“ผมรู้นะครับ ว่าลิซซี่อาจจะทำอะไรที่มันเกินงามไปบ้าง แต่ผมไม่คิดว่าจะเป็ความผิดของแกหรอก”
“อ้าว...แล้วถ้ายังงั้นมันเป็ความผิดของใครกันล่ะ...ไม่ใช่ของพ่อแน่” แซมมวลว่า เอานิ้วจิ้มหน้าอกตัวเองเมื่อเสริมต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “พ่อไม่เคยสั่งให้ลิซซี่ย้อมผมแดงแบบนั้นเลยนะ”
“เื่นั้นน่ะผมรู้ครับปาป้า” สเตเฟนกล่าว ที่ผมพูดมันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมเพียงแต่หมายถึงว่าลิซซี่ควรจะได้รับอิทธิพลของผู้หญิงบ้าง...ควรจะมีใครสักคนที่สอนให้แกได้รู้ถึงสิ่งที่ผู้หญิงควรจะต้องรู้ การที่แกไม่ได้ประพฤติตนให้เหมาะสมกับความเป็กุลสตรีเพียงเพราะแกไม่เคยได้รับการสั่งสอนมาก่อนว่าความเป็
กุลสตรีนั้นมันเป็ยังไงมากกว่า และผู้หญิงน้อยคนนักที่จะมีความรู้ในเื่นี้อย่างแท้จริงด้วย ขณะเดียวกันในย่านนี้ก็ไม่มีใครที่จะสอนแกได้ การที่จะให้ความรู้กับลิซซี่ในเื่นี้เห็นจะต้องหาสุภาพสตรีที่มีคุณสมบัติพิเศษอยู่สักหน่อย เพราะลิซซี่น่ะมีจิตใจเข้มแข็งกว่าผู้หญิงทั้งหลายที่แกเคยรู้จัก แล้วก็ยังฉลาดกว่าพวกนั้นอีกตั้งครึ่งค่อนด้วย”
“แหม...รู้สึกว่าแกให้ความช่วยเหลือพ่อได้ดีเหลือเกินนะ...มาบอกให้พ่อรับรู้ไว้ว่า ลิซซี่จำเป็ต้องมีใครบางคนช่วยอบรมสั่งสอน แต่ขณะเดียวกันก็บอกว่ามันเป็การยากที่จะหาครูแบบนั้นให้แกได้”
“ผมบอกว่าจำเป็จะต้องหาบุคคลที่มีคุณสมบัติพิเศษต่างหากเล่าครับ ผมไม่ได้พูดว่ามันเป็ไปไม่ได้สักหน่อย ถ้าผมเป็พ่อนะครับ ผมจะส่งลิซซี่ไปอยู่บอสตันไปอยู่กับคุณป้าโฟบีนั่นแหละ”
“ป้าโฟบี...ป้าโฟบีคนที่เป็พี่สาวของแม่แกน่ะเรอะ...ป้า โฟบีคนนั้นน่ะเรอะ?”
ซึ่งสเตเฟนก็พยักหน้ารับ...
