ตอนที่ 6
กุ้ยลี่อิน ที่เดินกลับมาที่ห้อง น้ำตาที่พยายามเก็บเอาไว้ไม่ให้ไหล จึงได้ไหลออกมาไม่หยุด ทั้งที่พยายามห้ามเอาไว้แล้ว คงเป็ความเสียใจ ที่มีอยู่ข้างใน เธอจึงปล่อยให้น้ำตาไหลจนพอใจแล้ว จึงเข้าไปในมิติห้อง เพื่อที่จะหาอะไรกิน และจะได้นอนพักผ่อนเสียที วันนี้เธอปวดเมื่อยเนื้อตัวมาก เพราะไม่เคยทำงานมากมายอย่างนี้มาก่อน แม้ตอนเป็กิ่งแก้ว ทำงานหลายอย่างแต่ไม่ได้หนักอย่างนี้เลยสักนิด
เมื่อทำอะไรเสร็จแล้ว จึงกลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง และคิดว่าจะทำอะไรต่อไปดี หรือว่าจะยอมถูกขายไป เพื่อที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้ แต่ถ้าคนที่ไปอยู่ด้วยเป็คนไม่ดีล่ะ จะทำยังไง
"โอ๊ย ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ช่างมันก่อนแล้วกัน เมื่อถึงเวลาคงคิดออกเองว่าต้องทำยังไง"
เมื่อคิดได้อย่างนั้น จึงไม่อยากคิดและทำอะไรแล้ว จึงนอนนักเอาแรงน่าจะดีที่สุด
เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้านี้ เธอก็ทำเหมือนเดิม ที่ทำอาหารกินก่อนที่จะออกไปทำอาหารข้างนอกให้ทุกคนได้กิน และเธอก็ผัดผักใส่ไข่เหมือนเดิม เพราะไม่มีอะไรทำแล้ว เหลือไข่แค่ฟองเดียวเท่านั้น
ที่โต๊ะอาหารเช้านี้ เธอก็ทำเหมือนเดิม เอามาวางเอาไว้ก็เตรียมออกไป โดยไม่ได้สนใจเหมือนเดิม แม้จะรู้ว่าพ่อของเธอมองตามตลอด แต่เธอไม่อยากจะสนใจ
"ทำไมถึงมีแต่ผัดผักอีกแล้วล่ะ ไม่มีอย่างอื่นหรือไง" เลี่ยงหรู้ที่เห็นอาหารที่ทำมาเหมือนเดิม จึงได้ถามขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ
"น้า จะให้ฉันทำอะไร ของก็ไม่ซื้อมาให้ทำ เหลือแค่ไข่ 1 ฟองเท่านั้น ทำได้เท่านี้ ถ้าอยากจะกินอย่างอื่นก็ซื้อมาสิฉันจะได้ทำให้ ถ้าไม่มีฉันจะทำเท่าที่มีของให้เท่านั้น"
"อะไรไข่หมดแล้วหรือ แกแอบกินเองหรือเปล่า"
"ไข่ 3 ฟองนี่นะ พูดอะไรหัดคิดบ้าง ถ้าคิดว่ามันเยอะก็ทำกันเองดีไหม ฉันก็ไม่อยากจะยุ่งหรอกนะ" สักแต่จะให้ทำ ไม่เข้าไปดูหรือไงกัน ว่าในครัวไม่เหลืออะไรแล้ว
พูดเสร็จก็เดินออกไปเหมือนเดิม ไม่อยากจะสนใจให้อารมณ์เสียเปล่าๆ
"คุณดูลูกสาวตัวดีของคุณสิคะ ว่าอะไรไม่ได้เลย" เมื่อเห็นว่าพูดอะไรมากไม่ได้ จึงหันมาฟ้องสามีแทน
"แล้วเงินที่ผมให้ซื้ออาหารไปไหนหมด ทำไมถึงไม่มีกับข้าวให้ทำได้ ผมว่าเงินที่ให้ไว้น่าจะพอไม่ใช่หรือ"
