ตลอดทางกลับนอกจากจะต้องแกล้งทำเป็ไม่ได้ยินเสียงยังต้องแกล้งทำเป็ไม่เห็นภูตผีไปอีกด้วย ิญญาทั้งหลายเมื่อได้รู้ข่าวว่ามีผู้ถือครองมิติที่ 3 เกิดขึ้นจึงอยากทำพันธสัญญากับนาง แต่จะให้นางตกลงทำพันธสัญญากับภูติผีทุกตนก็คงมิได้ ภูติผีก็เหมือนคนที่ยังมีิญญาและจิตใจ มีทั้งดีและชั่วปะปนกันเต็มไปหมด
ซ้ำภูตผีบางตนยังมีอิทธิฤทธิ์ที่นางมิสามารถควบคุมได้ แต่เมื่อหานฉีออกมาอยู่ข้างกายนาง ิญญาภูติผีก็จะถอยห่างจากนางไปเสียหมด ต่อให้มีอิทธิฤทธิ์มากมายแค่ไหนก็ยังต้องถอยออกไป เมื่อสอบถามจึงได้รู้ว่าในโลกแห่งิญญาก็มีชนชั้นตำแหน่งด้วยเช่นกัน หานฉีปกครองดินแดงหลังความตายในเขตเมืองเฉินซาน เขาคอยควบคุมดวงิญญามิให้ก่อความวุ่นวาย เพราะิญญาบางตนมีความอาฆาตแค้นมากนักจึงอาจทำร้ายผู้คนในเมืองได้ เหตุนี้จึงต้องมีผู้เป็ใหญ่คอยควบคุมดวงิญญาเ่าั้ และผู้ที่จะเป็ใหญ่ในหมู่ิญญาได้จะต้องได้รับบัญชาจาก์เช่นกัน
เยว่ซินเดินทางกลับถึงบ้านในยามที่ดวงตะวันตรงศรีษะพอดิบพอดี นางแวะซื้อขนมในร้านอาหารเล็กๆในใจกลางตลาดติดไม้ติดมือมาฝากท่านยายหวังและสวี่หยาง ซึ่งนางได้เก็บไว้ในมิติมิให้ผู้ใดเห็นระหว่างทาง ่นี้นางจำต้องปิดบังสถานะทางการเงินมิให้ผู้ใดล่วงรู้ บัดนี้มือเล็กจึงเต็มไปด้วยกล่องขนมใบใหญ่ที่แอบหยิบออกมาจากในมิติเมื่อถึงบริเวณหน้าบ้าน “ลำบากท่านยายหวังแล้วเ้าค่ะ ข้าแวะซื้อขนมหวานมาฝากท่านและเสี่ยวเหยาด้วยนะเ้าคะ”
“ขอบใจเ้ามาก เข้าไปดูบิดาเ้าเถอะ บิดาเ้าฟื้นแล้วล่ะ”มือเหี่ยวย่นยื่นมารับกล่องขนมใบใหญ่จากดรุณีน้อย แล้วเร่งให้นางรีบเข้าไปดูอาการบิดาที่ฟื้นตัวขึ้นมาแล้ว ์มีเมตตานักที่มิให้บิดาของเด็กทั้งสองเป็อะไรไปเสียก่อน หากต้องกำพร้าทั้งบิดาและมารดาเด็กทั้งสองคงต้องอยู่อย่างยากลำบากกว่าเดิมเป็แน่
นางรีบเดินเข้าไปในบ้านด้วยใจลุ้นระทึก แม้ว่าจะได้รับความทรงจำเกี่ยวกับบิดาจากเ้าของร่างเดิม แต่นางก็อดตื่นเต้นมิได้ ในภพก่อนนางนั้นมิมีทั้งบิดาและมารดา มาในภพใหม่นี้นางมีครบครันทั้งคู่ แต่มารดานั้นได้ทิ้งไปแล้ว ส่วนคนเป็บิดานั้นนางยังมิเคยได้ใกล้ชิด ครั้นได้พบหน้าในคราแรกเขาก็สลบไสลมิได้สติ
ยามนั้นนางลอบสำรวจบิดาผู้นี้ เขาเป็ชายหนุ่มวัยกลางคนร่างกายกำยำสมชายชาตรี ผิวพรรณติดจะดูคล้ำไปสักนิดแต่กลับละเอียดเรียบเนียน ใบหน้านั้นจัดว่าหน้าตาดีอยู่พอสมควร รวมไปถึงตัวนางและน้องชายที่มิเหมือนชาวบ้านทั่วไป
