ฟิคหัวขโมยแห่งบารามอส เจ้าชายเฟริน เจ้าหญิงเฟริโอน่า

ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยเหล่าหมู่ดวงดาวที่ออกมาร่ายร่ำส่องแสงสว่างนวลตา หากไร้ซึ่งพระจันทร์สาดส่องแสงสว่างอย่างที่ควรจะเป็๲

ร่างบางของเ๽้าหญิงเมืองนักรบออกมาเดินเล่นในสวนหลังป้อมเพียงลำพังเพราะไม่อยากรบกวนเพื่อนสาวอีกคน ร่างบางเดินทอดน่องมองเหล่าหมู่ดวงดาวที่เหมือนเริงระบำอย่างสนุกสนาน พันบทสนทนาในอดีตก็เข้าสู่ห้วงคิด

‘นี่ ลินรู้ไม ว่าดาวสวยที่สุดวันไหน’ เสียงสดใสของเด็กหนุ่มดังขึ้น

‘ตอนไหน เฟร’ เสียงราบเรียบอีกเสียงถาม

‘ก็ตอนที่พระจันทร์ไม่สบายไง’

‘หือ? พระจันทร์ไม่สบาย’

‘ใช่ พระจันทร์ไม่สบายก็เลยไม่ออกมาทำงาน ส่องแสงสว่างนำทางบนนั้นไง’ เด็กหนุ่มตัวเล็ก ๆ ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า ที่เขานอนดูกับเด็กสาว

‘พอไม่มีพระจันทร์ฉายแสง ดวงดาวต่าง ๆ ก็เลยพร้อมใจกันส่องแสงสว่างนำทางแทน ไม่ให้ใครหลงทางไง ลิน’

เสียงสดใสก้องไปทั้งห้วงคิด คาลิน่ายิ้มนิด ๆ กับความทรงจำครั้งสุดท้ายที่เธออยู่กับเด็กหนุ่ม

เด็กหนุ่มขี้เล่นในชุดซ่อมซ่อสีน้ำตาล ผมสีน้ำตาลสั้น ๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลอมดำ เด็กหนุ่มที่แวะมาเล่นกับเธอบ่อย ๆ ในเวลายามค่ำคืน แม้เธอจะไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มเข้าไปหาเธอในวังได้อย่างไรก็ตาม

เด็กสาวเดินต่อไปเรื่อย ๆ ตามทางที่พอจะมีแสงสว่างจากดวงดาวช่วยนำทางเหมือนที่เพื่อนเธอเคยบอก ก่อนจะชะงักกับเสียงบทเพลงทุ้ม ๆ ที่ฟังดูทั้งเศร้า และ สดใสคละเคล้ากันไปจนไม่รู้ว่าคนร้องรู้สึกอย่างไงกันแน่ เธอจึงค่อย ๆ เดินไปตามทางที่คิดว่าน่าจะเป็๲แหล่งที่มาของเสียง

ชายหนุ่มใบหน้าคมคายราวรูปสลักไม่สมอาชีพหัวขโมย ในชุดลำลองตัวเก่งที่เ๽้าตัวชอบสวมใส่ ผมสีน้ำตาลล้อเล่นไปตามแรงลมที่โบกสะบัด ๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลอมดำทอดมองผืนฟ้าคาดเดาได้อยากว่ากำลังคิดอะไร หรือรู้สึกอย่างไร ริมฝีปากหนาเอื้อนเอ่ยบทเพลงต่อไปเรื่อย ๆ เหมือนไม่รู้สึกหรือรับรู้ถึงการมาถึงของเธอแม้แต่น้อย

๲ั๾๲์ตาสีฟ้าของผู้มีศักดิ์เป็๲เ๽้าหญิงมองหัวขโมยตรงหน้า บรรยากาศเศร้า ๆ เคล้าสดใสนิด ๆ อย่างที่ไม่เคยเห็นจากหัวขโมยขี้เล่นตรงหน้าที่ชอบสร้างเสียงหัวเราะ เฮฮา ตรึงให้ขาเรียวก้าวต่อแทบไม่ไหวเหมือนโดนมนต์สะกดประหลาดจากเสียงเพลงเบา ๆ นั้น

ภาพเพื่อนสมัยเด็กฉายซ้อนทับอย่างลงตัวกับหัวขโมย จนเธอเอ่ยปากเรียกอย่างลืมตัว

“เฟร...”

เสียงหวานเรียกเบา ๆ แต่ก็ดังมากในค่ำคืนยามราตรีเช่นนี้ ทำให้ชายหนุ่มหันมามองคนเรียก ลุกพรวดขึ้นนั่งยิ้มแหย ๆ อย่างเด็กถูกจับได้ว่าแอบกินขนมในห้องเรียน

“อ้าว คาลิน่า โถ่~ ไอเรานึกว่าพี่ลอรี่ ซะอีก”

คาลิน่าขมวดคิ้ว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้รุ่นพี่ลอเรนซ์เป็๲เวรเฝ้าป้อม แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก เพียงแต่สาวเท้าเข้าไปหาหัวขโมยมากขึ้น

“นายมาทำอะไร เฟริน”

เสียงหวานเอ่ยเรียบ ๆ เฟรินยิ้มกว้าง เสมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สว่างไปด้วยแสงดาว หากแต่เพียงไร้พระจันทร์เคียงคู่

“ออกมาดูดาวน่ะ คาลิน่าล่ะ ดึกแล้วน่ะ” เฟรินเอ่ยอย่างอ่อนโยน ๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลอมดำสบมอง๲ั๾๲์ตาสีฟ้าของหญิงสาวข้างตัว

“นายชอบดูดาว”

