ในฤดูร้อนปลายเดือนเจ็ดเป็่ที่อากาศร้อนที่สุดของปี แม้แต่ตอนเช้า แสงแดดก็ยังแผดเผาให้ใจร้อนรุ่มที่คันดินยังไม่มีร่มเงา ยิ่งทำให้รู้สึกร้อนมากขึ้นไปอีก
ิจูแค่ปีนขึ้นไปบนคันดินได้ก็แทบจะหมดแรงอยู่แล้วไม่ใช่ว่าเธอสำออยอะไร แต่งานขุดดินและย้ายหิน เธอทำไม่ไหวจริงๆ!
เจียงตั่วะโลงไปในคูน้ำเงยหน้ามองิจูที่ยังยืนอยู่บนคันดิน ก่อนจะส่งมือไปหาเธอเสียงของเขายังฟังดูเ็าเหมือนเดิม “ลงมาสิ”
ิจูย่อตัวลงมือข้างหนึ่งวางบนมือของเจียงตั่ว อีกข้างหนึ่งยันพื้นไว้เธอก้าวอย่างระมัดระวังลงไปในคูน้ำที่มีหลุมบ่อ
เธอหันมองไปรอบๆแล้วถามว่า “ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ?”
เจียงตั่วถอดเสื้อเชิ้ตสีเขียวทหารออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามลายตารางสีน้ำเงินขาวที่อยู่ข้างใน
ิจูตัวเล็กหัวของเธออยู่ตรงกับ่อกของเขาพอดีเธอมองแผ่นอกแข็งแรงของเขาที่ดันเสื้อกล้ามให้เข้ารูปอย่างสมบูรณ์แบบ
แม้เธอจะเป็หมอเคยชินกับการเห็นโครงสร้างร่างกายของผู้ชาย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเจียงตั่วที่เพิ่ง‘เล่นพลิกผ้าห่ม’ กับเธอไปเมื่อวานนี้ใบหน้าขาวผ่องของิจู พลันแดงเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เจียงตั่วไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าของเธอเขาวางเสื้อที่ถอดพับไว้บนหินอย่างไม่ใส่ใจ และพูดอย่างสงบว่า“นั่งตรงนี้ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”
ิจู“หา?”
“งานส่วนของเธอ ฉันจะทำเอง” ขณะที่เขาพูดคนรอบข้างก็ได้ยินทั้งหมด
ชายฉกรรจ์หลายคนก็เริ่มแซวขึ้นมาทันที...
“ผู้กองเจียงก็เก่งนะนี่ คู่หมั้นที่ยังไม่แต่งงานก็ยังตามใจขนาดนี้!”
“ผู้กองเจียง คุณนี่ทำเื่เล็กให้เป็เื่ใหญ่ไปแล้วมั้ง? ผู้หญิงน่ะตามใจมากไม่ได้หรอกนะ”
“ใช่แล้วหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไปทำงานกับผู้ชายแล้วไม่ได้ทำอะไรหรอกนะ”
“ผู้กองเจียงตัวโตขนาดนี้ อย่าบอกนะว่ากลัวเมีย? แบบนั้นคงเสียทีที่เกิดเป็ชายหมด!”
“...”
เฉียวปินที่อยู่ข้างๆได้ยินหัวหน้าของตนถูกคนเหล่านี้แซวมากเข้า ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
พูดไปแล้วก็เป็เพราะิจูคนนี้มีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดี!
แต่หัวหน้าของเขาเป็คนพูดน้อยถูกล้อเลียนก็ไม่แก้ต่าง กลับหยิบพลั่วขึ้นมาก็ก้มหน้าก้มตาทำงาน
เขากำลังจะพูดเพื่อช่วยแก้ต่างให้สักหน่อยแต่ิจูกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน...
หญิงสาวร่างเล็กมองชายฉกรรจ์เ่าั้ด้วยรอยยิ้ม“คุณลุงคุณอาทั้งหลายพูดถูกแล้วค่ะผู้หญิงในหมู่บ้านของเราคงจะตาบอดกันหมด ถึงได้เจอแต่ผู้ชายที่ไม่ได้เื่วันหนึ่งต้องตามออกมาทำงาน พอถึงบ้านก็ยังโดนซ้อมอีกเทียบกับภรรยาของคุณลุงคุณอาแล้ว ฉันนี่โชคดีจริงๆ!”
