ถุงมือฟ้าประทาน

เจมส์ที่กำลังขับเรืออยู่ หันศีรษะกลับมามอง พลางกล่าว “อ้อใช่ครับ นั่นคือส่วนที่ผมเพิ่งจับมาเมื่อเช้า ยังเป็นๆสดๆ โดยเฉพาะหมึกนะครับ หากนำมาทำซาชิมิกินกับน้ำจิ้มซีฟู้ด รับรองว่าอร่อยไม่แพ้ในภัตตาคารอาหารดัง”เจมส์ไม่ได้โกหกเกี่ยวกับความอร่อยของหมึก แต่ส่วนที่โกหกนั้นหมายถึงเรื่องที่บอกว่าจับมาตอนเช้าต่างหาก ความจริงเขาเพิ่งจับสัตว์ทะเลขึ้นมาจากน้ำเมื่อครู่ ระหว่างขับเรือมารับโจ ก็ปล่อยนักล่าลงทะเลแปบเดียวก็จับปลา ฯลฯ ได้เป็นโขยงเขาไม่ได้ใช้เบ็ดสารพัดประโยชน์ ลำพังเพียงเรือลำนี้ที่ถูกสร้างโดยนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง จอร์ส ไมรดัสก็ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว ดังนั้นภายในเรือนอกจากจะหรูหรา มีห้องนอนห้องน้ำแล้วยังสามารถดำน้ำดูปะการังได้ ย่อมมีอุปกรณ์ล่าสัตว์ทะเลแต่ละชนิดและด้วยความที่ชื่นชอบสาว จอร์ส ไมรดัสไม่ได้สร้างเรือเพียงอย่างลวกๆ เหมือนครั้งเบ็ดตกปลาตอนไปตั้งแคมป์กับครอบครัว ครั้งนี้เขาใส่ใจงานที่ทำลงไปเป็นอย่างยิ่ง ถึงขนาดสามารถเลือก'เหยื่อ'ที่จะล่าในทะเลได้ ว่าเป็นสัตว์ชนิดใด“ไม่ใช่แค่หมึกนะที่ทำซาชิมิอร่อย กุ้งมังกรเองก็เช่นกัน แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่มีเชฟมาด้วย” โจค่อนข้างชอบของสด และยังปฏิเสธไม่ได้ว่าสัตว์ทะเลที่อยู่บนเรือยอร์ชลำนี้สดมาก กินสดๆ ไม่ต้องปรุงก็อร่อย“งั้น...สนใจรับไว้ไหมครับ พอถึงเกาะล้านคุณก็แค่ไปหาร้านอาหารให้ทำให้ บนเกาะล้านนะมีร้านประเภทนี้เยอะแยะ เพียงแต่ต้องเลือกร้านดีๆ หน่อย ไม่งั้นอาจถูกฟันราคาค่าทำหัวเเบะ” เจมส์แนะนำอีกฝ่าย เพราะเกรงว่าอาจถูกโก่งราคาสถานที่ท่องเที่ยวมักดึงดูดชาวต่างชาติและคนชาติเดียวกัน อาหารการกินรวมถึงที่พักย่อมแพงเป็นธรรมดา โดยเฉพาะอาหารบนเกาะที่มีน้ำทะเลใสสะอาด ราคาจึงถีบตัวสูงขึ้นอีกเท่าตัวโจนั่งลงบนเก้าอี้หรูหรา ในมือมีไวน์ที่ลูกน้องเพิ่งรินให้จากบาร์ หลังจากหย่อนก้นนั่งลง จิบไวน์ราคาแพง อารมณ์เริ่มกลับมาดีขึ้นอีกครั้งหลังจากหงุดหงิดเมื่อช่วงบ่ายต้นๆ ของวัน“ถ้าหากพวกมันกล้าฟันราคา ก็ให้มันทำ” โจพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ถ้าหากคนสนิทกับเขามาได้ยินจะรู้ได้เลยว่านี่คือน้ำเสียงที่พร้อมจะจัดการเหยื่อ “ว่าแต่ไวน์ดีนี่นา”“ขอบคุณครับ”“ฉันมาทำธุรกิจที่เกาะล้าน...