“ เสี่ยวเทียนนี่เ้าบ้าไปแล้วรึ เ้าจะไปจับตัวจอมโจรพันหน้าได้อย่างไร
แม้แต่ข้าเ้ายังสู้ไม่ได้เลย” ต้าเกินเอ่ยกับเสี่ยวเทียนหลังจากที่เดินออกมาจากสำนักมือปราบ
“ อย่างแต่สู้มันเลย หามันเจอยังยากกว่างมเข็มในมหาสมุทรอีกนะ” ต้าเกินยังเอ่ยต่ออีก
“ ข้าก็ไม่รู้ แต่ว่า อาจารย์ของข้าสั่งเอาไว้ ให้ทำแบบนี้”
“ ใครเป็อาจารย์ของเ้า”
“ ท่านเซียนลู่เอิน เป็อาจารย์ของข้า” เสี่ยวเทียนบอกไปตามตรง
“ ท่านเซียนที่ใช้เหรียญเงินสังหาร ใช่ไหม” ต้าเกินรีบถามต่อด้วยความสนใจทันที
“ ใช่แล้ว พี่ต้าเกิน อยากไปด้วยกับข้าไหมล่ะ”
“ แล้วจะได้พบกับท่านเซียนไหม” ต้าเกินอยากกราบท่านเซียนเป็อาจารย์เหมือนกัน
“ ไม่ได้พบหรอก ท่านจะส่งกระแสจิตมาบอกเท่านั้น”
“ ไป ยังไงข้าก็ไม่ปล่อยให้เ้าไป คนเดียวหรอก” ต้าเกิน ไม่ยอมให้เสี่ยวเทียนไปแต่เพียงลำพัง
“ อาจารย์ แล้วที่นี้เราจะไปตาม จอมโจรพันหน้าที่ไหนดี”
“ มือปราบเขียนรายละเอียดว่ามันก่อคดีครั้งสุดท้ายที่ไหน พวกเราก็ไปที่นั่นก่อน”
เสี่ยวเทียนฟัง อาจารย์บอกก็นำกระดาษขึ้นมาดู
“ อาจารย์ อยู่ที่เขตประตูเมืองตะวันตก พวกเราไปกันเลย” แล้วเสี่ยวเทียนก็เดินทางไปพร้อมกับต้าเกินทันที
ในขณะที่เสี่ยวเทียนเดินอยู่กับต้าเกินนั้น มีชายหนุ่มใส่ชุดสีขาวนั่งอยู่บนชั้นสองของโรงเตี้ยมกับ โดยมีลูกน้องคนสนิทอีก แปดคน มองมาที่เสี่ยวเทียน
“เรียนองค์ชายแปด มันคือลูกชายของเฉินคุน ชื่อว่าเฉินเสี่ยวเทียน จากที่พวกเราสืบมา ตัวของมันน่ามีเทพเซียนคอยคุ้มครอง พวกเราลงมาพิภพชั้น 1 แบบนี้ ไม่สามารถใช้พลังเทพได้ หากเจอกับเทพเซียน พวกเราคงสู้ลำบาก” คนสนิทคนแรกเอ่ยรายงาน
“ แค่เด็กวัยห้าขวบเท่านั้น จับไปก็ยังไม่รู้ว่าพ่อมันจะปรากฏตัวหรือเปล่า ข้าไม่รู้ว่าพี่สี่คิดยังไง ข้าจะกลับไปก่อน พวกเ้าสี่คนสะกดรอยตามมันไป แล้วจับตัวมันมาให้พี่สี่ซะ ใช้ตาข่ายฟ้าก็ได้ ถ้าจำเป็” ชายหนุ่มชุดขาวเอ่ยอย่างใจเย็น ส่วนสี่คนที่ได้รับคำสั่ง ก็สะกดรอยตามเสี่ยวเทียนไปอย่างรวดเร็ว
“ ที่นี่แหละอาจารย์ บ้านที่เกิดเหตุครั้งสุดท้าย จอมโจรพันหน้า มาปล้นแล้วฆ่าคนในบ้านไป 18 ชีวิต” เสี่ยวเทียนเอ่ยกับอาจารย์ ที่หน้าบ้านร้างแห่งหนึ่ง
