เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        ถึงจะรู้ว่าสกุลเจิ้งมีอิทธิพลอยู่บ้างแต่พวกเขาก็ไม่ได้คิดจะลงลึกอะไรนัก เพราะตัวเองก็แค่มาอาศัยชั่วคราวไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียดมากเกินไป ถามมากไปก็เหมือนสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวหน้าที่หลักของทุกคนตอนนี้คือรีบหาบ้านที่เหมาะสม ซื้อบ้านสี่ประสานที่ถูกใจแล้วย้ายออกไป

        เมื่อย้ายออกจากที่นี่ก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับที่นี่อีกต่อไปดังนั้นเบื้องหลังทั้งหมดของบ้านหลังนี้ก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขาอีกต่อไปรู้น้อยไว้ก็ดี จะได้ทำตัวเป็นแขกจริงๆ พักอยู่ชั่วครู่แล้วจากไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้

        หมี่หลันเยว่ก็รู้ว่าเบื้องหลังที่แข็งแกร่งจะช่วยธุรกิจของเธอได้มากแต่ปัญหาคือเบื้องหลังนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลย ก็อย่าไปสนใจมันซะจะได้ไม่คิดถึงมัน คนเรามักจะมีความโลภเสมอ เมื่อรู้ว่ามีอะไรที่ใช้ประโยชน์ได้ก็จะอยากยื่นมือเข้าไปคว้า

        "ที่ฉันมาบอกพี่ก็เพราะอยากให้พี่ฝากบอกพี่หย่งจิ้นกับคนอื่นๆ ว่าต่อให้เป็นเรื่องไร้สาระก็อย่าพูดถึงเรื่องในบ้านหลังนี้ อย่าอยากรู้อยากเห็นพวกเราแค่มาอาศัย ทุกอย่างที่นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราฉันจะหาวิธีหาบ้านที่เหมาะสมให้เร็วที่สุด แล้วย้ายออกไป"

        หมี่หลันหยางพยักหน้าน้องสาวมองเรื่องราวได้เฉียบแหลม เมื่อน้องสาวพูดแบบนี้ ก็ต้องมีอะไรที่ต้องระวังไม่ต้องถาม ทำตามก็พอ

        "อืม ฉันรู้แล้วฉันจะบอกพวกนั้นให้นะ"

        สองพี่น้องตกลงกันแล้วก็เรียกหลินเผิงเฟยออกมาจากห้องด้วยกันส่วนเฉียนหย่งจิ้นกับหนิวเถียจู้ก็ออกมาจากห้องของพวกเขาเช่นกัน

        "เฮ้ ทุกคนเร็วจังเลยนะนึกว่าฉันจะได้เป็นคนแรกซะอีก"

        "ใช่สิ เร็วที่สุดก็ต้องนาย"

        หมี่หลันหยางเดินเร็วขึ้นสองก้าวเอามือแตะไหล่เขา แล้วดึงเขาเข้ามาใกล้ตัว จากนั้นเมื่อสี่หนุ่มมารวมตัวกันก็กระซิบเรื่องที่หมี่หลันเยว่อยากให้บอก

        "หลันหยางวางใจได้เลย ฉันเข้าใจแล้วในเวลาสำคัญแบบนี้ พวกเราไม่เคยพลาดหรอก"

        หมี่หลันหยางพยักหน้า จริงๆแล้วเขาก็ไว้ใจพวกพี่น้องเหล่านี้มาก คุยกันก็คุยกันไปแต่พวกเขาก็ไม่ใช่พวกปากมากอะไรนัก

        แต่เมื่อหลันเยว่เป็นห่วงก็เตือนไว้ก่อนก็ดี เผื่อเกิดเรื่องไม่จำเป็นขึ้นมาจะมาเสียใจภายหลังก็ไม่มีประโยชน์

        "เอาล่ะ ทุกคนระวังตัวหน่อยก็แล้วกันครูเจิ้งรับพวกเรามาอยู่ที่บ้าน พวกเราอย่าสร้างความเดือดร้อนให้ครูเจิ้ง"

        "หลันเยว่ เก็บของเสร็จแล้วเหรอ?เร็วจังเลยนะ แต่ก็แน่ละ พวกเธอไม่ได้เอาอะไรมาด้วยนี่นา"

        แม่เจิ้งได้ยินเสียงคนในบ้านก็รีบเดินออกมาจากห้อง หมี่หลันเยว่ก็รีบเข้าไปทักทายอย่างกระตือรือร้นแล้วคล้องแขนแม่เจิ้งอย่างสนิทสนม