โอ้ไม่สิ ความจริงต้องบอกว่ามาคุยธุรกิจมากกว่า” ไม่รู้นึกไงโจถึงได้พูด “ฉันเพิ่งสร้างรีสอร์ทที่นั่นกับหุ้นส่วนคนหนึ่ง ดูลาดเลาก่อนว่ารายได้เป็นยังไงจึงจะขยับขยายเป็นโรงแรม โดยทางรีสอร์ทจะมีบุฟเฟ่ต์อาหารทะเลช่วงเย็น ฉันเลยอยากได้ของทะเลสดๆ ที่ยังไม่ตายแบบเรือของนาย นายพอจะบอกแหล่งอาหารทะเลได้หรือเปล่า”เจมส์ไม่คิดปิดบัง ตอบไปว่า “ได้อยู่แล้วครับ ความจริงคุณไม่น่ามองหาที่อื่นเลย เรื่องอาหารทะเลผมสามารถหาให้ได้ ชนิดที่ว่าในพัทยาไม่มีใครให้ความสดเท่ากับผม”เจมส์ไม่ได้โม้ ด้วยเรือ'AMERIA'ที่มีอุปกรณ์ทางทะเลครบครัน เป็นเรื่องง่ายที่จะล่าปลาในทะเล แถมยังล่าได้ทีละมากๆ ต่างกับตอนเรือประมงโจผงกศีรษะ ไม่แปลกใจกับคำตอบราวกับคิดไว้อยู่ก่อนแล้ว “ของทะเลนายสดมากอันนี้ยอมรับ แต่นายต้องเข้าใจด้วยว่าฉันทำธุรกิจ ในแต่ละวันไม่สามารถมีข้อผิดพลาดได้ ดังนั้นนายต้องมั่นใจว่าในแต่ละวันจะสามารถจับปลาในทะเลมาส่งที่เกาะแบบเป็นๆ ได้”เจมส์ตอบโดยแทบไม่ต้องคิด “ผมเข้าใจครับ ผมอยู่กับทะเลมาตั้งแต่ยังเด็กเข้าใจพวกร้านอาหาร โรงแรมดีว่าต้องมีของเติมในครัวไม่ขาด โดยเฉพาะอาหารทะเลที่ขาดไม่ได้”“งั้นก็ดีที่นายเข้าใจ ที่ฉันอยากจะมั่นใจก็คือนายสามารถทำได้ ถ้าหากนายทำได้ดี เราคงได้ทำธุรกิจกันระยะยาว” โจเป็นคนหยิ่งผยอง แต่นั่นไม่ใช่ว่าเขาโง่หรือไม่ทะเยอทะยานรีสอร์ทที่ถูกสร้างขึ้นบนเกาะเป็นส่วนเล็กๆ ของธุรกิจ แค่ชิมลางเท่านั้นเอง ก่อนจะขยับไปธุรกิจที่ใหญ่ขึ้นได้ฟังเรื่องดังกล่าว เจมส์อดไม่ได้ที่จะใจเต้นตึกตัก แต่ต้องแสร้งเก็บสีหน้าไว้“แต่ก่อนอื่นเลย ผมอยากจะบอกคุณว่าของที่จับขึ้นมาได้จากทะเล โดยเฉพาะส่วนที่ยังไม่ตายถึงจะเป็นในพัทยาเองก็มีราคาสูงมาก...”เจมส์ยังพูดไม่ทันจบ ถูกโจตัดบทว่า “เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ที่ฉันแคร์คือเรื่องของวัตถุดิบ โดยเฉพาะรีสอร์ทของฉันและหุ้นส่วน ของต้องสดและสะอาด จะให้มีกลิ่นเหม็นหรือเน่าไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะหุ้นส่วนของฉันที่มาจากเชียงใหม่ เขาค่อนข้างเป็นคนเรื่องมากเอาใจได้ยาก แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อไม่กี่วันก่อนนึกครึ้มจัดปาร์ตี้ปลาทู”พูดถึงปลาทูทำให้เจมส์อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคนรวยที่มาพร้อมกับเพื่อนเต็มลำเรือ เหมาปลาจากเรือประมงทั้งลำของเขา แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเจมส์ก็ไม่ได้พูดออกไป เพียงฟังอีกฝ่ายเงียบๆ.....