“เ้าคิดจะไปไหนหรือเฟิ่งหวง?”หมอหลวงถาม จ้องวงหน้าจิ้มลิ้ม
“ไปหาแม่เฒ่าร้อยพิษอาจารย์ข้าเอง ข้ายังเรียนกับนางไม่จบ”
หมอหลวงสำลักน้ำชาพรวด! “อะไรนะ!” เขารีบล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปาก จ้องเด็กน้อยเขม็ง“นี่เ้าไปเป็ศิษย์เฒ่าร้อยพิษั้แ่เมื่อไหร่กัน?”
“ก่อนข้าจะโดนข้อหาฏข้าออกไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ที่บ้าน แล้วเผอิญช่วยเฒ่าร้อยพิษเอาไว้นางจึงอยากตอบแทนบุญคุณข้าด้วยการรับข้าเป็ศิษย์” ไป๋เฟิ่งหวงเล่าตามตรง
“นางสอนให้ข้ารู้จักพิษมาบ้างไหนๆข้าก็ผ่านความตายมาแล้วข้าจึงคิดว่าข้าควรจะไปสืบทอดเจตนารมณ์ของนางเสียหน่อย”
“แล้วถ้าข้าไม่ยอมช่วยพูดกับท่านไป๋กับฮูหยินให้เ้าล่ะ?”หมอหลวงหยั่งเชิง
“ข้าก็จะแอบหนีไปแล้วทิ้งจดหมายเอาไว้” ไป๋เฟิ่งหวงบอก
หมอหลวงนวดขมับ“เฮ้อ...รู้สึกว่าเ้าจะวางแผนไว้แล้วซินะ มีทั้งแผนหนึ่งแผนสองแบบนี้น่ะ”
“เ้านี่รู้ใจข้าที่สุด”ไป๋เฟิ่งหวงเอื้อมมือไปตบต้นแขนสหายรัก
“เอาเถอะๆข้าจะช่วยพูดกับท่านไป๋กับฮูหยินให้เองอย่างไรเสียพวกเขาก็ต้องอนุญาตอยู่แล้วเพราะพวกเขาอยากให้เ้าแข็งแรง”หมอหลวงรับปากอย่างจนหนทางนี่ซินะเหตุผลที่นางไม่ยอมให้คนอื่นรับรู้ว่าร่างกายนางแข็งแรงแล้วแข็งแรงกว่าจอมยุทธ์บางคนเสียอีก นางจะได้ใช้ข้ออ้างเหล่านี้ออกไปข้างนอกได้
เขาลุกขึ้นแล้วก็เดินออกไปพูดกับฮูหยินไป๋ว่า“ฮูหยินไป๋”
“เ้าค่ะ”ฮูหยินคารวะหมอหลวง
“ข้ามีทางที่จะรักษาคุณหนู”
ฮูหยินดวงตาเป็ประกายด้วยความหวังทันที
“ข้าอยากพานางไปพบอาจารย์ข้าซึ่งเร้นกายอยู่ในหุบเขาข้าจึงมาขอให้ท่านอนุญาต”
ฮูหยินมองหมอหลวงแล้วก็บอกว่า“เื่นี้คงต้องขออนุญาตจากท่านไป๋เ้าค่ะ ข้าคนเดียวไม่อาจตัดสินใจได้”
หมอหลวงพยักหน้าเข้าใจ“เช่นนั้นข้าจะไปพูดกับท่านไป๋เอง”
“เ้าค่ะ”
หมอหลวงก้าวยาวๆไปที่เรือนใหญ่ฮูหยินรีบตามไป
พอถึงเรือนใหญ่หมอหลวงก็ยืนรออยู่หน้าเรือน
ฮูหยินค้อมกายเดินผ่านเขาไปด้านใน“ท่านพี่เ้าคะ ท่านหมอหลวง้าจะพูดกับท่านเื่การรักษาเฟิ่งหวงเ้าค่ะ”
“เื่อะไรหรือ?”ไป๋จื่อฮัววางหนังสือลง
“เขาอยากพาเฟิ่งหวงไปพบอาจารย์ของเขาเ้าค่ะเขาบอกว่าอาจมีทางรักษาให้หายได้เ้าค่ะ”
ดวงตาไป๋จื่อฮัวสว่างวาบด้วยความหวังทันที“จริงหรือ?”
