ลีโอนี่เบิกตากว้างราวไร้เดียงสาเมื่อกล่าวกับผู้ชายคนที่นั่งอยู่ในเก้าอี้ตรงข้ามเธอว่า
“โปรดอย่าคิดว่าคุณจำเป็ต้องแสดงมรรยาทสุภาพกับฉันเพียงเพราะว่าฉันเปิดประตูบ้านต้อนรับคุณและเราก็เพิ่งรู้จักกันยังไม่ถึงสองนาทีเลยนะคะ “พูดจบเธอก็ยิ้มหวานให้เขา
สีหน้าของเขาบึ้งตึงยิ่งขึ้นริมฝีปากเครียดเคร่ง
“ผมว่าไม่ตลกหรอกนะคุณแบรนดอนแต่ถึงยังไงผมก็้าจะแสดงความรู้สึกทั้งหมดออกมาให้นักขุดทองอย่างคุณรู้อยู่แล้ว“เขากระแทกเสียงใส่ “ผมไม่้าให้คุณมายุ่งเกี่ยวกับลูกชายผม”
“เอ้อ....ค่ะ คุณอีเกิ้ล คือฉันคิดว่า...”
“ผมชื่อฮ็อค “เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงห้วนห้าว“ชื่อฮ็อคไม่ใช่อีเกิ้ล จำไว้ให้ดีด้วย”
แต่ในทรรศนะของลีโอนี่ไม่ว่าจะเป็เหยี่ยวหรืออินทรีมันก็นกประเภทเดียวกันเธอเคยพูดกับลอร่ามาก่อนหน้านี้ว่าชื่อของคนเราไม่จำเป็จะต้องเหมือนกับลักษณะนิสัยของเขาเสมอไป แต่เพียงเวลาแค่สองนาทีที่เธอได้ความรู้จักกับฮ็อคซินแคลร์ เธออยากจะเรียกเขาว่า “ชาร์ค “ (ฉลาม) มากกว่า
“ค่ะ คุณฮ็อค “เธอตอบรับเสียงเบา รู้สึกว่าการเจรจากับผู้ชายคนนี้น่าจะมีปัญหาตราบใดที่เขามีสีหน้าเหมือนจะกินเืเนื้อเธออยู่อย่างนี้ “ฉันก็คิดว่าคุณเองได้แสดงความรู้สึกที่มีอยู่ออกมาแล้วถึงยังไงก็ตาม...”
“คุณ้าเงินสักเท่าไหร่คุณแบรนดอน”
“เอ๊ะ...นี่คุณกำลังคิดจะเสนอให้เงินฉันจริงๆน่ะหรือคะ “เธอยกมือขึ้นลูบไล้แมวสีขาวที่เดินเข้ามาเคล้าเนื้อตัวอยู่กับขาก่อนมันจะเดินเลยเข้าไปในครัว
“ช่าย... “เขาพยักหน้ารับ“เป็การแลกเปลี่ยนกับคำขอร้องให้คุณเลิกยุ่งกับลูกชายผมเสียทีไงล่ะ”
คราวนี้ดวงตาคู่สีเขียวขาบเป็ประกายวาบขึ้นด้วยแววขัน
“ไม่เคยเห็นมีผู้ชายคนไหนมาเสนอเงินให้ฉันเพื่อให้ฉันเลิกยุ่งกับเขาสักคน”
“ถ้าเป็ผู้ชายพวกนั้นเขาก็มีแต่จะเสนอเงินให้คุณอยู่กับเขาเท่านั้นละ“ฮ็อคบิดมุมปากอย่างหยามหยัน
“รู้สึกว่าคุณพูดจาน่าเบื่อหน่ายอีกแล้วนะคะ“เธอพูดเรียบๆ
“คุณแบรนดอน...”
“ก็ทำไมล่ะคะถึงคุณจะคิดดูถูกฉันสักแค่ไหน แต่ก็ใช้วาจาให้มันดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงคะ... “เธอยิ้มเยาะ “และฉันจะบอกให้คุณรู้ว่าฉันน่ะชื่อ...”
