ตอนที่ 7 ความต่างชั้นของบุตรสาวสายตรงและบุตรสาวอนุ (1)
“คุณหนู” เจียงเย่ว์เหยาหรี่ตาลง ในที่สุดก็เข้าใจเหตุผลที่กู้อวิ๋นหวงให้นางเขียนสัญญาบ่าวแล้ว ความเกลียดชังในใจยิ่งเพิ่มขึ้นอีกขั้นหนึ่ง ทว่ากลับไม่กล้าแสดงออกมาแม้สักครึ่งส่วน พลางเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็นว่า “คุณหนูเป็บุตรสาวสายตรง เป็ผู้สูงศักดิ์ที่สุดในจวนอัครเสนาบดีแห่งนี้ คุณหนูสามเป็บุตรสาวอนุ ว่ากันตามกฎหมายของต้าเยี่ยนก็ถือเป็บ่าวที่มีฐานะสูงกว่าบ่าวรับใช้เล็กน้อยเท่านั้น คุณหนูทะเลาะอะไรกับนาง ก็มีแต่จะลดฐานะของตัวเองนะเ้าคะ”
“เ้าว่าใครเป็บ่าวรับใช้กัน สารเลว!” กู้ิจวินง้างมือตบออกไปหนึ่งฉาด นางจะไม่ใส่ใจเื่บุตรสาวสายตรงกับบุตรสาวอนุที่กู้อวิ๋นหวงพูดก็ได้ เพราะอย่างไรจวนอัครเสนาบดีช้าเร็วก็ต้องตกอยู่ในมือน้องชายนางอยู่แล้ว แต่เจียงเย่ว์เหยาเป็ใครกัน ถึงขั้นบังอาจมาว่านาง
เจียงเย่ว์เหยาสูงกว่ากู้ิจวินกว่าครึ่งศีรษะ นางหลบไปด้านข้างก้าวหนึ่งแล้วตบกลับไปหนึ่งฉาด ทำเอากู้ิจวินถึงกับตัวเซ แทบจะล้มลงบนพื้น “ที่บ่าวพูดถึงคือกฎหมายของต้าเยี่ยน คุณหนูสามไม่เคารพบุตรสาวสายตรง เป็การขัดต่อกฎหมายของต้าเยี่ยนไม่ใช่หรือเ้าคะ”
“เ้าบังอาจกล้าตบข้าหรือ” กู้ิจวินกุมใบหน้าที่ถูกตบจนเจ็บ ก่อนจะกรีดร้องพลันะโพุ่งตัวเข้าไปคว้าผมเจียงเย่ว์เหยาแล้วกดลงบนพื้น หมัดเท้าปัดป่ายอุตลุด สีหน้าน่ากลัว
เจียงเย่ว์เหยาปิดป้องใบหน้าหลบพลางพูดเสียงดังว่า “ที่บ่าวพูดมาเป็เื่จริง คุณหนูของพวกเราเป็บุตรสาวสายตรง นั่นก็คือนาย ท่านเป็ลูกอนุก็ย่อมเป็บ่าว!”