“เ้าค่ะ”
“รีบให้เขาเข้ามา”
“เ้าค่ะ”ฮูหยินพยักหน้าแล้วก็เดินออกไปเชิญท่านหมอหลวง “ท่านหมอหลวงเ้าคะ เชิญเ้าค่ะ”
หมอหลวงก้าวเข้าไปในห้องรับแขกของเรือนใหญ่
ไป๋จื่อฮัวลุกขึ้นยืนต้อนรับ“เชิญท่านหมอหลวง ลูกข้ามีทางรักษาหายจริงหรือ?”
“มี”หมอหลวงพยักหน้าแล้วนั่งลงตรงข้าม
ฮูหยินรีบรินชาให้“น้ำชาเ้าค่ะ”
“ขอบคุณฮูหยินไป๋”หมอหลวงยกชาจิบแล้วก็บอกว่า“ข้าอยากให้ท่านอนุญาตให้ข้าพาคุณหนูไปพบอาจารย์ข้าสักหน่อยอาจจะพอมีทางรักษานางให้หายได้”
“เชิญอาจารย์ท่านมาที่นี่ไม่ได้หรือ?”ไป๋จื่อฮัวถาม ไม่อยากให้ลูกไปไหนไกลตา
“อาจารย์ข้าไม่ชอบพบปะผู้คนเร้นกายอยู่ในขุนเขา” หมอหลวงไม่ได้โกหกสักคำเพราะอาจารย์เขาเป็เช่นที่กล่าวจริงๆ“หากพาคุณหนูไปพบท่านอาจารย์สักครั้งอาจมีมีทางรักษาได้”
ไป๋จื่อฮัวครุ่นคิดหนักแล้วก็ตัดสินใจ “ตกลง เช่นนั้นข้าจะจัดเตรียมรถม้าและผู้คนไว้ให้พร้อมเดินทางว่าแต่ท่านจะพานางไปเมื่อไหร่หรือ?”
“อาจารย์ข้าไม่ชอบพบปะผู้คนหากพาคนติดตามไปด้วยเกรงว่าท่านอาจารย์คงไม่พอใจ แล้วก็คงไม่ยอมรักษาให้แน่”หมอหลวงรีบพูดดักทางเื่ที่จะไปเป็ศิษย์เฒ่าร้อยพิษนางอยากปิดเป็ความลับก็ย่อมไม่้าให้ผู้ใดติดตามไปด้วยแน่
ไป๋จื่อฮัวคิดหนักไม่ให้พาคนติดตามไปด้วย ล่อแหลมต่อชื่อเสียงของลูกสาวนักแต่ครั้นจะไม่ให้ไปก็เป็การปิดโอกาสในการรักษาของนางอีกหากลูกหายป่วยได้คนเป็พ่อหรือจะไม่ยินดีทำทุกอย่าง
หมอหลวงยกชาขึ้นจิบรอฟังการตัดสินใจจากไป๋จื่อฮัว
“ท่านรับรองกับข้าได้หรือไม่ว่านางจะปลอดภัย”ไป๋จื่อฮัวจ้องตาหมอหลวง
“ข้ารับปากด้วยชีวิตของข้าเองข้าจะดูแลนางไม่ให้ได้รับอันตรายใดๆทั้งสิ้น” หมอหลวงพูดหนักแน่น
ไป๋จื่อฮัวพยักหน้าตัดสินใจ“ตกลง”
“เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าข้าจะมารับคุณหนู”หมอหลวงบอก ไหนๆก็อนุญาตแล้วก็ต้องเร่งเดินทางให้เร็วที่สุด หากอีกฝ่ายเปลี่ยนใจมีหวังหลิวหลิวได้แอบหนีไปจริงๆแน่แล้วคนอย่างนางตั้งใจทำอะไรแล้วใครก็ขวางนางไม่ได้เสียด้วย
“พรุ่งนี้เลยหรือ?”ไป๋จื่อฮัวคิดหนักอีกรอบ
