เจโรมสะดุ้งตื่นกลางดึกด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ เขาหันขวับไปข้างๆ เตียง เห็นลิลลี่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย มือเล็กของเธอกอดผ้าห่มแน่นจนดึงไปทั้งผืน
“งืม…งืมม คุณแฟรี่ตัวน้อย…มาเล่นด้วยกันอีกน้า…”
เสียงละเมอของลิลลี่เบาและไร้เดียงสา
เจโรมพยายามแย่งผ้าห่มกลับ แต่แล้ว—
เสียงกรีดร้องดังสนั่นจากนอกบ้านทำให้เขาชะงัก
“กรี๊ดดดด!!”
“สัตว์อสูรบุกกก!! ใครก็ได้—ช่วยด้วยยย!!”
“โฮกกกกกกกกกกกก!!!!”
เสียงคำรามราวกับปีศาจหลุดจากนรกสะท้อนผ่านหน้าต่างไม้ เจโรมลุกพรวดพลาด วิ่งไปดูนอกหน้าต่าง
…และเขาเห็นมัน
เงาร่างขนาดใหญ่เท่าสองคนผู้ใหญ่ยืนสองขา มีขนสีน้ำเงินเข้มปกคลุมร่างกาย ริมฝีปากของมันเปื้อนเื ดวงตาแดงฉานแสบราวกับเพลิงนรก
มันคือสิ่งมีชีวิตรูปร่างหมาป่าแต่ยืนสองขาคล้ายมนุษย์
มันกำลังไล่กัด ฉีกเหยื่อเป็ชิ้นๆ คนในหมู่บ้านหนีเอาชีวิตรอดกันอลหม่าน บางคนล้ม บางคนร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว
“มะ…ไม่นะ…สัตว์อสูร? เกิดอะไรขึ้น…พ่อ! แม่!”
เจโรมเปิดประตูห้อง วิ่งออกมานอกบ้าน เสียงหัวใจของเขาเต้นระรัว
ตรงหน้าบ้าน เจคอปกำลังถือดาบคู่ใจยืนเตรียมรับศึก
“เจโรม! กลับเข้าบ้านไปเดี๋ยวนี้!!”
เสียงะโของเจคอปดังลั่น ท่ามกลางควันไฟและความโกลาหล
“พ่อ! แล้วแม่ล่ะ?!”
“เจโรม แม่อยู่นี่!!”
เสียงของไอลิสดังขึ้นจากด้านใน เธอพุ่งมาหาเจโรม คว้าแขนเขากลับเข้าบ้าน แล้วรีบปิดประตู ลากลูกทั้งสองเข้าห้องนอน
“เข้าไปใต้เตียงเร็ว! แม่จะอธิบายทีหลัง!”
เสียงไอลิสสั่น แม้พยายามปิดบังความกลัว
ลิลลี่สะลึมสะลือ ตื่นขึ้นมาขยี้ตา “เกิดอะไรขึ้น…แม่ หนูกลัว…”
เจโรมกับน้องรีบมุดเข้าไปใต้เตียง
“แม่…มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เจโรมถามเสียงเบา หัวใจเขาเต้นไม่เป็จังหวะ
ไอลิสไม่ได้ตอบกลับเจโรมเพียงกอดเขาเอาไว้
เสียงนอกบ้านเริ่มเงียบลง…
…จากเสียงกรีดร้อง กลายเป็ความเงียบสงัด น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงใด
เจโรมกระซิบ “แม่…เงียบไปแล้ว…จบแล้วใช่ไหม?”
ไอลิสลังเลและกังวลใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจคอป
ก่อนตัดสินใจเธอจะตัดสินใจเธอบอกลูกๆ ว่า “ลูกๆ ซ่อนอยู่ในนี้ เดี๋ยวแม่จะออกไปดูพ่อ พวกลูกห้ามออกมาเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
“แม่…อย่าไปเลย…” ลิลลี่เกาะเสื้อเธอแน่น
แต่ไอลิสไม่ฟัง เธอเปิดประตูห้องอย่างเงียบงัน แล้วจากไป…
…
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เจโรมใจคอไม่ดี “แม่หายไปนานเกินไปแล้ว…”
เขาหันไปหาน้องสาว “เดี๋ยวพี่ออกไปดูเอง…ลิลลี่รออยู่ในนี้”
“ไม่เอา…ฮือออ หนูจะไปด้วย…อย่าทิ้งหนู…!”
เจโรมลังเล ก่อนพยักหน้า “งั้นจับมือพี่ไว้แน่นๆ ห้ามปล่อยเด็ดขาด”
สองพี่น้องค่อยๆ ย่องออกจากบ้าน ท่ามกลางเศษซากและกลิ่นไหม้
…หมู่บ้านที่เคยอบอุ่น บัดนี้เหลือเพียงซากไฟไหม้และซากศพ
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังค่อยๆ เดิน
“โอ้ยยย….”
ระหว่างนั้น ลิลลี่สะดุดบางอย่างล้มลง
กลิ่นคาวเืตลบอบอวล
…ลูกกลิ้งบางอย่างกลิ้งออกมาตามแรงกระแทก
แสงไฟส่องให้เห็นชัดว่า มันคือ “หัวของใครบางคน”
ลิลลี่กรีดร้องสุดเสียง “แม่!!”
เจโรมรีบเข้าไปดู—ไม่ใช่แม่…
“ปะ…ป้ามิเกล…”
ภาพศีรษะที่ไร้ร่างทำให้เด็กน้อยช็อกจนพูดไม่ออก ลิลลี่ร้องไห้สะอึกสะอื้น
เจโรมกัดฟันแน่น
ทันใดนั้น…
เสียงฝีเท้านับสิบดังขึ้นจากตรอกด้านข้าง
เจโรมหันขวับ—ชายชุดดำสวมหมวกเหล็ก สัญลักษณ์หมาป่าสีขาวประดับอยู่บนหน้ากาก พวกเขาเดินเป็แถวอย่างเป็ระเบียบ ทุกคนถืออาวุธครบมือ
นำหน้าขบวนคือหญิงสาวผมทองงามสง่า ดวงตาเ็าจับจ้องตรงมา
ข้างกายเธอคือชายแก่หลังค่อม ชุดกราวน์สีขาว
“ฮืมม…” ชายแก่ครางในลำคอ
เขาโน้มตัวเข้าใกล้เจโรม
จ้องด้วยแววตาเย็นเฉียบ
“…พลังจิตอ่อนๆ…ััได้ชัดเจน”
เขากระซิบกับหญิงสาว
“พวกคุณเป็ใคร…”
เจโรมถามเสียงสั่น
ชายแก่ยิ้มบาง “ข้า…โอลาฟ ยินดีที่ได้รู้จัก พวกเรามาช่วยเ้าไงล่ะ หนุ่มน้อย”
เจโรมเบิกตากว้างด้วยความหวัง “พ่อกับแม่ล่ะ? พวกท่านอยู่ไหน!”
“มากับข้า แล้วเ้าจะได้พบพวกเขาเอง…”
โอลาฟยื่นมือให้
เจโรมลังเล—แต่ความหวังบดบังความกลัว
เขาค่อยๆ ยื่นมือไปจับไว้
“ลิลลี่…ไปด้วยกันนะ”
“อื้อ…” ลิลลี่จับชายเสื้อพี่ไว้แน่น
ทั้งคู่เดินตามขบวนของเหล่าทหารสีดำ
…โดยไม่อาจรู้เลยว่า พวกเขากำลังก้าวเข้าสู่โชคชะตาที่ไม่มีวันหวนกลับ
ผู้แต่ง: พุงหมี????
824
