บทที่ 15 เชื่อใจเธอ
ในห้องพักมีคนไข้ 6 คน แต่ละครอบครัวมีคนเฝ้าไข้ 1 คน มาจากตำบลต่างๆ เห็นสองลุงหลานทำหน้าเศร้า คนเฝ้าไข้คนอื่นๆก็เข้ามาถาม
“สองร้อยหยวน? โอ้โห! ยังไม่หนีอีกเหรอ บ้านฉันแค่สิบห้าหยวนยังแทบแย่เลย”
“ใช่ บ้านฉันสามสิบแปดหยวน ก็เครียดจะแย่อยู่แล้ว”
“บ้านฉันน้อยสุด แค่ห้าหยวนสี่สิบ”
“ฉันว่านะ ยัยอ้วนนั่นมันต้องเอาเงินหนีไปแล้วแน่ๆ ทั้งสองคนโดนหลอกแล้ว”
“นี่พี่ชายแท้ๆของนายเหรอ?”
โจวชิงซานได้ยินที่ทุกคนพูด ก็เหงื่อตก ส่ายหน้า “เป็คนหมู่บ้านเดียวกัน”
“ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ เหรอ งั้นก็ต้องคิดให้ดีๆ นะ”
“ใช่ เื่นี้ไม่ใช่เื่เล่นๆ สองร้อยหยวน ใครจะมีเงินมากขนาดนั้น?”
“นั่นสิ”
ลุงโจวมองหลานชาย ก็ไม่รู้จะทำยังไง
เื่นี้ไม่ใช่เื่เล็กๆ ถ้าแค่สิบหยวน พวกเขาก็พอจะช่วยออกให้ได้ แต่สองร้อยหยวนมันเยอะเกินไป…
“ชิงซาน…”
โจวชิงซานหันไปเห็นลู่จ้านตงที่สลบไปตื่นขึ้นมา เขารีบเข้าไปหา “พี่จ้านตง พี่เป็ยังไงบ้าง?”
“ภรรยาพี่… เธอไม่ใช่คนแบบนั้น…”
เขารู้สึกตัวร้อน แต่ก็ยังได้ยินคนอื่นๆพูดถึงซูซ่าน
“โธ่ พี่ชาย นี่ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว ยังไม่กลับมาอีก น่าจะมีปัญหาแล้วล่ะ”
ภรรยาของคนไข้เตียงข้างๆพูด
ลู่จ้านตงอยากจะพูด แต่ไม่มีแรง เขาหลับตาลง แล้วก็สลบไปอีกครั้ง
“พวกนายโดนหลอกแล้ว ยัยนั่นมันต้องเอาเงินหนีไปแล้วแน่ๆ”
“ที่หมู่บ้านฉันก็มี สะใภ้ใหม่ พอแบ่งสมบัติเสร็จก็หนีไปเลย เอาเงินไปหมด แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย ที่บ้านเครียดกันจะแย่”
“หมู่บ้านฉันก็มี…”
โจวชิงซานได้ยินทุกคนพูด ก็ใจคอไม่ดี พวกเขารู้จักซูซ่านแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง
ตอนนี้ลู่จ้านตงก็สลบไปแล้ว ถ้าซูซ่านไม่กลับมา แล้วลู่จ้านตงจะทำยังไง?
พวกเขาอยากจะช่วยลู่จ้านตง แต่สองร้อยหยวนมันเยอะเกินไปจริงๆ
…
ซูซ่านจ่ายเงินที่ชั้นล่าง แล้วกลับไปที่ห้องทำงานของคุณหมอ พอเห็นว่าเธอจ่ายค่าผ่าตัดแล้ว คุณหมอก็จัดการให้ผ่าตัดพรุ่งนี้เช้าตอนสิบโมง
จริงๆแล้วซูซ่านอยากจะกลับไปที่ห้องพักเลย แต่คิดว่าตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ลุงโจวกับโจวชิงซานก็เดินทางมาไกล ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย เธอจึงต้องออกไปซื้ออะไรมาให้พวกเขากิน
เธอไปที่โรงอาหารของโรงพยาบาลก่อน เพราะสะดวกที่สุด แต่พอไปถึงก็เจอคนต่อคิวซื้อข้าวเยอะมาก เธอจึงต้องต่อคิว
แต่พอถึงคิวเธอ อาหารก็หมดแล้ว
ป้าที่ขายข้าวเห็นเธออ้วนขนาดนี้ คงจะน่าสงสารถ้าไม่ได้กินข้าว ก็เลยบอกเธอว่าออกจากโรงพยาบาลไป เดินอีกสองซอย จะมีร้านขายซาลาเปา ซื้อได้เลยไม่ต้องใช้คูปอง
ซูซ่านจึงรีบไปที่ร้านขายซาลาเปา โชคดีที่ยังมีเหลืออยู่
ซาลาเปาชิ้นละห้าเฟิน เธอดูแล้วมีเหลืออยู่สี่ห้าสิบชิ้น เธอก็เลยซื้อหมด
เ้าของร้านเห็นเธอซื้อเยอะ ก็เลยลดราคาให้สองชิ้น
ระหว่างทางกลับ ซูซ่านก็แวะซื้อของที่ร้านขายของชำ
แล้วก็รีบกลับไปที่โรงพยาบาล
แต่ร่างกายเธอน้ำหนักเยอะ เดินไปแป๊บเดียวก็เหนื่อยหอบแล้ว
เธอกลัวว่าลุงโจวกับโจวชิงซานจะรอนาน จึงไม่กล้าพัก รีบเดินกลับไปที่ห้องพัก
พอเข้าไปก็เห็นลุงโจวกับโจวชิงซานนั่งหน้าเศร้า ส่วนลู่จ้านตงที่นอนอยู่บนเตียงก็หลับตา ไม่รู้ว่าหลับหรือสลบไปเพราะไข้สูง
“ลุงโจว ชิงซาน เกิดเื่อะไรขึ้นเหรอ?”
