เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลังออกมาจากโรงพยาบาลหยางเฉินยังคงรู้สึกอึดอัด เขาเหยียบคันเร่งจนมิดเพื่อผ่อนคลายความขุ่นเคืองในใจ

        เวลานี้เป็นเวลาประมาณห้าทุ่มถึงเที่ยงคืนแสงไฟจากร้านค้าส่องสว่างขึ้น ถ้าเป็นเมื่อเดือนก่อนหยางเฉินอาจสนใจร้านทำผมแต่เวลานี้เขาต้องการกลับไปหาเฉียงเวยที่บาร์มากกว่า

        บางครั้งหยางเฉินก็ครุ่นคิดเกี่ยวกับการกระทำที่ผ่านมาของเขาเฉียงเวยนั้นรักเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ ทั้งยังปฏิบัติต่อเขาอย่างดีที่สุดนอกจากนี้ยังมีหลี่จิงจิง สาวน้อยน่ารักที่จะทำให้ใจของเขากระชุ่มกระชวยหญิงสาวเหล่านี้เป็นผู้หญิงที่เขาควรเอาใจใส่ให้มาก แต่เขากลับไปดูแลแต่หลินรั่วซีแม้กระทั่งไปยังร้านขนมเพื่อซื้อของที่เธอชอบ

        บางทีมันอาจเป็นเพราะเธอคล้ายกับผู้หญิงคนนั้น...หรือบางทีคนเราอาจต้องการไขว่คว้าสิ่งที่ไกลเกินเอื้อม

        คิดได้ดังนั้นหยางเฉินก็รู้สึกผิดต่อเฉียงเวยจึงเปลี่ยนใจไม่ไปหาเธอในตอนนี้ เขาขับรถไปหาร้านแผงลอยข้าง ทางหาก๋วยเตี๋ยวและเบียร์ดื่ม

        หลังเที่ยงคืนร้านค้าที่ไม่มีใบอนุญาตเริ่มเปิดร้านขายอาหารหากพวกเขาโชคดีก็จะสามารถดำเนินธุรกิจได้อย่างราบรื่นแต่ถ้าโชคร้ายร้านของพวกเขาอาจเจ๊งเพราะตำรวจ

        หยางเฉินเลือกร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆที่ค่อนข้างสะอาดร้านหนึ่ง

        "เฮียผมขอก๋วยเตี๋ยวเนื้อชามหนึ่ง กับเบียร์สองขวด"

        เจ้าของเป็นชายวัยกลางคนหลังจากได้ยินลูกค้าสั่งเขาก็ยิ้มแย้มและตอบว่า

        "ได้เลยครับท่านเดี๋ยวผมไปเสิร์ฟที่โต๊ะนะครับ"

        เมื่อหยางเฉินได้ยินถ้อยคำเหล่านี้เขาก็รู้สึกว่าเสียงนี้ค่อนข้างคุ้นเคยและคุ้นมือและเมื่อมองดีๆ แล้วเขาก็นึกออก พร้อมเผยรอยยิ้ม

        "ทำไมเป็นนายล่ะ!?"

        เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวก็เงยหน้าขึ้นมองหยางเฉิน และทันใดนั้นเขาก็จำหยางเฉินได้ความหวาดกลัวก่อตัวขึ้นในจิตใจจนแทบสะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้นใบหน้าฉายแววไม่อยากจะเชื่อ

        "นี่...เป็นนายนั่นเอง ฮ่าๆๆๆ...ช่างบังเอิญจริงๆ"

        เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวแท้จริงแล้วเป็นคนที่พาหยางเฉินไปโรงพักเมื่อกาลก่อนเฝิงเปียว

        หยางเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเอ่ยถามว่า "นายเปลี่ยนอาชีพตั้งแต่เมื่อไร โดนไล่ออกหรือไง?"

        ใบหน้าเฝิงเปียวเปลี่ยนเป็นแดงตอบอย่างเอียงอายว่า

        "ผม...ผมถูกไล่ออก"

        "มันเป็นผลกรรมน่ะ"หยางเฉินยิ้มพลางส่ายหัว

        "แต่นายไม่ต้องกังวลไปหรอกฉันไม่ใช่คนคิดมากอยู่แล้ว ตอนนี้นายแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ"

        เดิมทีเฝิงเปียวคิดว่าหยางเฉินจะแก้แค้นเขาโดยการทุบตีหรือพังร้านของเขา แต่เมื่อได้ยินหยางเฉินกล่าวดังนั้นเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความยินดี ร้านของเขาไม่มีใบอนุญาตถ้ามีเรื่องขึ้นมาผู้เสียหายต้องเป็นเขาแต่เพียงผู้เดียว

        "ขอบคุณมากครับ!ขอบคุณจริงๆ" เฝิงเปียวน้ำตาคลอ

        "ผมไม่มีทางเลือกผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดหลายอย่างในอดีตขอบคุณคุณมากที่ไม่ถือสาความผิดพลาดในอดีตของผม"