        "คุณป้าคะคุณป้าไม่ต้องมาช่วยพวกเราหรอกค่ะ พวกเราทำเสร็จแล้วจะเข้าไปเองค่ะ"

        เธอคล้องแขนแม่เจิ้งแล้วพาเข้าไปในห้องรับแขกของบ้าน จากนั้นก็รินน้ำอุ่นๆ ส่งให้แม่เจิ้งก็รับไปอย่างดีใจ

        "คุณป้าคะ มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะทำอาหารจานใหญ่หนูไม่ถนัด แต่อาหารทั่วไปหนูพอทำได้ค่ะ หรือว่าหนูไปช่วยในครัวดีคะ?"

        หมี่หลันเยว่ไม่ได้รีบไปช่วยในครัวเพราะเธอยังไม่ค่อยเข้าใจกฎเกณฑ์ของบ้านใหญ่แบบนี้

        ตัวเธอเองเพิ่งมาใหม่ๆอย่าทำอะไรผลีผลามดีกว่า เดินไปเดินมาอาจจะไม่ดีเดี๋ยวจะกลายเป็นว่าตั้งใจดีแต่กลับกลายเป็นเรื่องร้าย น่าอายแย่เลยในบ้านที่มีอำนาจแบบนี้ เงียบๆ ไว้ดีกว่า

        "ไม่ต้องๆในครัวมีป้าแม่บ้านช่วยอยู่แล้ว พวกเราไม่ต้องเข้าไปหรอก พวกเธอเดินทางมาไกลๆก็คงเหนื่อย พักก่อน เดี๋ยวพอทานข้าวเสร็จก็ไปอาบน้ำนอนซะหน่อยพวกเธอเป็นคนหนุ่มคนสาว เดี๋ยวก็กลับมากระปรี้กระเปร่าเหมือนเดิม"

        แม่เจิ้งเป็นคนใจดีพูดจาทำอะไรก็ง่ายต่อการยอมรับ หมี่หลันเยว่ก็เป็นคนที่พูดเก่งไม่นานสองคนก็คุยกันสนุกสนาน หมี่หลันหยางกับเฉียนหย่งจิ้น หลินเผิงเฟยหนิวเถียจู้ทั้งสี่คนก็นั่งเงียบๆ บนโซฟาในห้องรับแขก มองดูการพูดคุยของทั้งสองคน

        "พวกเธอก็ทานผลไม้หน่อยสิอย่าเอาแต่นั่งเฉยๆ"

        แม่เจิ้งไม่ได้ละเลยพวกเขาในขณะที่คุยกับหมี่หลันเยว่ ก็ยังหันมาพูดกับพวกเขา พวกเขาก็รีบบอกว่าไม่เป็นไรจะดูแลตัวเอง

        "แม่ครับ คุยกันสนุกเลยสินะครับ?"

        ในขณะที่พูดคุยกัน เจิ้งซวี่เหยาเดินเข้ามาหมี่หลันเยว่เห็นว่าเขาเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านแล้ว ผมถึงแม้จะเช็ดแล้วแต่ก็ยังเปียกชื้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะรีบอาบน้ำมา

        "อืมหลันเยว่เป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักจริงๆ ฉลาด น่ารัก แถมยังเอาใจใส่ คุยอะไรด้วยคำพูดของเธอฟังแล้วสบายใจไปหมด อายุแค่นี้ ต้องเดินทางไกลๆ มาเรียนที่ปักกิ่งคงจะลำบากน่าดู"

        พอเธอพูดกับลูกชายเสร็จก็หันมาพูดกับหมี่หลันเยว่

        "หลันเยว่ ต่อไปถ้ามีอะไรลำบากก็มาหาป้านะ ป้าจะดูแลหนูเอง"

        ในเวลาอันสั้นแม่เจิ้งก็รีบดึงหลันเยว่เข้ามาอยู่ในความดูแลของเธอแล้ว

        เจิ้งซวี่เหยาหัวเราะเขารู้ว่าหมี่หลันเยว่ฉลาดและมีวิธีการเป็นของตัวเองดังนั้นถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นเมืองใหญ่ ไม่ใช่เมืองเล็กๆ ที่ห่างไกลของพวกเขาแต่เด็กผู้หญิงคนนี้ก็น่าจะปรับตัวได้ดีเจิ้งซวี่เหยาไม่เคยหวังให้ใครประสบความสำเร็จมากเท่านี้มาก่อนเลย

