ่มนะคะ่นี้คิวพี่ปืนว่างไหมคะ” ปากพูดกับผมแต่สายตามองสำรวจไปทั่วร่างกายผมเลยครับ
“ต้องดูอีกทีนะครับยังไงติดต่อที่ร้านก็ได้”
“แล้วนี่พี่ปืนยืนรอใครอยู่เหรอคะ?” ผมกำลังจะตอบแต่มะลิกลับเดินออกมาพอดี ให้ไปพันนึงซื้อมาไม่ถึงร้อย ดูจากถุงเซเว่นที่ถือออกมา
“พี่ปืนลิ... อ้าว!ขอโทษค่ะลิไม่ทันมอง” พอเงยหน้ามาเห็นผมอยู่กับคนอื่นก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละครับ“งั้นลิไปรอหน้าคอนโดนะคะ”
“ไม่ต้อง คุยเสร็จแล้ว”บอกมะลิก่อนจะหันมาหาผู้หญิงตรงหน้าต่อ “ขอตัวนะครับ”
“ค่ะ” เธอยิ้มแหย ๆแต่สายตามองไปทางมะลิ
“ให้ไปพันนึงทำไมได้มาแค่นี้” ผมหันไปถามระหว่างทางเดินกลับคอนโดด้วยกัน
“ไม่รู้จะกินอะไรน่ะค่ะ”
“ซื้ออาหารตามสั่งไปกินที่ห้องละกัน”
“ลิว่าจะกลับหอ”
“สภาพเมื่อคืนที่เจอมามึงยังกล้ากลับไปอีกเหรอ”
“ลิจะกลับไปเอาของน่ะค่ะ”มะลิเงียบไปก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองสบตาผมพร้อมกับประโยคเมื่อกี้
“ก็ดี่นี้อยู่กับกูไปก่อนละกัน จนกว่าปลาจะกลับมา”
“ปลาไปไหนคะ?”
“ทำงาน”
“ลิว่า...”
“พูดอีกคำเดียวกูตบ!”ผมโหดนะบอกเลย
“หึ!”ไอ้เอ๋อมันแสยะยิ้มครับ ครั้งแรกล่ะมั้ง ผมนี่เหวอไปเลย
เออดี! อยู่กับมะลิมาก ๆไม่ใกล้บ้าก็บ้าไปเลยครับ ผมตัดความรำคาญด้วยการเดินนำไปร้านอาหารตามสั่งแทน
“อ้าวพี่ปืนวันนี้ลงมาเองเลยเหรอคะ รับเหมือนเดิมไหมคะ”
คนที่ทักผมคือลูกสาวเ้าของร้านสวยระดับหนึ่ง แต่ยังเรียนมัธยมนะครับ แต่งตัวเกินวัยมากถึงผมจะเหี้ยแต่ไม่เลือกคุกแน่นอน ฮ่า ๆ
“ครับ” ตอบส่ง ๆก่อนจะหันไปหาไอ้เอ๋อ “หนูสั่งเผื่อพี่ด้วยนะ”
“ห๊ะ!”
“ใอะไร หนูกินอะไรพี่ก็กินอย่างนั้นแหละ”
“เอ่อ... ค่ะ”มะลิเอ๋อแดกเข้าไปอีกครับ ลูกเ้าของร้านข้าวถึงกับมองจิกมะลิเลยทีเดียวผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ “เอาข้าวไข่เจียวหมูสับสองกล่องค่ะ”
“หืม?” ผมไม่น่าเปิดทางเลยครับตามสั่งมีตั้งเยอะแยะ
“ได้จ้านั่งรอกันก่อนนะ” ป้าเ้าของร้านว่าขึ้น ผมไม่ได้นั่ง แต่ยืนรอแถว ๆ นั้นแทนมะลิก็ด้วย จนข้าวไข่เจียวเสร็จ มะลิจ่ายเพราะเงินทอนยังไม่ได้คืนผมพอออกจากร้านเท่านั้นแหละ
“พี่ปืนไม่สบายหรือเปล่าคะ”
“ทำไม?”
