หนึ่งชั่วโมงต่อมา..
รถยนต์สีดำของจีรภัทร์แล่นเข้ามาในพื้นที่โครงการบ้านเดี่ยวพรีเมี่ยมสุดหรูแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เป็บ้านที่ออกแบบด้วยความเรียบหรูผสมผสานความร่วมสมัยของโลกยุคปัจจุบันไว้อย่างครบครัน น่าอยู่ขึ้นไปอีกเพราะมีระบบรักษาความปลอดภัยแบบแ่าและระบบ SMART HOME บ้านอัจฉริยะ ที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้แก่ผู้อยู่อาศัย..
ั้แ่นั่งรถเข้ามาภายในโครงการจนกระทั่งเข้ามาภายในตัวบ้าน เด็กตัวเล็กก็ตาลุกวาวตื่นเต้นไม่หยุด เธอก็ยังคงวิ่งซนไปทั่วทุกซอกทุกมุมของตัวบ้านทั้งสองชั้น จนเมลดาที่จัดของอยู่นั้นถึงกับต้องส่ายหัวโคลงให้กับความทะเล้นของน้องสาวตัวเอง สองหนุ่มที่กำลังทยอยยกของลงมาจากรถต่างก็มองมนธิชาด้วยสายตาเอ็นดูเธอมากเช่นเดียวกัน
ภายในบ้านจะมีห้องนอนทั้งหมดสามห้อง มีที่ข้างบนสองห้องข้างล่างหนึ่งห้อง ซึ่งกีรติได้จองตัวเมลดามานอนห้องเดียวกับตัวเองข้างบน ส่วนมนธิชาขอไปนอนห้องที่จีรภัทร์เคยใช้นอนที่อยู่ข้างบนอีกห้อง จีรภัทร์เลยต้องสละห้องเดิมของตัวเองให้เด็กเอาแต่ใจที่ร้องจะเอาห้องเขาให้ได้นั่นไป แล้วย้ายของใช้ส่วนตัวของตัวเองลงมาไว้ที่ห้องข้างล่างแทน และกว่าจะเก็บของใช้ทุกอย่างให้เข้าที่เป็ระเบียบเรียบร้อยกันเวลาก็เข้าสู่่เย็นพอดี ทั้งสี่คนเลยสั่งอาหารเดลิเวอร์รี่มานั่งกินกันที่ชั้นล่างอยู่โต๊ะกินข้าว ที่ตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างส่วนของห้องครัวและห้องนั่งเล่น
มนธิชาทำตัวติดหนึบตามจีรภัทร์ไม่ห่าง เขาเดินไปไหนเธอก็จะเดินตามไปด้วย เขานั่งตรงไหนเธอก็จะเอาตัวเองไปนั่งติดกับเขาด้วย อย่างเช่นตอนนี้ที่เธอขยับเก้าอี้ตัวเองเข้ามานั่งติดกับเขา จนคนตัวสูงกินข้าวไม่ค่อยถนัดเลยต้องเอาแขนข้างนึงของตัวเองที่โดนเด็กตัวเล็กเบียดเข้ามา ยกออกไปไขว้ไว้ข้างหลังพนักพิงของเก้าอี้ที่มนธิชานั่งอยู่แทน แม้เมลดาจะเอ็ดน้องให้นั่งดีๆ แต่เด็กทะเล้นก็หาได้เชื่อฟังไม่ ก็นานๆทีเขาจะมาให้เธอเห็นหน้า เธอเลยขอสิงร่างพี่เขาหน่อยก็แล้วกัน
พอกินข้าวอิ่มเรียบร้อยมนธิชาก็ช่วยพี่สาวเก็บถ้วยจานไปล้างอย่างรู้หน้าที่ ก่อนที่ทั้งคู่จะมานั่งรวมกับสองหนุ่มที่ดูหนังในทีวีกันอยู่โซนห้องนั่งเล่น มนธิชาทิ้งตัวนั่งลงโซฟาเดียวกันกับจีรภัทร์ เอาตัวเข้าไปติดกับเขาจนแขนเบียดกันกับคนตัวสูง ส่วนกีรติเองก็ติดการััตัวเพื่อแสดงความรักใคร่กับเมลดา เพราะกีรตินั้นจะชอบจับมือเมลดมาจูบ มาหอม จุ๊บแขนเรียวเธอไปทั้งสองข้างอยู่บ่อยๆ ในขณะที่คนทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันอยู่
“อ๊ะ! น้องมินนี่..” จีรภัทร์สะดุ้งนิดหน่อยหลังจากที่มนธิชาดึงมือเขาไปจับเล่น ก่อนจะจบด้วยการที่เธอมันเขี้ยวเขาซะจนกัดเข้าที่มือของเขาอย่างแรงแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เหมือนเธออยากจะกัดมือเขาจนมันจมเขี้ยวลงไปให้ได้ แต่ก็ไม่ได้โหดซาดิสม์กัดลงลึกซะจนเืซึมเืสาดอะไรขนาดนั้น
มนธิชายอมปล่อยมือของจีรภัทร์คืนไป ก่อนเธอจะส่งยิ้มแห้งๆทำหน้าตาทะเล้นใส่เขาแบบไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด ก็พี่เขานั้นหล่อมากซะจนเธออยากจะรังแก อยากจะกัดเนื้อเขาให้หลุดออกมาเลยด้วยความหมั่นเขี้ยวนี่นา คนอะไรไม่รู้.. เหมือนหล่อเผื่อแผ่คนทั้งโลกเลยยังไงยังงั้นแหละ