“ เข้าไปในบ้านกันก่อน” ลู่เอินให้ทั้งสองคนเข้าไปในบ้านที่เกิดเหตุ
พอเข้าไปถึง ลู่เอินก็กลายเป็หยกลอยออกไป มาทั่วบ้าน ต้าเกินเห็นแบบนี้ถึงกับอ้าปากตาค้าง ลู่เอินได้ััถึงกลิ่นอายของฆาตกรแล้ว จากนั้นลู่เอินก็รวมกลิ่นอายของฆาตกรมาไว้ในใบไม้แล้วให้มันลอยนำไป
“ ตามใบไม้นี้ไป มันจะพาพวกเราไปหาจอมโจรพันหน้า” ลู่เอินกล่าวจบก็กลับเข้าไปที่แขนของเสี่ยวเทียน
“ พี่ต้าเกิน ตามใบไม้นี่ไป” เสี่ยวเทียนเอ่ยจบ ต้าเกินก็หายใ แล้วรีบเดินทางตามใบไม้ที่ลอยนำหน้าไปทันที ในขณะที่คนขององค์ชายแปด ที่สะกดรอยตามมา ก็ตามต่อไป
ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลลั่ว ซึ่งเป็หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่
“ เสี่ยวเทียน นี่มันตระกูลลั่ว เ้าแน่ใจหรือว่า ในนี้มีจอมโจรพันหน้าซ่อนตัวอยู่”
“ อาจารย์ทำยังไงต่อดี พวกเราเข้าไปข้างในไม่ได้” เสี่ยวเทียนยังไม่ตอบต้าเกิน แต่เอ่ยถามกับอาจารย์ก่อน
“ รอก่อน” ลู่เอินเข้าไปในตระกูลลั่วพร้อมกับใบไม้ที่ตามหาฆาตกร พบว่ามันไปลอยไปติดหลังชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งแต่งตัวเหมือนพ่อบ้าน กำลังเดินไปมาอยู่ภายในคฤหาสน์ พร้อมทั้งมองเห็นหญิงชราอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง กำลังสวดพึมพัม ต่อหน้ารูปปั้นของเ้าแม่กวนอิม ลู่เอินรีบออกมาทันที
“ จอมโจรมันอยู่ในบ้านตระกูลลั่วแล้ว เ้าไปเคาะประตู แล้วพูดตามที่ข้าบอก” เสี่ยวเทียนรีบไปเคาะประตูทำตามที่อาจารย์สั่งทันที ต้าเกินใแต่ก็เดินตามไปเช่นกัน
ก๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ ประตูค่อยๆ เปิดออกมีคนเฝ้าประตูโผล่หน้าออกมาสองคน
“ ไอ้หนู มาหาใครกัน”
“ ข้ามาขอพบท่านแม่เฒ่าลั่ว ข้ามาจากตระกูลจาง”
เสี่ยวเทียนรีบเอ่ยคำพูดตามที่อาจารย์บอกไป ถึงแม้จะสัย แต่ก็ไม่ทันได้ไถ่ถาม
“ อ้อ คุณชายน้อยตระกูลจางเอง โปรดรอสักครู่” คนรับใช้รีบเข้าไปรายงานทันที
“ นี่เ้ากำลังจะทำอะไรกันแน่เนี่ย” ต้าเกินเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
“ เอาน่า ไม่มีอะไรหรอก” เสี่ยวเทียนปลอบใจตัวเองและต้าเกินพร้อมกัน
