"ชากี.. ชากี.. วันนี้เป็อะไรเหม่อ ๆ หน้าตาเหมือนคนไม่ได้นอน?"
ร่างสูงโปร่งของรองสารวัตรเชมีเดินถือกาแฟร้อนมาวางตรงหน้าเพื่อนสนิทอย่างเช่นทุกวันทั้งที่ชากีบอกว่าอย่าชงกาแฟมาให้เขาเพราะคนอื่นจะมองว่าเราเป็เ้านายกับลูกน้องแต่รองสารวัตรเชมีนั้นอบอุ่นอ่อนโยนเสมอเป็เพื่อนเพียงคนเดียวที่ชากียอมคุยด้วยเเน่นอนว่าคนที่ช่วยดูแลอาการทางจิตของสารวัตรหนิ่งก็คือเพื่อนที่ยิ้มเกงคนนี้
"ไม่มีอะไร มีเื่ให้คิดนิดหน่อย"
คนตัวขาวนวดขมับเล็กน้อยพร้อมกับยกกาแฟขึ้นจิบท่าทางไร้เรี่ยวแรงแบบนั้นทำเอาคนเป็เพื่อนต้องตบบ่าเบาๆ เพื่อปลุกปลอบเพื่อนรัก
"เื่คดีฆาตกรรมเมื่อวานเหรอ เดี๋ยวเราค่อยหาทางออกด้วยกันใจเย็นเครียดแบบนี้เดี๋ยวอาการจะแย่ลงอีกไปหาอะไรดื่มกันหน่อยไหม?"
"เดี๋ยวเราขอพ่อก่อนนะเมื่อวานก็กลับดึก"
สารวัตรหนุ่มมึนเล็กน้อยเผลอพูดออกไปจนต้องสลัดหัวตัวเองเรียกสติคืนมา
"หื้ม? นายไปไหนมาไม่เห็นชวนถึงว่าไม่ค่อยรู้เื่ข่าวที่มีการฆ่าตกรรมในเขตเรา"
"เปล่าแค่ ..ออกไปกินไก่"
คนตัวขาวคิดว่าตัวเองตอบคำถามได้ไม่ฉลาดเท่าไหร่แม้จะเป็เื่จริงก็ตามจึงแก้เก้อด้วยการยกกาแฟดื่มจนหมดแก้ว
"อ๋อ~ คราวหลังซื้อมากินด้วยกันนะ"
"เอ่อ ..อ่า ได้"
สถานการณ์ในร้านสักค่อนข้างอึมครึมและเงียบเชียบเนื่องจากยังไม่มีลูกค้ากล้าเข้ามาสักจากเื่ของคดีฆ่าตกรรม
การประท้วงของประชาชนและความกดดันจากตำรวจที่เร่งหาหลักฐานมาเอาผิดผู้ลงมือ
ความสัมพันธ์ที่พึ่งเริ่มจะดีของช่างสักกับตำรวจเริ่มห่างเหินตึงเครียดอีกครั้งเมื่อต่างฝ่ายต่างระเเวงกันและกัน
ยอโบพยายามส่งข้อความและโทรหาชากีคอยส่งข่าวสถานการณ์ในร้านเพื่อความบริสุทธิ์ใจของตนเองแต่ก็พยายามสังเกตท่าทีของคุณสารวัตรด้วยเช่นกันว่าจะเป็อย่าที่รุ่นพี่เตือนหรือไม่
มีคำสั่งจากเบื้องบนให้ตรวจสอบหมู่บ้านฮันกีเพราะคนสักลายหลายคนน่าสงสัยด้วยความเร่งปิดคดีและความกดดันจากสังคมชากีผู้เป็สารวัตรเขตจึงต้องจัดการนำกำลังลงตรวจตราพื้นที่ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าบ้านยอโบก็ตั้งอยู่ด้านในเช่นกัน
"ตรวจหาหลักฐานให้ละเอียดทุกบ้านถ้าได้เบาะแสหรือหลักฐานอะไรนำกลับไปพิสูจน์ได้ทันทีปฏิบัติ!"
"ครับสารวัตร!"
"ชากีนายเครียดเกินไปแล้วกินยาหรือยัง?"
"ไม่เป็ไรหรอกเชมี่นี้เราพบแพทเสมอมันดีขึ้นบ้างแล้วใช้แค่ตอนมีอาการก็พอ"
"ฉันไปเอาให้นายใจเย็น ๆ ที่นี่นายอาจจะต้องเจอกับสิ่งที่นายไม่อยากเจอระงับอารมณ์หน่อย"
เพื่อนสนิทเอ่ยออกมาด้วยความหวังดีเพราะรู้ว่าที่ตรงนี้ขึ้นชื่อเื่อะไรเขาจึงไปหยิบยามาให้เพื่อนก่อนที่จะพาทีมคนหาหลักฐานในหมู่บ้าน
"ขอความร่วมมือด้วยครับเนื่องจากมีผู้ต้องสงสัยคดีฆ่าตกรรมอยู่ในหมู่บ้านนี้เราจึงขอความร่วมมือกับชาวบ้านทุกท่านให้ความร่วมมือกับเ้าหน้าที่ด้วยนะครับอย่าถืออาวุธใดๆ ออกมาไม่อย่างนั้นเราจะทำการจับกุมในซานผู้ต้องสงสัยทันที"
"หมายค้นอันเดียวค้นได้ทั้งหมู่บ้านเลยเหรอครับนี่มันอะไรกันครับเนี่ย!"