เรือยอชท์แล่นฉิวบนผิวน้ำได้อย่างไร้ข้อกังขา ความจริงมันสามารถไปถึงเกาะล้านได้ในเวลาไม่กี่นาที แต่หากทำอย่างนั้นอีกฝ่ายอาจสงสัย เจมส์จึงวิ่งตามความเร็วปกติมาถึงท่าจอดเรือ โจลุกขึ้นยืนในสภาพหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย ดูเหมือนว่าไวน์ที่อยู่บนเรือจะแรงไม่ใช่เล่น ไม่อย่างนั้นมีเหรอคนระดับเขาที่ดื่มมาตั้งแต่ห้าขวบจะเริ่มออกอาการ“อ้ะนี่นามบัตรของฉัน ฉันจะอยู่ที่เกาะล้านหนึ่งสัปดาห์ ถ้าหากนายสามารถหาของทะเลสดๆ มาได้ทุกวันอย่างที่พูดจริง เราค่อยมาคุยธุรกิจระยะยาว”เจมส์รับนามบัตรจากอีกฝ่าย ชื่อนามสกุลดูคุ้นหูไม่น้อยแต่นึกไม่ค่อยออกว่าเป็นไฮโซคนไหน“ขอบคุณครับ ถ้างั้นพรุ่งนี้จะให้ผมเอามาส่งไหม...เอ่อ ของทะเลน่ะ”โจผงกศีรษะ พลางตอบว่า “นายเอามาส่งได้เวลาไหนละ ถ้าให้ดีก็อย่าเกินบ่ายสามโมงเย็น”“น่าจะประมาณบ่ายสองโมงครับ”“โอเค เวลานั้น เอาเป็นว่าหากนายมาถึงเกาะเมื่อไหร่ก็ให้โทรหาฉัน เดี๋ยวฉันจะส่งคนมารับเอง” กล่าวจบโจเดินขึ้นไปบนเกาะ เข้าไปนั่งในรถที่ถูกเตรียมไว้ก่อนเฝ้ามองอีกฝ่ายจากไป เจมส์ถอนสายตา มองนามบัตรในมือแล้วยิ้มหน่อยนึงกล่าวสำหรับเขาเรื่องของทะเลสดๆ ไม่ใช่เรื่องยาก โดยเฉพาะตอนนี้มีเรือยอร์ชสุดแสนวิเศษจากนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง การหาปู ปลา หมึก กุ้งเป็นเหมือนกับเรื่องง่ายไม่ต่างจากการปลอกกล้วย โดยเฉพาะเรือมีโหมดอัตโนมัติ มันสามารถ'ล่า'ได้เองแม้แต่ในขณะที่ยังจอดอยู่ใต้น้ำด้วยการมาเกาะล้านครั้งนี้แถมยังได้พบกับนักธุรกิจจากเชียงใหม่ ทำให้เจมส์หลงลืมเรื่องเสือ ว่าเป็นอย่างไรบ้างแต่ถึงฝ่ายนั้นจะขาขาดพิการหรือนอนเป็นผัก ย่อมไม่ต้องสงสัยว่ามันไม่เกี่ยวกับเขา หรือต่อให้มีการสืบสวนก็ตาม คงไม่มีใครคิดแน่ว่าต้นเหตุเกิดจาก'จี้แห่งความสำเร็จ'ที่สวมอยู่บนคอเสือ.......