บทที่ 23 แม้จะไม่มีสมอง แต่ก็มีความยุติธรรม
"คุณเป็ผู้ชายคนแรกที่ฉันพากลับบ้าน"
เธอยิ้มให้เขา ดวงตาดำขลับไร้ซึ่งประกายแสงใด ๆ
ฉินเจว๋ใจนสะดุ้งถอยหลังราวกับถูกไฟช็อต
เมื่อเห็นใบหน้าที่แข็งค้างไปของเธอ เขารีบพูดแก้ตัวอย่างกระวนกระวาย "ขะ...ขอโทษครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ"
เขาหมุนตัวไปจับลูกบิดประตู
แต่กลับเปิดไม่ออก
พยายามออกแรงดึงและบิดอีกครั้ง แต่ก็ยังคงเปิดไม่ออก
ฉินเจว๋รู้สึกใจหายวาบ เธอล็อคประตูแล้วหรือ?
"เมื่อวานฉันได้ดูไลฟ์ของคุณนะฉินเจว๋"
เสียงแ่เบาดังขึ้นข้างหูราวกับมีคนกระซิบ ทำให้ฉินเจว๋ขนลุกซู่ทันที
เขารีบก้มหัวและย่อตัวเดินอ้อมข้างตัวเธอไป พยายามเว้นระยะห่างให้มากที่สุด
"เฉิงหย่าหนิง ผมต้องกลับแล้ว เปิดประตูให้ด้วย"
เขาพยายามทำตัวให้สงบนิ่ง
"ไม่ต้องกลัว เธอทำนายผิด ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ"
เฉิงหย่าหนิงยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนและเขินอาย ในพริบตาเดียวเธอก็เปลี่ยนเป็สาวน้อยที่กำลังมีความรัก ไม่เหลือเค้าความหม่นหมองเมื่อครู่แม้แต่น้อย
"คุณคือร่างทรงที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ฉันเลือกมา จั้วเยี่ยนพอใจมาก เขาถึงขั้นอยากเก็บิญญาของคุณไว้เพื่อแบ่งปันร่างกายกับคุณด้วยซ้ำ"
เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ บีบให้ฉินเจว๋ต้องถอยไปชิดผนัง แล้วยื่นมือลูบใบหน้าของเขาอย่างหลงใหล
"ไม่ต้องกังวลไป ในเมื่อจั้วเยี่ยนยอมให้คุณอยู่ ฉันก็จะไม่ปล่อยให้คุณหายไป อย่ากลัวนะฉินเจว๋ ต่อไปนี้คุณก็คือจั้วเยี่ยน ฉันจะรักคุณ และคุณก็จะรักฉันด้วย"
ฉินเจว๋กลั้นความหวาดกลัวที่ทำให้ร่างกายสั่นเทา ปล่อยให้หญิงคนนั้นทำตามใจ แม้แต่จะถามว่าจั้วเยี่ยนคือใครก็ยังไม่กล้า
"ผม… ผมมีธุระจริง ๆ คุณจะปล่อยให้ผมออกไปก่อนได้ไหม?"
ต้องไปหาเจียงชิงฉือ!
ออกไปก่อน! แค่ออกไปแล้วหาเจียงชิงฉือให้เจอ เขาก็จะรอดแล้ว!
ใจเย็น ๆ! ใจเย็น ๆ! ต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน!
อย่ากลัว!
อย่ากลัว!
ผู้สืบทอดอุดมการณ์สังคมนิยม ไม่กลัวปีศาจร้ายใด ๆ ทั้งสิ้น!
"ไม่ได้"
เฉิงหย่าหนิงปฏิเสธโดยไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง
"ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ คุณคิดจะไปหาหมอดูคนนั้นมาช่วยใช่ไหม?"
"ไม่ ไม่ใช่ ผมไม่เคยเชื่อเธอคนนั้นเลยสักนิด ไม่งั้นผมคงไม่กลับมากับคุณหรอก"
ฉินเจว๋พูดพลางอาเจียนเป็เื ไม่ยอมฟังคำเตือนเอาเสียเลย!
สมน้ำหน้าจริง ๆ สมน้ำหน้า!
"ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งไม่ต้องออกไปแล้ว"
เฉิงหย่าหนิงยื่นมือโอบเอวของเขาพลางกล่าวว่า "มีเื่อะไรสำคัญไปกว่าการที่พวกเราทั้งสามคนได้อยู่ด้วยกันอีกล่ะ"
ไปให้พ้นนะ!
ฉินเจว๋ทนไม่ไหวจึงผลักเธอออกไปอย่างแรง
"ถ้าพวกคุณอยากแสดงละครรักระหว่างคนกับผี ใครจะแสดงก็แสดงไป แต่ฉันไม่เอาด้วยหรอก!"
เขากำลังบิดและทุบลูกบิดประตูอย่างบ้าคลั่ง พยายามสุดชีวิต! เขาเป็ผู้ชายตัวใหญ่ จะสู้ผู้หญิงไม่ได้ยังไง!
