ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “เป่าจู เซวียนเซวียนคือพี่สะใภ้ของเจ้า เจ้าระวังคำพูดด้วย” ซ่งจื่อเฉินปรายตามองซ่งเป่าจูอย่างเย็นชา หากมิมีคนนอก เขาคงตบหน้านางไปแล้ว นางมีสิทธิ์อะไรมาแผดเสียงใส่ภรรยาตัวน้อยของเขาเช่นนี้

        “บ้านอื่นมีสะใภ้เช่นนางด้วยหรือเจ้าคะ？เพิ่งแต่งเข้าบ้านมาก็แย่งอำนาจคนในบ้านซ่งแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นนางยังมิให้เกียรติท่านแม่ของข้าด้วย” ยิ่งซ่งเป่าจูพูดก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นางกล่าวโทษจิ่นเซวียนทุกคำ

        เวลานี้ซ่งผิงเดินมาและลากซ่งเป่าจูออกจากเก้าอี้กลม

        “ลูกเนรคุณ เจ้าไสหัวกลับไปพิจารณาตนเองที่ห้องเดี๋ยวนี้”

        “ข้าจะพูด ข้าเกลียดนาง หากพี่ซู่ซินเป็นพี่สะใภ้ของข้า นางจะมิรังแกข้าเช่นนี้แน่เจ้าค่ะ” ซ่งเป่าจูหักหลังโจวซู่ซินไปโดยปริยาย โจวซู่ซินเห็นซ่งจื่อเฉินมองมาทางนางนิ่งๆ นางจึงหลบสายตาของเขาด้วยความหวาดกลัว

        “เด็กเป่าจูเหลือเกินจริงๆ นางทำให้พี่สะใภ้ของนางอับอายต่อหน้าทุกคนได้อย่างไร”

        “คงมิใช่เพราะโจวซู่ซินใส่ความคิดแย่ๆ ให้นางหรอกหรือ” ทุกคนลดเสียงลงเมื่อพูดถึงโจวซู่ซิน แต่ถึงอย่างนั้นจิ่นเซวียนก็ยังได้ยินอยู่ดี

        สตรีนางนี้มิธรรมดาเลย ทำให้ซ่งเป่าจูสร้างความอับอายให้นางต่อหน้าทุกคนได้

        “ท่านพ่อ ซ่งเป่าจูมิรู้ความ ข้ามิคิดเล็กน้อยกับนางหรอกเจ้าค่ะ ท่านอย่าใส่ใจเลย” จิ่นเซวียนแย้มยิ้มสง่างาม มิโกรธแม้แต่นิดเดียว

        “ซย่าจิ่นเซวียน เจ้ามันนางปีศาจจิ้งจอก มิเพียงล่อลวงพี่ห้า ยังล่อลวงท่านพ่อด้วย ท่านพ่อถึงยกตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวให้เจ้าทันทีที่มาถึงบ้านของพวกเรา เจ้ามีดีที่ใด......” ซ่งเป่าจูยังพูดมิทันจบ ซ่งผิงก็ตบหน้านาง

        คำพูดพวกนี้เกินขีดจำกัดของซ่งผิงแล้ว หากซ่งผิงมิลงมือ จิ่นเซวียนจะจัดการนางเอง

        “ซ่งผิง เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตีลูกสาวของข้า” เฉียวซื่อลุกขึ้นจากโต๊ะ และชี้หน้าด่าซ่งผิง

        “เฉียวจินฮวา ลูกสาวดีๆ ถูกเจ้าเลี้ยงจนกลายเป็นเช่นนี้ เจ้ายังกล้าถามข้าอีก คำพูดของนางเมื่อครู่ควรพูดออกมาหรือ？” ซ่งผิงผิดหวังยิ่งนัก สายตาราวกับทัณฑ์เลาะกระดูก[1] ของเขาทำให้เฉียวซื่อตัวสั่น

