ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        ช่างยากที่จินตนาการเหลือเกินว่าคำพูดที่มีตรรกะเหตุผลเช่นนี้จะออกมาจากปากของซินหรูได้ไม่เพียงหลินชิงเวยเท่านั้นที่คาดไม่ถึงแม้กระทั่งจ้าวเฟยก็ตกตะลึงพรึงเพริดเช่นกัน

        สีหน้าของจ้าวเฟยภายใต้แสงจากคบไฟนั้น เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ไม่ต้องกล่าวถึงว่ามีสีสันเพียงใดนางเพียงแค่ต้องการมาโอ้อวดและประกาศศักดาเท่านั้น มิได้มาหาเรื่องใส่ตัว

        แต่นางคนชั้นต่ำนางนี้ ช่างทำให้คนโทสะเดือดดาลนัก คืนนี้ไม่สั่งสอนนางเกรงว่าจ้าวเฟยกลับไปถึงตำหนักก็มิอาจนอนหลับได้

        นางประสานสายตากับคนทั้งสองที่ยืนอยู่ในแปลงสมุนไพรราวกับกำลังประเมินผลได้และผลเสียจากนั้นจึงหัวเราะเสียงแหลมออกมา นางยื่นคบไฟให้กับนางกำนัลข้างกาย“เจ้าท้วงเตือนเปิ่นกง เปิ่นกงมิอาจเผาแปลงสมุนไพรเหล่านี้จริงๆ เปิ่นกงย่อมปรารถนาให้อาการประชวรของฝ่าบาทหายเป็นปกติโดยไวเช่นกันทว่า” น้ำเสียงของจ้าวเฟยพลันเปลี่ยนไป“บ่าวไพร่ชั้นต่ำเช่นเจ้าที่กำเริบเสิบสานเช่นนี้ เปิ่นกงยังมีอำนาจที่จะจัดการได้เด็กๆ ยังไม่รีบไปลากตัวนางคนชั้นต่ำออกมาให้เปิ่นกงอีก”

        ดังนั้นนางกำนัลสองนางจึงก้าวขึ้นหน้าเหยียบย่ำลงบนสมุนไพรที่พวกนางเพิ่งจะรดน้ำใส่ปุ๋ยอย่างไร้ปราณี มุ่งหน้ามาทางซินหรูแต่ยังเดินไม่ถึงสองก้าว พลันมีเสียงฟู่ๆ ดังขึ้นจากบนพื้นดินนางกำนัลทั้งสองก้มหน้าลง ราวกับมีสิ่งของอะไรตวัดผ่านเท้าของตน

        นางกำนัลสองนางนั้นยังมิทันได้ดูให้ชัดเจน ทว่ากลับถูกเสียงฟู่ๆนั้นทำให้ตื่นตระหนก จึงรีบถอยหนีทันที จ้าวเฟยยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามก็ได้ยินเสียงของนางกำนัลร้องขึ้นด้วยความตกใจว่า “งู มีงู”

        นางกำนัลคุ้มกันจ้าวเฟยให้ถอยหลังใบหน้าของจ้าวกุ้ยเฟยซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

        ภายใต้แสงไฟนั้นเห็นเพียงงูสีเขียวราวกับหยกตัวหนึ่งกำลังเลื้อยออกมาจากต้นหญ้ากำลังเลื้อยมาทางจ้าวเฟย บนร่างของมันเป็นสีดำและมีลวดลายสีเหลืองดูไปแล้วน่าเกลียดและน่ากลัวยิ่ง มันส่งเสียงสื่อสารของงูเสียงนั้นทำให้จ้าวเฟยตื่นตระหนกเสียจนขนลุกเกรียวทั้งร่าง

        จ้าวเฟยหน้าเปลี่ยนสี “ไฉนที่นี่จึงมีงูได้เล่า ยังไม่ยังไม่รีบจับงูออกไปอีก”

        ทันทีที่สิ้นเสียง งูสีเหลืองตัวนั้นกลับยืดตัวขึ้นพันรอบข้อเท้าของจ้าวเฟย มันพันรัดอย่างแน่นหนา จ้าวเฟยตกใจเสียจนกระตุกทั้งร่างไร้ซึ่งท่าทีหยิ่งผยองเช่นเมื่อแรกมาถึง งูสีเหลืองตัวนั้นอ้าปากยังไม่ได้เตรียมจะกัดลงไป จ้าวเฟยก็ถูกทำให้ตกใจจนสิ้นสติไปเสียก่อนต่อมางูลายเหลืองตัวนั้นยังคงกัดลงบนขาของนางครั้งหนึ่งอย่างเสียไม่ได้

        ในเมื่อมาเป็นเหยื่อแล้ว หากไม่กัดสักคำจะได้หรือ นี่มิใช่นิสัยของงู

        เดิมทีซินหรูคิดจะเรียกอาหวงกลับมา แต่นางเพิ่งคิดจะเอ่ยปากขันทีทางนั้นได้ใช้กิ่งไม้ปลายแหลมเขี่ยอาหวงออกมาเมื่อทำไม่สำเร็จจึงใช้ไม้ปลายแหลมนั้นแทงเข้าไปในร่างของอาหวงอาหวงได้รับความเจ็บปวด จึงผ่อนแรงลงทันที เลื้อยผละออกจากขาของจ้าวเฟยมาบนพื้น