ลี่หยาง ไม่ได้ว่าอะไรลูกสาว แต่กลับถามเมียกลับ เกี่ยวกับค่าใช้จ่ายในบ้าน เพราะเขาให้เมียเขาจัดการ โดยให้เงินเอาไว้ แต่เหมือนว่าอาหารที่ได้กิน มันน่าจะดีกว่านี้ และยิ่งได้ฟังลูกสาวพูด ทำให้เขาคิดว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้น ปกติลูกสาวคนนี้ไม่เคยพูดอะไรเลย เขาจึงไม่รู้เื่อะไร
ส่วนคนที่ถูกถามถึงกับสะดุ้ง จะบอกสามีได้ยังไง ว่าเธอนำเงินไปให้ลูกสาวซื้อชุดใหม่ เงินสำหรับค่าอาหาร จึงเหลือน้อย เธอไม่คิดว่า นังลี่อิน มันจะพูดอะไรออกมานี่นา ปกติก็ไม่เห็นมันพูดอะไร เธอพูดอะไรมันก็เงียบตลอด
"ฉันก็ใช้จ่ายในบ้านนี้ล่ะค่ะ"
ตอบพร้อมทั้งก้มหน้า ไม่กล้า ที่จะสบสายตาของสามี เพราะรู้ว่าตัวเองโกหก
ทางด้านกุ้ยลี่อิน ที่เติมน้ำจนเต็มตุ่มแล้ว และวันนี้เธอคิดว่าจะขึ้นเขาไปดูบ้าง เพราะจากความทรงจำเดิมของเ้าของร่าง ได้เข้าป่า ไปหาของป่า อยู่บ่อยครั้ง จึงคิดว่าจะลองไปดู เพราะใจจริงไม่อยากจะอยู่บ้าน ไม่อยากจะมีเื่กับแม่เลี้ยงและลูกสาว ที่คอยหาเื่ตลอดเวลา
เมื่อเตรียมของเสร็จแล้ว และกำลังจะออกจากบ้าน กลับเจอกับตัวน่ารำคาญอีกคนหนึ่ง คือ ฉางป๋อเหวิน ที่มักจะมาหา ลู่ลี่จู และถ้าเจอเธอมักจะมองด้วยสายตาแทะโลมและพูดจาหวานๆ ใส่ตลอด ทำให้เ้าของร่างเดิม พยายามที่จะหลีกเลี่ยง ให้ห่างมากที่สุด แต่วันนี้เหมือนกับจะดวงไม่ดีสักเท่าไร แต่เธอไม่คิดจะหนีอยู่แล้ว ทำไมต้องหนีด้วย
"จะไปไหนหรือครับ น้อง ลี่อิน คนสวย ให้พี่ไปเป็เพื่อนหรือเปล่าครับ พี่ป๋อเหวิน อยากไปช่วยมากเลย"
เมื่อเดินเข้ามากับเจอลี่อิน ที่ถึงแม้จะผอมไปสักหน่อย แต่กลับสวยมาก เขาพยายามที่จะคุยด้วย แต่เ้าตัวทำเป็หยิ่ง ไม่อยากจะคุยกับเขา แต่เขาไม่เชื่อหรอกว่า ผู้หญิงจะไม่หวั่นไหวกับคำหวาน
"ฉันจะไปไหนก็ไม่เกี่ยวกับใครสักหน่อย พี่จะมาหา ลี่จู ไม่ใช่หรือ หลบไปค่ะ ฉันจะออกจากบ้าน"
"คุยกันก่อนไม่ได้หรือไง พี่อยากจะคุยกับน้อง ลี่อินมากกว่านี่นา" แม้จะแปลกใจว่าวันนี้ ลี่อิน ไม่เหมือนเดิม เพราะกล้าที่จะว่าและไล่เขาก็ตามที
"แต่ฉันไม่อยากจะคุยกับพี่ หลบไป"
เมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่ายที่มองมา ทำให้รู้สึกขยะแขยงเป็อย่างมาก ไม่เข้าใจว่า ลี่จู ชอบผู้ชายคนนี้ไปได้ยังไง ดูก็รู้แล้ว ไม่น่าจะใช่คนดี แต่ว่าไปแล้วก็เหมาะสมกันอยู่เหมือนกันนะ
"แหม น้อง ลี่อิน ทำไมถึงได้ ดุอย่างนี้ล่ะครับ พี่แค่อยากจะคุยด้วยแค่นี้เอง"
"ทำไมถึงพูดไม่รู้เื่ อย่างนี้คะ ฉันบอกให้หลบไป ฉันไม่ได้มีเวลาว่าง มาต่อล้อต่อเถียงกับพี่หรอกนะคะ"
