ตอนที่5 :ด่านฟ้า
ในระหว่างที่ก้อนหินนั่งกินข้วอยูในโรงอาหารสายตาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มเพื่อนในห้อง ที่เป็กลุ่มเกเรเดินตรงมาที่โต๊ะที่ก้อนหินนั่ง เขาเลยเลือกที่จะลุกหนีไม่อยากมีเื่ด้วยเพราะเป็กลุ่มที่เกเรและเข้าห้องปกครองบ่อยมาก อีกอย่างเขาเองก็ไม่ชอบกลุ่มนี้สักเท่าไรเพราะกลุ่มนี้ชอบแกล้งคนอื่นไปทั่ว
ลาเต้ : จะรีบไปไหนว่ะ นั่งลงกินข้าวก่อนดิยังกินไม่หมดเลย กลัวพวกกูหรอว่ะถึงรีบลุกอ่ะ
หมูหวาน : ไอ้เต้!! ก้อนหินนั่งกินต่อเถอะพวกกูไม่กัดหรอก
ลาเต้ : ใช่ๆพวกกูไม่กัดหรอกเว้ย!! จะบอกว่ามึงกินอิ่มแล้วกูไม่เชื่อหรอกเพราะมึงพึ่งไปซื้อมากินเองนิ!! มึงเองก็กินไม่กี่คำกูว่ามึงนั่งลงและกินต่อดีกว่าหรือรังเกียจที่จะนั่งกินร่วมโต๊ะกับพวกกู
ก้อนหินมองหน้าคนที่ชื่อลาเต้หน้าจะเป็หัวโจกของกลุ่ม เพราะมันกอดคอผมพร้อมกับกดผมลงไปนั่งกับเก้าอี้ ผมเหลือบมองไปที่หมูหวานที่เจอกันที่ห้องชมรม ผมถอนหายใจพร้อมกับกินข้าวเงียบๆ
ทะเล : มึงไม่ไปอยู่แก๊งเด็กเรียนแล้วหรอว่ะ
ก้อนหินหันพยักหน้าแทนคำตอบให้กับคนที่ถามผม
ทะเล : ทำไมว่ะ โดนแก๊งนั้นทิ้งแล้วหรอว่ะ สงสัยหมดประโยชน์เลยทิ้งหรืออาจจะไม่มีประโยชน์ั้แ่แรกว่ะ
ก้อนหิน : กูแค่อยากอยู่คนเดียว
ทะเล : มีปากพูดแล้วหรอว่ะ เฮ้ย!!มันพูดกับกูว่ะ เอาจริงๆมั้ยมึงอยู่แบบนี้ก็ดีน่ะเพราะแก๊งนั้นมันไม่เหมาะกับมึงหรอกจริงไหมหมูหวาน
หมูหวาน : ยังอยากมีปากแดกข้าวอยูไหมพูดมากอยู่ได้ก้อนหินมึงไม่ต้องสนใจกินๆไปมันปากหมาแบบนี้ล่ะ
ทะเล : เอ้า!! เหวี่ยงใส่กูเฉย ทำไมกูพูดจี้ใจหรอ ขอโทษๆ
ลาเต้ : ก้อนหิน
ก้อนหินหันไปหาเ้าของเสียงซึ่งก้อนหินมองหน้าคมๆคิ้วเข้มมีขี้แมลงวันใต้ตาซ้าย ไม่คิดว่าจะจำชื่อได้เพราะไม่เคยเห็นเ้าตัวเข้าเรียนเลยนอกจากวิชาพละ
ก้อนหิน : มีอะไร
ลาเต้ : กูว่ามึงไม่ควรอยู่คนเดียวแบบนี้ถ้าเกิดมึงทำรายงานมึงจะไปอยู่กลุ่มใคร จริงอยู่กับพวกกูก็ได้น่ะถ้าอยู่คนเดียวแล้วเหงาอ่ะ
ก้อนหิน : อ้อ ขอบใจ
ลาเต้ : กูดูเหมือนคนไม่น่าคบหรอ
ก้อนหิน : เปล่า
ความจริงในใจก้อนหินอยากตอบว่าไม่น่าคบ แต่ก็ไม่กล้าตอบออกไปได้แต่คิดในใจ
ลาเต้ : ถ้าเปล่า ก็มาคบกับพวกกูดิ อยูกับพวกกูไม่เครียดน่ะเว้ย อีกอย่างกูเป็มากกว่าเพื่อนได้น่ะถ้ามึงไม่อยากคบกูเป็เพื่อน
ก้อนหิน : อืม
หมูหวาน : กูว่าน่ะแบบมึงอ่ะไม่น่าคบสุดแล้ว
ลาเต้ : มึงนี้ขัดกูจัง
ก้อนหิน : ไปก่อนน่ะกินอิ่มล่ะ
หมูหวาน : ไม่ขึ้นพร้อมกันว่ะ
ก้อนหิน : ไม่อ่ะพอดีจะไปหาหนังสืออ่านด้วย เจอกัน
หมูหวาน : เคๆ เ้าหนอน