        ต่อมาขันทีไม่รู้ไปหยิบดาบมาจากที่ใด ฟาดฟันลงบนร่างของอาหวงจังๆ

        ซินหรูเบิกตาโต ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำในชั่วพริบตา นางคิดจะวิ่งเข้าไปทว่าถูกหลินชิงเวยรั้งเอาไว้ ได้แต่มองอาหวงเจ็บปวดจนขดร่างเป็นก้อนกลมๆอยู่บนพื้นตาปริบๆ

        ขันทียังไม่ยอมเลิกรา ยังคิดจะฟันอีกสองครั้งหลินชิงเวยจึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจว่า “หากยังมัวเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกเหนียงเหนียงของพวกเจ้าน่าจะตกอยู่ในอันตรายแล้ว พวกเจ้าทั้งหมดต้องการถูกฝังร่วมไปกับเจ้านายใช่หรือไม่?”

        ขันทีตกตะลึง พลันคิดถึงจ้าวเฟยขึ้นมา จึงไม่มีเวลาสนใจงูอีกรีบประคองจ้าวเฟยจากไปอย่างรวดเร็ว

        รอกกระทั่งคนทั้งหมดจากไปแล้ว คบไฟที่ตกอยู่บนพื้นเกิดสะเก็ดประกายไฟภายในเรือนพลันบังเกิดความเงียบงัน ซินหรูรีบวิ่งเข้าไปอุ้มอาหวงขึ้นมาน้ำตาของนางไหลพรากในชั่วขณะ

        “พี่สาว ข้าไม่ควรให้อาหวงออกมาเลย...”

        หลินชิงเวยกล่าวเนิบๆ ว่า “เจ้าจะร้องไห้อะไรกันไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางรักษา”

        ซินหรูช้อนตาขึ้นมอง เห็นเพียงหลินชิงเวยหันกายเดินเข้าไปในเรือนภายในเรือนได้จุดโคมไฟสีเหลืองนวลเอาไว้ เสียงดังมาจากข้างในว่า“ยังไม่นำมันเข้ามาอีก”

        ซินหรูประคองอาหวงที่ขาดเป็นสองท่อนเข้าไปหลินชิงเวยได้เตรียมเข็มและด้ายไว้พร้อมแล้ว นางกล่าวอีกว่า“การมีชีวิตรอดของงูนั้นแข็งแกร่งยิ่ง เส้นประสาทของมันพัฒนาไปมาก มีพี่สาวอยู่ เจ้ายังกลัวว่ามันจะตายหรือไร?หืม?”

        ท่าทีชำนาญคล่องแคล่วของหลินชิงเวยภายใต้แสงของตะเกียงแม้ร่างของอาหวงจะไถลไปไถลมาในมือของนางราวกับเป็นสบู่ทว่านางยังคงเย็บแผลให้อาหวงราวกับเย็บเสื้อผ้าอย่าไงรอย่างนั้น“ไปเก็บหญ้าสมุนไพรในแปลงสมุนไพรมาสองใบ”

        “อ้อ”

        หลินชิงเวยนำใบไม้นั้นมาขยี้ให้ละเอียดจนกลายเป็นน้ำสีเขียวแล้วนำน้ำสีเขียวนั้นมาหยดลงบนบาดแผลของอาหวง “ซินหรูเมื่อสักครู่เจ้ากล้าหาญยิ่งนัก”

        ซินหรูน้ำตาเอ่อคลอดวงตาขึ้นมาอีกครั้ง “ที่จริงที่จริงข้ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ มือของข้าสั่นเทิ้ม ทั้งเกรงกลัวว่าจะมีจุดจบเช่นเดียวกับอาหวงในเวลานี้”

        “อาหวงยังเป็นเพียงงูเด็กตัวหนึ่ง ง่ายดายยิ่งนักที่จะสั่งสอนมันต่อไปหากเจ้าไม่เพียงแต่จะสามารถสอนให้มันฟังคำสั่งของเจ้ารู้เรื่องอีกทั้งยังสอนให้มันเข้าใจภาษามือของเจ้าเมื่อข่มขู่ให้คนตกใจแล้วก็ต้องรีบถอยอย่างทันท่วงที ก็จะไม่มีเหตุการณ์เช่นวันนี้เกิดขึ้นอีก”หลินชิงเวยกล่าว “คนต่ำช้าที่รู้จักเสแสร้งในตำหนักในมีมากมายหากเจ้าข่มขู่ให้พวกนางหวาดกลัวได้ครั้งต่อไปพวกนางจะไม่กล้ามาสร้างความยุ่งยากให้เจ้า”

