เนื่องด้วยตอนนี้หลานเซียนไม่มีจุนเป่าให้พึ่งพาหรือปรึกษาแล้ว เขาจึงต้องเป็คนจัดการความวุ่นวายนี้ต่อจากพี่ชาย เเต่ในความวุ่นวายอันโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีซุกซ่อนอยู่ เมื่อเหลียงม่านเฉวผู้ช่วยหมอหญิงที่อาสาจะช่วยหลานเซียนจัดการกับเื่วุ่นวายนี้ เเต่ทว่านางยังไม่รู้เลยว่าหลานเซียนจะขอให้นางทำอะไร..
"เ้ารอข้าอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวข้ามา"
"แล้วท่านจะไปไหน?"
"ข้าจะไปห้องเก็บเสบียง.."
"ท่านไปที่นั่นไม่ได้ ถ้าลืมแล้วหรอว่าที่นั่นมีทหารคุมเข้ม"
"ข้ารู้...แต่เ้าก็ลืมแล้วใช่ไหม ว่าข้าเป็องค์ชายคนรองของเ้าเมืองๆนี้..เพราะฉะนั้นการที่ข้าจะเข้าไปที่นั่น มันไม่ใช่เื่ยาก เ้ารอข้าอยู่ตรงนี้นะ" ม่านเฉวรู้ได้ทันทีว่าหลานเซียนจะไปที่นั่นเพราะอะไร นางรีบดึงเเขนหลานเซียนเพราะไม่อยากให้หลานเซียนทำอะไรเกินตัวเพราะผลที่จะตามมาก็คือบทลงโทษอันร้ายแรงจากหวังเสิ่นนั่นเอง
"ข้ารู้ว่าท่านกำลังจะทำอะไร แต่นั่นไม่ใช่การแก้ไขปัญหาอย่างที่พี่ชายของท่าน้าหรอกนะ ข้าว้าท่านหาวิธีอื่นเถอะ"
"ข้ารู้ว่าการกระทำของข้า มันจะส่งผลยังไงต่อข้าบ้าง เเต่เ้าวางใจได้ว่าข้าจะไม่ดึงเ้ามาเดือดร้อนกับข้าแน่นอน...นี่เป็สิ่งเดียวที่ข้าจะทำเพื่อชาวเมืองของข้าและสนองความ้าของท่านพี่ข้าอย่างตรงไปตรงมา เพราะฉะนั้นเ้าต้องเป็คนดูต้นทางให้ข้าเพราะ เ้ารับปากแล้วว่าจะช่วยข้า"
"แต่ถ้าท่านแอบลักลอบเข้าไปในนั้น ท่านอาจจะต้องโทษปะาถึงแม้ว่าท่านจะเป็บุตรชายคนรองของเ้าเมืองก็ตาม แต่กฏก็คือกฏ ท่านเข้าใจข้อนี้ใช่ไหม? เปลี่ยนใจตอนนี้ยังไม่สายนะท่าน..ยิ่งเป็เชื้อสายเ้าเมือง ยิ่งไม่ควรทำเื่แบบนี้ไม่ใช่หรือ" หลานเซียนยิ้มและดึงมือนางเข้ามากอด พร้อมกับกระซิบที่ข้างหูนางเบาๆด้วยเสียงอันไพเราะ
"ข้ารู้ว่าเ้าเป็ห่วงข้า เ้ารู้หรือไม่ว่า ในชีวิตของข้าไม่เคยมีใครเป็ห่วงข้าขนาดนี้มาก่อน แม้กระทั่งพ่อแท้ๆของข้าเอง..แต่เ้าวางใจได้ว่าสิ่งที่ข้าทำลงไปในวันนี้ ข้าเลือกที่จะทำมันเองและถ้าท่านพ่อของข้าจับได้ ข้าจะไม่ซัดทอดถึงเ้าแน่นอน ไม่มีเวลาเเล้ว ข้าไปนะ" ม่านเฉวหมดสิทธิ์ที่จะรั้งหลานเซียนไว้ได้ แต่ในตอนนั้นนางก็รู้สึกว่าอ้อมกอดของหลานเซียนมันชั่งอบอุ่นแบบที่นางไม่เคยได้ััมาก่อน เพราะม่านเฉวเองก็มีเเต่พ่อ..และพ่อของนางก็ไม่เคยกอดนางเลยแม้เเต่ครั้งเดียว ส่วนแม่ก็เสียไปตั้งเเต่นางยังเล็กเช่นกัน..เวลานี้นางทำได้แค่ยืนมองหลานเซียนแอบย่องเข้าไปในห้องเก็บเสบียง..เป็โชคของพวกเขาทั้งสองคนเพราะเวลานี้ ทหารส่วนใหญ่ยังคงวุ่นๆอยู่กับการดูแลชาวเมืองที่าเ็และอีกส่วนหนึ่งก็นำเสบียงไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านที่เป็ญาติของผู้าเ็ ม่านเฉวยืนรอด้วยความใจจดใจจ่อจนในที่สุดหลานเซียนก็ออกมาพร้อมกับห่อผ้าขนาดใหญ่..ทำเอาม่านเฉวใเล็กน้อย
"ท่านจะขโมยเสบียงออกมาทำไม ในเมื่อทหารบางส่วนก็นำเสบียงไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านอยู่แล้ว ข้าไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านทำเลย"
"เ้าลองดูดีๆสิ นี่มันไม่ใช่เสบียงสักหน่อย"
"นี่มัน...เงินมากมายขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าท่าน…"
"ใช่แล้ว นี่คือเงินรางวัลในการเข้าร่วมการแข่งขันขี่ม้า..แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้รางวัลนี้คงจะไม่ได้ใช้แล้วเพราะการแข่งขันได้ถูกยกเลิกไปแล้วนี่นา ซึ่งนั่นก็หมายความว่า..ข้าสามารถนำเงินนี้ไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านที่ไม่มีปัญญาเข้ามารับการรักษากับหมอหลวงได้ยังไงล่ะ..อีกทั้งเงินนี่ มันยังสามารถนำไปซื้อยาจำนวนมาก มาแจกจ่ายให้กับคนที่ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านเป็เวลานานได้อีกด้วยนะ เ้าว่าไหม?"