        แม่เจิ้งนั่งอยู่ตรงข้ามเมื่อเห็นสายตาที่ลูกชายมองหมี่หลันเยว่ ก็รู้สึกแปลกๆรู้สึกว่าลูกชายมีความรู้สึกที่แตกต่างกับเด็กผู้หญิงคนนี้ถึงแม้ว่าลูกชายจะดูอ่อนโยนกับทุกคน แต่จริงๆ แล้วในใจเขาไม่ใช่คนที่เข้ากับคนอื่นง่ายๆ

        ยิ่งเขาแสดงความสุภาพกับคุณมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งไม่คบหาคุณอย่างลึกซึ้งการปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างอ่อนโยนคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดในการเข้าสังคมของเขาเพียงแต่ว่าเมื่อกี้ได้ยินเด็กผู้หญิงคนนี้บอกว่าเขากับเด็กเหล่านี้เพิ่งรู้จักกันบนรถไฟ แต่ลูกชายกลับดูกระตือรือร้นมากอย่างไม่คาดไม่ถึง

        "คุณนายคะ ได้เวลาทานอาหารแล้วค่ะ"

        เจิ้งซวี่เหยาเพิ่งเข้ามาคุยได้ไม่กี่คำก็ได้ยินเสียงป้าแม่บ้านข้างนอกเรียกคน เจิ้งซวี่เหยารีบไล่ให้เด็กๆ ไปทานข้าว

        "มาๆ ทานข้าวก่อนทานเสร็จจะได้พักผ่อนให้หายเหนื่อย"

        หมี่หลันเยว่รีบลุกขึ้นแล้วประคองแม่เจิ้งลุกขึ้น สำหรับท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของหมี่หลันเยว่แม่เจิ้งก็ยิ่งพอใจมากขึ้นเรื่อยๆ เด็กผู้หญิงคนนี้มีไหวพริบมากแต่ก็ไม่ได้ประจบประแจง ทำตัวมีกฎเกณฑ์และมีเส้นแบ่ง แม่เจิ้งชอบนิสัยแบบนี้

        ในขณะที่ทุกคนเพิ่งเข้าไปนั่งที่ห้องอาหารยังไม่ทันได้เริ่มทาน ก็ได้ยินเสียงรถยนต์เข้ามาในบ้าน แม่เจิ้งรีบลุกขึ้นหมี่หลันเยว่และคนอื่นๆ ก็รีบลุกตาม เจิ้งซวี่เหยาเดินนำหน้าไปที่ลานบ้านหมี่หลันเยว่มองหน้าพี่ชาย แลกเปลี่ยนสายตากัน แล้วตัดสินใจตามออกไป ถ้าเจิ้งซวี่เหยาออกมาต้อนรับก็ต้องเป็นคนที่สำคัญสำหรับเขา พวกเขาจะไม่สามารถละเลยได้

        หมี่หลันเยว่เห็นว่ามีชายชราผมสีดอกเลาลงมาจากรถตามมาด้วยชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี และด้านหลังเป็นเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับหมี่หลันหยาง รูปร่างไม่สูงมาก แต่ดูแข็งแรงยืนอยู่ด้านหลังผู้ใหญ่สองคน ตัวตรง

        "ปู่ครับ พ่อครับทำไมตอนเที่ยงถึงกลับมาละครับ ไม่ต้องกลับมาดูผมหรอกครับ"

        เจิ้งซวี่เหยาเข้าไปกอดชายชราอย่างดีใจพูดว่าไม่ต้องกลับมาดูเขา แต่สีหน้าก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่ามีความสุขชายชราลูบหัวเขา ดูท่าทางก็รักใคร่มาก

        เมื่อเจิ้งซวี่เหยาปล่อยชายชราแล้วเอียงตัวเล็กน้อย อยากจะเข้าไปกอดชายวัยกลางคนด้วย แต่ชายวัยกลางคนกระแอมออกมาสีหน้าเคร่งขรึม เจิ้งซวี่เหยาจึงหดมือกลับมาจากนั้นก็โบกมือทักทายเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง

        "เสี่ยวเยี่ยน ลูกพี่ลูกน้องของฉันนายก็มาด้วยเหรอ"

        เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวเยี่ยนก้าวออกมาแล้วกอดเจิ้งซวี่เหยา ดูเหมือนจะใช้แรงมาก ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนน่าจะดีมาก

        "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ พี่ชาย!"