“พรุ่งนี้เลยเพราะหลังจากนี้ข้าคงมีงานล้นมือไม่อาจปลีกตัวไปไหนได้อีก” หมอหลวงบอก
“ข้าจะให้นางเตรียมตัว”ไป๋จื่อฮัวตัดสินใจอย่างลำบากใจ
“เช่นนั้นข้าก็ขอลาไปเตรียมการเดินทางพบกันพรุ่งนี้” หมอหลวงคารวะเ้าบ้าน
ไป๋จื่อฮัวคารวะตอบ
หมอหลวงรีบลุกออกจากห้องไปนี่ถ้านางรู้ว่าไป๋จื่อฮัวอนุญาตแล้วนางคงอย่างไปวันนี้เสียเลยด้วยซ้ำ หลิวหลิว นิสัยเ้าเป็เช่นไรข้านั้นรู้ดีที่สุดหึๆๆๆ
ฮูหยินมองตามหมอหลวงไปแล้วก็หันไปมองสามีนั่งลงข้างๆเขา“ท่านพี่จะดีหรือเ้าคะ ให้ลูกไปตามลำพังกับท่านหมอหลวงแบบนี้น่ะ”
“ข้าก็ไม่อยากให้นางไปแต่ในเมื่อมีทางรักษาใยจะไม่ลองดูล่ะ เ้ากับข้าเพียรทุ่มเทตามหาหมอที่จะรักษานางเสียเงินเสียทองไปตั้งเท่าไหร่แล้วครั้งนี้มีโอกาสก็ต้องคว้าเอาไว้ก่อน ข้าไม่อยากเห็นนางสิ้นลมหายใจอีกแล้วเหมยฮวา”
ฮูหยินพูดอะไรไม่ออกแค่เห็นลูกสิ้นลมไปต่อหน้าต่อตาหัวใจก็แหลกสลายเป็ผุยผงแม้ชีวิตก็ยอมแลกได้ขอเพียงให้ลูกได้หายใจต่อ
ไป๋จื่อฮัวจับมือฮูหยิน“เ้าไปจัดข้าวของให้นางเตรียมตัวเดินทางเถอะ”
“เ้าค่ะ”ฮูหยินพยักหน้าแล้วก็ลุกไปหาลูกสาว
ไป๋เฟิ่งหวงเห็นฮูหยินเดินมาด้วยสีหน้าอมทุกข์ก็รู้ว่ากู่เล่อเจรจาสำเร็จแสร้งตีหน้าซื่อไม่รู้เื่ราว “ท่านแม่”
ฮูหยินไป๋มองลูกสาวแล้วก็หันไปสั่งบ่าวประจำตัวนางว่า“เซี่ยวซิน จัดเสื้อผ้าให้คุณหนูด้วยพรุ่งนี้นางต้องเดินทางไปพบอาจารย์ของท่านหมอหลวง”
“เ้าค่ะ”เซี่ยวซินรับคำสั่งแล้วก็เดินไปเปิดหีบเสื้อผ้าเ้านาย
“ข้าต้องไปพบอาจารย์ของท่านหมอหลวงหรือ?”ไป๋เฟิ่งหวงแกล้งถาม
“ใช่ ท่านหมอหลวงบอกว่าหากพาเ้าไปพบอาจารย์ของเขาอาจรักษาโรคของเ้าได้” ฮูหยินดึงตัวลูกสาวมากอดน้ำตารื้น“แม่ไม่อยากให้เ้าห่างหูห่างตาเลยสักนิด”
ไป๋เฟิ่งหวงกอดตอบพลางลูบหลังปลอบใจ“ข้าไปไม่นานหรอก ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลตัวเองเป็อย่างดี”
“เฟิ่งหวงแม่ไม่อยากให้เ้าไปเลย” ฮูหยินน้ำตาหยด
ไป๋เฟิ่งหวงลูบหลังพลางบอกน้ำเสียงหนักแน่นว่า“ข้าไปไม่นานแล้วก็จะกลับมา ท่านวางใจเถอะ”