“ป้าโฟบีของแกน่ะเป็แม่หม้ายมานานหลายปีแล้วนะ คงจำไม่ได้แล้วละว่าสิ่งที่เด็กสาวจำเป็จะต้องมีความรู้น่ะมันเื่อะไรบ้าง แล้วเขาก็เป็ผู้หญิงที่เข้มงวดกวดขันมากเกินไป ตระหนี่ถี่เหนียวก็เท่านั้น แล้วแกจะต้องไม่ลืมว่าป้าโฟบีน่ะเป็ผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบที่สุด ฉลาดทันคนไปเสียทุกอย่าง เป็ผู้ลากมากดีแห่งเมืองบอสตันอย่างแท้จริง เพราะฉะนั้นเขาไม่เหลือบตามองลิซซี่หรอก และถ้าเขาทำขณะที่ต่างฝ่ายต่างเ้าอารมณ์ด้วยกันทั้งคู่อย่างนี้...ถ้าเมื่อไหร่เกิดมีปัญหากันขึ้นมา สงสัยต้องใช้ชะแลงงัดละมั้งถึงจะแยกออกจากกันได้”
... “ปาป้าไม่ได้พบคุณป้าโฟบีมาตั้งหลายปีแล้ว บางทีเมื่อมาถึงตอนนี้ป้าอาจจะนุ่มนวลอ่อนโยนกว่าสมัยก่อนก็ได้นี่ครับ”
“ป้าโฟบีของแกน่ะเรอะที่จะนุ่มนวลอ่อนโยนลง...อะฮ้า...ถึงแม้จะนุ่มนวลลงอย่างที่แกว่า แต่น่ากลัวอยู่ดีนั่นแหละ ผู้หญิงคนนั้นสามารถจะทำให้แม่น้ำน้ำแข็งละลายได้น่ะไม่ว่า ยิ่งกว่านั้นคนที่อารมณ์รุนแรงแบบนั้นไม่มีวันจะอ่อนโยนลงได้หรอก ไม่ว่าจะแก่ตัวสักแค่ไหนก็ตาม และคนที่ปากคอคมกล้าอย่างนั้นยิ่งแก่ก็ยิ่งคมกริบมากขึ้นเพราะลับไว้จนชำนาญเหมือนใบมีดโกนที่ลับอยู่บนหินลับมีดนั่นแหละ”
“แต่ผมกลับเห็นว่าเป็ความคิดที่ดีนะครับปาป้า” แมทท์ออกความเห็น
“ใช่ครับ” ผมเห็นด้วยจริงๆ” สเตเฟนย้ำ
“ไม่รู้สินะ” แซมมวลส่ายหน้าอย่างท้อแท้ “ถ้าพ่อขืนส่งลิซซี่ไปอยู่กับโฟบีละก็ รับรองว่าเขาต้องเอาปืนมายิงพ่อแน่”
“ใครล่ะครับ ป้าโฟบีหรือว่าลิซซี่?” สเตเฟนถาม
“ก็...ทั้งสองคนนั่นแหละ” แซมมวลตอบ
ซึ่งทำให้ทั้งแมทท์และสเตเฟนหัวเราะออกมาพร้อมกัน...
“เหตุการณ์อย่างนั้นมันอาจจะเกิดขึ้นจริงก็ได้ครับ แต่คุณป้าโฟบีนั่นแหละที่จะเป็คนเปลี่ยนลิซซี่ให้เป็คนใหม่ได้ ยิ่งกว่านั้นนะครับปัญหาของปาป้าก็จะได้รับการแก้ไขด้วย...เพราะถ้าลิซซี่ไม่อยู่ที่นี่แล้ว แกก็ไม่สามารถสร้างปัญหาความยุ่งยากให้เกิดขึ้นได้อีกต่อไป” สเตเฟนแสดงความคิดเห็นยาวยืด
“ถ้าจะมองกันในแง่นี้พ่อก็คิดว่ามันเป็ความคิดที่เข้าท่าดีอยู่เหมือนกัน” แซมมวลกล่าว “พ่อคงจะนอนตาหลับแน่”
และมันก็คงจะเป็การนอนตาหลับอย่างแท้จริงเพราะพอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น แซมมวลก็ลงมือเขียนจดหมายไปถึงป้าโฟบีของลิซซี่ในบอสตัน และอีกหนึ่งเดือนต่อมาแซมมวลก็ได้รับคำตอบ
เช้าวันรุ่งขึ้นจากที่จดหมายของป้าโฟบีส่งมาถึง ลิซซี่ก็เดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหารเพื่อจะรับประทานอาหารเช้า ซึ่งก็พอดีกับที่ได้ยินบิดากำลังพูดอยู่ว่า