"เราต้องทำงานด้วยความว่องไวที่สุดเพราะจะเป็อันตรายต่อประชาชนคนอื่นช่วยเ้าใจเ้าหน้าที่ด้วยครับ"
"คดีอะไรก็สงสัยคนที่นี่ตลอดไม่รู้ว่าเื่จริงหรือออกมาหาแพะกันแน่ตำรวจเขตนี้นี่มันยังไง!"
"..."
เสียงะโด้วยความไม่พอใจของชาวบ้านดังขึ้นเป็ระลอกคนที่นี่สักลายกันเยอะจนทำให้สารวัตรหนุ่มไม่กล้ามองพยายามเลี่ยงตัวเองออกมาเพียงลำพังจนคลาดกับเ้าหน้าที่คนอื่นไปซอยที่คดเคี้ยวและเจอกับบ้านหลังหนึ่งเข้า
เมื่อทำการรื้อค้นบ้านของชาวบ้านไปได้เพียงครู่เดียวฝนฟ้าที่ไม่มีในการแจ้งเตือนจากกรมอุตุจู่ๆ ก็โหมกระหน่ำตกไม่ลืมหูลืมตาจนทำให้การทำงานลำบากในขณะที่สารวัตรชากีใช้วิทยุสื่อสารบอกให้เ้าหน้าที่ยกเลิกปฏิบัติการค้นหาจนลูกน้องและเพื่อนรองสารวัตรพากันทยอยกลับส่วนชากียังคงอยู่ในซอยหนึ่งค้นบ้านที่สะดุดตากับภาพต่างๆ ถือวิสาสะเข้าไปทั้งที่ไม่มีคนอยู่พอดีกับที่ฝนฟ้าเทลงมาห่าใหญ่ทำให้เขาออกไปไม่ได้
เป็เวลาเดียวกันที่ยอโบเดินทางกลับบ้านเนื่องจากไม่มีลูกคาติดกันหลายวันจึงอยากมานอนพักเล่นที่บ้านพอดีกับที่รถตำรวจพากันขี่สวนออกไปหลายคันเขาจึงคิดว่าที่หมู่บ้านต้องเกิดเื่ขึ้นแน่จึงรีบสาวท้าวเข้าไปที่บ้านตัวเองโดยไว
พอมาถึงที่บ้านก็ไม่พบว่ามีใครอยู่โทรไปหาพ่อก็ไม่รับแต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากบ้านของลุงซาจาจึงเดินเข้าไปดูก็พบกับของที่ตกเกลื่อนพื้นกระจัดกระจายมีร่างสูงขาวที่คุ้นตาแต่ไม่ใช่เ้าของบ้านและไม่สมควรจะมาอยู่ที่ตรงนี้อย่างสารวัตร ชเว ชากี
"สารวัตรชเว ชากี คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่นั่นมันของลุงผมคุณมาทำลายข้าวของบ้านคนอื่นทำไม?"
ยอโบเข้ามาจับข้อมือขาวให้หยุดการกระทำที่ดูไม่ปกติของคุณสารวัตรเขาลื้อข้าวของลงมากระจัดกระจายและฉีกภาพลาสักที่เเปะอยู่ตรงผนังจนขาดรุ่งริ่งบ้านลุงซาจาเละไม่มีชิ้นดีถ้าเป็คนอื่นคงงโดนเขากระทืบเละไปแล้ว
"ก็บ้านนี้น่ะ!.. บ้านนี้มันเป็บ้านของอาชญากร ทั้งรูปสักทั้งอาวุธหลักฐานเต็มบ้านขนาดนี้ยังต้องถามอยู่อีกเหรอ?"
ชากีคิ้วขมวดพูดจาเสียงดังซึ่งปกติต่อให้โกรธยังไงเขาเลือกที่จะเงียบมากกว่าเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้ายอโบมองใบหน้าขาวซีดยื่นมือเข้าไปจะเช็ดเหงือให้ก็ปัดมือทิ้งทำท่าขยะแขยงใส่อย่างเปิดเผย
"คุณตั้งสติหน่อยสิลุงผมเป็ช่างสักทำไมการมีภาพและอุปกรณ์สักถึงต้องเป็เื่ที่ผิดด้วย?"