รอกันไม่นาน ก็มีแม่เฒ่าลั่ว ประมุขตระกูลลั่ว ก็เดินออกมาโดยมีสาวน้อย พยุงมาสองคน แล้วมีชายหนุ่ม และคนรับใช้เดินตามกันมาเป็ขบวนใหญ่
“ คุณชายน้อยทั้งสอง พวกเ้ามาหาข้าด้วยเื่อันใดรึ” แม่เฒ่าลั่วเอ่ยด้วยเสียงกังวานก้องไปทั่วห้องโถง เสี่ยวเทียนรอฟังให้อาจารย์พูดออกมา แต่พอรับรู้ว่าอาจารย์ให้พูดอะไร ถึงกับสะดุ้งเฮือก
“ อาจารย์...จะให้ข้าพูดแบบนี้เนี่ยนะ”
“ ใช่แล้ว พูดไปเร็ว” เสี่ยวเทียนเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วสูดลมหายใจลึกๆแล้วเอ่ยตามที่อาจารย์สั่งว่า
“ ข้ามีนามว่า เฉินเสี่ยวเทียน พอดีเดินผ่านมาทางนี้ เ้าแม่กวนอิม ได้มีคำบัญชามาบอกให้ข้าเข้ามาช่วย ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายในตระกูลของท่านตามคำภวานา ขอร้องของท่านแม่เฒ่า”
เสี่ยวเทียนเอ่ยจบ ก็ได้แต่รอแม่เฒ่าลั่วพูดออกมา แต่ว่าแม่เฒ่าลั่วยังไม่ได้ทันพูดอะไรออกมา ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งรีบเอ่ยออกมาก่อนว่า
“ เ้าหนูน้อย เ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร เป็เด็กเป็เล็ก อย่ามาพูดพล่อยๆ ในที่นี้ อย่าคิดว่าเป็คนของตระกูลจางแล้วคิดจะมาล้อเล่นอะไรเช่นนี้”
“ ลั่วฉี ถอยไปก่อน” แม่เฒ่าลั่วสั่งให้คุณชายลั่วฉี หยุดพูดแล้วก็ กวักมือให้เสี่ยวเทียนเดินเข้ามาใกล้ๆ เพื่อจะดูหน้าเสี่ยวเทียนให้ชัด ๆ แล้วเอ่ยว่า
“ แล้วเ้าแม่กวนอิม บอกอะไรกับเ้าอีก”
“ เวลานี้ ไอปีศาจจากนรก ปกคลุมอยู่เหนือบ้านตระกูลลั่ว คนในหมู่บ้านกำลังมีภัยท่านบอกว่า ให้ข้ามาจัดการกับปีศาจร้ายตนนี้ รบกวนให้แม่เฒ่าลั่ว ช่วยเรียกผู้ชายทุกคนในบ้านตระกูลให้มาในห้องโถงนี้ทั้งหมดด้วยขอรับ” เสี่ยวเทียนรีบเอ่ยตามที่อาจารย์บอกทุกคำพูด แต่ว่าต้าเกินเวลานี้ ยืนตัวเกร็งไปแล้ว
“ ลั่วฉี สั่งให้ผู้ชายทุกคนเข้ามารายงานตัวในห้องโถงนี้ให้หมด” เสี่ยวเทียนกับต้าเกินถึงกับเป่าปากที่แม่เฒ่าลั่วเชื่อที่เสี่ยวเทียนบอก
พอทุกคนเข้ามาในห้องโถงทั้งหมด มีชายคนหนึ่งมีใบไม้ที่พวกเสี่ยวเทียนตามมาติดอยู่กับชายผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้า แต่งกายคล้ายเป็ชุดพ่อบ้าน อาจารย์สั่งให้เทียนเตรียมเหรียญเงินออกมาไว้ที่มือ ทั้งสองข้างทันที