พวกผู้ชายที่‘ไม่ได้เื่’ กำลังถูกด่าแบบอ้อมๆก็ไม่รู้ว่าเป็เพราะเกรงใจชื่อเสียงที่ไม่ดีของิจู หรือไม่ถือสาผู้หญิงกันแน่ทุกคนหน้าพลันบึ้งตึงไม่พูดไม่จา และกลับไปทำงานต่อทันที
เฉียวปินมองิจูด้วยความชื่นชมอาจจะเป็ไปได้ว่า...ผู้หญิงที่ดุดันก็มีข้อได้เปรียบอยู่ คือเธอจะไม่ถูกรังแก
เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาิจูก็ยิ้มและโบกมือให้ “สวัสดีค่ะ ผู้กองเฉียว”
เฉียวปินที่แอบมองอยู่ถูกจับได้เขารีบหันไปทางอื่นอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วตอบกลับไปว่า “สวัสดี”ก่อนจะรีบไปทำงานต่อเช่นกัน
ิจูนั่งอยู่ในคูน้ำอากาศไม่ค่อยถ่ายเท ไม่นานเธอก็เหงื่อท่วม ที่นี่ไม่มีทั้งแอร์ ไม่มีทั้งลมเย็นๆโอ๊ยย อยากกินไอศกรีมแท่งจังเลย!
เธอคลายเกลียวเปิดกระติกน้ำทหารทรงกลมยกดื่มไปสองอึก เมื่อเห็นชายหนุ่มของตัวเองเสื้อกล้ามเปียกชุ่มผิวสีข้าวสาลีมีเหงื่อซึมออกมาจนแวววาว...
พอหันไปมองคนอื่นที่ทำงานสักพักแล้วก็ไปพักแต่เจียงตั่วกลับทำงานต่อเนื่องมาจนตอนนี้
ิจูลุกขึ้นทันทีแล้วเดินเข้าไปหายื่นกระติกน้ำของตัวเองให้เขาอย่างกระตือรือร้น...
“เจียงตั่ว หยุดพักหน่อย ดื่มน้ำกก่อนสิคะ”
เจียงตั่วหยุดการเคลื่อนไหวหันมามองใบหน้าแดงก่ำเพราะความร้อนของเธอแล้วตอบกลับไปว่า“เธอดื่มเถอะ ฉันมีน้ำอยู่ในกระติกของเฉียวปิน”
แต่ิจูรับรู้ถึงการปฏิเสธเธอจึงยัดกระติกน้ำใส่มือของเขาอย่างไม่ลังเลทำน้ำเสียงแข็งกระด้างแบบที่เ้าของร่างเดิมเคยทำ ออกจะเผด็จการเล็กน้อย“ดื่มจากอันนี้แหละ! ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อยไม่แพร่เชื้อให้คุณหรอกน่า”
เจียงตั่วไม่ได้จะสื่อความหมายออกไปแบบนั้นแต่เขาก็ไม่ได้อธิบายต่อ หยิบกระติกน้ำของเธอขึ้นมาดื่มไปสองสามอึก
น้ำในกระติกของิจูเป็น้ำเย็นแต่ตอนนี้แดดร้อนจนมันอุ่นขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ส่งผลต่อรสชาติ
เจียงตั่วดื่มเสร็จก็รู้สึกสบายตัวอย่างมากราวกับว่าร่างกายของเขากลับมาเต็มไปด้วยพลังงานที่ไม่มีวันหมดไปอีกครั้ง
ิจูหมุนปิดฝากระติกน้ำที่เขาส่งคืนแล้วพูดอีกว่า “คนอื่นเขาพักกันแล้วคุณเองก็ผ่อนคลายหน่อยสิ งานมันไม่ได้ทำเสร็จได้ในทันทีหรอกนะ”
“บ่ายนี้ต้องออกไปข้างนอก ตอนเช้าก็เลยต้องทำเพิ่มให้เสร็จ”
ิจูคิดว่าเขาทำงานหนักขนาดนี้ส่วนหนึ่งก็เป็เพราะรับผิดชอบในส่วนของเธอด้วย จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด“ขอโทษนะคะที่ฉันเป็ตัวถ่วงของคุณ”
เจียงตั่วขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กตรงหน้าบางครั้งมารยาทพวกนี้ก็ทำให้เขารู้สึกว่า...ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนสาวน้อยชาวบ้านที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อน
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่สายตาก็เหลือบไปเห็นคนบนคูน้ำคนหนึ่งเท้าพลิกพอดีในมือของคนคนนั้นถือหินรูปไข่ก้อนหนึ่งที่หนากว่าเอว!
หินก้อนนั้นกลิ้งลงมาตามคูน้ำพุ่งตรงมาทางิจู...
ิจูได้ยินเสียง“โอ๊ย” ดังมาจากด้านหลังเหนือศีรษะเธอหันกลับไปโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้นเอวของเธอก็ถูกรัดแน่นด้วยแขนที่แข็งแรงของเจียงตั่ว เขายกเธอขึ้นมาทั้งตัว แล้วดึงเธอเข้ามากอดทันที!