“หรือเมื่อกี้ผีเข้าคะ?”
“อะไรของมึง”
“นั่นไงคะ เมื่อกี้ผีเข้าแน่ ๆ เถื่อน ๆ แบบนี้สิคะถึงจะใช่พี่ปืนตัวจริงเสียงจริง”
“อีเอ๋อ!”
“พูดดี ๆ กับลิไม่ได้เหรอคะ กับคนอื่นไม่เห็นพูดแบบนี้เลย”
“แล้วมึงจะมาอะไรกับการพูดจาของกูเนี่ย”
“ลิอยากให้พี่ปืนพูดดี ๆ นี่คะ”
“กูพอใจจะพูดแบบนี้ มึงจะทำไม?”
“เถื่อน!” โกรธครับแต่ี้เีพูดมาก เลยรีบเดินกลับคอนโดมะลิก็วิ่งตามเพราะเดินไม่ทันจนกลับมาถึงห้อง
“พี่ปืนจะกินข้าวเลยไหมคะ”
“ไม่!เอาไปวางไว้ในครัว”
“เดี๋ยวมันเย็นแล้วไม่อร่อยนะคะ”
“รำคาญ!”
“ขอโทษค่ะ”หลังจากนั้นก็ใบ้รับประทานครับ เดินคอตกไปนั่งกินข้าว แล้วทำไมผมต้องมาสนใจรีบเดินหนีกลับเข้าห้องเลยครับ
...สุดท้ายผมก็ต้องเดินออกมาตรงไปทางมะลิหยิบกล่องข้าวมานั่งกินที่โซฟาไม่ได้แคร์ไอ้เอ๋อเลยครับแค่รำคาญ นั่งกินไปสักพักมะลิก็ถือแก้วน้ำมายื่นให้ผมรับเอาไว้เธอก็เดินกลับไปนั่งที่เดิม ไม่ปริปากพูดกับผมสักคำ
“กินข้าวเสร็จเดี๋ยวกูพาไปเอาของที่หอ” เงียบครับ จนผมต้องหันไปมอ “เป็อะไรกูพูดไม่ได้ยินเหรอ”
“พี่ปืนบอกว่ารำคาญลิเลยไม่อยากพูดมากค่ะ”
“เื่ของมึงละกัน”แล้วผมก็ต้องมานั่งหงุดหงิดเอง กินอิ่มวางตั้งไว้ค่อยมาเก็บลุกเดินเข้าห้องอาบน้ำเตรียมตัวออกไปข้างนอกกลับออกมามะลินั่งรออยู่ที่โซฟากล่องข้าวไม่อยู่แล้ว “ไม่อาบน้ำก่อนเหรอ”
“ค่อยไปอาบที่หอค่ะ”ผมพยักหน้าก่อนจะเดินนำออกไป ขับรถพามะลิไปที่หอ สภาพห้องเละมาก แต่ประตูปิดไว้
“ตรวจดูด้วยว่ามีของหายไหม”
“ที่ห้องไม่มีอะไรให้ขโมยหรอกค่ะ”
“รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ”มะลิพยักหน้าก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวและชุดที่จะใส่เข้าห้องน้ำไปส่วนผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาน้องสาวทันที
(สวัสดีค่ะพี่ชาย)
“ขอถามเื่มะลิหน่อยสิ”
(เื่อะไรคะ?)
“ครอบครัว นิสัยใจคอ”
(บ้านลิถือว่ารวยพ่อทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรม แม่เสียตอนสิบขวบ พอสิบห้าพ่อก็แต่งงานใหม่แม่เลี้ยงไม่ค่อยชอบลิหรอก ต่อหน้าดีลับหลังอีกอย่าง มีน้องสาวชื่อหมิวยัยนี่แหละที่นอนกับแฟนลิ พอจบมอหกลิก็ย้ายออกมาอยู่หอค่าใช้จ่ายป้าที่นับถือจะคอยโอนให้ ปกติแม่เลี้ยงจัดการแต่เหมือนถูกแกล้งพ่อลิก็รู้แหละ แต่ท่านช่วยได้แค่ฝากป้าจัดการแถมยังต้องแอบอีก พ่อลิเดินทางบ่อยลิไม่ค่อยสู้คน ยอมได้ก็ยอม ตามใครไม่ค่อยทันหรอก)
“ทำไมรู้เยอะ”
(ลิเล่าให้ฟังชีวิตลิน่าสงสาร ปลาไม่รู้ว่าพี่ปืน้าอะไรถ้าไม่จริงจังก็ช่วยสร้างกำแพงไว้ด้วย ปลาไม่อยากให้ลิเสียใจ...)