ฮูหยินรู้สึกสะดุดใจควรจะเป็ลูกที่จะร่ำไห้ไม่อยากจากไปมากกว่าแต่นี่กลับรู้สึกว่าลูกสาวตัวน้อยยินดีที่จะไปยิ่งนัก
หลังจากฮูหยินกลับเรือนใหญ่ไปแล้วไป๋เฟิ่งหวงก็สั่งเซี่ยวซินให้ไปหาซื้อชุดบุรุษให้นาง
เซี่ยวซินได้แต่รับเงินแล้วไปทำตามคำสั่งไม่ว่าคุณหนูจะให้ทำอะไรนางก็ทำตามไปหมด ก็คุณหนูน่ะเวลาดีก็ดีใจหายแต่เวลาร้ายขึ้นมาน่ากลัวยิ่งกว่านายท่านอีก
ตกค่ำไป๋จงกลับมาบ้าน รู้เื่ราวก็เป็กังวลเช่นกันแต่ในเมื่อนี่เป็หนทางที่จะรักษาน้องสาวได้เขาก็จำใจยอม
เช้าตรู่ไป๋เฟิ่งหวงอาบน้ำแต่งตัวสวมใส่ชุดบุรุษอย่างคุ้นชิน แล้วก็เดินไปกินข้าวร่วมกับครอบครัว
ไป๋จงมองน้องสาวอย่างประหลาดใจ“นี่อะไรกันเฟิ่งหวง?”
ไป๋จื่อฮัวกับฮูหยินก็ประหลาดใจไม่แพ้ลูกชาย
“นั่นซิเฟิ่งหวงทำไมแต่งตัวเช่นนี้เล่า?” ฮูหยินถาม
“ก็วันนี้ข้าจะเดินทางไปกับท่านหมอหลวงนี่น่าขืนแต่งชุดสตรีขึ้นเขาลงห้วยข้าคงสะดุดชายกระโปรงหกล้มตายก่อน”ไป๋เฟิ่งหวงบอกสีหน้าเฉย
“แล้วเ้าไปเอาเสื้อผ้าบุรุษมาจากไหนรึ?จะว่าเป็ของเก่าของข้าก็ไม่ใช่แน่เพราะข้าให้คนยากไร้ไปหมดแล้ว” ไป๋จงถาม
“ก็ให้บ่าวไปซื้อมาใหม่ซิ”ไป๋เฟิ่งหวงบอกแล้วก็นั่งลงข้างพี่ชาย
“อ่อ”ไป๋จงพยักหน้ารับรู้
“กินข้าวเถอะ”ไป๋จื่อฮัวบอกแล้วก็คีบกับข้าว สมองก็ครุ่นคิดดูเหมือนว่าลูกสาวเขาจะเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางครั้งนี้เป็อย่างดี
เริ่มสายหมอหลวงก็มารับคุณหนูไป๋
ไป๋เฟิ่งหวงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าผู้ชายเตรียมพร้อมรอเดินทางอยู่แล้วจากคุณหนูหน้าตาจิ้มลิ้มก็กลายเป็เด็กหนุ่มหน้าตาพริ้มเพรานางร่ำลาทุกคนแล้วก็สวมหมวกมีผ้าบางคลุมรอบหมวกเพราะ้าปกปิดตัวตน
ไป๋จื่อฮัวฮูหยินไป๋ ไป๋จงยืนส่งด้วยความกังวลใจ นับแต่เกิดมาไป๋เฟิ่งหวงไม่เคยห่างพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
แล้วรถม้าก็เคลื่อนตัวออกไป
ระหว่างทางไป๋เฟิ่งหวงก็สั่งสหายรักว่า“ข้าอยากให้เ้าช่วยข้าหลายเื่ทีเดียว”