“บางครั้ง พ่ออดคิดไม่ได้ว่าลิซซี่น่าจะเป็ลูกสาวปีศาจจริงๆ เสียด้วย”
“กู๊ดมอร์นิ่งค่ะคุณพ่อ” ลิซซี่ทักเสียงอ่อนเสียงหวาน
เมื่อเห็นสีหน้าขบขันของบรรดาลูกๆ ทั้งหลาย แซมมวล ก็ถึงกับกระแอมดังๆ และก้มหน้ารับประทานอาหารต่อ
“ลิซซี่เขากำลังมีปัญหาหรือคะปาป้า?” เม๊กถาม พวงผมสีบลอนด์เป็ลอนงามกระเพื่อมอยู่ไปมา
“เขามีปัญหาเสมอแหละ” แซลลี่ว่า “มิสซิสฮูเซย์บอกว่า ไม่ว่าลิซซี่จะอยู่ที่ไหนจะต้องมีเื่เดือดร้อนเกิดขึ้นที่นั่น”
“มิสซิสฮูเซย์เป็ยายแก่ช่างนินทา” ลิซซี่ว่า
“ลิซซี่...” แซมมวลเรียกลูกสาว “ถ้าลูกไม่สามารถพูดอะไรที่มันดีๆ ได้ละก็ อย่าพูดอะไรเลยจะดีกว่า”
“ค่ะ...” ลิซซี่พยักหน้ารับ “มิสซิสฮูเซย์เป็คนแก่ช่างนินทาที่แสนดีค่ะพ่อ”
แซมมวลแหงนหน้าขึ้นมองเพดานห้อง พึมพำอะไรบางอย่างอยู่กับตัวเอง หยิบบิสกิตใส่ลงในจานขณะตัดอยู่นั้นก็กล่าวว่า
“ลิซซี่ ป้าโฟบีชวนลูกให้ไปอยู่บอสตันกับเขาแน่ะ”
“ใครคือป้าโฟบีคะ” เม๊กถาม
มือที่ถือช้อนค้างอยู่ระหว่างปากกับชามซุปนั้น ขณะที่เธอมองบิดาด้วยสายตาเปล่งแววฉงน
“ต่อให้ปาป้าเอาปืนจ่อหัว ป้าโฟบีก็จะไม่มีวันชวนหนูไปอยู่บอสตันหรอกค่ะ” เธอว่า “ครั้งหลังสุดที่เราพบกัน ป้าโฟบีเกือบจะบิดหูหนูขาดเสียด้วยซ้ำ แถมยังบอกว่าบิดเพื่อให้เป็คนดีขึ้นเพราะหนูเป็เด็กที่มรรยาททรามเป็สัตว์โลกที่มีพฤติกรรมเลวมากที่พระเ้าทรงสร้างขึ้นมาด้วยความผิดพลาดอย่างที่สุด”
“เอ...พี่ว่าป้าโฟบีน่าจะเป็ผู้หญิงที่ฉลาดทีเดียวในความคิดของพี่นะ” แมทท์พูดปนหัวเราะ และยังหลิ่วตาให้ลิซซี่อีกด้วย
“ใครคือป้าโฟบีคะ?” เม๊กถามอีก
“ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมป้าโฟบีจะต้องพูดอะไรแบบนั้นกับลิซซี่ด้วย” สเตเฟนว่า
“บางทีที่ป้าพูดอย่างนั้นเพราะว่ามันเป็ความจริงก็ได้นี่” แซลลี่ว่า และรีบหุบปากทันทีเมื่อเห็นสายตาอาฆาตของลิซซี่เข้า
“แล้วใครคือป้าโฟบีล่ะคะ?” เม๊กถามย้ำ
แซมมวลหันมามองลิซซี่พร้อมกับบอกว่า
“แม้ว่าป้าโฟบีจะเคยพูดอะไรแบบนั้นกับลูก ถึงยังไง ตอนนี้ก็ชวนลูกให้ไปอยู่บอสตันแล้วละ”
“หนูไม่ไปหรอกค่ะ” ลิซซี่ตอบ
“แต่ลูกต้องไป” แซมมวลตอบ
“หนูจะไม่มีวันไปอยู่บอสตันอย่างเด็ดขาด” ลิซซี่กล่าวต่อ “ปาป้าอาจจะขังหนูไว้ในห้อง อาจจะบังคับให้หนูกินลูกกบ อาจจะปล่อยให้หนูอดตาย แต่หนูก็ยอมตามเสียดีกว่าที่จะเดินทางไปอยู่บอสตันกับคุณป้าหน้ากระดูกโฟบีคนนั้น”
เม๊กมองหน้าลิซซี่แล้วก็เลื่อนสายตากลับมาที่ใบหน้าพ่อ
“ใครคือป้าโฟบีคะ?”