"ไม่ได้นะ คุณได้จุดธูปให้เขาไปแล้ว"
เฉิงหย่าหนิงไม่ได้โกรธ เธอปีนขึ้นเตียงชั้นบนอย่างคล่องแคล่ว ดึงม่านสีดำออก แล้วอุ้มรูปถ่ายศพออกมา
ชายหนุ่มที่อยู่้าดูมีอายุราวสิบสี่สิบห้าปี ยิ้มดูซื่อ ๆ น่ารัก มีรอยบุ๋มที่แก้ม
ไอ้หมอนี่มันชื่อจั้วเยี่ยนงั้นเหรอ?
ดูท่าทางไร้พิษภัยแบบนี้ แต่ดันทำเื่บ้าคลั่งได้ลงคอ!
เขาเป็เพื่อนสนิทั้แ่เด็กของฉัน คุณเป็คนแรกที่เขาพอใจทั้งร่างกายและจิติญญา
เฉิงหย่าหนิงถึงกับรู้สึกภูมิใจแทนเขา
ขอบคุณมากนะ!
"มีใครอยู่ไหม! ปล่อยฉันออกไป! ปล่อยฉันออกไป!"
ฉินเจว๋ทั้งะโทั้งเตะประตูจนเสียงดังสนั่น แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากด้านนอกเลย
"ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือ วันนี้ห้ามออกไปไหน"
เฉิงหย่าหนิงรู้สึกรำคาญที่โดนรบกวน สีหน้าของเธอค่อย ๆ เ็าลง
"คุณกลัวอะไรล่ะ? ฉันแค่จะให้ิญญาของจั้วเยี่ยนเข้าไปในร่างของคุณ พวกคุณทั้งสองคนจะใช้ร่างร่วมกัน ไม่ได้เหมือนกับเสิ่งเหลียงอี้ที่ิญญาถูกบีบออกจากร่าง แล้วร่างกายถูกจั้วเยี่ยนยึดครองไปทั้งหมด"
เสิ่งเหลียงอี้?
ฉินเจว๋ใสะดุ้ง เขา... การตายของเขา... หรือว่าจะไม่ใช่อุบัติเหตุ?
ที่ฉินเจว๋มาเกี่ยวข้องกับเฉิงหย่าหนิงนั้นก็เพราะเสิ่งเหลียงอี้
ในตอนนั้น ผู้หญิงที่เสิ่งเหลียงอี้ชอบอยู่หอพักเดียวกับเฉิงหย่าหนิง และด้วยการบ่นทุกวัน เสิ่งเหลียงอี้ลูกคนรวยที่เป็นักเลงนี้ จึงคิดจะสั่งสอนเฉิงหย่าหนิงเพื่อเอาใจสาวที่ตัวเองหมายปอง
เขาเริ่มรังแก ถูกดูถูกเหยียดหยามเธอต่อหน้าคนอื่น และถึงขั้นทำร้ายด่าทอ
ฉินเจว๋ไม่รู้เื่นี้เลย จนกระทั่งวันหนึ่งหลังจากที่เขาเล่นเกมกับเพื่อนในห้องเรียนจนดึก และกำลังจะแวะห้องน้ำก่อนกลับบ้าน
พอเข้าห้องน้ำมาก็ได้ยินคำพูดลามกทันที
"คุณไม่รู้หรอกว่า ั้แ่วันที่ได้เห็นร่างของคุณเปียกโชกไปทั้งตัว เผยให้เห็นแขนขาขาวผ่องบอบบางและรูปร่างงดงาม รวมถึงตอนที่เผยให้เห็นใบหน้าน่าสงสารหลังจากสยายผม ผมรู้สึกตกตะลึงแค่ไหน"
"ทุกคืนผมฝันถึงแต่ภาพลักษณ์ของคุณแบบนั้น ผมคิดถึงมันมาก เฉิงหย่าหนิง ขอผมสักครั้งเถอะ ผมสัญญาว่าจะรักคุณให้ดีและจะไม่รังแกคุณอีก"
บัดซบ!
ห้องน้ำไม่ใช่ที่สำหรับให้พวกแกมาเล่นชู้กัน!
ฉินเจว๋กำลังจะเตะประตูห้องน้ำเพื่อเป็การแก้แค้นที่พวกนั้นรบกวนขณะที่เขากำลังปลดทุกข์
เขาได้ยินเสียงร้องไห้ขอความช่วยเหลือของเด็กสาวอีกครั้ง
"ไม่นะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!"
ไอ้บ้านี่จะข่มขืนงั้นเหรอ?!
ฉินเจว๋แม้จะไม่ค่อยมีสมองเท่าไหร่ แต่ก็ยังมีความยุติธรรมอยู่ เขาจึงเพิ่มแรงถีบประตูทันที พอประตูพังเปิดออก ก็เห็นเสิ่งเหลียงอี้กำลังพยายามถอดเสื้อผ้าของเฉิงหย่าหนิงหมายจะข่มขืนเธอ
ทันทีที่ลากคนออกมาก็ซัดเสียยับ หลังจากจบเื่ยังถอดเสื้อนอกให้เฉิงหย่าหนิงที่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย
หลังจากเหตุการณ์นั้น เฉิงหย่าหนิงก็ติดตามเขาไม่ห่าง
ส่วนเสิ่งเหลียงอี้ หลังจากนั้นไม่นาน ก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างกะทันหัน เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ
หรือว่า... เป็ฝีมือของเธอ?