กระบวนท่าโต้กลับที่คุ้นเคยเช่นนี้ หากเป็ชาติที่แล้ว ตอนนี้นางคงจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนกู้ิจวินด้วยตัวเองแล้วกระมัง กู้อวิ๋นหวงเด็ดกลีบดอกไม้ทิ้งไปสองกลีบ พลางหัวเราะเบาๆ แล้วเดินกลับไปยังใต้ชายคา หยิบขนมชิ้นหนึ่งใส่ปากเคี้ยว “น้องหญิงรองไม่ไปปรามหน่อยหรือ”
“แม่นางเจียงพูดถูกแล้ว ท่านพี่เป็บุตรสาวสายตรง น้องเป็ลูกอนุ บุตรสาวสายตรงกับบุตรสาวอนุนั้นแตกต่างกัน ท่านพี่จะอบรมสั่งสอนน้องนั้นย่อมเป็เื่ที่สมควรแล้ว น้องไม่กล้าปรามหรอกเ้าค่ะ” กู้ิจูเอ่ยอย่างนอบน้อม
“เป็เื่สมควรแล้วหรือ” กู้อวิ๋นหวงมองนางแวบหนึ่ง รู้รักษาตัวรอดอย่างนั้นหรือ เมื่อนึกถึงชาติที่แล้วที่นางถูกท่านพ่อให้แต่งงานกับชุยเวิ่นเสนาบดีกรมอาญาที่อายุกว่าครึ่งร้อย สุดท้ายก็ถูกตาแก่ลามกชุยเวิ่นนั่นทรมานจนตาย วาระสุดท้ายของนางดูเหมือนจะน่าเวทนากว่านางเล็กน้อย กู้อวิ๋นหวงก็อดไม่ได้ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
ชาติที่แล้ว ความสัมพันธ์ของกู้อวิ๋นหวงกับนางก็ไม่ได้ลึกซึ้งนัก แต่โดยรวมแล้ว เมื่อถึงเวลาที่นางต้องตัดสินใจเลือก นางก็คล้ายกับจะเลือกอยู่ข้างกู้อวิ๋นหวงเสมอ
เมื่อหันไปเห็นเจียงเย่ว์เหยาซึ่งถูกตีแต่ไม่สู้กลับ มัวแต่อ้างถึงเื่บุตรสาวสายตรงกับบุตรสาวอนุด้วยคิดจะออกหน้าแทนนาง กู้อวิ๋นหวงกลืนขนมคำสุดท้ายลงไป “ไม่ได้เื่จริงๆ ชิงอวี้ โยนพวกนางออกไปให้หมด!”
“อ่า…”
สิ้นเสียงนาง ก็เห็นเจียงเย่ว์เหยาล้มกลิ้งลงไปบนพื้น กู้ิจวินตามลงไป นางก็กลิ้งกลับมา จนกู้ิจวินกระแทกกับพื้น ขณะที่กู้ิจวินตะเกียกตะกายพยายามจะลุกขึ้น นางก็ใช้มือปัดเท้าป่ายแสร้งทำเป็ข่วนใบหน้ากู้ิจวินอย่างไม่ตั้งใจ
กู้ิจวินเคยเสียเปรียบแบบนี้เสียที่ไหน นางจึงไม่ลุกขึ้นแล้ว กระโจนเข้าไปขี่อยู่บนตัวเจียงเย่ว์เหยา พลันกางเล็บข่วนเข้าไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย เล็บของนางทั้งคมทั้งยาว ข่วนเพียงครั้งเดียว ก็เกิดเป็รอยเืยาวหลายเส้น
ผู้หญิงนี่หนา ตบตีกันขึ้นมาช่างน่ากลัวเสียจริง
เจียงเย่ว์เหยาหดคออย่างหวาดกลัว
แต่์ช่างเมตตา นางแค่้าให้พวกนางกัดกันเหมือนสุนัขสักหน่อย ใครจะรู้ว่าพวกนางจะลงไม้ลงมือจริงจังกันขึ้นมา
เมื่อเห็นว่าในกล่องอาหารยังเหลือขนมอยู่อีกชิ้นหนึ่ง กู้อวิ๋นหวงจึงรีบหยิบขึ้นมากัดหนึ่งคำ เพื่อข่มความตระหนก
“ท่านพ่อกับท่านแม่มาแล้ว” กู้ิจูกระซิบเตือนเสียงเบา
กู้อวิ๋นหวงเขวี้ยงขนมใส่ไปในพุ่มดอกไม้ รีบเดินฉับเข้าไปนำเืที่อยู่บนใบหน้ากู้ิจวินมาป้ายลงบนหน้าบนตัว แล้วะโเสียงดังว่า “น้องหญิงสาม เ้ารีบหยุดมือได้แล้ว เย่ว์เหยาไม่ใช่ลูกลับๆ ของท่านพ่อจริงๆ พวกเ้าเลิกตีกันเถอะ!”
237K