        เมื่อถูกปล่อยตัวเจิ้งซวี่เหยาชกไปที่ไหล่เขา

        "ไม่เลวนี่ แข็งแรงขึ้นเยอะเลย"

        เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวเยี่ยนก็ชกกลับแล้วยกยิ้มขึ้น

        "มา พวกเราจะแนะนำคนให้รู้จัก"

        เจิ้งซวี่เหยาคล้องแขนชายชราผมสีดอกเลาพามาที่หน้าหมี่หลันเยว่และคนอื่นๆ

        "ปู่ครับ พ่อครับ เสี่ยวเยี่ยนนี่คือนักเรียนของผม นักศึกษาใหม่ของชิงหวาปีนี้ครับ"

        "พี่ยังไม่ได้ไปทำงานที่ชิงหวาเลยก็พานักเรียนมาที่บ้านแล้ว บอกมาหน่อยสิว่าไปล่อลวงเขามาได้ยังไง"

        เสี่ยวเยี่ยนแซวลูกพี่ลูกน้องอย่างสนุกสนาน

        "เรียกว่าล่อลวงมาได้ยังไงเรียกว่าเสน่ห์ส่วนตัวของพี่ต่างหาก ใช่ไหมหลันเยว่?"

        เมื่อเจิ้งซวี่เหยาหันไปมองหลันเยว่ก็พบว่าเด็กผู้หญิงหน้าซีดกำหมัดแน่น ดูเหมือนว่าตัวจะสั่นเล็กน้อย

        "หลันเยว่...หลันเยว่ เป็นอะไรไป?"

        หมี่หลันหยางและคนอื่นๆกำลังเข้าไปคุยกับคุณปู่เจิ้งและคุณลุงเจิ้งอยู่ก็ได้ยินเสียงเรียกของเจิ้งซวี่เหยา ทุกคนตกใจ แล้วหันกลับไปมองพบว่าน้องสาวไม่ได้ตามมา

        "หลันเยว่ หลันเยว่..."

        หมี่หลันหยางร้อนใจรีบเข้าไปกอดน้องสาวไว้ในอ้อมแขน แล้วลูบหลังเธอเบาๆ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยเห็นน้องสาวเป็นแบบนี้ หมี่หลันหยางตกใจจริงๆ

        "อย่ากอดเธอแน่นขนาดนั้นสิเดี๋ยวเธอหายใจไม่ออก พยุงเธอไปนั่งในบ้าน แล้วถามว่าไม่สบายตรงไหน?"

        คุณปู่เจิ้งตบไหล่หมี่หลันหยางเบาๆบอกให้ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งตกใจ ดูสถานการณ์ก่อน

        เมื่อหมี่หลันหยางปล่อยน้องสาวหมี่หลันเยว่ก็เริ่มสงบสติอารมณ์ได้ เธอกำหมัดโดยไม่รู้ตัว แล้วยิ้มให้พี่ชาย

        "พี่ ฉันไม่เป็นไรพี่ไม่ต้องเป็นห่วง เมื่อกี้จู่ๆ ก็เวียนหัว สงสัยจะเหนื่อยจากการเดินทาง"

        เห็นว่าน้องสาวอาการดีขึ้นหมี่หลันหยางก็ค่อยๆ โล่งใจ แต่ก็ยังเป็นห่วงอยู่ จับมือน้องสาวไว้ตลอดหมี่หลันเยว่ก็ปล่อยให้เขาจับ รู้ว่าสถานการณ์เมื่อกี้ทำให้พี่ชายตกใจจะต้องให้เขาสบายใจบ้าง

        "คุณปู่เจิ้งคะ คุณลุงเจิ้งคะขอโทษด้วยนะคะ เจอกันครั้งแรก ก็ทำให้เป็นห่วงเสียแล้ว"

        หมี่หลันเยว่โค้งตัวแล้วจับมือกับผู้ใหญ่ทั้งสองคน

        "ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรหรอกเดินทางมาไกลๆ ดูเหมือนจะไม่ได้พักผ่อน ทานข้าวแล้วพักผ่อนเถอะ"

        หมี่หลันเยว่ขอบคุณผู้ใหญ่ทั้งสองคนแล้วหลีกทาง เปิดทางให้เข้าไปในบ้าน เพียงแต่ว่าในขณะที่หลีกทางสายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่หนุ่มที่ตามหลังผู้ใหญ่ทั้งสองคนเข้ามาอย่างไม่เชื่อสายตาจากนั้นในใจก็ถอนหายใจยาว ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบเขาอีกครั้ง…