“เสี่ยวซินมาแล้วหรือ มารดาเ้าเล่า”เสียงแหบของคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยเรียกบุตรสาวพร้อมทั้งมองหาภรรยาที่รักยิ่ง แต่หารู้ไม่ว่านางได้ทิ้งเขาไปได้หลายวันแล้ว
เดิมทีหรงเซินมิใช่คนในหมู่บ้านนี้แต่แรก เขาและอี้เหยาได้มาเช่าพื้นที่สำหรับอยู่อาศัย มิมีใครรู้พื้นเพของทั้งสองมากนักรู้เพียงอี้เหยาเป็คนจากอีกหมู่บ้านหนึ่งที่ต้องข้ามูเาไปอีกหนึ่งลูกจึงจะถึงบ้านเกิดของนาง
คนเป็สามีขยันขันแข็งยิ่งนักทำงานเก็บเงินได้ไม่นานก็เพียงพอสำหรับซื้อที่ดินเป็ของตนเอง แม้จะเป็เพียงผืนดินเล็กเพียงสองหมู่เท่านั้น แต่ถึงอย่างไรก็ทำให้นางเป็ที่น่าอิจฉาในหมู่สตรี เนื่องจากมีสามีที่รูปงามทั้งยังขยันขันแข็ง ไม่นานทั้งคู่ก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายหญิงในเวลามิห่างกันนัก
เยว่ซินมองคนป่วยถามหาถึงมารดาบังเกิดเกล้าที่ทิ้งสามีและบุตรไป นางเองก็มิรู้ว่าจะตอบเช่นไร ได้แต่คิดหาคำตอบที่จะะเืใจคนเจ็บน้อยที่สุด “ท่านพ่อเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ ยังเจ็บแผลอยู่อีกหรือไม่ก็ ข้าไปตลาดมาซื้อของฝากมาให้ท่านพ่อด้วยนะเ้าคะ ข้าคิดไว้แล้วเชียวว่าท่านพ่อต้องฟื้นขึ้นมาเร็วอย่างแน่นอน”
หรงเซินมองบุตรสาวที่ปกติเป็คนพูดน้อยเสียเหลือเกิน กลับกันวันนี้ช่างแปลกประหลาดนัก นางกลายเป็คนช่างเจรจาไปเสียั้แ่เมื่อใด ยิ่งเติบใหญ่นางก็ยิ่งฉายแววงามล่มเมืองเสียยิ่งกว่ามารดา
ส่วนบุตรชายนั้นเหมือนกันกับเขาอย่างมิต้องสงสัย ทั้งแววตา ลักษณะ ท่าทาง ทุกอย่างราวกับมีหรงเซินอยู่สองคนใน่เวลาเดียวกัน บางคราเขาก็อยากจะมีครอบครัวให้คิดถึง อยากมีความทรงจำในวัยเยาว์เช่นดั่งผู้อื่น
แต่ไม่ว่าอย่างไรเขากลับนึกไม่ออกเสียที เพราะครานั้นเขาาเ็หนัก อี้เหยาได้มาพบเข้าจึงได้พาเขามารักษายังหมู่บ้านแห่งนี้ คนหนุ่มสาวใกล้ชิดกันไม่นานก็มีใจปฏิสัมพันธ์จนตั้งใจตั้งรกรากที่นี่เสียเลย
“ไปเที่ยวเล่นกับมารดาเ้ามาหรือ เห็นแต่เ้าแล้วท่านแม่ของเ้าเล่าอยู่ที่ใด ข้าคิดถึงเ้าและมารดาเ้ายิ่งนัก”หรงเซินอยากจะลุกออกไปหาภรรยารักที่นอกประตูห้องด้วยตนเองเสียเดี๋ยวนี้ ติดที่ว่ายังเจ็บแผลอยู่มากนักจึงมิอาจทำได้ตามอำเภอใจ
2K