ไม่จำเป็ต้องมาแสดงอะไรให้มันมากเกินไปนักหรอก พ่อเองก็ไม่เคยคิดที่จะทำโทษลูกด้วยวิธีการ
ต่างๆ ที่ว่ามานั่นเลย แซมมวลบอก ลูกจะต้องเขียนจดหมายไปหาป้าโฟบี แล้วก็บอกให้เธอรับรู้ว่าลูกยินดีที่จะไปเยี่ยม ไม่เช่นนั้นแล้วลูกจะไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวออกจากบ้านอย่างเด็ดขาด และเบคก้า ฟิลด์ ก็จะไม่มีวันได้ย่างเท้าก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ด้วย
ลิซซี่ะโขึ้นยืนในทันที ชามซุปตรงหน้าล้มคว่ำ
“ถ้าเช่นนั้นหนูต้องเฉาตายแน่..นอกจากไม่มีเพื่อนแล้ว ยังถูกหมางเมินจากบุคคลในครอบครัวอีกด้วย หนูเสียใจนะคะที่รบกวนความสงบสุขของทุกคน...เสียใจที่ไม่เป็ที่้าของใครในบ้านหลังนี้เลย เมื่อมาถึงวันนี้ หนูคงไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของปาป้าหรอกค่ะ คงจะเป็ลูกที่ขอมาเลี้ยงมากกว่า”
“นี่ลูกไปเอาความคิดบ้าๆ ที่ว่าตัวเองเป็ลูกที่ขอมาเลี้ยงมาจากไหนกัน?” แซมมวลส่ายหน้าอย่างรันทดใจ
“ถ้าลิซซี่เป็ลูกที่ขอมาเลี้ยงจริง ปาป้าก็ส่งตัวเขากลับคืนให้พ่อแม่เดิมได้ใช่ไหมคะ?” เม๊กถาม
“เม๊ก...ระวังปากหน่อย” แซมมวลเอ็ดลูกสาวคนเล็ก “เราจะไม่มีวันส่งลิซซี่กลับไปให้ใครที่ไหนหรอกแล้วพี่เขาก็ไม่ได้เป็ลูกที่พ่อขอมาเลี้ยงด้วย”
“แต่การที่พ่อส่งหนูไปอยู่บอสตันมันแย่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดนะคะ ก็แล้วทำไมพ่อถึงไม่ไปอยู่กับป้าโฟบีเสียเองเล่า...?” เธอร้องถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่กรีดเข้าไปในหัวใจของผู้เป็พ่อ พร้อมกันนั้นก็วิ่งออกจากห้องทันที
เม๊กมองหน้าแซลลี่ แล้วก็หันมามองหน้าพี่ชายทั้งหลาย แล้วจึงได้เลื่อนสายตากลับไปที่ใบหน้าของบิดา
“แล้วทำไมถึงไม่มีใครบอกให้หนูรู้เสียทีล่ะคะว่าป้าโฟบีเป็ใครกัน?”
“ก็เป็ป้าของลูกน่ะสิ” แซมมวลตอบห้วนๆ
แม้ตลอดวันรุ่งขึ้นอีกทั้งวัน ลิซซี่ก็ยังคงขังตัวอยู่แต่ในห้อง ทุกครั้งที่แม่บ้านเอาถาดอาหารขึ้นไปให้ อีกหนึ่งชั่วโมงที่กลับลงมา ก็ยังคงพร้อมกับถาดอาหารที่ไม่ได้รับการแตะต้อง
ในตอนค่ำวันนั้น ขณะนั่งอยู่ด้วยกันที่โต๊ะอาหารซึ่งเงียบผิดปกติเนื่องจากไม่มีลิซซี่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย สเตเฟนมองหน้าบิดาและเอ่ยถามขึ้นว่า
“ปาป้าจะปล่อยให้ลิซซี่อดอาหารอยู่อย่างนี้อีกนานไหมครับ?”
“ก็จนกว่าจะรู้สำนึกแล้วก็เขียนจดหมายฉบับนั้นขึ้นนั่นแหละ” แซมมวลตอบ
... “แล้วสมมุติว่าเขายอมอดอาหารตายล่ะคะ?” แซลลี่ถาม
“ไม่มีทางหรอก” แซมมวลตอบ “ในห้องนั่นมีกองทัพหนูมากพอที่จะขนอาหารเข้าไปไว้ในห้อง เพื่อช่วยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้”
“แต่ลิซซี่ไม่กินหนูหรอกค่ะปาป้า” เม๊กว่า “ลิซซี่เกลียดหนูจะตายไป”
แซมมวลถึงกับชูมือทั้งสองขึ้นด้วยความสิ้นหวังและอ่อนใจ...
8K