“อือ... แต่วันที่ไม่มีพระจันทร์เท่านั้น”

พระจันทร์ไม่สบาย... เสียงสดใสอีกเสียงก้องขึ้นในหัวเด็กสาว เพื่อนคนแรก เพื่อนที่คอยอยู่เป็๲เพื่อนยามค่ำคืน คาลิน่ามองคนข้างตัวมากขึ้นอย่างสงสัยแต่ก็ต้องชะงักกับคำถามต่อมาของชายหนุ่ม

“รู้ไหม ดวงดาวจะสวยที่สุดวันไหน” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อม ๆ กับหันไปมองดวงดาวอีกครั้ง

นี่... ลิน รู้ไหม ว่าดวงดาวสวยที่สุดวันไหน

“เฟร”

คาลิน่าละเมอเอ่ยชื่อออกมาอย่างลืมตัวเบา ๆ แต่ก็เรียกสีหน้า๻๠ใ๽จากชายหนุ่มข้างตัวเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็๲ยิ้มอย่างสดใสเหมือนเคย แต่ก็พอจะให้เธอได้รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้า

“ว่าอะไรน่ะ คาลิน่า”

“พระจันทร์ไม่สบาย” เสียงเรียบเอ่ยตอบ คราวนี้คิ้วหนาของคนได้รับคำตอบขมวด ใบหน้าคมคายมุดเข้าหากันอย่างประมวลผลอะไรบ้างอย่างก่อนหัวเราะเบา ๆ นึกถึงสมัยเด็ก ๆ ตอนหนีไปเที่ยวเล่นที่คาโนวาล และต้องสะอึกกับประโยคต่อมาของหญิงสาว

“พอไม่มีพระจันทร์ฉายแสง ดวงดาวต่าง ๆ ก็เลยพร้อมใจกันส่องแสงสว่างนำทางแทน ไม่ให้ใครหลงทางไง ใช่ไหม เฟร”

“ง่า... ลิน” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างไม่แน่ใจนัก คาลิน่าพยักหน้าพร้อมยิ้มน้อย ๆ ให้ เฟรินก็เลยหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหยุดกับไอเย็นที่หญิงสาวส่งให้เขา

“นายไปไหนมา เฟริน” คาลิน่าถามเรียบ ๆ สั้น ๆ ได้ใจความ

“ง่า... ลินอย่าโกรธน่ะ ฉันมันหัวขโมยนี่ ลิน ขโมยก็เหมือนสายลม ไม่เหมือนสายลมก็ต้องถูกจับได้ เมื่อถูกจับได้ก็ไม่สามารถเป็๲ขโมยได้อีก”

“งั้น...” ใบหน้าหวานช้อนขึ้นสบมองหัวขโมยที่นอนเล่นข้าง ๆ อย่างงง ๆ

“ใช่ เพราะ งั้นฉันเลยเร่ร่อนไปเรื่อย ๆ ไงล่ะ ลิน”

ทั้งสองเสมองกลับไปที่ท้องฟ้าอีกครั้ง ความทรงจำวัยเด็กค่อย ๆ ย้อนกลับมา ความสบายใจและความอบอุ่นที่หายไปนานหลังจากที่ชายหนุ่มหายไปจากเธอ ได้กลับมาอีกครั้ง กลับมาอยู่ข้าง ๆ เธออีกครั้ง

เฟรินเหลือบมองร่างบางของเพื่อนสมัยเด็ก ร่างบางในชุดนอนบาง ๆ สั่นนิด ๆ จากความหนาวยามค่ำคืน ผมสีเงินพลิ้มตามแรงลมและถูกมือบางเกี้ยวไปไว้ข้างหลังเป็๞บางครา ๞ั๶๞์ตาสีฟ้ามองตรงไปยังดวงดาว ใบหน้ายังคงราบเรียบเฉยเหมือนทุกครั้งที่เขาหนีเข้าไปเล่นกับเธอ ริมฝีปากอวบอิ่มตามวัยซีดนิด ๆ

ฟุบ...

คาลิน่าไหวตัวเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างคลุมที่ไหล่เธอ ก่อนจะยิ้มนิด ๆ ให้เฟรินที่เหลือเพียงเสื้อ กล้ามตัวบางและนั่งยิ้มหน้าบานข้าง ๆ

“ไปกันเถอะ เ๯้าหญิง หนาวแล้ว”

“ก็ได้...เฟร” เฟรินยิ้มกว้างลุกขึ้นพรวดก่อนจะยื่นมือหนาไปฉุดให้ร่างบางลุกขึ้นตาม บรรยากาศเศร้า ๆ ในตอนแรกหายไป เหลือเพียงความสดใสและความอบอุ่นที่ชายหนุ่มโปรยให้หญิงสาว

“เฟร... วันหลังร้องเพลงให้ฟังหน่อย”

“หือ?”

“ก็เพลงที่นายร้องก่อนหน้านี้ไงล่ะ”

“อ้อ... อือ” เฟรินเอ่ยสั้น ๆ ก่อนใบหน้าคมคายจะโน้มเข้าไปหาใบหน้าหวานติด ๆ เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหู “จะร้องให้ฟังแค่ ลิน คนเดียวเลยครับ”

ร่างบางส่งสายตาดุ ๆ ให้ชายหนุ่มที่ยิ้มแฉ่งวิ่งหนีไปด้านหน้า ค่อย ๆ บังคับสติไม่ให้หน้ากากที่เพียรรักษาหลุดหายไป ก่อนจะหัวเราะนิด ๆ ด้วยความสบายใจ

เฟร... ไม่ว่าฉันจะเจอนายเมื่อไร นายก็ทำให้ฉันสบายใจเสมอเลยน่ะ

.............................................................................................