คุณหญิงอัญชันที่อยู่ที่บ้านพูดคุยกับสามี เมื่อกำลังคุยกันอยู่นั้นพบว่ามีสายโทรศัพท์เข้า
"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ อัญชันพูดสายค่ะ นั่นใครคะ"
เมื่อปลายสายตอบกลับมาจึงรับรู้ได้ว่านี่คือสายของพี่ชายตน
"อ้าว พี่อิฐหรอ มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ" อิฐหรือพี่ชายของคุณหญิงอัญชันผู้อยู่ปลายสาย
"น้องอัญ พอดีลูกสาวพี่น่ะ เ้าอ้อน อยากจะพาเพื่อนไปเที่ยวเชียงใหม่ ลูกสาวพี่เพิ่งเรียนจบพี่ก็กลัว พี่ฝากเธอช่วยดูแลหน่อยได้มั้ย เออ เธออยู่เชียงใหม่หรือเปล่า"
อ้อนหรืออรสินี ลูกสาวของอิฐพี่ชายคุณหญิงอัญชัน ที่อิฐมาขอความช่วยเหลือกับคุณหญิงอัญชันนั้นก็เป็เพราะว่าทั้งสองเป็พี่ชายน้องสาวที่สนิทสนมและรักใคร่กันดี เมื่อมีเื่อะไรก็จะช่วยเหลือกันโดยตลอดมา ด้วยความสนิทสนมกันของคู่พี่น้องนี้ จึงทำให้อรสินีกับอลิสา ผู้เป็ลูกพี่ลูกน้องสนิทสนมกันตามไปด้วย
อรสินีเพิ่งเรียนจบอายุน้อยกว่า ส่วนอลิสานั้นเลือกที่จะไปเรียนต่อ ทำให้ทั้งคู่ต้องห่างกันไปบ้าง แต่ก็มีการพูดคุยกันเช่นเดิม
คุณหญิงอัญชันตอบรับด้วยความยินดี "ได้สิพี่อิฐ หนูอ้อนก็เหมือนลูกสาวอีกคนของฉัน ฉันกับสามีก็เอ็นดูยัยหนูอ้อนมาก แต่ตอนนี้น่ะฉันกลับมากรุงเทพแล้วเนี่ยสิพี่"
"อ้าว" อิฐตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเสียดาย
"แต่ไม่ต้องเป็ห่วงหรอกพี่ ที่เชียงใหม่ ฉันก็สร้างรากฐานเอาไว้เยอะ ไม่ต้องกลัวยัยอ้อนกับเพื่อนจะไม่ปลอดภัย เดี๋ยวฉันจะบอกบรรดาเพื่อนๆ ให้ ช่วยกันดูแลยัยอ้อน ยังไงก็เที่ยวได้สนุกแน่นอน แล้วนี่หนูอ้อนจะพักที่ไหน"
"เนี่ยน่ะสิปัญหา ไปกันแต่พวกผู้หญิง ถึงจะเป็กลุ่มใหญ่แต่พี่ก็กลัว เป็ห่วงน่ะตามประสาคนเป็พ่อ"
"เอาแบบนี้แล้วกันพี่อิฐ ให้หนูอ้อนกับเพื่อนๆ มาพักที่บ้านของยัยหนูลิสาแทน บ้านนั้นก็ดี ไม่ทรุดโทรม ดูแลมาตลอด ล่าสุดฉันให้คนไปดูบ้านก็โอเค ไม่มีฝุ่นเกาะ เหมือนมีคนทำความสะอาดตลอด แล้วนี่จะมาวันไหนกัน ฉันจะได้โทรบอกให้คนจัดบ้านเตรียมไว้ให้" ก็ไม่มีฝุ่นเกาะตามที่คุณหญิงอัญชันว่าจริงๆ เพราะมีคนมาอาศัยอยู่ ซึ่งคือดาริกานั่นเอง
"เห็นว่า มะรืนก็จะเดินทางแล้วนะน้องอัญ"