“ ทุกคนมาพร้อมแล้ว เ้าแม่สั่งว่าอย่างไรอีก” แม่เฒ่าลั่วรีบเอ่ยถามทันที
“ ในห้องนี้มีจอมโจรพันหน้าปลอมตัวเข้ามาเป็ สมาชิกของตระกูลลั่ว คาดว่ากำลังจะวางแผนจัดการกับพวกท่านในคืนนี้” เสี่ยวเทียนเอ่ยออกไป ทุกคนต่างหันรี หันขวางกันไปหมด มีเพียงจอมโจรเท่านั้นที่มองเสี่ยวเทียน ด้วยสายตาทิ่เมินเฉย
“ เ้ามีหลักฐานอะไร” ลั่วฉี รีบเอ่ยถามทันที
“ ข้าไม่มีหลักฐานอะไรเลย นอกจาก....” เสี่ยวเทียนพูดเท่านี้ก็ ขว้างเหรียญเข้าใส่ร่างจอมโจรพันหน้าสองเหรียญตามคำสั่งของอาจารย์ทันที ฟิ้ว ! ฟิ้ว ! ด้วยความรวดเร็ว เหรียญเงินที่ 1 พุ่งเข้าใส่หัวไหล่ซ้ายจนกระดูกแตกหักแล้ว กระเด็นไปติดข้างฝาทันทีส่วนอีกเหรียญพุ่งเข้าเฉี่ยวใบหน้าของพ่อบ้าน แต่ไม่มีรอยแผลใดใด
ทุกคนมองเห็นแล้วใ ไม่คิดว่าเด็กน้อยวัยเพียงห้าขวบ จะลงมืออย่างรวดเร็วเช่นนี้ แล้วยังกล้าลงมือต่อหน้า แม่เฒ่าลั่วอีกต่างหาก หลายคนมองเสี่ยวเทียน กับมองพ่อบ้านที่แขนซ้ายห้อยแนบข้างกระดูกแตกไปแล้ว แต่ว่าตอนนี้ใบหน้าของพ่อบ้านเริ่มฉีกขาด หน้ากากที่ทำไว้ ค่อยๆ หลุดออกมา ทุกคนเห็นแล้วว่า คนนี้ไม่ใช่ พ่อบ้าน จอมโจรพันหน้า รีบจับตัวหญิงรับใช้คนหนึ่งด้วยแขนข้างเดียวเป็ตัวประกัน แล้วก็ใช้วิชาตัวเบา พุ่งหนี แต่ไม่ทันแล้ว เสี่ยวเทียนขว้างเหรียญเงินออกไปอีกสามเหรียญ ฟิ้ว ๆ ๆ เหรียญเงิน พุ่งทะลุตาตุ่มที่ข้อเท้าทั้งสองแตกออกทันที ส่วนอีกเหรียญก็ทะลุกระดูกหัวไหล่ที่จับตัวประกันเอาไว้ จนหักไปพร้อมกันทั้งสองข้าง
แล้วตัวประกันก็ร่วงลงมาพร้อมกันกับ จอมโจรพันหน้า ตุบ ๆ อ้ากกกกกกกกก !!!เสียงร้องอย่างทุกข์ทรมาน ของจอมโจรพันหน้า ดังไปทั่วห้องโถง คนของตระกูลลั่วรีบเข้าไปจับกุมทันที เพราะว่าขาและแขนของมันไม่สามารถ เคลื่อนไหวได้อีกแล้ว
แม่เฒ่าลั่วเห็นเหตุการณ์ั้แ่ต้น ได้ยืนขึ้นมองอย่างใ ไม่คิดว่าจอมโจรพันหน้า จะกล้าบุกเข้ามาในตระกูลใหญ่ อย่างตระกูลลั่ว ทั้งที่ลูกชายคนโต เป็ถึงแม่ทัพใหญ่ประจำชายแดนเหนือ แต่ที่น่าตะลึงกว่านั้นก็คือ เด็กน้อยวัยเพียงห้าปี ได้เข้ามาในตระกูลแล้วช่วยจัดการจอมโจรพันหน้า เอาไว้ได้อย่างง่ายดาย หรือว่า เ้าแม่กวนอิมจะรับรู้ถึงคำสวดภาวนาขอร้อง ของนาง จริงๆ แต่ว่านางไม่ได้สวดขอให้ช่วยในเื่นี้นี่ !
