[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

ตอนก้าวขาลงจากเครื่องบิน ลู่อี้ถิงเดินปลีกตัวออกไปทางช่องทาง VVIP

ส่วนไป๋ลู่กับเฉียวเซียนอี๋เดินลากกระเป๋าออกทางช่องทางผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสธรรมดา

เฉียวเซียนอี๋กอดถุงขนมไว้แน่น หวีดร้องอย่างแฮปปี้ 

"ไป๋ลู่! ขนมยี่ห้อพวกนี้น่ะ เธอต้องยกให้ฉันทั้งหมดเลยนะ! นี่มันของโปรดไอดอลอันดับหนึ่งของฉันทั้งนั้นเลย ต่อไปนี้ฉันจะกินขนมพวกนี้ทุกวันให้หนำใจไปเลย!"

ไป๋ลู่ตอบหน้าตาย "ก็ไม่เห็นจะต้องทุ่มเทขนาดนั้นเลยปะ"

ความจริงแล้ว ของโปรดที่สุดของพ่อเธอคืออาหารรสมือคุณป้าหลี่แม่ครัวที่บ้านต่างหากล่ะ!

ส่วนอาหารฝีมือแม่บ้านบ้านคุณอากู้น่ะ พ่อเธอกินจนเบื่อจะแย่อยู่แล้ว!

ในยุคดิจิทัลที่ข้อมูลข่าวสารไวปานแสงแบบนี้ จะไปมีความลับอะไรหลงเหลืออยู่อีก

ข่าวลือที่ว่าราชาจอเงินลู่บุกไปทาบทามซื้อตัวไป๋ลู่ถึงห้องรับรองผู้โดยสารด้วยตัวเอง... เครื่องบินยังไม่ทันแตะรันเวย์ดี ข่าวนี้ก็แพร่กระจายไวปานไฟลามทุ่งไปทั่วทั้งวงการบันเทิงแล้ว!

อวี่ฟู่ชิงถึงกับยอมทิ้งตารางงานช่วงบ่ายทั้งหมด แล้วรีบบึ่งรถมารอสแตนด์บายรับเธอที่สนามบินตั้งแต่เนิ่นๆ

บริเวณโถงขาเข้าสนามบินคลาคล่ำไปด้วยกองทัพแฟนคลับที่มารอรับศิลปินของตัวเอง มีแฟนคลับของทุกคนมาถือป้ายไฟรอ แม้แต่ยัยเสิ่นซินลั่วก็ยังมีกลุ่มแฟนคลับเล็กๆ มาหา... จะขาดก็แต่กลุ่มแฟนคลับของลู่อี้ถิงเท่านั้น

ไป๋ลู่อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ความรักแบบซัพพอร์ตกันและกันตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา พ่อของเธอกับกลุ่มแฟนคลับ 'ถิงเซียงเสวี่ย' ช่างรู้ใจกันและกันมากจริงๆ

มันไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์แบบไอดอลกับแฟนคลับที่คอยวิ่งตามกรี๊ดอีกต่อไป แต่พวกเขาเหมือนเป็นเพื่อนเก่าที่เติบโตมาด้วยกันมากกว่า

กลุ่มแฟนคลับถิงเซียงเสวี่ยไม่เคยจัดกิจกรรมแห่มารอรับที่สนามบินให้วุ่นวายแบบนี้เลย... เพราะพ่อของเธอไม่ชอบความวุ่นวาย

แฟนคลับกลุ่มนี้ไม่เคยมานั่งปั่นวิวหรือปั่นกระแสโซเชียลให้พ่อของเธอ พวกเธอเลือกที่จะสนับสนุนแค่ผลงานคุณภาพของเขาเงียบๆ เท่านั้น

"วันหลังไม่ต้องมารอรับฉันที่สนามบินให้เหนื่อยแล้วนะคะ" ไป๋ลู่หยุดเดิน หันไปมองกลุ่มแฟนคลับของตัวเองด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมา 

"ทุกคนต้องตั้งใจใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี โฟกัสกับชีวิตจริงนะคะ ส่วนฉัน... ก็จะใช้ผลงานดีๆ ตอบแทนความรักของทุกคนเอง พวกเราต้องพยายามเป็นให้ได้อย่างราชาจอเงินลู่กับกลุ่มแฟนคลับถิงเซียงเสวี่ยให้ได้นะคะ! ตกลงไหม?"