"งั้นก้อยังทันอยู่ ตอนนี้บ้านเราสว่างแต่ที่ยัยหนูลิสาอยู่มันยังดึกน่ะสิ ฉันว่าเด็กคนนั้นคงยังไม่ตื่น เอางี้เดี๋ยวฉันบอกให้ลิสาทราบเองแล้วกัน นั่นบ้านของเธอ ไหนๆ ก็ยังไม่ได้กลับ ให้หนูอ้อนมาพักชั่วคราวคงไม่มีปัญหา นั่นก็ญาติสนิทกันมาตั้งนมตั้งนาน"
"ขอบใจมากนะน้องอัญ พี่คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ขอความช่วยเหลือจากน้อง"
"แหม่! มาปากหวานอะไรกันพี่อิฐ เราก็พี่น้องกันช่วยอะไรกันได้ก็ช่วยกันไป งั้นแค่นี้นะพี่ ฉันขอวางสายก่อน"
เมื่อวางสายเธอจึงมาบอกเล่าเื่นี้ให้สามีฟัง สามีก็ไม่ได้ว่าแต่อย่างใด ออกจะเห็นดีเห็นงาม เมื่อสามีไร้ซึ่งปัญหา คุณหญิงอัญชันจึงเตรียมโทรไปหาลูกสาวใน่หัวค่ำ
"ว่าไงคะคุณแม่ คิดถึงลิสาแน่เลยใช่มั้ย"
"คิดถึงน่ะสิ ลูกตัวแสบของแม่ เล่นหายเงียบไปเลย เป็ยังไงบ้าง"
"ก็เครียดๆ นิดหน่อยค่ะคุณแม่ ่นี้งานเริ่มเยอะขึ้นมาก"
"เราน่ะไปเรียนตั้งไกล แม่ก็คิดถึงเป็ห่วง นี่แม่มีอะไรจะเล่าให้ฟังด้วยนะ เมื่อ่ก่อนหน้านี้ แม่ไปบ้านคุณป้าเฟื่องมา จำคุณป้าได้มั้ย"
"จำได้สิคะคุณแม่ ถึงจะไม่ได้เจอกันมานาน แต่คุณแม่กับคุณป้าก็สนิทกันออก หนูไม่มีทางลืมแน่ แถมยังจำได้ด้วยอีกนะคะว่าคุณป้าเฟื่องนี่แหล่ะที่ช่วยหาที่ดินมาสร้างบ้านของหนูให้ เรียนจบกลับไปคราวนี้หนูคิดว่าจะรีโนเวทสักหน่อยค่ะ ชักจะติดใจพวกตึกของเมืองนอกแล้ว น่าเสียดายอากาศที่เชียงใหม่ต้องรอให้ถึงหน้าหนาวถึงจะอากาศดี"
"กลับมาไทยก็ค่อยมาบ้าน แล้วแม่จะพาไปเชียงใหม่ไปหาคุณป้าเฟื่องกัน เออ ลูกแม่จะพูดถึงบ้านของหนูน่ะ ตัวหนูก็ไม่อยู่ที่นั่น แม่จะขอยืมบ้านให้หนูอ้อนเธอมาพักได้หรือเปล่า เธอจะมาเที่ยวกับเพื่อนๆ น่ะลูก เป็กลุ่มใหญ่เชียว แต่เห็นลุงอิฐบอกมีแต่ผู้หญิง ก็เป็ห่วง แม่เลยรับปากถึงจะอยู่กรุงเทพแต่แม่ก็จะช่วยดูแลหนูอ้อนให้เป็อย่างดี"
อลิสาพลันคิดไปถึงว่าดาริกาเคยขอไปเช่าบ้านเธออยู่ แต่จะเช่าแค่หนึ่งเดือน นับจากเวลาในตอนนั้นมาถึงตอนนี้ ก็เดือนกว่าแล้ว เพื่อนสนิทของเธอเป็คนรักษาคำพูด คงจะออกจากบ้านไป
"ได้ค่ะคุณแม่ ให้ยัยอ้อนมาอยู่บ้านหนูได้เลยค่ะ หนูยินดีเหมือนกัน"
"นี่มีอีกเื่ที่แม่จะเล่า บังเอิญมาเลยลูก มีคนชื่อดาริกามาอยู่ข้างกายคุณป้าเฟื่องเธอพอดีเลย เป็หมอเสียด้วย ชื่อเดียวกับเพื่อนสนิทหนูเลยนะเนี่ย"