        “เป่าจูทำเพื่อประโยชน์ของบ้านหลังนี้ ท่านต่างหากคือหัวหน้าครอบครัว ท่านปล่อยให้เด็กผู้หญิงเป็นหัวหน้าครอบครัวได้อย่างไร บ้านซ่งของพวกเราจะมิขายหน้าบ้านอื่นหมดหรือเจ้าคะ？” เฉียวซื่อตัดสินใจเสี่ยงโชค นางอยากใช้เรื่องหัวหน้าครอบครัวมาโจมตีจิ่นเซวียน

        ทุกคนทำสีหน้าเหลือเชื่อเมื่อได้ยินเรื่องนี้ บ้านซ่งให้ลูกสะใภ้ที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านมาเป็นหัวหน้าครอบครัวหรือ มิเคยมีผู้ใดทำเช่นนี้มาก่อน

        โจวหลี่เจิ้งอยากล้างมลทินให้หลานสาวของเขา เขาจึงเบี่ยงประเด็นมาที่จิ่นเซวียน

        “อาผิงเอ๋ย แม้สะใภ้ของจื่อเฉินจะมีความสามารถ แต่เจ้าให้นางเป็นหัวหน้าครอบครัวเช่นนี้ มิสมควรนัก นี่มิทำให้สามหลักห้าคุณธรรม[2] สับสนกันไปหมดหรือ？”

        “ท่านปู่หลี่เจิ้ง สตรีเองก็ทำในสิ่งที่ผู้ชายทำได้เช่นกันเจ้าค่ะ หากมิมีสตรี โลกนี้จะมีผู้ชายได้อย่างไร ผู้ใดเป็นหัวหน้าครอบครัวสำคัญด้วยหรือเจ้าคะ？” จิ่นเซวียนยิ้มแสยะโต้แย้งโจวหลี่เจิ้ง เป็นเพียงหลี่เจิ้งกลับมาแสดงอำนาจกับนางเช่นนี้ คิดว่านางอ่อนแอรังแกง่ายหรือ？

        ผู้คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุ จำนวนหนึ่งคือสตรี พวกนางตกใจยิ่งนัก เมื่อได้ยินจิ่นเซวียนพูดเช่นนั้น ตามความเข้าใจของพวกนาง นางพวกเป็นได้เพียงผู้ติดตามผู้ชาย มิอาจมีปากมีเสียง

        “คนบ้านจื่อเฉิน ข้ามิได้มุ่งเป้ามาที่เจ้า ข้าเพียงมิเห็นด้วยกับวิธีของเจ้าก็เท่านั้น” โจวหลี่เจิ้งมิคิดว่าจิ่นเซวียนจะโต้แย้งเขา

        “ท่านปู่หลี่เจิ้ง บางทีท่านอาจจะคิดว่าผู้หญิงควรเป็นทาสรับใช้ของผู้ชาย แต่ข้ามิคิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าทุกคนเท่าเทียมกัน หลายครอบครัว คนหาเงินมิได้มีเพียงผู้ชาย ผู้หญิงหลายคนหาเงินได้มากกว่าผู้ชายเสียด้วยซ้ำ พวกท่านพูดเสมอว่าผู้หญิงมิควรเสนอหน้าออกมา ข้าขอถามทุกท่านที่อยู่ที่นี่ หากมิมีภรรยาคอยทุ่มเทดูแลบ้านเพื่อพวกท่าน พวกท่านจะเลี้ยงดูครอบครัวได้จริงหรือเจ้าคะ？”

        จิ่นเซวียนกวาดสายตามองทุกคน พวกผู้ชายอยากโต้แย้งนาง แต่พวกเขากลับพูดมิออกสักคำเดียว

        พวกเขาปฏิเสธความจริงมิได้ว่าหากมิมีภรรยา ครอบครัวของพวกเขาคงมิสมบูรณ์ สตรีปักภาพขายหนหนึ่งหาเงินได้หลายตำลึง พวกเขาไปทำงานหนักให้ผู้อื่นหลายเดือนได้มาเพียงสองสามตำลึง

        “เจ้าเถียงข้างๆ คูๆ เกิดเป็นหญิงก็ควรฟังชาย เจ้าลืมหลักสี่คุณธรรม สามคล้อยตาม[3] ที่ภรรยาควรมีไปแล้วหรือ？” เฉียวซื่อเห็นโจวหลี่เจิ้งขัดจิ่นเซวียน คิดว่าตนเองมีคนหนุนหลังจึงโจมตีจิ่นเซวียนอย่างมิเกรงกลัว

