ตอนที่ 7
หลังจากที่ย่าพักผ่อนแล้ว เฉินลี่อิน จึงได้เดินออกมาและไปหาพี่สะใภ้และแม่ของตัวเอง พร้อมทั้งพากันเข้าไปคุยกันในห้อง เพราะไม่อยากจะให้ใครรู้เื่นี้ เนื่องจากเห็นสะใภ้รองและลูกสาวทำงานบ้านกันอยู่ แล้วเื่ที่จะคุยเกี่ยวกับทั้งสองคนด้วย
แต่การทำอย่างนั้นยิ่งทำให้ เฉินเยี่ยนฟาง สงสัยเข้าไปกันใหญ่ เลยคิดว่าพวกเขาแอบไปคุยอะไรกัน แต่จากที่ไม่้าให้ใครรู้น่าจะเกี่ยวกับบ้านเธอหรือเปล่า เมื่อเห็นทั้งสามคนเข้าไปในห้องแล้ว เธอจึงได้เดินไปใกล้ห้องนั้น โดยหาที่หลบด้านนอกห้องที่เปิดหน้าต่างเอาไว้ และพวกเขาไม่สามารถเห็นเธอได้เพื่อที่จะแอบฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
ด้านในห้องหลังจากที่ทั้งสามคนเข้ามาแล้ว จึงได้รีบสอบถามทันที เพราะอยากจะรู้ความคืบหน้า
"ลี่อิน ลูกคุยกับย่าสำเร็จหรือเปล่า" รีบถามออกมาทันทีหลังจากเข้ามาในห้อง เพราะความอยากรู้
"ใช่พี่สะใภ้เองก็อยากจะรู้เหมือนกันเล่ามาเร็วๆ เข้า" เธอตื่นเต้นและอยากจะรู้มาก เพราะเธอนั่งลุ้นอยู่ไกลๆ แต่ไม่ได้ยินว่าคุยอะไรกันบ้าง
"โธ่แม่คะ พี่สะใภ้ ทำไมจะไม่สำเร็จ ย่ารักฉันจะตายไป ทั้งพูดทั้งบีบน้ำตาขนาดนั้น ย่าไม่ใจอ่อนให้มันรู้ไปสิ"
เธอต้องหยิกตัวเองจนเจ็บไปหมด น้ำตาจึงได้ออกมามากมายขนาดนั้น ถือว่ายอมเจ็บตัวครั้งนี้ไม่เสียเปล่า ออกจะเป็ผลดีเสียด้วยซ้ำ ที่ย่าทั้งสงสาร ทั้งเห็นใจ และตัดสินใจที่จะทำบางอย่างให้กับเธอ
"แล้วย่าของลูกจะจัดการอย่างไรกับบ้านรอง ย่ารักอารองนะ เพราะปกติแม่บอกอะไร ย่าจะไม่ยอมท่าเดียว" ไม่ใช่ว่าไม่เคยพูดกับแม่สามีให้บ้านนั้นแยกบ้านไป แต่แม่สามีไม่ยอม และยังมาด่าเธอกลับอีก
"หนูก็ทั้งบีบน้ำตา ทั้งบอกว่าไม่สามารถออกไปจากบ้านได้ และไม่มีคนมาสู่ขอ ทำทุกอย่างให้ย่ารู้ว่าหนูไม่ได้รับความเป็ทำจากการที่ถูกถอนหมั้นน่ะสิคะ ย่ารักหนูมากคงไม่อยากให้หนูเจอปัญหาอะไรหรอกค่ะ และก็เป็จริงเพราะย่ารับฟัง และอย่างที่แม่บอกย่ารักอารอง แต่ไม่ได้รักสามคนแม่ลูกนี่นา" จะโทษใครได้ก็โทษตัวเองแล้วกัน ที่ไม่เป็ที่รัก ช่วยไม่ได้
"แล้วย่าจะทำอะไรกับอาสะใภ้รองกับลูก หรือน้องสามี พี่สะใภ้อยากรู้แล้วสิ" ด้วยความเป็คนใจร้อนจึงอยากจะรู้เื่เร็วๆ
"จะอะไรหรือคะ ย่าจะให้อารองหย่าร้างกับอาสะใภ้รอง แล้วก็ขับไล่ทั้งสามคนออกจากบ้านน่ะสิ ตอนแรกฉันก็ไม่เห็นด้วยหรอกค่ะ อยากจะให้ออกไปทั้งสี่คนมากกว่าแต่พอมาคิดดูให้ดี อารองอยู่ก็มีประโยชน์กับบ้านเราอยู่นะคะ เพราะอารองเป็แรงงานที่สามารถช่วยพ่อได้ จึงได้เห็นด้วยกับย่า และย่าจะได้ไม่รู้สึกว่าสูญเสียลูกชายไปด้วย"