"ตอนแรกฉันเลือกเขาคนนั้น ถึงจะไม่มีสมอง แถมยังเลว แต่อย่างน้อยก็มีฐานะดี รูปร่างหน้าตาก็พอไปวัดไปวาได้ แต่ที่สำคัญที่สุดคือเขาเป็คนเลวทราม ถ้าิญญาแบบนี้หายไปก็ถือว่าเป็การกำจัดภัยสังคม"
"เขารังแกฉันมานานขนาดนั้น ถึงขั้นจะถอดเสื้อผ้าฉันเพื่อถ่ายรูปโป๊ไปเอาหน้ากับสาวที่เขาหลงรัก สุดท้ายเมื่อเห็นร่างกายของฉันก็เกิดตัณหาขึ้นมา"
"อยากจะนอนกับฉันก็ต้องหาข้ออ้างที่ดูดีมาพูดว่าตกหลุมรักฉัน อยากจะจีบฉัน แต่ผลลัพธ์คุณก็เห็นแล้ว ไม่ทันจะจีบได้สองวัน ก็เผยธาตุแท้ออกมา วางแผนจะข่มขืนฉัน"
"ก็คนอย่างฉันที่ไม่มีเงิน ไม่มีพื้นหลัง ไม่คุ้มค่าพอให้เขาต้องเหนื่อย ถึงจะข่มขืนก็ไม่ต้องเหนื่อยจัดการอะไรมาก แต่ไม่คิดเลยว่า ฉันก็เป็คนที่เขาแตะต้องไม่ได้เหมือนกัน"
เธอยิ้มพลางหรี่ตา
"จริง ๆ แล้วคืนนั้นฉันตั้งใจจะให้จั้วเยี่ยนเข้าสิงร่างของเขา แต่โดนคุณขัดจังหวะเสียก่อน พอเห็นคุณ ฉันก็ไม่อยากได้เขาแล้ว ร่างกายมันสกปรกเกินไป ไม่คู่ควรกับจั้วเยี่ยนของฉัน"
"แต่ก็ไม่อยากให้เขาอยู่ในโลกนี้เป็ตัวอันตรายต่อไป เลยให้จั้วเยี่ยนไปปรากฏตัวตอนที่เขากำลังซิ่งรถ สุดท้ายก็แหลกเละพร้อมกับรถไปเลย"
"คุณวางใจได้ คุณเป็คนดี ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณตาย ิญญาของคุณก็จะไม่ถูกบีบออกไป พวกเราสามคนอยู่ด้วยกันให้มีความสุขสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด"
เฉิงหย่าหนิงยื่นมือมาดึงเขาไว้ ฉินเจว๋เหมือนคนบ้า เตะประตูร้องขอความช่วยเหลือ
"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยเขาที!"
"คนบ้า!"
"ที่นี่มีทั้งคนบ้าและผีด้วย!"
"หยุดะโได้แล้ว ั้แ่ที่คุณเข้ามาที่นี่ก็ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกแล้ว ไม่ต้องกลัว มันแค่พิธีกรรมเท่านั้น หลังจากนี้คุณก็ยังเป็คุณเหมือนเดิม แค่มีจั้วเยี่ยนมาแบ่งปันร่างกายกับคุณเท่านั้นเอง"
"พูดบ้าอะไร!"
ฉินเจว๋สะบัดมือของเธอออกอย่างแรง
"จิติญญาและร่างกายเป็ของส่วนตัว! ไม่มีทางที่จะแบ่งปันกันได้ เธอไม่คิดบ้างหรือว่ากำลังทำเกินเลยไปแล้ว! ตอนนั้นที่ฉันช่วยชีวิตเธอไว้ สมควรเหรอที่เธอจะมาทรยศหักหลังฉันแบบนี้!"
"คุณก็เริ่มจะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้วนะ"
ฉินเจว๋ออกแรงค่อนข้างแรงจนทำให้เฉิงหย่าหนิงกระแทกลงบนโต๊ะ ดูเหมือนว่าเธอจะเจ็บจากการกระแทก สีหน้าของเธอดูน่ากลัวมาก
"เชื่อฟังดี ๆ หรือไม่ก็ตายซะ"
เธอหมดความอดทนแล้ว
ทั้งห้องราวกับรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของเธอ ลมเย็นพัดกระโชกขึ้นอย่างฉับพลัน พัดให้ธงขาวและผ้าดำส่งเสียงดังสวบสาบ พัดให้ผ้าแดงบนโต๊ะปลิวกระจัดกระจาย เผยให้เห็นสิ่งที่เปื้อนเือยู่ด้านล่าง
6K