"ไป๋เสี่ยวลู่ ห้ามเหลิงเด็ดขาดนะลูก! พวกเรายังไม่คู่ควรจะเอาไปเปรียบเทียบกับราชาจอเงินลู่และแก๊งถิงเซียงเสวี่ยหรอกนะ!"

"ถ่อมตัวเข้าไว้สาว! อย่าเปิดช่องโหว่ให้พวกแอนตี้แฟนลากไปทัวร์ลงได้นะ!"

ไป๋ลู่: "..."

แฟนคลับของเธอนี่... จะเข้มงวดกันเกินเบอร์ไปไหมเนี่ย!

ไป๋ลู่กะพริบตาปริบๆ มองเหล่าแฟนคลับที่กำลังเทศนาเธอ "ง...งั้นพวกเราก็มาพยายามเติบโตไปด้วยกันนะคะ!"

"จัดไป! เรื่องพัฒนาตัวเองแบบนี้ พวกเราสนับสนุนเธอเต็มที่เลย!"

"ข้าน้อยขอเห็นด้วยอย่างยิ่ง!"

"ไปบอกให้บริษัทต้นสังกัดของเธอออกแถลงการณ์จัดระเบียบแฟนคลับเลย! แฟนคลับที่รักเธอจริงๆ ล้วนพร้อมให้ความร่วมมือทั้งนั้นแหละ!"

"และที่สำคัญ... อยู่ให้ห่างจากไอ้ผู้ชายขยะพวกนั้นด้วยนะ!"

"โฟกัสที่เรื่องงาน! ห้ามมีความรักก่อนวัยอันควรเด็ดขาด เข้าใจไหมลูก!"

ไป๋ลู่: "..."

ตกลงว่านี่คือกลุ่มแฟนคลับของฉัน... หรือเป็นบรรดาญาติผู้ใหญ่ที่บ้านมาคุมประพฤติกันแน่เนี่ย?!

โชคดีที่แฟนคลับของ 'เสี่ยวลู่' มากันไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ แถมยังสงบเสงี่ยมและสำรวมกิริยากันมากๆ

แต่กับพวกที่เดบิวต์มาจากบอยแบนด์สุดฮอตอย่างจู่ซินเอิน หลินเย่ และตี๋เจียเอ่อร์... สถานการณ์ค่อนข้างจะหลุดการควบคุมไปไกลลิบ

บรรดาแฟนคลับเกิร์ลกรุ๊ปไม่เพียงแต่มากันเยอะจนมืดฟ้ามัวดิน แต่ยังวิ่งไล่กวดตามศิลปินไปจนถึงลานจอดรถ กว่าบอดี้การ์ดจะสกัดเอาไว้ได้ก็หอบแทบกิน

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีแฟนคลับฮาร์ดคอร์อีกจำนวนไม่น้อยที่มารอดักซุ่มดมกาวอยู่ในลานจอดรถล่วงหน้าแล้ว

ทันทีที่เห็นไอดอลหนุ่มทั้งสามคนปรากฏตัว พวกเธอก็กรูกันเข้าไปล้อมหน้าล้อมหลัง กรี๊ดกร๊าดกันลานจอดรถแทบแตก

ไป๋ลู่ยืนมองความวุ่นวายอยู่ไกลๆ แวบหนึ่ง ก็ถูกไล่เจี่ยนรวบตัวดันหลังขึ้นรถตู้ไปเสียก่อน 

"พวกเขาก็มีทีมงานบริษัทต้นสังกัดคอยดูแล พวกเรารีบเผ่นกันก่อนเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวแม้แต่พวกเราก็จะโดนรุมจนออกไปไม่ได้เหมือนกัน"

เฉียวเซียนอี๋กับเสิ่นซินลั่วก็รีบก้าวขึ้นมาบนรถตู้ด้วยเช่นกัน

แต่หลังจากที่รถตู้แล่นออกจากสนามบินมาได้ไม่ไกล เฉียวเซียนอี๋ก็โบกมือลาลงจากรถไป เพราะพวกแก๊งเพื่อนลูกเศรษฐีรุ่นสองของเธอขับรถซูเปอร์คาร์สุดหรูมารอรับถึงที่แล้ว

อวี่ฟู่ชิงที่นั่งเฝ้าอยู่ตรงเบาะผู้โดยสารด้านหน้าหันขวับกลับมามองหญิงสาว 

"เทปหน้า หลี่ฮ่วน ดาราในสังกัดของเราจะไปเสียบแทนนะ เสี่ยวลู่... เธอรู้ไหมว่าทำไมฮั่วเหยียนซุยถึงอัดรายการแค่เทปเดียวแล้วก็ชิ่งไม่มาอัดต่อแล้ว?"