"โห บังเอิญจริงๆ ด้วยค่ะคุณแม่ แต่เสียดายค่ะเธอกลับไทยไปแล้วค่ะ เห็นว่าจะกลับไปหางานต่อ น้าชายและน้าสาวส่งเสียเธอไม่ไหว นี่เธอก็ไม่ได้ติดต่อหนูมาเลยั้แ่เธอกลับไปค่ะ"
"อ้าวน่าเสียดายเลยนะลูก นานๆ ทีจะเจอเพื่อนที่เข้ากันได้"
"นั่นสิคะคุณแม่ เดี๋ยวสงสัยหนูคงจะได้โทรไปคุยเธอมั่งซะแล้วล่ะค่ะ ไม่ได้ติดต่อกันนานเดี๋ยวความสนิทสนมจะหายเอา" หญิงสาวหัวเราะกับมารดาที่อยู่ปลายสาย เมื่อพูดคุยด้วยความคิดถึงและธุระที่มารดาบอกเล่าจบ
อลิสารับปากผู้เป็แม่ไปแล้ว เมื่อวางสายก็ได้แต่คิดว่าถ้าเกิดว่าดาริกายังไม่ได้ย้ายออก ปัญหาใหญ่ตามมาแน่ ยัยอ้อน น้องคนนี้ของเธอเป็คนเืร้อน อารมณ์ร้อน ใจร้อนเสียด้วย แต่ตอนนี้ถึงแม้ฝั่งอเมริกาจะสว่าง แต่ฝั่งไทยก็มืดอยู่ เธอรอเวลาสักหน่อยดีกว่า ค่อยโทรไปตอนเช้าที่ดาริกาตื่น
ทางฝั่งของดาริกาเองก็ไม่ได้ต่างไปจากที่เพนนีคาดการณ์สักเท่าไหร่ เพราะขณะที่หญิงสาวกำลังพักผ่อนด้วยความสบายใจยามเช้าภายในบ้านพักที่ตนเช่ามาอลิสา ผู้เป็เพื่อนสนิท ก็พบว่ามีเื่เกิดขึ้น อลิสาได้โทรมาหาดาริกา
"ดาด้า ตอนนี้เธอยังอยู่ที่เชียงใหม่หรือเปล่าจ๊ะ"
"ฉันยังอยู่เชียงใหม่ ลิสามีอะไรหรือเปล่า"
"ตอนนี้เธอพักอยู่ที่ไหนหรอ"
ดาริกาที่กำลังจะตอบว่าอยู่ที่บ้านพักของเพื่อน พลันนึกได้ว่า ขณะนี้นับั้แ่เธอจ่ายเงินเพื่อยืมค่าเช่าบ้านของเพื่อนตอนนี้ก็ระยะเวลาเกิน 1 เดือนมาได้เล็กน้อยแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะมีความสัมพันธ์อันดีที่มากขึ้นเรื่อยๆ กับคุณหญิงเฟื่องทอง แต่กับธนาวินทร์เอง เธอกลับไม่ได้รับโอกาสในการทำความรู้จักสนิทสนมมากนัก เพราะเวลาที่ไปทำงานในการดูแลคุณหญิง เมื่อใดก็ตามที่พบกับธนาวินทร์ก็จะมีการปรากฏตัวของธนินทร์ คุณสร้อยสิรินทร์ คุณเอมิกา ขัดออกมาเป็ระยะ ทำให้เธอไม่ได้มีเวลาอยู่กันสองต่อสองได้พูดคุยกับธนาวินทร์ตามลำพังเลยแม้แต่ครั้งเดียว
คิดได้แบบนี้ เมื่อคิดถึงเงินเดือน ต่อให้เงินเดือนของเธอที่คุณหญิงเฟื่องทองจ่ายให้มา ในการทำงานเป็แพทย์ประจำตัวของคุณหญิง ถึงแม้จะมาก แต่ก็ไม่เพียงพอ เพราะเธอเป็คนฟุ้งเฟ้อ ใช้จ่ายเงินไปมากมาย กับเสื้อผ้า การแต่งกาย เพื่อให้เป็ที่พอใจของคุณหญิงเฟื่องทอง ดังนั้นภาพลักษณ์ของเธอที่ปรากฏออกมาต่อหน้าคุณหญิงจึงมีความสำคัญเป็อันดับแรกใน่ระยะเวลานี้