“ผมน่ะรู้จักชื่อคุณดีอยู่แล้ว “เขาผลุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งเดินกลับไปมาอยู่ภายในห้องรับแขกเล็กๆนั้น
ถึงแม้ในยามนี้เขากำลังแสดงอารมณ์กราดเกรี้ยวใส่เธออยู่แต่กระนั้นมันก็ยังมีอะไรหลายอย่างในตัวเขาที่น่าจับตามอง ฮ็อค ซินแคลร์ไม่ใช่คนหล่อ หรืออย่างน้อยก็ไม่ใช่แบบเดียวกับฮอลลูกชายคนเดียวของเขาแต่กระนั้นเขาก็เป็คนที่มีพลังพิเศษบางอย่างที่สามารถเรียกสายตาผู้คนให้หันมามองด้วยความสนใจได้แม้ในยามที่เขายืนนิ่งอยู่เพียงลำพังเรือนผมเหยียดตรงนั้นค่อนข้างดกดำ แต่ดวงตากลับเป็สีเทาเปี่ยมด้วยประกายแข็งกร้าวเ็า และในยามที่กำลังมองเธออยู่นี้ก็ไม่ได้บอกความเป็มิตรเลยแม้แต่น้อยบางทีอาจจะเป็เพราะเขาคิดว่าตัวเองมีเหตุผลที่ดีพอแล้วก็เป็ได้
“ว่าแต่คุณจะยอมปล่อยมือจากฮอลหรือไม่ล่ะ“เขาถามด้วยน้ำเสียงเดิมซึ่งแฝงสำเนียงเท็กซัสอย่างชัดเจน
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือว่า...”
“ผมคิดว่าเมื่อมาถึงเวลานี้คุณก็น่าจะรู้แล้วนะว่าคนอย่างผมไม่้าคำปฏิเสธ“ดวงตาสีเทาคู่นั้นลุกวาวด้วยความแค้นเคืองเมื่อมองจ้องหน้าเธออยู่
ลีโอนี่ออกจะแน่ใจว่านั่นไม่ใช่เป็เพียงคำขู่แน่อย่างน้อยชื่อเสียงทางด้านธุรกิจของเขาก็เป็สิ่งยืนยันอยู่ ธุรกิจด้านโรงแรมซินแคลร์และเครื่อข่ายนั้นเป็ที่รู้จักกันไปทั่วโลกโดยมีผู้ชายคนนี้ซึ่งนั่งอยู่ในคฤหาสน์ที่แมนฮัตตั้นเป็ผู้กุมบังเหียนแต่เพียงผู้เดียวซึ่งเื่นี้ฮอลลูกชายของเขาเป็ผู้เล่าให้สองพี่น้องฟังมาแล้วั้แ่แรก
ลีโอนี่เริ่มจะเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดพนักงานตามโรงแรมต่างๆในเครือซินแคลร์จึงอกสั่นขวัญแขวนกันนักเวลาที่ฮ็อค ซินแคลร์ปรากฏตัวขึ้นโดยทุกคนมิได้คาดหมายเพราะเธอเองก็กำลังจะมีความรู้สึกเดียวกันนั้นอยู่
“ฮอลยังจะต้องศึกษาเกี่ยวกับธุรกิจด้านการโรงแรมอีกนาน“เขากล่าวต่อด้วยเสียงกระด้าง “และมันก็ยังเด็กเกินกว่าจะคิดแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนก็ตาม...”
“อ้อ... “ลีโอนี่ร้องออกมาอย่างพอใจเอื้อมมือไปลูบหลังเ้าแมวสีเทาขนยาวที่ยืดตัวขึ้นมาเกาะขาเก้าอี้ตัวที่เธอนั่งอยู่
คิ้วเข้มๆ เลิกสูงขึ้น ฮ็อคซินแคลร์ ซุกมือลงในกระเป๋ากางเกงขณะก็มองจ้องหน้าเธออยู่ ร่างที่สูงกว่าหกฟุตนั้นทำให้เขาดูสูงตระหง่านน่ากลัวสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ
“ถามจริงๆ เถอะค่ะคุณฮ็อคตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่แล้ว “ลีโอนี่ถามอย่างใคร่รู้จริงจัง
“อายุเท่าไหร่งั้นเรอะ... “สีหน้าของเขาเหมือนความกดดันภายในใกล้จะะเิออกมา “อายุของผมมันไปเกี่ยวอะไรกับเื่ที่เรากำลังพูดกันอยู่นี่ล่ะ”
“มากทีเดียวละค่ะ...คือฉันมีความรู้สึกอยู่ว่าคุณยังหนุ่มมากเกินกว่าจะมาเจอปัญหาอย่างนี้“เธอมองหน้าเขาด้วยดวงตาซื่อๆ
นาทีนั้นที่ะเิคำผรุสวาทออกมาทั้งสบถสาบานเป็การใหญ่ จนเมื่อได้ระบายอารมณ์ออกมาหมดแล้วจึงได้ถามห้วนๆ ว่า
“คุณใช้ความเ้าเล่ห์อย่างนี้เสมอหรือสงสัยว่าเ้าฮอลมันน่าจะถูกตรวจสมองได้แล้ว...”