        “ท่านมิคู่ควรที่จะพูดถึงหลักสี่คุณธรรม สามคล้อยตามหรอกขอรับ ตัวท่านเองก็ละเมิดกฎเจ็ดข้อนี้ ยังมีหน้ามาประณามผู้อื่นอีกหรือ หากท่านพ่อมิเห็นแก่หน้าของพวกพี่ชาย ทนแล้วทนอีก ท่านคิดว่าจะหลอกทุกคนเกี่ยวกับเรื่องอื้อฉาวที่ท่านทำได้หรือ？” ซ่งจื่อเฉินตัดสินใจใช้โอกาสนี้กำจัดเฉียวซื่อออกจากบ้านซ่ง หากมิมีเฉียวซื่อ ซ่งเป่าจูคงจะมิกล้าก่อเรื่องอีก

        “เพื่อนบ้านทุกท่าน ข้ามิกลัวว่าพวกท่านจะหัวเราะเยาะข้า ในครานั้นข้าถูกเฉียวจินฮวาวางอุบายใส่ถึงต้องแต่งงานกับนาง หลายปีมานี้ข้าปฏิบัติกับลูกๆ อย่างไร ทุกคนประจักษ์ชัด สตรีนางนี้บอกให้ภรรยาของเฉินเอ๋อร์ส่งเงินให้นางเดือนละหนึ่งร้อยตำลึง ข้ารู้สึกโกรธนางมากจริงๆ เฮ้อ นางตั้งใจจะแย่งสินสมรสของภรรยาเฉินเอ๋อร์ชัดๆ”

        เมื่อซ่งผิงสบตากับซ่งจื่อเฉิน เขาก็รู้สิ่งที่ซ่งจื่อเฉินต้องการจะสื่อ เขาทนมามากพอแล้ว จึงตัดสินใจหย่ากับหญิงชั่วนี่

        “ข้าบอกแล้ว อาผิงจะสู่ขอเฉียวจินฮวาได้อย่างไร คุณสมบัติอย่างเขา หากจะแต่งกับหญิงบริสุทธิ์ก็มิใช่เรื่องยาก”

        “เฉียวจินฮวาน่ารังเกียจจริงๆ ทำเรื่องอื้อฉาวแล้วยังมีหน้ามาอวดดีอีก”

        “อาผิงปฏิบัติกับลูกๆ อย่างไร พวกเราทุกคนเห็นกับตา หากมิมีอาผิง พวกอาหวาคงอดตายไปนานแล้ว เฉียวจินฮวามิรู้จักสำนึกในบุญคุณเอาเสียเลย ลูกสะใภ้ของนางนี้ก็เพิ่งแต่งเข้ามา นางยังอยากยึดสินสมรสของสะใภ้อีก”

        เฉียวซื่อขวางหูขวางตาทุกคนมานานแล้ว เมื่อซ่งผิงเผยความจริงออกมา ทุกคนเลยยิ่งดูถูกนาง

        “อาหวา พวกเจ้าพี่น้องรีบขอร้องท่านพ่ออย่าให้เขาหย่ากับข้าเร็ว จากนี้ข้าจะเปลี่ยนตนเองแน่” ผลลัพธ์ต่างจากที่เฉียวซื่อคาดไว้ นางกลัวจริงๆ นางผิดใจกับทุกคนในวันเดียว หนนี้นางจบเห่แน่

        แม้นางจะมีบ้านพ่อแม่ แต่มิได้ไปมาหาสู่กันมาหลายปีแล้ว นางจึงมิรู้ว่าทางนั้นเหลือผู้ใดอยู่บ้าง

        นางจะทำอย่างไรดี！

        ในปีนั้น นางถูกขายให้หมู่บ้านสกุลโจวมาเป็นสะใภ้ของโจวต้าซาน เมื่อเขาตาย นางก็หาเลี้ยงชีพดูแลลูกชายและลูกสาวสี่คนตามลำพัง หากซ่งผิงมิเมตตาเก็บพวกเรามาเลี้ยง นางจะมีวันนี้ได้อย่างไร นางมิยอมกลับไปอยู่ในสภาพนั้นเวลานี้หรอก！