ขับเรือมาถึงหาดจอมเทียนในเวลาเพียงไม่กี่นาที ระหว่างทางเจมส์ปล่อยผู้ล่าลงทะเล ได้ปูปลากุ้งหอยหมึกมาจำนวนหนึ่ง พอที่จะเปิดร้านเล็กๆ ก่อนไปร้องเพลงร้านหมูกระทะจุ๊บแจงและด้วยความที่เขากลายเป็นนักร้องจำเป็นของร้านแทนคนเก่าที่ถูกตัดน้องชาย ทำให้เจมส์มีเวลาเหลือค่อนข้างมาก ไม่ต้องรีบไปเตรียมร้านแบบพนักงานคนอื่น แค่ไปร้องเพลงหนึ่งชั่วโมงตอนสามทุ่มแล้วกลับบ้าน เรียกได้ว่าทำให้เขามีเวลาพักผ่อนจากเมื่อก่อนที่แทบจะไม่มีขึ้นเยอะเลยระหว่างตั้งร้านขายอาหารทะเล ผู้หญิงที่อยู่ในชุดรัดรูปเดินผ่านหน้าร้าน หล่อนหันมามองกะละมังของเจมส์อย่างสนอกสนใจ โดยเฉพาะหมึกหอมหมึกกล้วยตัวใหญ่ ดูท่าจะทำให้เธอไม่อาจละสายตาได้“สนใจหมึกเหรอครับ ลองเลือกดูก่อนได้นะครับราคาไม่แรงมาก”“จริงเหรอคะ แต่ตัวใหญ่มากเลยนะคะเนี่ย ถ้าหากนำไปทำซาชิมิรสชาติคงอร่อยมาก” หล่อนว่าอย่างนั้นแล้วนั่งลงบนพื้น ไม่แคร์เลยว่าชุดราคาแพงจะเปื้อนไหม“ใช่ไหมละครับ” เจมส์อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย เนื่องด้วยมุมนี้สามารถมองเห็น'ร่องมรสุม'ได้อย่างชัดเจนชายหนุ่มไม่อยากเอาเปรียบเธอ แต่ให้ตายกางเกงผู้หญิงคนนี้จะรัดขาเกินไปแล้ว นั่งทีทำเอาใจหายวาบ“คุณจะคิดราคายังไงเหรอคะ ถ้าฉันจะเหมาหมดนี่” หล่อนไม่รู้ถึงสายตาดังกล่าว มีเพียงหมึกหอมหมึกกล้วยเท่านั้นที่ดึงดูดความสนใจเจมส์ถอนสายตากลับมา อดไม่ได้ที่จะทวนคำถาม “เหมาหมดเหรอครับ”หมึกหอมหมึกกล้วยที่ล่ามาได้ไม่ใช่น้อยๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่านำไปประกอบอาหารที่บ้าน เพราะจำนวนมันมากเกินไป กินเมนูเดียวเบื่อตายชัก“ใช่ค่ะ พอดีสามีฉันเปิดร้านอาหารทะเลอยู่ที่พัทยากลาง แต่โชคไม่ดีวันนี้เรือเจ้าประจำดันมาเสีย แถมยังเพิ่งมาบอกตอนใกล้จะเปิดร้าน ฉันเลยต้องมาเดินหาดูแถวชายหาด เผื่อเจอของดีบ้าง”“อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง”“ความจริงเขาก็ห้ามฉันแหละค่ะ บอกว่าจะปิดร้านเพราะไม่มีวัตถุดิบ แต่ฉันบอกให้รอก่อนไม่แน่ว่าที่หาดแถบชาวประมงชอบนำของมาขายอาจมีหมึกเป็นๆ แล้วดูเหมือนว่าวันนี้โชคจะเข้าข้างฉัน ไม่คิดเลยว่าจะพบกับคุณทั้งที่เป็นตอนบ่ายเกือบจะเย็น”โดยปกติชาวประมงมักจะปล่อยอวนลงทะเลข้ามคืน เก็บขึ้นมาขายก็เป็นเช้าอีกวัน ไม่มีหรอกนำมาขายบ่ายสองบ่ายสามแบบเจมส์ ดังนั้นหล่อนจึงดีใจเป็นอย่างยิ่งที่พบแผงอาหารทะเลสดๆ บนชายหาดตอนบ่ายสาม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่14 คุยธุรกิจ

นิยายแนะนำ

ถุงมือฟ้าประทาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่14 คุยธุรกิจ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้