        "ทำก๋วยเตี๋ยวของนายต่อเถอะ"หยางเฉินพูดขึ้นอย่างไม่ยี่หระ

        "ครับมื้อนี้ผมขอเลี้ยงคุณเอง"

        หยางเฉินรู้สึกขัดแย้งในใจเล็กน้อยเพื่อนเก่าคนนี้ค่อนข้างน่าสงสาร เมื่อครั้งไช่เอี๋ยนเรียกชายคนนี้เข้าพบเขาไม่คิดว่าเธอจะลงโทษชายคนนี้รุนแรงถึงเพียงนี้ดูเหมือนว่าไช่เอี๋ยนจะมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา

        หยางเฉินเคยได้ยินไช่เอี๋ยนเอ่ยถึงปู่ของหลินรั่วซีไช่เอี๋ยนและหลินรั่วซี ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ยังเด็กหรือครอบครัวของหลินรั่วซีจะเกี่ยวข้องกับรัฐบาลแล้วทำไมหลินรั่วซีถึงเกลียดปู่ของเธอมากขนาดนั้น?

        ขณะที่ครุ่นคิดอยู่นั้นเฝิงเปียวก็นำก๋วยเตี๋ยวและเบียร์มาเสิร์ฟ

        "ตามสบายเลยนะครับขาดเหลืออะไรเรียกผมได้ทุกเมื่อ"

        หลังจากซัดก๋วยเตี๋ยวและเบียร์ไปชุดใหญ่แล้วหยางเฉินก็ผ่อนคลายขึ้น แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงดังขึ้นจากซอยใกล้เคียง

        "ไอ้สารเลวแกจะหนีไปไหน!!!"

        "หยุดเดี๋ยวนี้!"

        ผู้ชายหลายคนตะโกนออกมาเสียงดังขณะกำลังวิ่งไล่ชายร่างผอมบางคนหนึ่ง

        หยางเฉินมีสายตาที่คมชัดและสามารถรับรู้ว่าเป็นใครในทันที คนที่ถูกไล่ล่าสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นผิวขาวซีด ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เพื่อนร่วมงานชายคนเดียวของเขา เฉินป๋อ

        เฉินป๋อเหน็ดเหนื่อยอย่างมากใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวในขณะที่กำลังวิ่งหนีผ่านร้านก๋วยเตี๋ยว 7ถึง 8 ร้านนอกจากนี้ดูเหมือนชายที่ไล่ตามนั้นก็กระชั้นชิดขึ้นทุกทีหยางเฉินไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่แน่นอนว่าเขาต้องช่วยเฉินป๋อเขาจึงหยิบเก้าอี้ขึ้นมาแล้วโยนมันออกไปโดยพลัน

        เก้าอี้ที่หมุนควงอยู่กลางอากาศลอยไปกระทบขาของชายสองคนที่อยู่ด้านหน้าอย่างแรงส่งผลให้ทั้งสองล้มหน้าทิ่มพื้น พวกที่เหลือต่างมองหาต้นทางที่เก้าอี้ลอยมาโดยพลันลูกค้าจำนวนมากเห็นเหตุการณ์นี้เข้า ก็หนีออกจากร้านเพื่อเอาตัวรอดอย่างรวดเร็ว

        เฉินป๋อสังเกตเห็นหยางเฉินใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แล้ววิ่งไปอยู่ข้างหลังหยางเฉินพร้อมหอบหายใจอย่างถี่รั่ว

        "เฉินป๋อนายกำลังจะไปไหนน่ะ?" หยางเฉินหันหัวกลับไปพร้อมรอยยิ้ม

        ใบหน้าเฉินป๋อแดงก่ำไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหนื่อยหรืออาย เขารีบอธิบายว่า

        "พวกเขา...พวกเขาต้องการจะจับผม... ผมไม่อยากไปกับพวกเขาครับ"

        "จับนาย?ทำไมพวกเขาจะต้องจับนายด้วยล่ะ?"

        ไม่ต้องรอให้เฉินป๋อตอบชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นบ้าคลั่งไปด้วยความโกรธ

        "แกกินดีหมีมาหรือไงถึงกล้ามีเรื่องกับพวกเรา แกรู้ไหมพวกเราเป็นใคร?

