"แม่รุศไปเรียนก่อนนะครับ"
"จ้าลูก" แม่ที่กำลังวุ่นกับการเตรียมของจัดเลี้ยงวันเกิดของเ้าลูกชายในตอนเย็น ะโออกมาจากห้องครัวเพื่อเป็การบอกว่าแม่ได้ยินแล้ว
"ให้พี่ไปส่งไหมครับ น้องรุศ!!"
แม่งเอ้ยกวนอวัยวะเบื้องล่างชิบหายวรุศคิดในใจ แต่ได้ด่าเขาผ่านทางสายตาที่จ้องเขม็ง
"นิคุณ เมื่อไหร่จะไป ๆ ซักทีจะอยู่ไปถึงเมื่อไหร่"
"อื้มมม อยู่ถึงเมื่อไหร่ดีน้าาาา" เขายิ้มยียวนอย่างพออกพอใจ การกวนไอเด็กแสบมันคือความสุขอีกอย่างหนึ่งของเขา เคยได้ยินป่ะว่าแกล้งเพราะชอบอ่ะ
วรุศถอนหายใจเฮือกใหญ่รู้สึกไม่ค่อยพอใจนักเพราะเจอหน้ากันทีไรต้องทำให้เขาอารมณ์เสียทุกที แม่งไม่ไปซักทีเจอหน้าจะเป็อาทิตย์ละเบื่อขี้หน้าชิบหายเลย
-มหาลัยBP-
เสียงถอนหายใจที่หนักหนวงและเสียงดังแสดงถึงความหงุดหงิดของเด็กหนุ่มเพราะเื่เมื่อเช้า
"โอ้ยยย มึงเป็เชี่ยไรเนี่ยไอรุศ นั่งถอนหายใจมาจะสิบรอบละ"
"กูแค่เซ็ง ๆ อ่ะ"
"เป็ห่าไรว่ะ" ชลธีคนดีคนขี้เสือกเหมือนเดิม
"ก็แม่ง....." แล้วจะบอกพวกนั้นยังไงดีว่ะ ว่าคนที่เขาวิ่งชนและด่าไปในวันนั้น ตอนนี้มาอยู่ที่บ้านกับเขา
"ก็ไรว่ะ?" สายตาที่จับจ้องทำให้เขาอึกอัก
"ก็......เออชั่งแม่งเหอะ"เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด
"เอ้า! อะไรของมึง"
"เออ ว่าแต่พวกมึงอ่ะ จะไปพร้อมกูเลยไหมวันนี้หรือจะตามไปทีหลัง"
"ไปพร้อมกันหมดนี่แหละ จะได้ไม่เสียเวลา"ตรีเมฆพ่อองครักษ์หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวเกือบซีด ั์ตาสีดำ แต่แววตาดูเศร้าเหมือนอมทุกข์ตลอดเวลาแต่ยังดูดีและมีสเน่ห์
"เออ วันนี้ไม่เมาไม่กลับเว้ยยยย"
ผลัว!! ชลธีที่โดนตบเหมือนเดิม
"โอ๊ยยย กูเจ็บ!!"
"เมาก็ไม่ต้องกลับไหมมึง"
"ไม่กลับไม่ได้ พรุ่งนี้ต้องไปค่ายอาสาลืมรึไง"
วารินผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มที่ต้องคอยเตือนสติพวกเขาอยู่ตลอด
"เออว่ะ งั้นดึก ๆ ค่อยกลับก็ได้เดี๋ยวเรียกรถเอา"
ในบ้านหลังใหญ่ที่เคยมีกันแค่สองคนแม่ลูก ตอนนี้ได้มีชายหนุ่มแปลกหน้ามาอาศัยอยู่ด้วยจนเหมือนคนในครอบครัวไปแล้ว
"ทำไมวันนี้คุณป้าเตรียมของเยอะจังครับ"
"อ่อ ก็พรุ่งวันเกิดเ้ารุศ แต่เพื่อน ๆ เขาต้องไปทำกิจกรรมค่ายอาสาอะไรนิหล่ะพรุ่งนี้เลยมากันไม่ได้ เขาเลยเลี้ยงฉลองกับเพื่อน ๆ เขาวันนี้แทน"
"อ่อ พรุ่งนี้วันเกิดรุศหรอครับ แล้ว...รุศอายุเท่าไหร่แล้วครับ?"