        “ท่านแม่ ข้าผิดหวังในตัวท่านมากขอรับ ท่านพ่อมีพระคุณล้นฟ้ากับพวกเรา ท่านยังมิพอใจอีก หนนี้ข้าช่วยท่านมิได้ขอรับ” ซ่งหวาผิงหวังกับแม่ของเขายิ่งนัก พวกเขายอมรับว่าพ่อเลี้ยงปฏิบัติกับพวกเขาดีกว่าพ่อแท้ๆ ของพวกเขาเสียอีก 

        “เห็นแก่หน้าของลูกๆ ข้าจะให้หนังสือสัญญาหย่ากับเจ้าหนึ่งฉบับ จากนี้พวกเราต่างไปตามทางของตนเองเถิด” ซ่งผิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจเจรจาหย่ากับเฉียวซื่อ

        “อาผิง เจรจาหย่าเป็นเรื่องใหญ่ แม้จินฮวาจะมีความผิด แต่นางก็คือแม่ของเด็กๆ เจ้าต้องคิดให้ดี” ซ่งผิงขัดหูขัดตาโจวหลี่เจิ้งมานานแล้ว ซ่งผิงเป็นคนนอกหมู่บ้านแต่กลับได้ดีกว่าเขา น่าอิจฉายิ่งนัก

        “ท่านลุงหลี่เจิ้ง ท่านพูดเสมอว่าให้ความสำคัญกับกฎเกณฑ์ หรือการกระทำชั่วช้าของจินฮวายังมิพอให้ข้าหย่านางอีกหรือขอรับ？” ซ่งผิงยิ้มเยาะ เขาเป็นคนต่างถิ่นแล้วอย่างไร？ท่านอย่าดูเบาคนต่างถิ่นอย่างข้าเชียว ข้าดึงท่านลงจากบัลลังก์หลี่เจิ้งได้ทุกเมื่อ หึ คิดว่าตนเองเป็นหลี่เจิ้งแล้วจะมิมีผู้ใดรู้เรื่องราวอดีตอันสกปรกของเจ้าหรือ？

เชิงอรรถ

[1] ทัณฑ์เลาะกระดูก หมายถึง วิธีทรมานนักโทษโดยการขึงตัวนักโทษไว้กับแท่นหรือเสา แล้วใช้มีดกรีด แล่เนื้ออย่างช้าๆ ทั่วร่างกาย แม้กระทั่งส่วนหัว เพื่อให้นักโทษเจ็บปวดทรมานกับบาดแผลที่ได้รับจนตาย

[2] สามหลักห้าคุณธรรม หมายถึง 3 หลัก คือ กษัตริย์เป็นหลักของขุนนาง พ่อเป็นหลักของลูก สามีเป็นหลักของภรรยา ส่วน 5 คุณธรรม คือ เมตตา ซื่อสัตย์ ปัญญา จารีตและสัจจะ

[3] หลักสี่คุณธรรม สามคล้อยตาม หมายถึง กรอบคุณธรรมที่ใช้ในการอบรมกุลสตรีชั้นสูง ถูกสร้างขึ้นภายใต้แนวคิดของขงจื้อ หลัก 4 คุณธรรม คือ ต้องมีคุณธรรมดี ดำรงอยู่ในกรอบที่ควร กิริยามารยามเพียบพร้อม มีมธุรสวาจา (พูดจาอ่อนน้อม อ่อนหวาน สัตย์ซื่อ ไม่เล่นลิ้น) รูปร่างหน้าตาสะอาดสะอ้านและการบ้านการเรือนมิขาด ส่วน 3 คล้อยตาม คือ หญิงสาวที่ยังมิออกเรือน ต้องปฏิบัติตามคำสั่งสอนของบิดา แต่งงานแล้วก็ต้องเชื่อฟังคำของสามี หากสามีตายต้องเชื่อฟังบุตรชาย