ขนาดคนที่อายุมากกว่ามีวุฒิภาวะมากกว่าอย่างคุณสารวัตรยังหลุดได้ขนาดนั้นคนใจร้อนอย่างยอโบเริ่มหัวร้อนกับอาการสะบัดตัวออกไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ไม่ยอมให้แตะจนทนไม่ไหวะเิอารมณ์ใส่ทันที
"ทำไมต้องทำท่าขยะแขยงกันขนาดนั้นด้วยวะ! ก็รู้ว่าอยู่คนละสังคมอยู่คนละชั้นกัน แต่นี่คนเหมือนกันเว้ยไม่ใช่แค่หายใจร่วมโลกเดียวกันก็ผิด! ถามหน่อยเถอะมีปัญหาอะไรกับรอยสักนักหนา คนมีรอยสักไปฆ่าโคตรเง่าคุณตายหรือไง!"
คนตัวสูงใหญ่ที่กลับมาเจอคนที่วนเวียนในหัวมาหลายวันแต่เจอกันไม่ได้โผล่มาทำลายข้าวของพูดจาไม่ดีใส่แถมยังทำท่ารังเกียจกันทั้งที่เคยมีอะไรต่อมิอะไรกันขนาดนั้นมันทำเขาโมโหเืขึ้นหน้าจนสาวเท้าเข้าประชิดตัวเ้าหน้าที่ตัวขาวตรงหน้าทันที พร้อมกับกัดฟันพูดใส่หน้าบ่งบอกว่าตนโมโหขนาดไหนที่มาใช้อำนาจโดยมิชอบที่ถิ่นของเขา
"ไม่รู้อะไรก็หุบปากซะ คำพูดต่ำทำตัวต่ำตมสันดานทุเรศแบบนี้ไงใครๆ เขาถึงตราหน้าว่าเป็ฆาตกร แล้วยังกล้าถามว่าทำไมไม่มองกันดีๆ บ้าง ฝันอะไรอยู่! คนอย่างพวกนายสมควรแล้วที่ต้องถูกแบ่งแยกชนชั้นกับคนภายนอกออกไปให้ห่างจากผู้คนปกติซะ! สืบสันดานเลวกันมาขนาดนี้ยังเสนอหน้ามาอยู่ในสังคมทั้งที่ทำร้ายคนอื่นได้หน้าตาเฉยแถมยังกล้าเรียกร้องให้มีกฎหมายบ้าบอนั่นทำไมไม่ให้มันตายไปกับพวกนาย ทำไมไม่หายไปสักที! ทำไม!!"
สารวัตรหนุ่มะโก้องใส่หน้าคนที่ยืนเถียงกับตนเองอย่างไม่ลดละด้วยความรุนแรงจากสถาณการณ์กดดันที่ทั้งคู่เจอ แสดงจุดยืนของตนเองว่าไม่้าความคิดเห็นของอีกฝ่ายเพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ตำรวจก็ไม่เคยมองคนสักลายดีสักครั้งและคนสักลายก็ไม่เคยได้รับความเป็ธรรมจากตำรวจเช่นกัน
"ปากคุณนี่มันสรรหาคำแสบสันมาด่าพวกผมได้ตลอดเลยสินะ เสียดายหน้าตาท่าทางก็ดูผู้ดีแต่ทัศนคติป่วยจัด เนี่ยน่ะเหรอผู้พิทักสันติราษของเมืองหลวงเกาหลีใต้ ตอนนี้คุณยืนอยู่บนพื้นที่ของคนสกปรกนะ..ไหนๆ ก็มาตอนฝนตกแล้วบรรยากาศแม่งได้ ลองมากระชับมิตรกับคนสกปรกดีไหมผมว่าผมก็เอามันส์อยู่นะวันนั้นคุณยังเอากับผมตั้งสามน้ำลืมแล้วหรือไง!"
ปึ้งง!
"ถอยไป! ฉันบอกให้ถอยไม่งั้นฉันยิงนายแน่!"
สารวัตรหนุ่มยกปืนขึ้นจ่อกลางหน้าผากคนร่างใหญ่ด้วยดวงตาแข็งกร้าวทั้งที่ในใจวูบไหวเพราะคนตรงหน้าทำให้คนเ็าอย่างเขาสั่นกลัวด้วยรอยสักบนตัวมานับครั้งไม่ถ้วน
อยู่ภายนอกหมอนี่ยังพอจะเคารพกฏคนเมืองแต่ที่นี่มันบ้านของเ้าตัวตอนนี้ไม่มีท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิดเดินถอดเสื้อตรงเข้ามาหาคนในเครื่องแบบสายตาโลมเลียดูน่าสะอิดสะเอียนจนมวลท้องไปหมด
ฝนฟ้าตกลงมาห่าใหญ่ไม่พักจนไม่ได้ยินเสียงอื่นนอกจากสายฝนกระทบหลังคาและเสียงคำรามของสายฟ้าที่ส่งเสียงดังมาเป็ระลอกไม่ต่างจากอารมณ์โกรธเกรี้ยวของคนทั้งคู่
1K