เจียงตั่วรีบถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อหลบมันแล้วหินก้อนนั้นก็ร่วงลงมาที่พื้นตรงหน้าทั้งสองคน ฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่ว!
ิจูยังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นเธอสำลักฝุ่นไปเต็มๆ
พอเห็นหินก้อนใหญ่ตรงหน้าเธอก็เบิกตากว้าง...หากไม่ใช่เพราะเจียงตั่วตอบสนองรวดเร็วและแข็งแรงพอที่จะอุ้มเธอเหมือนคว้าลูกเจี๊ยบด้วยมือเดียวเธอคงไม่รอดและถูกทับไปแล้ว!
เจียงตั่วเหลือบมองเธอดวงตาของเขามีความกังวลเล็กน้อยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว“เธอไม่เป็ไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็ไรค่ะ...โชคดีที่มีคุณอยู่”
ิจูพูดพลางใช้มือเล็กๆดันหน้าอกของชายหนุ่ม แล้วพยายามทรงตัวยืนขึ้น
เจียงตั่วเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเขายังกอดหญิงสาวตัวน้อยนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขนอยู่เลย
ถ้าเื่นี้หลุดออกไปคงจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเธอไม่น้อย
คิดได้ดังนั้นเขาจึงรีบปล่อยมือและถอยออกไปด้านข้างอย่างเร็ว
เฉียวปินได้ยินเสียงก็วิ่งมาหาอย่างร้อนรน“หัวหน้า คุณไม่เป็ไรใช่ไหมครับ!”
“ไม่เป็ไร”
สองคนที่เกือบโดนทับดูใจเย็นและสงบนิ่งแต่เฉียวปินกลับรู้สึกหงุดหงิด เขาเงยหน้ามองขึ้นไปที่คนบนคูน้ำหลายคนแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “พวกนายทุกคนระวังหน่อยสิหินก้อนใหญ่ขนาดนี้หล่นลงมา ถ้าโดนใครเข้าจะยังมีชีวิตรอดได้ไหม?”
ิจูเงยหน้ามองขึ้นไปแล้วสังเกตเห็นว่าในกลุ่มคนที่ยืนอยู่บนคูน้ำนั้น มีิเจ๋อหลานชายของิต้าโหย่วรวมอยู่ด้วย
ิเจ๋อยิ้มแหยๆแต่ในน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความยินดีเล็กน้อย “โธ่ิจู ไม่ได้ตั้งใจนะ! พี่ชายมือลื่นไปหน่อย ดูสิ ฉันก็หกล้มจนาเ็เหมือนกันเธอคงไม่ว่าอะไรพี่หรอกใช่ไหม?”
หมอนี่ตั้งใจชัดๆถ้าเป็เ้าของร่างเดิมคงะโขึ้นจากคูน้ำไปสู้กับิเจ๋อแล้ว!
แต่ิจูไม่ใช่เ้าของร่างคนเดิมอากาศร้อนขนาดนี้ การปีนขึ้นไปบนคูน้ำเพื่ออาละวาดคงเหนื่อยเอาการแถมเธอก็ี้เีอยู่ด้วย
หนี้แค้นนี้ค่อยไปสะสางทีหลังเป็สองเท่าแล้วกัน
“พี่ิเจ๋อบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ แล้วฉันจะไปว่าอะไรพี่ได้ล่ะคะ? แต่ว่า...ถ้ามีครั้งที่สองที่ไม่ได้ตั้งใจอีกคงจะพูดว่าไม่ได้ตั้งใจไม่ได้แล้วนะคะ”
เธอยิ้มกว้างใบหน้าที่สวยหวานของเธอก็กำลังยิ้มอยู่แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้ิเจ๋อที่ยืนอยู่บนที่สูงรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
ภารกิจของเขาในวันนี้คือการสร้างอุบัติเหตุทำให้ิจูเืตกยางออก และจะให้ดีที่สุดคือทำให้เธอกลายเป็คนโง่ไปเลย!
ยังไงมันก็เป็อุบัติเหตุอยู่แล้วไม่มีใครทำอะไรเขาได้หรอก
แม้จะไม่สำเร็จเขาก็แค่ต้องสร้างสถานการณ์ให้ิจูอาละวาดต่อหน้าเจียงตั่วเพื่อที่เขาจะได้เกลียดผู้หญิงปากร้ายคนนี้
แต่...ทำไมเธอถึงไม่ได้ทำตัวเหมือนเดิมล่ะ?
คนโบราณว่าไว้‘เื่ผิดปกติย่อมมีปีศาจอยู่เื้ั’ ิจูคนนี้ไม่ชอบมาพากลเอาเสียเลย...
1K
![ผมเกิดใหม่ในโลกของเกมส์จีบหนุ่ม [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614887430_33892862.webp)