“ ต้องขอบใจเ้ามากนะ เสี่ยวเทียน ที่ได้ช่วยเหลือตระกูลลั่วของเราจับจอมโจรพันหน้าเอาไว้ ได้ก่อนที่มันจะทำร้ายคนของตระกูลลั่ว”
“ ไม่เป็ไรขอรับ แต่ที่เ้าแม่กวนอิมให้ข้ามาช่วย ไม่ใช่เื่จอมโจรพันหน้า” เสี่ยวเทียนเอ่ยตามที่อาจารย์ลู่เอินบอก
“ ยังมีเื่อะไรอีกรึ” แม่เฒ่าลั่วกับคนอื่นๆ สงสัย
“ เงามืดจากนรกยังปกคลุมบ้านตระกูลลั่วอยู่ หลังจากที่เ้าแม่กวนอิมส่งให้ข้ามาที่นี่ก็รู้ว่า ตระกูลลั่ว ถึงคราวเคราะห์ลำดับที่ 5 ซึ่งครั้งนี้จะต้องมีคนในบ้านต้องเสียชีวิตอีกครั้ง” เสี่ยวเทียนเอ่ยออกไปยังสงสัย ว่าอาจารย์ให้เขาพูดเื่อะไรวะเนี่ย !!
“ คราวเคราะห์ลำดับที่ 5 คืออะไร?” แม่เฒ่าลั่วสงสัย
“ วงจรชีวิตมนุษย์ใน 100 ปี ทุกคนจะต้องได้รับโชควาสนาที่ดี 7 ครั้ง แล้ว คราวเคราะห์ อีก 7 ครั้ง หรือเรียกกันว่า ชั่วเจ็ดที ดีเจ็ดหน หมุนเวียนกันไปไม่มีจบสิ้นและบัดนี้ โชควาสนาที่ดี ของตระกูลของท่าน ผ่าน 7 ครั้งไปแล้ว และก็ผ่านคราวเคราะห์ ลำดับที่1 ถึง 4 ไปแล้วด้วย ครั้งนี้จะเป็ครั้งที่ ห้า ซึ่งท่านเ้าแม่กวนอิมได้บอกข้าว่า เคราะห์กรรมครั้งที่ห้าของตระกูลลั่ว คือ จะมีคนสำคัญของคนในตระกูลลั่ว ต้องจากไป” เสี่ยวเทียนพูดตามอาจารย์แล้วมองขึ้นไปบนฟ้า เพราะไม่รู้ว่าอาจารย์กำลังจะทำอะไรกันแน่
“ เฮอะ ใครๆ ก็รู้ว่ารอบปีที่ผ่านมา คนสำคัญในตระกูลเสียชีวิตไปแล้ว 4 คน แล้วนี่ลูกชายคนโตของท่านลุงใหญ่ก็มีอาการป่วยหนัก เ้ารู้เื่เช่นนี้ อยู่แล้ว เลยมาพูดหลอกลวงท่านย่ารึ” ลั่วฉี กระแทกเสียงใส่เสี่ยวเทียน
“ ข้ามาตามคำบัญชาของเ้าแม่กวนอิมให้มาช่วยตามคำสวดอ้อนวอน ของแม่เฒ่าลั่วเท่านั้น หาได้มาหลอกลวงไม่ ถ้าพวกท่านไม่อยากให้ข้าช่วยปัดเป่า คราวเคราะห์ที่เหลืออีกสามครั้ง ข้าก็ได้แต่อำลา” เสี่ยวเทียนก้มหัวคำนับแล้วกำลังจะหมุนตัวจากไปในทันที แต่แม่เฒ่าลั่ว รีบเอ่ยขัดขวางไว้ก่อน
“ หยุดก่อน อย่าเพิ่งไป เ้าบอกว่าเ้ามาตามคำบัญชาของเ้าแม่ แล้วเ้าแม่บอกว่ามีวิธีรักษาอาการป่วยของ หลานชายของข้าได้ด้วยใช่ไหม”
“ ท่านย่า ไปเชื่ออะไรกับคำพูดเ้าเด็กน้อยนี่กัน” ลั่วฉีไม่เชื่อ
“ เ้าเงียบไปก่อน” แม่เฒ่าลั่วหันมารอคำตอบของเสี่ยวเทียน
“ ข้ายังไม่รู้เลยว่าเขาป่วยเป็อะไร ข้าตอบไม่ได้หรอก แต่ถ้าเ้าแม่กวนอิมส่งข้ามาที่นี่ แสดงว่า ท่านคงคิดไว้อยู่แล้วว่า ข้าคงสามารถรักษาเขาได้” เสี่ยวเทียนเอ่ยจบก็ถามอาจารย์ลู่เอินว่า
“ อาจารย์ท่านเป็หมอด้วยรึ?”