"อ๋อ ตอนนี้ฉันได้งานแล้วจ่ะลิสา มีเงินเดือนประจำ ทำให้ใช้จ่ายไม่ขาดมือเลย ฉันเลยย้ายออกมาจากบ้านเธอั้แ่ก่อนครบกำหนดเวลาแล้ว"
"เฮ้อ โชคดีจังดาด้าที่เธอมีงานที่ดีทำ ฉันล่ะกลุ้มแทบแย่ ก็คุณแม่ของฉันน่ะสิ ท่านรับปากพี่ชาย ว่าจะให้ลูกสาวของพี่ชายคุณแม่ ลูกของลุงฉันน่ะ ยัยอ้อน คุณแม่บอกไปว่าตอนยันอ้อนมาเที่ยวพักผ่อนที่เชียงใหม่ ให้มาพักที่บ้านของฉันที่คุณแม่สร้างเอาไว้ให้ นี่เห็นว่าจะพาเพื่อนไปด้วย มากันเป็กลุ่มใหญ่เลย ฉันนึกว่าเธอยังไม่ได้เก็บข้าวของให้เรียบร้อย กลัวจะมีปัญหากันน่ะสิ ญาติของฉัน คือ ยัยอ้อนเธอค่อนข้างที่จะอารมณ์ร้อนน่ะ"
ดาริกาเริ่มพูดจาด้วยเสียงตะกุกตะกัก "ฉันออกมาแล้วน่ะลิสา ว่าแต่เธอมีอะไรอีกหรือเปล่า ถ้าไม่มีฉันขอตัวก่อนนะ พอดีต้องไปทำงาน"
ดาริกาไม่ได้มีการทำงานอะไรทั้งนั้น เพราะวันนี้เป็วันหยุดของเธอที่คุณหญิงเฟื่องทองอนุญาตให้ลาได้ ต่อให้เงินเดือนของคุณหญิงที่ให้มาจะมากขนาดไหน แต่เธอก็ยังคงเกียจคร้านเช่นเดิม เธอ้าพักผ่อน โดยที่ดาริกาไม่เคยคิดเลยว่า หากอนาคตเธอเป็หมอจริงๆ วันหยุดแทบไม่มีเลยด้วยซ้ำ
เธอคิดพร้อมพูดออกมากับตัวเองว่า
"แล้วจะทำยังไงดี ยัยลิสาดันให้ญาติมาพักที่บ้านหลังนี้ด้วย ฉันจะไปอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย"
ดาริกานึกโมโหตัวเองในใจ เธอไม่น่าเพลิดเพลินและเคยชินกับการอยู่บ้านหลังใหญ่ ที่สวยงาม ดูสบายตา แบบนี้เลย ตลอดระยะเวลา 1 เดือนที่เคยคิดไว้จะเช่าเอาไว้เผื่อคุณหญิงเฟื่องทองมาหา กลับกลายเป็ว่า คุณหญิงไม่เคยคิดที่จะมาบ้านเธอเลยด้วยซ้ำ เงินที่ใช้แบบเดือนชนเดือน ก็แทบจะไม่พอ ตอนนี้เงินเดือนรอบใหม่ก็ยังไม่ออก เธอจึงไม่มีเงินเพียงพอไปเช่าบ้านหรือเช่าคอนโดที่อื่นแน่ ดังนั้นเธอเลยคิดว่า
"งั้นอยู่ไปก่อน ภายในวัน สองวันนี้ ญาติของยัยลิสาคงกำลังเดินทาง แต่ยังไงฉันก็ต้องหาทางเข้าไปอยู่บ้านคุณป้าให้ได้"
ขณะที่กำลังคิดปรากฏว่าโชคชะตากลับไม่เป็ใจ เพราะมีเสียงรถปรากฏขึ้นที่หน้าบ้าน รถคันนั้นเป็ญาติสาวของอลิสา ซึ่งคือ อ้อนหรืออรสินีได้ขับมากับเพื่อนๆ จนกระทั่งมาถึงที่บ้านของอลิสาพอดี จึงเกิดเป็การปะทะกันขึ้น
9K