“ฉันคิดว่าคนอย่างฮอลน่ะเขามีสติสัมปชัญญะพอที่จะรู้นะคะว่าอะไรดีหรือไม่ดี“เธอพูดยิ้มๆ “ฉันอยากจะเดาว่าตอนนี้คุณยังอายุไม่ถึงสี่สิบด้วยซ้ำ“เธอเหลือบตามองเ้าป๊อบแมวสีเทาควันที่เดินผ่านห้องเข้าไปหาเ้าตัวขาวที่เข้าไปนอนอยู่ในครัว
“อายุของฮอลก็เป็อีกสิ่งหนึ่งที่เกี่ยวข้องอยู่กับเื่นี้“ดวงตาคู่นั้นมองเธออย่างจะท้าทายให้พูดในสิ่งที่อยู่ในความคิดและทำให้เธอตั้งคำถามเช่นนั้นออกมา“เวลานี้มันอายุยังไม่ถึงยี่สิบเลยแต่คุณน่ะยี่สิบสี่แล้ว...”
“เต็มยี่สิบห้าเมื่อเดือนที่แล้วค่ะ“เธอกล่าวแก้ให้มองหน้าเขาซื่อๆราวกับไม่เข้าใจเลยวว่าเพราะเหตุใดเขาจึงกราดเกรี้ยวมากถึงเพียงนี้
“ผมคิดว่าคุณทั้งแก่แล้วก็เชี่ยวชาญเกินกว่าจะเหมาะกับมัน“เขาตวาดให้อีก
“คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ น่ะหรือคะ “ลีโอนี่ขยับตัวออกมานั่งอยู่ริมเก้าอี้เรือนผมสีแดงเข้มเป็ลอนสลวยระอยู่กับ่ไหล่ล้อมกรอบใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอางเสื้อที่-เชิ้ตที่สวมอยู่แนบรัดเรือนร่างจนมองเห็นรูปทรงสคราญตากางเกงผ้าฝ้ายที่ค่อนข้างฟิตดูค่อนข้างเก่าอยู่สักหน่อย
“ถ้าจะเปรียบกับตอนนี้ก็คงจะไม่หรอก“ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงราวระแวง “ว่าแต่ฮอลเขาบอกให้คุณรู้หรือเปล่าล่ะว่าผมจะมาพบคุณวันนี้”
เธอเองก็อยากจะให้ลูกชายของเขาบอกให้รู้ล่วงหน้าอยู่เหมือนกัน
“ครั้งหลังสุดที่ฮอลเขาพูดถึงคุณเห็นเขาบอกว่าคุณกำลังอยู่ในนาสซอร์นี่คะ”
“นั่นมันเมื่ออาทิตย์ก่อน”
“เอ้อ... “ลีโอนี่ไหวไหล่เบาๆ“ถ้าจะพูดกันตามจริงแล้วฉันกับฮอลไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่นักหรอกค่ะ”
ฮ็อคสูดลมหายใจลึกราวจะระงับอารมณ์ตัวเองไว้ร่างสูงตระหง่านยืนค้ำหัวเธออยู่ในท่าคุกคาม
“ที่คุณพูดอยู่นี่คุณตั้งใจจะให้ผมเข้าใจว่าคุณมัวแต่หลับนอนอยู่กับลูกชายผมเสียจนไม่มีเวลาคุยกันเลยหรือไง“สันกรามของเขานูนเด่นออกมา
“ฉันคิดว่าการที่คุณไม่ยอมรับในการเจริญเติบโตเป็ผู้ใหญ่ของฮอลก็เพราะคุณกลัวว่าตัวเองจะแก่เกินไปในสายตาของคนอื่นละมั้งคะ แต่...”