“ ข้าไม่รู้ ข้าจำไม่ได้ แต่ข้าคิดว่าไม่มีใครในโลกนี้ที่ข้ารักษาไม่ได้” ลู่เอินตอบออกไปอย่างเชื่อมั่นตัวเองมาก
“ ตกลง เด็กน้อย ข้าจะลองเชื่อคำพูดของเ้า หากเ้ารักษาเขาได้ ไม่ว่าเ้าจะ้าอะไร ข้าจะหามาให้เ้าทั้งหมด” แม่เฒ่าลั่วรีบเอ่ยทันที สร้างความไม่พอใจให้กับลั่วฉียิ่งนัก
ส่วนต้าเกินเกาหัวอย่างหนัก ไม่รู้ว่าเด็กห้าขวบ ไปเอาคำพูดพวกนี้มาจากไหน แถมยังจะไปรักษาคนอีก !!
แล้วแม่เฒ่าลั่วก็พาเสี่ยวเทียนเข้ามาในห้องใหญ่ห้องหนึ่ง มีชายหนุ่มวัย 14 ปีนอนหลับอยู่บนเตียงคนหนึ่ง ด้านหน้ามีหญิงวัย สามสิบกว่าปี คาดว่าเป็แม่ของเด็กหนุ่มคนนี้เพราะใบหน้าทั้งสองนั้นช่างเหมือนกันมาก ด้านข้างมีหมออยู่อีก สามคนกำลังช่วยกันคิดหาวิธีรักษากันอยู่
“ สะใภ้ใหญ่ นี่คือเสี่ยวเทียน เป็คนช่วยจับโจรพันหน้า ที่ลอบเข้ามาในบ้านของเรา เขาพอมีความรู้ด้านการแพทย์ จะมาช่วยดูอาการของ ลั่วเฉิน” แม่เฒ่าเอ่ยคำนี้ออกมา สายตาหมอสามคน กับ แม่ของลั่วเฉิน มองมาที่เด็ก 5 ขวบที่ยืนทำตาแป๋ว ด้วยสายตาที่สงสัย อะไรที่ทำให้แม่เฒ่าลั่วถึงได้เชื่อมั่นในตัวเด็กคนนี้นัก
เสี่ยวเทียนก็พูดไม่ออก ใจก็สั่นไปหมด
“ อาจารย์ เขาเป็อะไรกันแน่ แล้ว จะบอกพวกเขายังไงดี”
“ ไปนั่งที่ข้างเตียง แล้วทำตามที่ข้าบอก” เสี่ยวเทียนฟังอาจารย์ลู่เอินพูดจบก็เดินไปข้างเตียง แล้วทำตามที่ อาจารย์บอกทุกอย่าง แล้วจับชีพจรของเด็กหนุ่มที่ใบหน้าขาวซีด ผิวกายเย็นเยียบ กำลังนอนหลับลึก แล้วเปิดเปลือกตา ขยับหน้าซ้ายขวา เอามือลูบแผ่นหลัง และ หน้าอก
ทุกคนดูการกระทำของเสี่ยวเทียน ด้วยความสงสัย ว่าเด็กตัวแค่นี้ ทำตัวเหมือนหมอไม่มีผิดเพี้ยน แล้วในที่สุดเสี่ยวเทียนก็หยุดการเคลื่อนไหว แล้วเอ่ยกับทุกคนว่า
“ คุณชายลั่วเฉินเป็โรคหยางพร่อง ต้องรีบรักษาโดยด่วน”.....