"แม่สามีมีความคิดที่ดีเหมือนกัน ถ้าอย่างนี้เราก็มีแต่ได้กับได้ เพราะสามคนแม่ลูกเป็ตัวไร้ประโยชน์จริงๆ มีแต่กินกับผลาญเงินเท่านั้น ถ้าออกไปจากบ้านนี้ได้ พวกเราก็จะได้มีทั้งเงิน และของกินเหลืออยู่มากอีกด้วย ลูกสาวของแม่เก่งจริงๆ สามารถทำให้ย่ายอมที่จะทำตามได้ ทั้งที่แม่เคยพูดหลายครั้งแล้วแต่ไม่เคยสำเร็จเสียที"
"ใช่แล้ว น้องสามีที่ฉลาดและเก่ง ต่อไปชีวิตของทุกคนต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน แล้วเราคอยดูว่าทั้งสามคนจะอดตายกันยังไงถ้าไม่ได้อยู่ในบ้านนี้แล้ว แค่คิดก็อยากจะให้ถึงวันนั้นแล้ว"
เยี่ยนฟาง ที่ได้ฟังทุกคนคุยกัน จึงได้รู้จุดประสงค์ของทุกคน ว่า้าให้พวกเธอสามแม่ลูกออกไปจากบ้านนี้ ก่อนหน้านี้ถ้าได้ยินคงจะต้องทุกข์ใจอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกดีเสียมากกว่าถ้าจะได้ออกไปจากบ้านนี้ได้ เพราะเธอยังคิดอยู่เลยว่าจะออกจากบ้านนี้ได้ยังไง ในเมื่อมีคนจะจัดการให้ ก็ต้องขอบคุณแล้วกัน
ส่วนทางด้านของพ่อจะตัดสินใจอย่างไรก็แล้วแต่ เพราะเธอก็เข้าใจพ่อเหมือนกัน ถ้าจะให้เลือกแม่กับครอบครัว พ่อคงตัดสินใจลำบาก แต่ในใจก็อยากให้พ่อเลือกครอบครัวมากกว่า แต่ถ้าพ่อเลือกแม่ของตัวเองเธอก็จะยอมรับ และพาแม่และน้องออกไปเอง และไม่คิดจะโทษที่พ่อทิ้งพวกเราเลยแม้แต่น้อย
เมื่อได้รู้เื่ที่้ารู้จึงได้เดินออกไปจากที่ซ่อนไปอย่างไม่ให้คนรู้ว่ามีคนแอบฟังอยู่ และกลับไปทำงานเหมือนเดิม แต่กลับเห็นแม่ที่เหมือนกับมองหาอะไรสักอย่าง และเมื่อได้เห็นเธอ จึงได้รู้ว่าแม่คงจะตาหาเธอนั่นเอง แล้วคงจะหาไม่เจอเพราะเธอซ่อนตัวอยู่
"ลูกหายไปไหนมา แม่ไม่เห็นเลย นึกว่าจะไปเป็ลมอยู่ที่ไหนเสียอีก แม่เป็ห่วงแทบแย่"
เธอพยายามเดินหาลูกสาวไปจนทั่ว แต่กลับไม่เจอ จึงยิ่งเป็ห่วงมาก ยิ่งนึกถึงตอนที่ลูกสาวจมน้ำ เธอยิ่งเป็ห่วงเข้าไปอีกกลัวว่าจะเกิดขึ้นอีกครั้ง จึงพยายามที่จะตามหาตัวให้เร็วที่สุด และกำลังว่าจะไปที่ลำธาร แต่ลูกสาวก็ออกมาเสียก่อน ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหนมา เธอก็ว่าเดินหาจนทั่วบ้านแล้วนะ
"หนูก็อยู่แถวนี้ล่ะค่ะ หนูขอโทษนะคะ ให้แม่ทำงานคนเดียว แล้วยังทำให้เป็ห่วงอีก" จริงๆ แล้วรู้สึกผิด แต่ด้วยความอยากรู้จึงได้ทำอย่างนั้น แต่ก็ถือว่าคุ้มหลังจากที่ได้รู้ความจริง
"ไม่เป็ไรหรอก แม่ทำงานได้ แม่แค่เป็ห่วงลูกเท่านั้นกลัวว่าจะเป็อะไรไปอีก แม่ไม่อยากเห็นอย่างนั้นอีก แม่แทบไม่อยากจะมีลมหายใจอยู่เลยด้วยซ้ำ"
เธอเห็นภาพนั้น ความเ็ปใจมันยังฝังอยู่ในใจของเธอ และไม่อยากจะให้เกิดขึ้นอีกครั้ง เพราะครั้งนี้เธอเองก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าจะทำใจได้หรือเปล่า
"หนูไม่ทำอะไรอย่างนั้นแล้วล่ะค่ะ หนูรู้ว่ามีคนที่รักและหวังดีอยู่ แล้วจะทำร้ายตัวเองไปทำไม และไม่ต้องกังวลเื่นั้นอีกนะคะ หนูเข้มแข็งแล้ว"