"พรุ่งนี้ก็อายุยี่สิบแล้วลูก"
(เมื่อน้องอายุครบ ยี่สิบปีบริบูรณ์ แล้วทุกอย่างจะเปลี่ยนไปลูกต้องดูแลน้องให้ดี อย่าให้เกิดอันตรายกับน้องนะลูก)
เปลี่ยนไปอะไรเปลี่ยนแล้วทำไมต้องให้ดูแลดีๆโตขนาดนี้แล้ว แล้วตกลงไอเด็กแสบนี่มันเป็ใคร เขาได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจคนเดียว
"แม่ รุศกลับมาแล้วครับ"
"มากันแล้วหรอลูก มานั่งก่อน ๆ แม่เตรียมของไว้เพียบเลย"
ตอนนี้มีสี่ร่างที่กำลังหอบสังขารอันเหนื่อยล้าจากการเรียนและความหิวโซเข้ามาในบ้านเพื่อสำรวจบนโต๊ะอาหาร
"ว้าวววว ผมจะกินให้หมดเลยครับแม่" ชลธีคนดีที่ขี้เสือกไม่พอ ยังกินทุกอย่างที่ขว้างหน้าอีกต่างหาก
"วายุ มาพอดีเลย มาลูกมา"
วายุเดินลงบันไดมาพร้อมกับกวาดสายตามองเพื่อน ๆ ของวรุศที่ละคน แต่ต้องสะดุดตากับเพื่อนคนนึงของเขาและนั้นทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าตรีเมฆ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของวรุศเป็ใคร
"นายท่า..." ตรีเมฆที่กำลังจะเอ่ยปากเรียกและทำความเคารพเพราะความเคยชินต้องหยุดชะงักและก้มหน้าทันทีเพราะสายตาที่จ้องเขม็งมาที่เขาเพื่อเป็การห้ามปรามไม่ให้พูด
"นายอะไรว่ะ" วรุศที่เหมือนจะได้ยินแว่ว ๆ ถามด้วยความสงสัย
"ป่าว ๆ มึงไม่มีอะไร" ใครจะกล้าบอกว่ะ ว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือเ้าแห่งปรโลก แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่นี่ได้
"เออทุกคนนี่.. พี่วายุ!! ลูกของอากูอ่ะ เขามาทำธุระแถว ๆ นี้แม่กูเลยให้มาพักที่บ้านชั่วคราว" เรียกพี่แบบไม่เต็ม แต่ถ้าไม่เรียกพี่เดี๋ยวจะโดนแม่ดุเอาเลยต้องจำใจเรียกไปก่อน
เพื่อน ๆ ของวรุศยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม
"มากินเหอะกูเริ่มหิวละ" เ้าของวันเกิดรีบเปลี่ยนเื่ทันทีก่อนที่คนโดนเรียกพี่จะได้ใจ
เมื่อพ้นสายตาจากคนในบ้าน ชายหนุ่มทั้งสองที่เหมือนจะรู้จักกันดี ได้ปลีกตัวหามุมเงียบ ๆ คุยกัน
"ทำไมนายท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้ขอรับ"
"ท่านแม่ส่งฉันมาให้ค่อยดูแลวรุศน่ะสิ แต่ในเมื่อมีนายอยู่แล้วท่านแม่จะให้ฉันมาอีกทำไม"
"ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ท่านคงกลัวมีเื่อะไรเกิดขึ้นตอนผมไม่อยู่ เห็นว่า่นี้มีเื่เกิดขึ้นมากมายนิครับ"
"ก็ใช่ แต่...นายเป็องครักษ์นิแล้วทำไมพรุ่งนี้ถึงไม่คอยอยู่ดูแลไอตัวแสบ นายจะไปไหน"
"คือ...ผมขอลาพักร้อนน่ะครับ" ใครจะกล้าบอกละว่าจะไปดูแลสาวแทนเพื่อน
"องครักษ์พักร้อนได้หรอ?"