ไป๋ลู่ตอบปัดๆ "อยากรู้อยากเห็นขนาดนี้ พี่ก็ไปถามเขาตรงๆ เองเลยสิคะ"

"..." อวี่ฟู่ชิงกดเสียงให้ต่ำลง 

"เสี่ยวลู่ พี่ฟู่ชิงอยากคุยกับเธอแบบจริงจังหน่อย... ได้ไหม?"

ไป๋ลู่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "ได้สิคะ ฉันเองก็กำลังคิดแบบนั้นอยู่พอดี"

แรงกระตุ้นที่พ่ออุตส่าห์ปูทางมอบให้อวี่ฟู่ชิงในวันนี้... มันรุนแรงสะใจมากพอแล้วจริงๆ

เธอไม่จำเป็นต้องสาดน้ำมันถังใหญ่เข้ากองไฟหรอก แค่จุดไม้ขีดไฟโยนลงไปสักก้าน... ก็เกินพอแล้ว!

อวี่ฟู่ชิงหันไปสั่งงานทันที 

"ไล่เจี่ยน พอถึงในตัวเมือง พวกนายลงจากรถไปซะ แล้วเธอแวะไปส่งเสิ่นซินลั่วที่บ้านด้วย"

หลังจากที่ตั้งคฤหาสน์ของบ้านตระกูลเสิ่นถูกเปิดโปง เสิ่นหยางหงก็คงไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่าโรงแรมห้าดาวไหวหรอก สุดท้ายก็เลยต้องกระเตงครอบครัวไปเช่าบ้านซอมซ่ออยู่แทนตั้งแต่เมื่อครึ่งเดือนก่อน

"เสิ่นซินลั่ว" ไป๋ลู่หลุบตาลง มองจ้องฝ่ามือของตัวเองด้วยสายตาเรียบเฉย 

"เรื่องบาดหมางระหว่างเราสองคน ถือว่าเจ๊ากันไป เทปหน้าตอนอัดรายการ... เธอทำผลงานให้ดีๆ ล่ะ ฉันจะไม่จ้องหาเรื่องเล่นงานเธออีกแล้ว ส่วนเธอจะสามารถพลิกสถานการณ์กอบกู้ชื่อเสียงกลับมาได้ไหม ก็ต้องดูที่ฝีมือของเธอเองแล้วล่ะ"

"ส...เสี่ยวลู่?" เสิ่นซินลั่วเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง 

"เธอยอมเจ๊ากับฉันจริงๆ เหรอ?"

ไป๋ลู่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ "อืม ฉันกับเธอ... เจ๊ากันแล้ว"

ใช่ เฉพาะแค่เรื่องจุกจิกในรายการเท่านั้นนะที่เจ๊ากัน...

แต่บัญชีแค้นเลือดคั่งแค้นระหว่างตัวหล่อนกับพ่อเฮงซวย และระหว่างอีป้าอู๋ลี่ผิงกับตัวหล่อนน่ะ... ยังมีคิวให้ต้องตามสับตามสะสางกันอีกยาวเป็นหางว่าว!

"เสี่ยวลู่!" เสิ่นซินลั่วบีบน้ำตาร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันใจสุดซึ้ง "ขอบใจนะ ขอบใจเธอจริงๆ"

อวี่ฟู่ชิงเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงตำหนิ 

"ซินลั่ว! เห็นไหมว่าเสี่ยวลู่ทั้งใจดีและมีเมตตากับเธอขนาดนี้ เธออย่าทำตัวโง่ๆ หาเรื่องอีกนะ! ต้องรู้จักทะนุถนอมโอกาสที่เสี่ยวลู่มอบให้ล่ะ!"