“จะให้ข้าทำอะไรล่ะ?”หมอหลวงมองตอบ
“เื่แรกข้าอยากให้เ้าตามหาคนของข้าอย่างลับๆ” ไป๋เฟิ่งหวงบอก “จับตาดูเอาไว้เฉยๆก็พอยังไม่ต้องทำอะไร”
“ได้” หมอหลวงรับปาก
“เื่ที่สองม้าข้าในคอกหลวง ข้าอยากให้เ้าขอจากหลงถังไปเลี้ยงให้หน่อยขืนปล่อยไว้มันคงตายแน่ เพราะมันไม่ยอมให้ใครขี่นอกจากข้านิสัยอย่างหลงถังข้ารู้ดี ในเมื่อเขาขี่มันไม่ได้เขาก็ไม่เก็บมันไว้ให้เปลืองหญ้าหรอก”
หมอหลวงทำหน้าย่น“ให้ข้าขอม้าจากฮ่องเต้ กลัวว่าหัวข้าคงหลุดก่อนมั้ง”
“ไม่หลุดหรอกเขารู้ว่าเ้าเป็สหายข้า ประทานของของข้าให้เ้าเก็บไว้เป็ที่ระลึกถือเป็บุญคุณที่จะผูกใจเ้าให้ภักดีกับเขา และถึงเขาจะไม่พอใจแค่ไหนเขาก็ไม่กล้าทำอะไรเ้าหรอกเพราะเขายังเสียดายวิชาของเ้าอยู่”ไป๋เฟิ่งหวงบอกอย่างมั่นใจ
“ได้ ข้าจะทำ”หมอหลวงรับปากอีก
“เื่ที่สามรักษาชีวิตของเ้าให้ดี โอนอ่อนผ่อนตามหลงถังไปก่อน ข้ายังมีเื่ให้เ้าช่วยข้าอีกมาก”ไป๋เฟิ่งหวงยิ้มให้สหายรัก
“ได้” หมอหลวงรับปาก
“ขอบใจ” ไป๋เฟิ่งหวงยิ้มให้แล้วก็เอนตัวพิงข้างฝาอีกไกลกว่าจะถึงหุบเขาร้อยพิษ หลับสักหน่อยก็คงดี
ยังไม่ทันจะพิงมือใหญ่ก็โอบตัวนางดึงให้ไปพิงร่างเขาแทน
“หลับซะหนทางยังอีกยาวไกลนัก” หมอหลวงบอก
“ขอบใจ”ไป๋เฟิ่งหวงยิ้มแล้วก็เอนตัวพิงเขาหลับตาลง
ณ หุบเขาร้อยพิษ
รถม้าไม่อาจจะไปต่อได้เพราะเส้นทางข้างหน้าไม่มีอีกแล้วมีเพียงทางเดินเล็กๆที่มีร่องรอยว่ามีคนเดินผ่านเท่านั้น
“คุณชายขอรับถึงแล้วขอรับ” คนขับรถม้าหันไปบอก
ไป๋เฟิ่งหวงลืมตาตื่นคว้าห่อผ้ากับหยิบกระบี่ของสหายรักลงจากรถม้า “เ้ากลับไปได้แล้ว”
หมอหลวงก้าวลงจากรถม้า
“เ้าแน่ใจนะว่าจะไปคนเดียวให้ข้าไปเป็เพื่อนเถอะ” เขามองไปตามทางเดินเล็กๆคดเคี้ยวหายลับไปตามแนวป่า
“ไม่ได้หากเ้าไปด้วย นางก็ไม่ยอมสอนข้าน่ะซิ” ไป๋เฟิ่งหวงยืนยันหนักแน่น“แล้วเ้าต้องกลับไปจัดการเื่ที่ข้าสั่งไว้ให้เรียบร้อย”
คนฟังได้แต่สงสัยว่านางคิดจะทำอะไรกันแน่? แต่เอาเถอะ หากนางประสงค์สิ่งใดเขาจะทำให้นางทันทีเขาจะไม่ยอมให้นางตายก่อนเขาอีกแล้ว “ได้ แต่เ้าต้องสัญญานะว่าจะรีบกลับไป”