ผมลุกขึ้นผมกับมองค้อนหมูหวาน เอาจริงในกลุ่มหมูหวานดูน่าคุยสุดแล้ว
ห้องเรียน
ผมสูดลมหายใจทำสมาธิเพราะผมรู้ว่าผมต้องเจอกอดหมอนในห้องแน่ๆ พอผมก้าวเท้าเข้าไปในห้องเรียนสายตาผมเหลือบไปเห็นกอดหมอนจ้องมองมาที่ผม ผมเลือกที่จะหลบสายตานั้นผมเดินเลยไปนั่งโต๊ะหลังห้องที่ว่างอยู่ ผมเลื่อนเก้าอี้แต่แล้วก็มีฝ่ามือ หมับ!! มาจับที่มือผมผมมองไปที่เ้าของมือ
ก้อนหิน : กอดหมอน
กอดหมอน : คุยกันหน่อยไหม
ก้อนหิน : คุยอะไรอ่ะ
กอดหมอน : ไปคุยกันเถอะ!! ขอร้อง
กอดหมอนจับมือผมพาขึ้นมาที่ดานฟ้าของอาคารเรียนซึ่งเป็สถานทีที่ผมเคยขึ้นมาแล้วครั้งนี้เป็ครั้งที่สองที่ขึ้นมา
ก้อนหิน : มีไรรึเปล่า
กอดหมอน : กูต้องเป็คนถามมึงว่ามึงเป็อะไร
ก้อนหิน : ก็ไม่ได้เป็อะไรนิ!!
กอดหมอน : มึงจะไม่ได้เป็ไรได้ไง ที่มึงหนีหน้ากูอยู่เนี้มึงเป็ไรมึงก็พูดดิ!!
ก้อนหิน : จะให้พูดว่าไรว่ะ!!! วันนั้นที่ห้องชมรมอ่ะกูได้ยินหมดแล้วเว้ยคือกูขอโทษล่ะกันเื่งานกลุ่มที่กูไม่ได้ช่วยอะไรเลยขอโทษกัน กูแค่รู้สึกอึดอัดกูแค่ไม่โอเค กูแค่ไม่อยากอยู่กับพวกเอง กูไม่สบายใจว่ะ
กอดหมอน : มึงก็เลยหนีกู เพราะเื่แค่นี้
หมูหวาน : รำคาญเว้ย!! จะนอน
ผมกับกอดหมอนมองตามเสียงเห็นหมูหวานเดินออกมาจากหลังม่านกองไม้ว่างไว้อีกฟากหนึ่ง
กอดหมอน : มึงแอบฟังหรอว่ะ!!
หมูหวาน : กูนอนของกูอยู่ตรงนี้ตั้งนานล่ะ มึงลืมรึเปล่า สำหรับมึงคงเป็เื่แค่นี้ สิน่ะ
กอดหมอน : มึงยุ่งไรด้วยว่ะ!!
หมูหวาน : กูไม่ได้ยุ่ง พอดีก้อนหินมันเพื่อนกู กูว่าน่ะในเมื่อมันไม่อยากยุ่งกับมึง มึงก็อย่างยุ่งกับมันดีกว่า
กอดหมอน : กูจะยุ่งกับมันหรือไม่ยุ่งมันก็เื่ของกู
หมูหวาน : อย่าดีกว่าน่ะ!! มึงนี้เป็หน้าตาของโรงเรียนอยู่ด้วย อย่าทำให้กูโมโหดีกว่าน่ะมึงเองน่ะจะรู้น่ะ
กอดหมอน : มึง!!! ได้มึงจะเอาแบบนี้ใช่ไหม ดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน
หมูหวาน : มึงไม่ต้องห่วงมันหรอกมันดูแลตัวมันได้อยู่แล้วถ้าไม่มีมึงอ่ะ
ผมมองดูสองคนเถียงกันไปมาสักพักก่อนที่กอดหมอนจะเป็ฝ่ายเดินจากไปเอง
ก้อนหิน : ขอบใจ
หมูหวาน : ขอบใจไร กูไม่ได้ช่วยมึง กูจะนอนกูได้ยินเสียงแล้วรำคาญมึงเองก็ไปได้ล่ะกูจะนอน
ผมยืนมองหมูหวานพูดจบแล้วก็เดินกลับไปนอนที่เดิม ผมลองเดินตามหมูหวานไปดูผมถึงกับทึ่งกับที่นอนของหมูหวานที่มีโซฟาเก่าๆสองตัว
ก้อนหิน : นี้ที่นอนมึงหรอว่ะ
หมูหวาน : เอ่อ อย่าถามเยอะกูจะนอน
ก้อนหิน : เคๆงั้นไม่กวนล่ะ
ผมเดินหันหลังแล้วเดินกลับมาที่ห้อง ผมเหลือบมองกอดหมอนผมสังเกตเห็นดวงตาแดงกำผมรู้สึกได้ว่าเหมือนจะเสียใจแต่ไม่รู้เสียใจอะไร ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะสักพักก่อนจะฟุบหลับไป