"เอ่อ ผมขอองค์หญิงม่านฟ้าแล้วครับ ท่านเห็นว่าผมไม่เคยพักเลย และอีกอย่างผมก็อยู่แค่เมืองมนุษย์ไม่ได้มีงานอะไรให้ทำมากมาย ท่านเลยให้ผมหยุดพักน่ะครับ"
"เพราะอย่างงี้สินะ ฉันถึงต้องมาทำหน้าที่แทนนาย"
"ไม่ใช่อย่างงั้นนะครับ"
"ชั่งเถอะ พักผ่อนให้เต็มที่แล้วกันเดี๋ยวตรงนี้ฉันดูแลเอง"
"ครับนายท่าน ขอบคุณครับ"
"เอ่อ..แล้วอยู่ที่นี่อย่าเรียกฉันนายท่าน เรียกคุณวายุก็พอ"
"ครับ"
เขาคุยกันอยู่นานจนบทสนทนาจบลงทั้งคู่จึงแยกย้ายกันเดินเข้าบ้านที่ละคนเพื่อไม่ให้ใครสงสัย
"มึงไปไหนมาว่ะไอเมฆ ไอชลแดกจะหมดแล้วเนี่ย"
"กูไปเข้าห้องน้ำมา"
"วายุมาทานด้วยกันสิลูกมีของกินอีกเยอะเลย"
"ไม่เป็ไรครับคุณป้า เดี๋ยวมีคนไม่อิ่ม" ไอแสบยิ่งกินเก่งๆอยู่ พูดไปพร้อมกับมองหน้าคู่กรณีไป สายตาจ้องเขม็งของวรุศทำให้วายุอมยิ้มเพราะแกล้งน้องได้สำเร็จ
เวลาผ่านล่วงเลยไปจนค่ำมืด งานเลี้ยงก็ย่อมมีวันเลิกลา วารินหญิงสาวคนเดียวของกลุ่มจึงขอตัวกลับก่อน เพราะเริ่มดึกแล้วและอีกอย่างพรุ่งนี้ต้องไปเข้าค่ายอาสาด้วย
"ทุกคน รินขอตัวกลับก่อนนะพ่อมารับละ แล้วพรุ่งนี้ตื่นกันให้ไหวด้วยนะสองหนุ่ม"
"คร้าบบบแม่" ชลธีพูดกวนๆเพราะเริ่มจะเมาได้ที่
"พวกมึงก็นอนนี่เลยดิ" ปล่อยไปสภาพนี้จะรอดถึงบ้านมั้ยเนี่ย
"เดี๋ยวกูไปส่งมันเองมึง ไม่ต้องเป็ห่วง" ตรีเมฆที่ไม่ได้กินเหล้ากินเบียร์กับเพื่อนอาสาไปส่งชลธีผู้ที่กินทุกอย่างไม่เหลือ
"โอเคเอางั้นก็ได้ มาชนนนนนนนนน"
ทุกคนฉลองกันอย่างเมามัน ยกแก้วเบียร์ดื่มเหมือนดื่มน้ำเปล่า เพื่อแข่งขันหาผู้แพ้ผู้ชนะในค่ำคืนนี้
"เห้ย เบียร์หมดแล้วว่ะ" ชลธีที่เมาจนไม่ไหวก็ยังอยากจะกินอยู่เรื่อย ๆ ก็มันติดลมซะแล้ว
"เดี๋ยวกูไปซื้อเอง" วรุศเสนอตัวเพราะเป็เ้าของงาน
"มึงไหวหรอว่ะไอรุศ" ชลธีผู้ที่เมาจนยืนแทบไม่ไหวได้ถาม
"ไหวดิ กูไม่ได้เมาขนาดนั้น แต่มึงอ่ะเริ่มไม่ไหวละไอชล"
"ให้กูไปเป็เพื่อนป่าวมึง" ตรีเมฆที่ถามวรุศด้วยความเป็ห่วง แต่ก็ยังโดนพันแข้งพันขาไม่เลิก
"ไม่เป็ไรมึง ร้านค้าอยู่ไม่ไกลมาก เดินไปแปปเดียว"
23 : 58 น.
"รุศไปไหนละเมฆ" แม่ที่ถามหาลูกชายเพราะไม่เห็นเขาอยู่ตรงนั้น
"ออกไปซื้อของครับแม่ แต่ไปนานแล้วนะครับป่านนี้ยังไม่กลับเลย" มีอะไรเกิดขึ้นรึป่าวว่ะจะไปช่วยก็ไม่ได้ไอห่าชลพันแข็งพันขาไม่ปล่อย
"เดี๋ยวผมไปตามเองครับคุณป้า" ไอตัวแสบไปเมาหัวทิ่มที่ไหนถ้าเจอจะจัดการให้!!!