“สิ่งเดียวที่ผมคิด...เมื่อนึกถึงคุณกับลูกชายผมกำลังอยู่ด้วยกันก็คือโมโหเดือดเท่านั้น”
“เพราะการที่ได้รู้ว่าลูกชายของคุณมีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้หญิงคนหนึ่งมันเท่ากับเป็การบังคับให้คุณต้องยอมรับว่าเขาโตเป็หนุ่มแล้ว...”
“ผมอยากรู้ว่าคุณเกิดเป็นักจิตวิทยาขึ้นมาั้แ่เมื่อไหร่กันแน่“ซินแคลร์ถามเสียงเข้มดวงตาแวววาวราวจะกินเืกินเนื้อขึ้นมาอีก
ลีโอนี่เอนหลังลงพิงพนักเก้าอี้ยกขาทั้งสองขึ้นพับเพียบไว้ น้ำเสียงไม่ได้บอกความเดือดร้อนใจเลยเมื่อตอบเขาว่า
“มันไม่ใช่เื่แปลกอะไรนี่คะสำหรับการที่ฉันจะเป็นักสังเกตการณ์แห่งชีวิต”
“คุณจะไปสังเกตที่ไหนก็ไปเถอะยิ่งร้อยไมล์พันไมล์ยิ่งดี ขออย่างเดียวอย่าเข้ามาเกี่ยวข้องกับลูกชายผมได้เบนดี”
คำพูดของเขาทำให้เธอพิจารณาเขาอยู่ด้วยความแปลกใจและใคร่รู้จริงๆ
“คุณรู้หรือเปล่าคะว่าคุณเป็คนที่มีคิ้วสวยมากมันสามารถจะใช้เป็เครื่องกำหนดอารมณ์คุณได้อย่างดีทีเดียวออกจะเป็ลักษณะพิเศษที่เราน่าจะนำมาใช้กับตัวละครในหนังสือที่เราช่วยกันเขียนขึ้น...”
“ถ้าผมพบว่ามีตัวละครตัวไหนในหนังสือของคุณมีลักษณะเหมือนผมจริงๆละก็อ คุณจะต้องเสียใจอย่างที่สุดในชีวิตเลย “สีหน้าของเขาบอกการเอาเื่
แต่คำพูดประโยคนั้นทำให้ลีโอนี่เพิ่มความสนใจในตัวเขายิ่งขึ้น
“คุณเคยอ่านหนังสือที่เราเขียนขึ้นด้วยหรือคะ“เธอถามอย่างเปี่ยมด้วยความหวัง
“ไอนิยายนักสืบแบบน้ำเน่านั่นน่ะผมไม่สนใจหรอก“หางเสียงของเขาบอกความดูิ่เต็มที่ “และมันก็ไม่ช่วยให้คุณร่ำรวยขึ้นมาด้วย ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่มาเกาะฮอลเพราะเห็นกับไอ้ความเป็ลูกเศรษฐีของมันหรอกอีกประการหนึ่งมันก็ไก่อ่อนที่คงจะโดนคุณหลอกต้มได้ง่ายๆ ด้วย”
“ฮอลน่ะไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้นหรอกนะคะคุณฮ็อคเขาฉลาดเกือบจะเท่าคุณด้วยซ้ำ”
“ขอบใจที่ได้ยินคุณพูดอย่างนี้ “ฮ็อค ซินแคลร์ตอบด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“และหนังสือที่เราเขียนก็ไม่ใช่นิยายน้ำเน่าอะไรอย่างที่คุณเข้าใจด้วยมีใครบ้างล่ะคะที่ไม่รู้จักนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า ลีโอนอร่า แบรนดอน”
“อาจจะอย่างนั้นก็ได้ “เขาไม่ได้แสดงความสนใจเลยแม้แต่น้อย “โดยส่วนตัวผมก็ไม่อ่านหนังสือฆาตกรรมไปได้ยังไงกันเล่า”
“มันก็ไม่ได้เป็นี่คะนิยายสืบสวนไม่จำเป็จะต้องเกี่ยวข้องกับเื่ฆาตกรรมเสมอไป”
997