"แม่ยอมรับว่าแม่อดห่วงไม่ได้อยู่ดี"
ทำไมร่างเดิมถึงไม่คิดบ้างนะ คนที่หวังดีและเป็ห่วงจริงๆ มีแต่ครอบครัวของตัวเองเท่านั้น แล้วทำไมต้องเอาชีวิตของตัวเองไปให้กับคนไม่เห็นค่าเลยสักนิด ป่านนี้เขาคงไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ อาจจะสมเพชเสียมากกว่า แต่ไม่ใช่กับเธอคนนี้ ในเมื่อไม่อยากได้เธอ ต่อไปก็อย่ามาเสียดายทีหลังก็แล้วกัน ถึงเวลานั้น แม้แต่หางตาเธอก็จะไม่เหลือบแลเลยแม้แต่น้อย
"แม่คะ แม่อยู่ที่บ้านนี้มีความสุขหรือเปล่าคะ" เธออยากจะรู้ว่าแม่รู้สึกอย่างไร ถ้าพ่อขอหย่าร้างกับแม่ และจะเป็อะไรหรือเปล่าถ้าต้องออกไปจากบ้านหลังนี้
"ความสุขของแม่ไม่ใช่บ้านหลังนี้ แต่เป็ครอบครัว และที่สำคัญที่สุดก็คือลูกทั้งสองคนต่างหากล่ะ ถ้าไม่มีลูก แม่คงไม่มีความสุขอย่างแน่นอน"
"แม่กับทุกคนก็เป็ความสุขของหนูเหมือนกันค่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ไป แม่อย่าลืมนะคะ ว่ายังมีหนูกับน้องเสมอ แม่ต้องเข้มแข็งเพื่อเราทั้งสองคนนะคะ"
เธออยากจะให้แม่เข้มแข็ง ถ้าเกิดพ่อตัดสินใจไม่เลือกครอบครัว อยากให้แม่ยอมรับการตัดสินใจของพ่อ แม้มันจะเ็ปสำหรับแม่ก็ตามที
"ลูกพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไรหรือ หรือว่าลูกไปรู้อะไรมา" ตอนนี้เธอเริ่มที่จะสงสัยมากยิ่งขึ้น
"ตอนนี้แม่อย่าเพิ่งรู้เลยค่ะ อีกไม่นานคงได้รู้กัน อย่างที่หนูบอก แม่ต้องเข้มแข็ง ให้รู้ว่าแม่มีลูกๆ ที่รักแม่เสมอเท่านั้น"
"แม่ไม่รู้หรอกนะว่ามันจะมีเื่อะไรแล้วลูกไปรู้อะไรมา แต่ลูกรู้เอาไว้เลยสำหรับแม่นั้น ลูกทั้งสองคนเป็ชีวิตของแม่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่จะไม่ให้ใครมาทำร้ายลูกของแม่อย่างแน่นอน"
ยิ่งลูกสาวพูดยิ่งทำให้เธอสงสัยมากขึ้น และคิดว่าลูกสาวของเธอคงจะไปได้ยินอะไรมา คงเป็ตอนที่หายไป แล้วเธอหาไม่เจออย่างแน่นอน แล้วมันเป็เื่อะไรนะ แต่คงจะเกี่ยวกับครอบครัวของเธออย่างแน่นอน แต่ถึงลูกสาวไม่บอก แต่อย่างไรสำหรับเธอแล้วลูกทั้งสองคนเป็ทุกสิ่งทุกอย่างของเธออยู่แล้ว
"แน่นอนค่ะ เื่นั้นพวกเรารู้อยู่แล้ว ว่าแม่รักพวกเรามาก และพวกเราก็รักแม่มากเช่นเดียวกัน พวกเราก็จะปกป้องแม่เช่นเดียวกัน ถ้าใครคิดที่จะทำร้ายแม่ ไม่ว่าคน คนนั้นจะเป็ใครก็ตามที"
ในเมื่อเธอได้อยู่กับแม่ที่ดีขนาดนี้ แค่อยู่ด้วยไม่นานแต่ก็สามารถทำให้เธอรักแม่คนนี้ได้หมดใจ เพราะแม่ของเธอทั้งดูแล ทั้งมอบความรักให้ แล้วอย่างนี้ต่อให้คนที่ใจแข็งมากเท่าไรก็สามารถที่จะใจอ่อนได้ และเธอเองก็เป็คนหนึ่ง ที่ได้รับความรักนี้ จึงไม่อาจห้ามใจที่จะไม่รักได้อย่าง
( ฝากให้อั๋งเปานักเขียนด้วยนะคะ )
แน่นอน
669