“น้องมินนี่จ้ะ อย่าเล่นแบบนั้นสิจ้ะ”เมลดาดุน้อง ส่วนคนนั่งขำจนปอดโยกคือกีรติ เขาขำที่เห็นเพื่อนสนิทมันทำท่าอยากจะตีจะดุน้องแต่ก็ทำได้แค่มองเฉยๆ ไม่กล้าทำอะไรเด็กตัวเล็กนั่นสักแอะ มันไม่ได้กลัวว่าตีแล้วเมลดาจะไม่พอใจ แต่มันคงกลัวเด็กน้อยนั่นจะเนื้อตัวช้ำเอาต่างหาก ดูท่าทางทนุถนอมน้องซะขนาดนั้น
“พรุ่งนี้หนูเปิดเทอมวันแรก.. พี่เจย์ต้องพาหนูไปส่งที่โรงเรียนด้วยนะคะ”
มนธิชาที่กำลังนั่งกินไอติมโคนช็อกโกแลตแหงนหน้าขึ้นไปสั่งจีรภัทร์ที่กดโทรศัพท์แชทกับลูกค้าอยู่ พร้อมกับส่งสายตากดดันให้พี่เขาไปด้วย
คนตัวสูงละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มามองเด็กข้างตัวแวบนึง ก่อนเขาจะเลื่อนสายตาไปมองเพื่อน เพื่อถามมันเป็นัยๆว่าทำไมเขาต้องเป็คนพาเด็กน้อยนี่ไปส่งที่โรงเรียนให้อีก เพราะวันนี้เขาก็อุตส่าห์จัดการตัวเองให้ว่างเพื่อมาย้ายข้าวย้ายของสองพี่น้องเข้าบ้านตามที่มันได้ร้องขอให้เขานั้นมาแล้ว
“เอ้อเจย์กูลืมบอก.. พรุ่งนี้กูจะพาน้องมาเบลล์ไปไหว้พ่อกูที่บ้านแต่เช้าอ่ะ พ่อกูบินมาจากเกาหลี.. กูจะพาว่าที่ลูกสะใภ้เข้าไปแนะนำให้ที่บ้านรู้จักสักหน่อย”
“พี่ไกด์คะ.. เราแวะส่งน้องมินนี่ที่โรงเรียนกันก่อนก็ได้นะคะค่อยตรงไปไหว้คุณพ่อค่ะ มาเบลล์เกรงใจพี่เจย์.. แค่พี่เจย์ใจดีให้เข้ามาอยู่ในบ้านด้วยก็รบกวนพี่เจย์มากแล้วค่ะ”
เมลดารู้สึกเกรงใจและรู้สึกผิดกับจีรภัทร์มากจริงๆ ที่พี่เขาอุตส่าห์ให้เธอกับน้องอาศัยอยู่ด้วย แล้วพี่เขายังจะต้องไปส่งน้องเธอที่โรงเรียนให้อีก
“แต่มินนี่อยากให้พี่เจย์ไปส่งนี่ค๊า~ พี่มาเบลล์จ๋า~”
“น้องมินนี่.. เกรงใจพี่เจย์เค้านะจ้ะ เดี๋ยวพี่ไปส่งหนูเอง”
“ไม่เอาอ่ะ! มินนี่อยากให้พี่เจย์ไปส่งค่ะ!” เด็กงอแงเริ่มยื่นปากพูด
“เอ๊.. น้องมินนี่ก็..” เมลดาขมวดคิ้วยุ่ง ดุมนธิชาที่เริ่มเอาแต่ใจ
“มึงได้ยินมั้ยเจย์? น้องอ้อนให้ไปส่งอยู่หน่ะ.. มึงไม่ได้ยุ่งแต่เช้าอะไรมากหนิพรุ่งนี้ งานมึงนัดลูกค้าบ่ายๆไม่ใช่หรอ?”
“ดูมึงรู้ตารางงานกูดีจังนะไอ้เหี้ย!”
“ก็กูเห็นมึงคุยโทรศัพท์”
“เื่ชาวบ้านนี่มึงดูใส่ใจดีจังเลยนะไกด์”
จีรภัทร์กัดฟันแตกพูดประชดกีรติ แต่เ้าตัวกลับยักไหล่ใส่ทีนึงแบบไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาว ที่โดนจีรภัทร์ด่าอ้อมๆ ว่า ‘เสือก’ เื่ส่วนตัวอยู่
ผลสรุปคือจีรภัทร์ก็ต้องยอมไปส่งยัยเด็กน้อยเอาแต่ใจที่โรงเรียนพรุ่งนี้ เพราะเขาปฏิเสธไปแล้วว่าจะไม่ไปส่ง เธอก็ไม่ยอมฟัง อ้อนเข้ามาใกล้ๆจนจะเกยขึ้นมานั่งบนตักเขาอยู่แล้ว จีรภัทร์เลยต้องยอมแพ้ให้กับความดื้อดึงของมนธิชาเพื่อตัดความรำคานไป
ในขณะที่เมลดากับกีรติกำลังเดินขึ้นไปบนห้องที่ชั้นสอง มนธิชาเองก็รีบวิ่งมาหาจีรภัทร์ที่กำลังจะเข้าห้องนอนอยู่เช่นกัน เธอกำลังคะยั้นคะยอให้เขาบันทึกลายนิ้วมือของเธอไว้ด้วยเพื่อให้ตัวเองนั้นเข้าไปในห้องนอนของเขาได้
“หนูจะเข้าไปในห้องพี่ทำไมกันครับ?” จีรภัทร์ขมวดคิ้วถามมนธิชาที่ยืนบังประตูห้อง ไม่ยอมให้เขาเข้าไปข้างในอยู่