ลาเต้ : ไหนอ่านหนังสือว่ะ
ผมสะดุ้งตื่นพร้อมกับเงยหน้ามามองคนที่กระซิบผม ผมรู้สึกหงุดหงิด ผมถอนหายใจล่ะมองพวกมันที่นั่งบนโต๊ผม
ลาเต้ : แบบนี้เขาเรียกหลับน่ะไม่ใช่อ่านนั่งสือ กูขอนั่งด้วยล่ะกัน
ผมได้แต่คิดในใจนั่งขนาดนี้ไม่ต้องขอก็ได้ไหม
1 เดือนต่อมา
ั้แ่วันนั้นผมต้องไปไหนมาไหนกับพวกนี้ตลอดจนอยู่ผมกับสนิทกับพวกลาเต้โดยไม่รู้ตัว ผมกับรู้สึกว่าอยู่กับพวกนี้จริงๆก็เป็คนดีน่ะไม่ใช่ไม่ดีเหมือนตอนแรกที่มองเลย เป็เพื่อนที่ดีมาก พอได้รู้จักได้สนิทยิ่งทำให้รู้นิสัยจริงๆไม่ควรตัดสินใครจากภายนอกไม่ควรตัดสินใครจากครั้งแรกที่เจอได้ เอาจริงๆพวกนี้ทำให้ผมเปลี่ยนความคิดเหมือนกันน่ะ แต่พวกนี้ก็มีข้อเสียอยู่บางคือทุกครั้งที่เข้าเรียนมีผมกับหมูหวานที่เรียนกันที่เหลือโดดเรียน ถ้าวิชาไหนลาเต้เข้าเรียนต้นน้ำกับทะเลก็เข้าเรียนด้วย วันนี้ก็เช่นกันสามคนไม่เข้าเรียนอีกแล้ว
อ.ชมพูนุช : นายก้อนหิน
ก้อนหิน : ครับอาจารย์
อ.ชมพูนุช : บอกนายภูธาร นายกนกนาค นายต้นน้ำ เพื่อนเธอด้วยน่ะ!! ถ้ายังไม่มาเรียนอีกจะให้ศูนย์น่ะ มาโรงเรียนแต่ก็ไม่ขึ้นเรียนจะมาทำไมก็ไม่รู้ ฝากไปบอกด้วยน่ะ เธอก็เหมือนกันทำการบ้านมาส่งด้วยมานั่งเรียนแต่ไม่เคยส่งการบ้านเลย
ก้อนหิน : ครับ
ผมตอบแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดแต่สายตาผมก็เหลือบไปเห็นสายตาของกอดหมอนที่นั่งอยู่หน้าห้องหันมามองหน้าผม ผมเลยหันไปหาหมูหวานที่นั่งอยู่ข้างผม
ก้อนหิน : มึงอาจารย์ว่ากูเลย ไปบอกเพื่อนมึงด้วยน่ะ
หมูหวาน : เพื่อนกูก็เพื่อนมึงเหมือนกันเอาน่ะเดี๋ยวก็ชิน
ก้อนหิน : ชินห่าไรมึง ให้กูโดนแบบนี้บ่อยๆกูก็เบื่อน่ะหงุดหงิดด้วย
หมูหวาน : เอาน่ะเดี๋ยวกูบอกมันให้
ก้อนหิน : เอ่อ!! กูถามมึงหน่อยสิ มึงนั่งเรียนแบบนี้คนเดียวไม่โมโหมั้งหรอว่ะ
หมูหวาน : โมโหดิ!!
ก้อนหิน : แล้วมึงทำไงอ่ะ
ฝุ่บ! อาจารย์ชมพูนุชปาชอล์กใส่หัวผม ผมถึงกับสะดุ้ง
อ.ชมพูนุช : นายก้อนหิน!! จะเรียนหรือจะคุยห่ะ จะเรียนไหม ไม่เรียนก็ออกไป ไม่ใช่ชวนเพื่อนคุย
ก้อนหิน : เรียนครับอาจารย์
ผมหันไปหาหมูหวานพร้อมกับทำหน้างอใส่
หมูหวาน : ตั้งใจเรียนๆ เ้าหนอน
ผมจะอ้าปากพูด มันทำหน้าจุ๊ๆ กับผมพร้อมกับชี้ไปที่หน้าห้อง
ผมกับหมูหวานเลิกเรียนแล้ว ผมชวนหมูหวานเดินลงมาหาไรกินที่โรงอาหาร ผมเดินผ่านตัวตึกของอาคารเรียนผมเหลือบเห็นพวกลาเต้นั่งเล่นกับรุ่นน้องและรุ่นพี่ดีกีต้าร์ร้องเพลงอย่างร่าเริง ผมกับรู้สึกโมโห ผมเลยเดินเลยโดยที่ไม่ทักทายอะไร มีเพียงหมูหวานที่เดินเข้าไปทักทาย
3K