ตอนที่ซูซ่านเดินเข้ามา ทุกคนในห้องก็มองเธอแล้วเงียบกริบ
“พี่สะใภ้ ทำไมเพิ่งกลับมา?”
โจวชิงซานรีบเดินเข้ามา แล้วก็เห็นของกินที่อยู่ในมือซูซ่าน
ซูซ่านยิ้ม “ฉันจ่ายค่าผ่าตัดแล้วก็ไปโรงอาหาร ต่อคิวตั้งนาน แต่พอถึงคิวอาหารก็หมด ป้าที่ขายข้าวบอกว่ามีร้านขายซาลาเปาอยู่ข้างนอก โชคดีที่ฉันไปถึงแล้วยังมีเหลือ ฉันเลยเหมามาหมดเลย”
ซูซ่านวางซาลาเปาไว้บนโต๊ะข้างเตียง
โจวชิงซานรู้สึกผิด “พี่สะใภ้ ผมขอโทษ เมื่อกี้หาพี่ไม่เจอ ก็นึกว่า…”
“ฉันผิดเอง น่าจะบอกพวกนายก่อน ลุงโจวกับชิงซานคงหิวแล้วใช่ไหม? พวกเรากินข้าวก่อนเถอะ”
ซูซ่านรู้ว่าโจวชิงซานคิดอะไรอยู่ จึงเปลี่ยนเื่
แต่เธอไม่รู้ว่า พอเธอพูดแบบนี้ ทุกคนในห้องก็เงียบไป
เมื่อกี้พวกเขายังคิดว่ายัยอ้วนนั่นต้องเอาเงินหนีไปแล้วแน่ๆ ใครจะไปคิดว่าเธอไม่หนี แถมยังซื้อของกินมาเยอะแยะ
ซาลาเปาเนี่ยนะ สมัยนี้มีใครกินเยอะขนาดนี้บ้าง?
โจวชิงซานหยิบซาลาเปาขึ้นมากินกับลุงโจว
ซูซ่านหยิบกระติกน้ำของลู่จ้านตงขึ้นมาดื่ม นั่งพักสักครู่ แล้วก็หยิบซาลาเปามากิน
“พี่สะใภ้ ทำไมพี่ซื้อมาเยอะจัง?”
โจวชิงซานพูดพลางกินซาลาเปา กลิ่นหอมฉุย ที่บ้านเขายังไม่ได้กินอะไรดีๆแบบนี้เลย
ซาลาเปาทำจากแป้งสาลีล้วนๆ นุ่มมาก เขารู้สึกว่ากินยี่สิบชิ้นก็ยังไหว
“ใช่ หลานสะใภ้ ต่อไปอย่าซื้อมาเยอะขนาดนี้นะ”
ลุงโจวก็รู้สึกผิดกับเื่ที่เขาคิดไม่ดีกับเธอ
“ลุงโจวคะ ชิงซาน คืนนี้ต้องรบกวนทั้งสองคน เดินทางกลับแล้วที่นี่ไม่มีที่ให้พัก ซาลาเปากินไม่หมดก็เอาใส่ถุงกลับบ้านนะ”
ซูซ่านพูดจบก็หยิบถุงเล็กๆออกมา ข้างในมีบุหรี่ต้าเฉียนเหมิน 4 ซอง ให้ลุงโจวกับโจวชิงซานคนละสองซอง
“โธ่ หลานสะใภ้ ลุงละอายจะแย่”
“ใช่ พี่สะใภ้ เมื่อกี้พวกเราคิดว่าพี่หนีไปแล้ว ไม่คิดว่าพี่จะออกไปซื้อของกิน พวกเราสองคนละอายใจจะแย่อยู่แล้ว”
โจวชิงซานรู้สึกผิด ไม่ยอมรับบุหรี่
ซูซ่านหัวเราะ “ลุงโจว ชิงซาน วางใจได้ ต่อให้ขาของจ้านตงรักษาไม่หาย ฉันก็จะไม่ทิ้งเขา
บุหรี่นี่ถ้านายไม่เอา แล้วจะให้ฉันเก็บไว้สูบเองหรือไง? ฉันสูบไม่เป็หรอกนะ รับไปเถอะ ฉันกินแค่นี้ก็อิ่มแล้ว ที่เหลือทั้งสองคนเอาไปกินระหว่างทางนี่ฟ้าก็มืดแล้ว กว่าจะถึงบ้านก็คงจะดึกมาก”
317