        "เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของฉันดังนั้นฉันเลยต้องปกป้องเขา แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม "

        หลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นเฉินป๋อที่ไม่สามารถทำอะไรได้ดวงตาเขาเริ่มออกสีแดงเรื่อ

        "ไอ้นี่วอนหาที่ตายซะแล้ว พวกเราจัดให้มันซักดอก!" เหล่าวายร้ายต่างฮึกเหิมเตรียมพร้อมประทับรอยกำปั้นและรอยเท้าใส่หยางเฉิน

        ตุบตับตุบตับ

        แต่ฝ่ายที่ลงไปกองกับพื้นกลับเป็นพวกมันซะเอง

        เฉินป๋อเบิกตากว้างมองดูหยางเฉินจัดการปัญหาอย่างง่ายดาย

        "ไอ้เลว!รอให้ลูกพี่เรามาถึงก่อนเถอะ!"อันธพาลที่สวมห่วงโซ่สีเงินพูดขึ้น

        โดยไม่ต้องรอให้หยางเฉินได้พูดต่ออันธพาลอีกคนพลันตะโกนตอบรับ "ลูกพี่มาแล้ว! ลูกพี่มาแล้วโว้ย!!!"

        เมื่อมองไปตามเสียงก็พบกับชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวมือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าเย่อหยิ่งนี่คือคนที่พวกมันเรียกว่าลูกพี่ เหล่าอันธพาลเห็นดังนั้นก็ต่างรีบลุกขึ้นครวญครางคลานไปหาลูกพี่ของพวกมัน

        "คุณหยาง!ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ!"

        "หัวหน้ากัวผมไม่คิดเหมือนกันว่าจะเจอคุณในสถานการณ์เช่นนี้"หยางเฉินหัวเราะขึ้น ลูกพี่ของเจ้าพวกนี้ เป็นคนหนึ่งที่เคย 'ให้เงิน'กับเขามันคือ กัวซีเหิง นั่นเอง

        วันนั้นมันใช้ปืนไรเฟิลแต่ก็ยังพ่ายแพ้แก่หยางเฉินโดยสิ้นเชิง

        "โชคชะตานำพาให้เรามาพบกัน แม้จะห่างกันเป็นพันไมล์"

        ราวกับได้ลืมความบาดหมางทั้งหมดไปสิ้นกัวซีเหิงยื่นมือซ้ายออกมา หยางเฉินเห็นดังนั้นก็ยื่นซ้ายมาจับมือกันมั่นคล้ายเป็นสหายที่ไม่ได้พบกันมานาน แต่ในใจทั้งสองต่างก็รู้จักอีกฝ่ายเป็นอย่างดี

        "เมื่อหัวหน้ากัวมาแล้วเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดกันอีกต่อไป"หยางเฉินกล่าว

        เหล่าอันธพาลเมื่อสักครู่เปลี่ยนเป็นตกตะลึงทำไมหัวหน้าของพวกเขาถึงพูดคุยกับชายคนนี้อย่างสุภาพขนาดนี้?

        ใบหน้ากัวซีเหิงแข็งค้างฝืนยิ้มกล่าวว่า

        "คุณหยางอาจไม่ทราบเรื่องนี้อันที่จริงผมได้รับมอบหมายมาจากผู้อื่นอีกที ถ้าผมทำไม่สำเร็จล่ะก็ ผมต้องแย่แน่ๆ"

        นี่เป็นเรื่องที่หยางเฉินไม่คาดคิดมาก่อนแต่กัวซีเหิงก็ตระหนักรู้อยู่แล้วว่าหากมีเรื่องกับหยางเฉินเขาจะต้องสูญเสียลูกน้องไปจำนวนมาก แต่ถึงกระนั้นเขายังคงแน่วแน่ที่จะพาตัวเฉินป๋อไปตามที่ได้รับคำสั่งมา

        "หัวหน้ากัวเพื่อนของผมไปทำอะไรเข้าหรือไง?" หยางเฉินถามด้วยความสงสัย

        กัวซีเหิงถอนหายใจพลางกล่าวว่า"ทำไมคุณหยางไม่ถามเพื่อนของคุณดูล่ะ?"

        หยางเฉินพยักหน้าและมองไปทางเฉินป๋อ

        ขาของเฉินป๋อสั่นเป็นเจ้าเข้าเหงื่อไหลชื้นแผ่นหลัง

        "ผม...ผม... พวกเขาต้องการให้ผมไปรับแขก..."

        "รับแขก"หยางเฉินเลิกคิ้วขึ้น

        ใบหน้าเฉินป๋อแดงก่ำเขามองต่ำ พูดด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่า

        "พวกเขาต้องการให้ผมไปปรนนิบัติชายคนหนึ่ง"

        หยางเฉินสะดุ้งก่อนที่จะเข้าใจความหมายของเฉินป๋อเขาไม่เคยคิดว่าเฉินป๋อจะถูกจับไปปรนเปรอผู้ชายด้วยกัน

        "ในเมื่อเพื่อนของผมไม่ต้องการพวกนายก็อย่าบังคับเขาเลย"

        กัวซีเหิงยิ้มอย่างขมขื่น

        "คุณหยางในเมื่อคุณอยู่ที่นี่ผมก็ไม่กล้าแล้วล่ะครับ แต่ผมก็ลำบากใจมากเช่นกัน..."