เสิ่นซินลั่วรู้ดีว่าไป๋ลู่เกลียดท่าทีร้องห่มร้องไห้บีบน้ำตาของเธอที่สุด จึงรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น ไม่ยอมปล่อยให้มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา

"งั้นเธอก็ลงไปซะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับอวี่ฟู่ชิงตามลำพัง" ไป๋ลู่หันไปร้องสั่งคนขับรถเสียงเด็ดขาด "ต้านต้าน จอดรถเดี๋ยวนี้"

นี่เพิ่งจะแล่นลงจากทางด่วนสนามบินมาได้ไม่นาน สองข้างทางแถวนี้ยังเปลี่ยวมาก แทบจะเรียกหารถแท็กซี่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

แต่เสิ่นซินลั่วก็ไม่กล้าพูดพร่ำทำเพลงให้มากความ รีบเปิดประตูกระโดดลงจากรถไปยืนเผชิญชะตากรรมข้างทางทันที

ก่อนที่ไล่เจี่ยนจะก้าวลงจากรถตามคำสั่งของบอส เธอได้หันมาเอ่ยถามเรื่องงานทิ้งท้าย 

"เสี่ยวลู่ ช่วงนี้มีบทละครส่งเข้ามาเยอะมาก ฉันคัดกรองจนเหลือแค่สองเรื่องที่น่าสนใจแล้วนะ แต่ยังไงการตัดสินใจของเธอก็สำคัญที่สุด พรุ่งนี้ฉันจะหอบบทละครทั้งหมดไปปรึกษาเธอที่บ้านนะ โอเคไหม?"

"โอเค จัดมาเลย" ไป๋ลู่พยักหน้ารับ

ต้านต้านที่เป็นคนขับรถเองก็ทำท่าจะปลดเข็มขัดนิรภัยลงจากรถไปเพื่อเปิดทางสะดวกให้เจ้านายคุยกัน ไป๋ลู่จึงรีบส่ายหน้าห้ามไว้ "ไม่ต้อง นายตั้งใจขับรถของนายต่อไปเถอะ"

อวี่ฟู่ชิงหันหน้ากลับมาจ้องเธอเขม็ง 

"เสี่ยวลู่... เธอมีอะไรก็พูดมาก่อนเลย"

"พี่ฟู่ชิงคะ ฉันคิดว่าพี่น่าจะรู้เรื่องข่าวลือนั่นแล้ว... ราชาจอเงินลู่มาทาบทามฉันด้วยตัวเองถึงที่ เขาอยากให้ฉันไปอยู่สตูดิโอของเขา... แต่ฉันปฏิเสธความหวังดีของเขาไปแล้วค่ะ" 

ไป๋ลู่ช้อนตามองเขาอย่างเชื่องช้า พลางคลี่ยิ้มบางๆ แสนหวาน 

"พี่รู้ไหมคะ... ว่าทำไม?"

อวี่ฟู่ชิงหน้าเขียวปัด "รู้สิ... เสี่ยวลู่กำลังรอให้พี่ฟู่ชิงซื้อห้อง 888 ให้เธออยู่น่ะสิ"

ตั้งแต่ตอนที่ไป๋ลู่โผล่หน้ามาเจอเขาที่สนามบิน เขาก็ทำหน้าเขียวปัดเครียดจัดแบบนี้มาตลอดทางแล้ว

ไป๋ลู่ฉีกยิ้มกว้างสดใส "แฟนคลับของฉันก็รวมเงินซื้อห้อง 888 ให้ฉันได้ ราชาจอเงินลู่เองก็มีปัญญาซื้อห้อง 888 ให้ฉันได้เหมือนกัน... แต่ฉันไม่เอาของคนอื่นหรอกค่ะ ฉันอยากได้ห้อง 888 ที่พี่ฟู่ชิงเป็นคนซื้อให้ฉันคนเดียวเท่านั้น"

อวี่ฟู่ชิงฟังแล้วซาบซึ้งใจจนแทบจะลงไปนอนตายอยู่ตรงนั้นแล้ว!

แม่หนูน้อยคนนี้รักและซื่อสัตย์กับฉันจนหมดหัวใจจริงๆ!