“รู้แล้ว”
(ไม่ใช่แค่รู้แล้วแต่พี่ห้ามรู้สึกกับลิ จนกว่าพี่จะมั่นใจว่าตัวเองพร้อมจะหยุดแล้วจริง ๆชีวิตลิพบเจอความเสียใจมามากพอแล้วพี่อย่าเป็อีกคนที่ทำให้ลิเสียใจน่าจะดีกว่านะคะ)
“ครับ จะไม่ยุ่งจะไม่รู้สึกอะไรเลย”
(อย่ากลืนน้ำลายตัวเองก็แล้วกันแค่นี้นะคะ ปลาจะทำงานต่อ)
“ครับ”
วางสายจากปลาผมก็มานั่งทบทวนตัวเองตอนนี้ผมทำอะไรอยู่ ทำไมต้องคอยตาม คอยดูแลมะลิแบบนี้ด้วย ลึก ๆรู้สึกเป็ห่วงด้วยซ้ำ
เฮ้อ!
“พี่ปืนคะ”เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ผมเลิกบ้าก่อนจะหันกลับไปมอง
“อะไร”
“จะให้ลิไปอยู่ด้วยจริงๆ เหรอคะ ลำบากไหม? ลิว่าจะไปเช่าหอใหม่อยู่”
“อยู่คอนโดกูนั่นแหละปกติกูแค่กลับไปนอน”
“เป็อะไรหรือเปล่าคะ”มะลิถามผมด้วยสีหน้าสงสัย แววตาของเธอเหมือนกำลังกังวลแต่ไม่กล้าพอที่จะเอ่ยถามผมตรง ๆ
“เป็คนมึงจะเก็บของได้หรือยัง?”
“ค่ะ”ว่าจบก็เดินไปหยิบกระเป๋าเก็บของ พวกเสื้อผ้าไม่ได้เยอะเลยครับ จัดของเป็ระเบียบดีพวกเครื่องสำอางยิ่งไม่มีครับ ส่วนหนังสือเรียนผมถือให้เห็นพยายามถือเองเลยเดินไปแย่งมา
“หมดยัง”
“หมดแล้วค่ะที่เหลือเอาไว้นี่แหละค่ะ”
“มึงยังจะกลับมาอยู่อีกเหรอ”
“ไว้ปลากลับมาลิค่อยไปหาที่อยู่ใหม่แล้วกลับมาขนค่ะ”
“ตามใจ ไปได้แล้ว”
มะลิลากกระเป๋าตามหลังมาติดๆ พอถึงรถผมก็ช่วยยก เสร็จก็กลับคอนโดกัน ผมก็ช่วยยกขึ้นไปให้ผมให้มะลิอยู่ห้องเล็กข้าง ๆ
“ขอบคุณนะคะ”
“นี่คีย์การ์ดเผื่ออยากกินอะไร”ผมว่าพลางยื่นคีย์การ์ดสำรองให้มะลิ
“ขอบคุณค่ะแล้วพี่ปืนจะไปไหนคะ?”
“ร้านสัก”
“อ๋อค่ะ”
“ห้ามพาผู้ชายเข้าห้องกูนะ”
“ค่ะ” ผมเดินอยากห้องอย่างไวยากจังวะ แต่ก็ทำไปแล้ว เสือก็คือเสือไม่มีทางติดกับเหยื่อตัวเองและไม่มีทางหลงเหยื่อเด็ดขาด!
77K