“อืม” ไป๋เฟิ่งหวงพยักหน้ารับแล้วก็หมุนตัวเดินขึ้นเขา
“หลิวหลิวข้ารักเ้า” หมอหลวงพึมพำกับตัวเอง ตามองตามร่างบางที่เดินไปไกลค่อยๆหายลับไปในหมู่แมกไม้แล้วเขาก็ขึ้นรถม้ากลับจวน
ไป๋เฟิ่งหวงเดินไปตามเส้นทางขึ้นเขาพอเดินไปได้หน่อยนางก็เดินออกนอกเส้นทางซึ่งบนเส้นทางที่เห็นนั้นเฒ่าร้อยพิษได้วางกับดักเอาไว้ป้องกันคนขึ้นเขาไปรบกวนนางกับดักมีอยู่มากมายเต็มไปหมดหากเดินไม่ระวังคงถูกกับดักเล่นงานเข้าจนไม่อาจจะไปต่อได้ เฒ่าร้อยพิษจริงๆแล้วน่าจะได้ฉายาว่าเฒ่าหมื่นพิษเสียมากกว่าเพราะนางเป็ผู้ชำนาญการใช้พิษอันดับหนึ่งเลยก็ว่าได้นางไม่เคยรับใครเป็ศิษย์แต่แล้วจู่ๆก็ถูกชะตากับฮองเฮาอายุสั้นจึงออกปากอยากรับไว้เป็ศิษย์ซะงั้น
ไป๋เฟิ่งหวงเดินไปเกือบครึ่งวันก็เห็นบ้านเล็กๆกลางหุบเขามีพรรณไม้นานาพันธุ์ออกดอกบานชูช่อเต็มไปหมด ดูแล้วเหมือนสรวง์
เฒ่าร้อยพิษนั่งอยู่หน้าบ้านพอเห็นเด็กสาวเดินเข้ามาก็มองด้วยแววตาเรียบเฉย
ไป๋เฟิ่งหวงโบกมือให้“อาจารย์”
เฒ่าร้อยพิษวางถ้วยชาลงตวาดว่า“ใครเป็อาจารย์เ้าห๊ะเ้าหนู?”
“ในเมื่อท่านไม่รับข้าเป็ศิษย์งั้นข้ากลับก็ได้” ไป๋เฟิ่งหวงบอกแล้วก็หมุนตัวกลับ
“หา?” เฒ่าร้อยพิษหน้าเหวอรีบเรียก“เดี๋ยวซิเ้าหนู”
“มีไรอีกล่ะอาจารย์?”ไป๋เฟิ่งหวงหันไปถามอย่างหงุดหงิด
“เ้าจะมาเป็ศิษย์ข้าไม่ใช่เหรอ?ทำไมถอดใจง่ายๆเช่นนี้ล่ะ?” เฒ่าร้อยพิษถาม
“ก็ข้าไม่ชอบบังคับใจใครหากท่านไม่อยากรับข้าเป็ศิษย์ ข้าก็กลับ” ไป๋เฟิ่งหวงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามปลดห่อผ้าลงวางกระบี่ไว้บนห่อผ้าแล้วก็จัดแจงรินชาใส่ถ้วยให้ตัวเองพลางรินให้อาจารย์ด้วย
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรเตอร์ได้ทางเพจ readfree.in ค่ะhttps://www.facebook.com/readfree.in/และทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
3K
![[จบ] ไลฟ์สดดูดวง โดย หมอดูเซียนสาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733281358_56421056.webp)