แม่หนูน้อยไม่ได้อยากได้ห้อง 888 ที่คอนโดหรูอีผิ่นหลานอะไรขนาดนั้นหรอก ห้อง 888 มันก็เป็นแค่ 'สัญลักษณ์' เท่านั้นแหละ

มันเป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่า... ฉันจะต้องได้ดิบได้ดีและประสบความสำเร็จยืนอยู่จุดสูงสุดให้ได้เท่านั้น ถึงจะคู่ควรกับความรักของแม่หนูน้อยคนนี้ และถึงจะมีอำนาจปกป้องดูแลเธอได้!

แม่หนูน้อยของฉันเปล่งประกายเจิดจรัสทะลุจอซะขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือในอนาคต เธอก็ย่อมดึงดูดพวกฝูงหมาป่าหิวโซข้างนอกนั่นให้วิ่งเข้าหาอย่างไม่ขาดสายแน่!

หากฉันไม่มีฐานะและอำนาจบารมีที่แข็งแกร่งมากพอ ต่อให้ตอนนี้เสี่ยวลู่จะไม่ได้เห็นแก่เงินทองและยอมคบกัน แต่มันก็รับประกันไม่ได้หรอกว่าในอนาคต... พอเสี่ยวลู่โตขึ้นและโด่งดังกว่านี้...

ไม่สิ! เสี่ยวลู่ใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดนี้ เธอไม่มีทางสนเรื่องอำนาจบารมีหรือของนอกกายพวกนี้หรอก

แต่ฉันก็ทนให้พวกหมาป่าหิวโซข้างนอกนั่นมารุมทึ้งแย่งชิงเธอไปไม่ได้อยู่ดี!

ยกตัวอย่างราชาจอเงินลู่อี้ถิงเลย สมมติว่าลู่อี้ถิงเกิดบ้าเลือดเอ่ยปากข่มขู่บีบบังคับออกมาจริงๆ แถมยังเอาบริษัทอวี่ซิง เอ็นเตอร์เทนเมนต์มาเป็นข้อต่อรอง...

อวี่ฟู่ชิงกำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน

ถ้าสถานการณ์บีบคั้นถึงขั้นนั้น... ฉันก็คงไม่มีทางเลือก เพื่อปกป้องอวี่ซิง เอ็นเตอร์เทนเมนต์ที่เป็นสายเลือดเอาไว้ ฉันก็ต้องยอมสละเสี่ยวลู่ทิ้งไป

คงทำได้แค่จับเสี่ยวลู่ใส่พานถวาย เป็นคนส่งเธอขึ้นเตียงลู่อี้ถิงด้วยมือตัวเอง เพื่อประเคนให้ราชาจอเงินลู่เชยชมแลกกับการรักษาบริษัท!

ไป๋ลู่มองทะลุถึงความเหี้ยมเกรียมและความมักมากเห็นแก่ตัวที่ซ่อนลึกอยู่ในแววตาของอวี่ฟู่ชิงได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ผู้ชายต่ำตมแบบนี้... ต่อให้รักแค่ไหน สุดท้ายก็รักตัวเองมากที่สุดอยู่ดี!

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม เธอค่อยๆ ขีดไม้ขีดไฟลงไปเบาๆ อีกหนึ่งก้าน 

"พี่ฟู่ชิงคะ ราชาจอเงินลู่ให้เวลาฉันไม่มากหรอกนะคะ... เขาบอกว่ายินดีรอฉันแค่ปีเดียวเท่านั้น แต่ฉันกลัวเหลือเกินว่า... คนระดับราชาจอเงินลู่ จะไม่มีความอดทนรอตั้งหนึ่งปีขนาดนั้นน่ะสิคะ... พี่เข้าใจความหมายของฉันใช่ไหมคะ?"

"เข้าใจสิ!" แค่อวี่ฟู่ชิงจินตนาการนึกถึงภาพที่แม่หนูน้อยของเขา ต้องยอมทุ่มเทเปลืองเนื้อเปลืองตัวไปรับมือกับจอมปีศาจเฒ่าหัวงูอย่างลู่อี้ถิง เพื่อช่วยถ่วงเวลาและต่อลมหายใจให้กับความรักของตัวเอง ภายในใจของเขาก็เคียดแค้นจนแทบจะกระอักเลือดออกมา

แค้นความไร้น้ำยาของตัวเอง... และยิ่งเคียดแค้น 'อวี่ซิงเซิ่ง' พ่อแท้ๆ ของตัวเองที่กุมอำนาจไว้ไม่ยอมปล่อยมากยิ่งขึ้นไปอีก!