"ได้จ๊ะ ป้าฝากด้วยนะลูก เดี๋ยวป้าขึ้นไปนอนก่อน"
"ครับ เดี๋ยวผมดูแลน้องเอง"พูดกับป้าเสร็จแล้ว เขาก็หันมาหาเพื่อนของวรุศที่ตอนนี้เมาจนแทบไม่ไหว "พาเพื่อนนายกลับไปได้แล้ว นี่มันดึกมากแล้ว"
เขาพยักหน้าให้แทนคำตอบอย่างเจื่อน ๆ
เวลากลางคืนเส้นทางนี้จะมืดและค่อนข้างเปลี่ยวเพราะไม่ค่อยมีไฟที่ให้ความสว่างมากนัก เลยทำให้ไม่ค่อยมีผู้คนใช้เส้นทางนี้กันเท่าไหร่ แต่เป็ทางที่ใกล้บ้านวรุศที่สุด เขาเลยเลือกที่จะใช้เส้นทางนี้กลับบ้านประจำ
"เห้ยมึงกูว่าเรามีเงินใช้ละว่ะ"
"เอาดิ"
เด็กหนุ่มที่กำลังเดินกลับบ้านไม่ได้สังเกตุสิ่งรอบตัวมากนัก
"เห้ย น้อง"
วรุศที่หันมองซ้ายที มองขวาทีด้วยความงุนงง
"น้องอ่ะแหละ มีเงินป่ะเอาเงินมาแบ่งกันใช่หน่อยดิ๊"
เชี่ยหน้ากลัวชิบหายทำไงดีว่ะจะวิ่งก็ไม่ได้ไม่หน้าจะหนีทัน ขวดเบียร์ฝาดไม่ได้ๆเดี๋ยวแม่งโดนกระทืบทำไงดีโว้ยยยยย
"พี่ครับ อย่าทำอะไรผมนะครับ ผมไม่มีเงินจริง ๆ พี่"
"อย่ามาโกหก เอามาเร็ว ๆ "
"เอ่อพี่ครับมีอะไรก็คุยกันดี ๆ นะครับ ตอนนี้ผมไม่มีเงินแล้ว ผมเอาไปซื้อของหมดแล้ว นี่ไง" กูจะชูให้มันดูทำไมว่ะ! ไอรุศไอปึ๊ก
พวกเขาพยักหน้าให้กันเชิงส่งสัญญานว่าไปจับตัวไอเด็กนี่ไว้
"เห้ยพี่ปล่อยผม ผมไม่เงินแล้วจริง ๆ " ของซื้อมาหล่นพื้นแตกกระจายหมด ค้นตัวไปก็ไม่เจออะไรเพราะเขาซื้อของไปหมดแล้วจริง ๆ
ผลัก!! "โอ๊ยยย เจ็บ" เขาโดนเหวี่ยงอย่างแรงจนล้มลงไปนอนกองกับพื้น
"แม่งไม่มีเงินเลยวะ"
"แล้วเอาไงดีว่ะ แต่มันเห็นหน้าเราละ จัดการแม่งเลย เดี๋ยวมันเรียกตำรวจมาจับเรา"
"เออจัดการเลย เร็ว ๆ นะมึงเดี๋ยวมีคนมาเห็น" คนร้ายควักมีดออกมาเพื่อจะเข้าไปทำร้ายวรุศที่กำลังพยายามจะลุกขึ้น
ทันใดนั้นท้องฟ้าก็เริ่มท้องฟ้าก็มีเมฆสีดำปกคลุมทำให้ความมืดในตอนนี้ ยิ่งมืดไปใหญ่ คนร้ายหยุดชะงักด้วยความสงสัยและเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้ทำท่าเหมือนพายุจะมา
ครืน เปรี้ยงงงงงง!~ เสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นทำให้พวกเขาใ
"โอ้ยยยย " วรุศที่ตอนนี้พยายามจะลุกแต่ต้องล้มลงนอนกองกับพื้นอีกรอบ
เปรี้ยงงง!!
"โอ้ยย!! พี่.....พี่ช่วยผมด้วย"
"เห้ยมันเป็ไรว่ะ" พวกเขากล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็ไม่ลดละที่จะต้องจัดการกับเด็กคนนี้
เปรี้ยงงง!!~
"โอ้ยยย!!! " เขาร้องด้วยความเ็ปที่แสนทรมาร โอ้ยทำไมมันเจ็บขนาดนี้ว่ะ วรุศได้แต่นั่งก้มหน้ามือกุมหน้าอกข้างซ้าย เขาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นเพราะความเ็ปนี้มันเจ็บเกินกว่าจะบรรยาย
ครืน! เปรี้ยงงงง!! เสียงฟ้าร้องและสายฟ้าที่ฟาดมาไม่ขาดสายอยู่บนท้องฟ้าตลอดเวลาทำให้เขายิ่งเจ็บทรมารมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับตัวของเขาจะแตกสลาย
"มึงรีบไปจัดการมันดิ๊"
"เออ ๆ..มึง มึงตาย"
คนร้ายนึงคนที่วิ่งถือมีดมากำลังจะทำร้ายเด็กหนุ่มที่ตอนนี้นั่งกุมหน้าอกด้วยความเ็ป
ติ๊ก ต๊อก ติ๊ก ต๊อก ติ๊ก ต๊อก ตึง! ตึง! ตึง! เสียงนาฬิกาบอกเวลา 24 : 00 น. เวลาเที่ยงคืน สุขสันต์วันเกิดนะ วรุศ!!
วายุที่กำลังเดินตามหาน้องอยู่ ต้องหยุดชะงักทันทีเพราะเขาได้รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติบางอย่าง สิ่งผิดปกติที่เขาก็ไม่รู้ว่าคืออะไร รู้แค่ว่ามันไม่ใช่เื่ที่ดีแน่นอน
"ไอเด็กแสบ! " สิ้นเสียงพูดของเขา เขาได้สยายปีกอันสวยงาม สีดำขนาดใหญ่ออกมาจากด้านหลังของเขา แล้วบินขึ้นสู้ท้องนภาอันกว้างใหญ่ทันที
#ความรักจาก์
4K