"ท่านทำแบบนี้ ท่านไม่กลัวว่าท่านพ่อของท่านจะสั่งกักบริเวณท่าน ดังเช่นท่านพี่ของท่านหรอกหรือ?"
"สำหรับข้าแล้ว การเที่ยวเล่นในที่ต่างๆ ถือว่าเป็งานหลักในชีวิตประจำวันของข้าอยู่แล้ว ถึงข้าจะโดนกักบริเวณซัก 1 ปี ข้าก็ไม่เสียดายเวลาหรอก ขอเเค่ให้ชาวเมืองของข้าไม่ต้องลำบากไปมากกว่านี้ก็พอ นี่คือสิ่งที่ข้า้าให้เ้าช่วย" คำพูดของหลานเซียนทำให้ม่านเฉวรู้เลยว่า เขาหวังดีและทุ่มเทความห่วงใยไปที่ชาวเมืองอย่างเเท้จริง ทำให้นางรู้สึกประทับใจในความกล้าหาญอันสุดโต่งของหลานเซียนหลานเป๋นอย่างมาก เซียนแบ่งเงินออกเป็ 3 ส่วนด้วยกัน เขามอบเงินจำนวนหนึ่งให้กับม่านเฉวเพื่อนำไปซื้อยา เงินส่วนที่สองหลานเซียนก็ได้นำไปจ้างหมอจากต่างเมือง มาช่วยดูเเลคนเจ็บที่อาการสาหัสและเงินจำนวนสุดท้าย หลานเซียนก็ได้เอาไปแจกจ่ายให้ชาวเมืองที่มาร่วมงานแล้วดะนเจอลูกหลงเข้าให้ ซึ่งเขาได้เจียดเงินทุกบาททุกสตางค์แจกจ่ายให้กับชาวบ้านในจํานวนที่เท่าๆกัน
"เงินนี่ ข้าให้พวกเ้าเอาไปซื้อยา อาหารหรือสิ่งที่พวกเ้า้าก็แล้วกันนะ..ข้ารู้ว่ามันไม่ใช่เงินที่มีจำนวนมาก เเต่ข้าก็ตั้งใจจะให้กับพวกเ้าจริงๆ ข้าขอให้ญาติพี่น้องของพวกเ้าทุกคนปลอดภัยและหายไวๆนะ" ในขณะที่หลานเซียนกำลังอวยพรให้กับบรรดาชาวเมืองที่มาเข้าแถวรับเงินนั้น เขาก็ได้เหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้เพราะตามหาพ่อกับแม่ไม่เจอ ม่านเฉวเห็นว่าหลานเซียนกำลังวุ่นอยู่กับการแจกจ่ายเงินให้กับชาวบ้าน นางจึงอาสาเดินเข้าไปช่วยเหลือเด็กคนนั้นแทน..และเมื่อหลานเซียนเห็นว่านางอ่อนโยน ใจดี ยิ้มเเย้มกับเด็กผู้หญิงคนนั้นเอามากๆ มันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกประทับใจในตัวนางมากขึ้นเป็เท่าตัว..พวกเขาสองคนช่วยเหลือชาวเมืองฮุ่ยิไว้ได้เกือบทุกคน รวมถึงตามหาพ่อแม่ให้กับเด็กคนนั้นได้สำเร็จ รอยยิ้มและคำขอบคุณจากชาวเมือง ทำให้หลานเซียนรู้สึกอิ่มใจอย่างประหลาดโดยไม่ทันได้คิดเลยว่า ผลร้ายกำลังจะเกิดขึ้นกับเขาเร็วๆนี้เเล้ว..จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเื่ที่หลานเซียนทำวันนี้รู้ไปถึงหูของผู้เป็พ่ออย่างหวังเสิ่น..ติดตามต่อได้ใน EP. หน้านะคะ
459