        ยังดีที่เจ้างูลายเหลืองตัวนี้ได้ถูกหลินชิงเวยรีดต่อมพิษเรียบร้อยแล้วหาไม่แล้ววันนี้จะต้องเกิดเรื่องใหญ่ด้วยมีคนตายเป็นแน่

        วันรุ่งขึ้น ซินหรูจดจ่อเฝ้าแต่ดูแลอาหวงของนางหลินชิงเวยต้องไปถวายการรักษาฮ่องเต้ยังตำหนักซวี่หยาง ก่อนที่นางจะออกไปพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว แสงแดดที่ส่องสว่างทำให้คนเกียจคร้านนักเห็นซินหรูประเดี๋ยวอุ้มอาหวงไปตากแดงงที่ขอบหน้าต่างอีกประเดี๋ยวอุ้มมันไปไว้ใต้ชายคาเรือน หลินชิงเวยจึงเอ่ยเตือนอย่างอดไม่ได้ว่า“ซินหรูเอ๋ย มันยังเป็นผู้ป่วย เจ้าย้ายไปย้ายมาเช่นนี้ บาดแผลของมันยังไม่หายดีก็ถูกเจ้าเล่นจนตายแล้ว เจ้านำมันไปทิ้งไว้ในมุมที่อับชื้นสักหน่อย ให้มันค่อยๆสมานแผลด้วยตัวของมันเองก็พอ”

        รอกระทั่งหลินชิงเวยไปถึงตำหนักซวี่หยาง เซียวเยี่ยนอยู่ที่นั่นด้วยเซียวจิ่นดูเหมือนรอนางอยู่สักพักแล้ว

        ทันทีที่เข้าประตูไป เซียวจิ่นก็เอ่ยปากถามทันที “หลินเจาอี๋วันนี้จะฝังเข็มหรือไม่?”

        หลินชิงเวยกล่าว“การฝังเข็มเมื่อวานนี้ทำให้ฝ่าบาทสบายเนื้อสบายตัวใช่หรือไม่เพคะ?”

        เซียวจิ่นกระแอมกระไอในคอ “พอใช้ได้”

        หลินชิงเวยหันไปมองเขานิ่งๆ แวบหนึ่ง“สีหน้าท่าทางของฝ่าบาทดีขึ้นมากเพคะ อาเจียนโลหิตที่เป็นพิษวันละคำ รอกระทั่งอาเจียนหมดแล้วก็ไม่ต้องให้หม่อมฉันมาฝังเข็มแล้วเพคะ”

        เซียวจิ่นเป็นคนช่างสังเกตสีหน้าท่าทางคนยิ่งยวดเป็นคนมีอุปนิสัยดียิ่ง เขามองหลินชิงเวยแล้วกล่าวว่า “เจิ้นทำให้เจ้าไม่พอใจ?”

        เจ้าเด็กคนนี้ทำไมจึงอ่อนไหวขนาดนี้ หลินชิงเวยกล่าวสัพยอกว่า“หากฝ่าบาทยอมขึ้นเงินเดือนให้หม่อมฉันแล้วละก็หม่อมฉันจะเบิกบานใจขึ้นเล็กน้อยเพคะ”

        เซียวจิ่นกล่าว “เงินเดือนของเจ้าไม่เปลี่ยนเพียงแต่ถูกลดตำแหน่งเท่านั้นเมื่อวานเจิ้นออกพระราชโองการได้แจ้งไปกับผู้ดูแลแล้ว” เอ๊ะเด็กคนนี้ช่างรอบคอบถี่ถ้วนดีแท้

        เซียวเยี่ยนที่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้างส่งเสียงขึ้นในเวลานี้ “ลดตำแหน่งแล้วเงินเดือนกลับไม่ลด นี่ไม่เหมาะสมกับกฎเกณฑ์ของตำหนักใน ฝ่าบาททำเช่นนี้จะทำให้ผู้อื่นไม่พอใจเอาได้”

        หลินชิงเวยกระพริบตาปริบๆ “ทุกคนต่างมิได้อาศัยอยู่ในตำหนักเดียวกันไม่มีใครรู้ว่าทุกเดือนหม่อมฉันรับเงินเดือนเป็นเงินเท่าใดหม่อมฉันว่าผู้ที่ไม่พอใจน่าจะเป็นเสด็จอากระมัง เสด็จอา ถูกต้องหรือไม่เพคะ?”

        เซียวเยี่ยนมองนางด้วยสายตาเงียบขรึมแวบหนึ่ง ทว่ามิเอ่ยวาจาใดๆ

        หลินชิงเวยกล่าวขึ้นอย่างยินดีว่า“อีกทั้งหม่อมฉันมิได้รับเงินเดือนเปล่าๆ ปลี้ๆ นอกจากกินดื่มในแต่ละวันแล้วหม่อมฉันยังถวายการรักษาให้กับฝ่าบาทด้วยผู้อื่นไม่อาจแต่งตัวงดงามแล้วออกมาเดินเฉิดฉายเช่นคนอื่นๆ ต่อให้ไม่มีความดีความชอบก็ทำงานอย่างหนักเพคะ”