ทางด้านในบ้าน ลู่ลี่จู ที่ได้ยินเสียง เหมือนกับพี่ ฉางป๋อเหวิน มา แต่เหมือนกับว่าจะคุยกับใครอยู่ จึงได้รีบเดินออกมา เพราะเธอไม่อยากให้เขาคุยกับ นังลี่อินสักเท่าไร เพราะกลัวว่า พี่ ฉางป๋อเหวิน เปลี่ยนใจไปชอบมันแทน ถ้าเป็อย่างนั้นเธอไม่ยอมหรอก พี่เขาทำงานในเมือง ซึ่งมีเงินเดือนทุกเดือน เป็อย่างนี้เธอจะไม่ปล่อยเขาให้ใครเด็ดขาด เขาต้องเป็ของเธอเท่านั้น
"พี่ฉางป๋อเหวิน มาแล้วหรือคะ แล้วทำไมถึงไม่เข้าไปข้างใน หรือว่า ลี่อิน ชวนพี่คุยอยู่ใช่หรือเปล่าคะ จะไปไหนก็ไปสิ จะยืนอยู่ทำไมกัน"
จะหลงผู้ชายมากไปหรือเปล่า มีตรงไหนกันที่เธออยากจะคุยกับผู้ชายอย่างนี้ มีแต่จะถอยให้ห่างสิไม่ว่า ผู้ชายอะไรหน้าหนา เหลือเกิน แล้วดูทำหน้าตอนนี้สิ เล่นละครเก่งใช่เล่น แต่ก็ไม่อยากจะสนใจ
"ใครเขาอยากจะไปคุยกัน"
"ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่เห็นลี่อิน จะไปข้างนอก เลยทักทายกันเท่านั้น"
"จริงหรือคะ ฉันก็คิดเอาไว้แล้ว ว่าคนอย่างพี่ ไม่ลดตัวไปคุยกับคนอย่างลี่อินอย่างแน่นอน เราเข้าไปในบ้านก่อนเถอะค่ะ"
"อืมไปสิ"
พูดเสร็จเดินตามกันเข้าบ้านไป แต่ยังไม่วายหันกลับมาทำสายตาทุเรศกับเธออีก เธอจึงเดินออกไป โดยไม่ได้สนใจอีก
"ป๋อเหวิน มาหา ลี่จูหรือ" เลี่ยงหรู ที่เห็นชายหนุ่มที่ทำงานในเมืองมาหาลูกสาว จึงได้ทักทายอย่างเป็กันเอง
"ใช่แล้วครับ พอดีผมซื้อขนมจากในเมืองมาฝาก ลี่จู เลยแวะเอามาให้ครับ เห็นเขาบอกว่าเ้านี้อร่อยมากเลย"
"ขอบคุณมากนะคะ พี่ป่อเหวิน พี่ใจดีกับฉันมากเลยค่ะ"
"แน่นอนอยู่แล้ว"
มันก็ต้องเลี้ยงไก่ให้เชื่องก่อนสิ ไม่อย่างนั้นเขาจะเชือดได้ยังไง เขาคิดในใจ แต่ใบหน้ากับพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม และคิดว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ก็เหมือนกันหมด ให้อะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็คิดว่าเขามีใจให้แล้ว ผู้หญิงพวกนี้เขาเห็นบ่อยมากแล้ว และก็ทิ้งบ่อยด้วยเหมือนกัน ตอนนี้เขาสนใจลี่จูอยู่ แต่ยังไม่ได้ในสิ่งที่เขา้าเสียที แต่จริงๆแล้ว เขาสนใจ ลี่อิน มากกว่าเพราะน่าสนใจและท้าทายสำหรับนักล่าอย่างเขา
"แล้วพี่ป๋อเหวิน กลับมาบ้านกี่วันหรือคะ"
เขาทำงานอยู่ในเมือง และพักที่หอพักของโรงงาน ทำให้ไม่ค่อยได้เจอกันสักเท่าไร แต่เมื่อเขากลับบ้านมา เขามักจะมาหาเธอที่บ้านเสมอ ทำให้เธอคิดว่าเขาน่าจะมีใจให้กับเธอ ส่วนแม่ก็อยากให้คบกัน เพราะเห็นว่าเขามีเงินเดือน ถ้าได้แต่งงานก็จะได้ไม่ต้องลำบาก
"เดี๋ยวตอนเย็นพี่ก็จะกลับแล้ว ไม่อยากจะไปตอนเช้า แค่มาบ้าน และมาหาเธอด้วย" ผู้หญิงชอบให้ป้อนคำหวาน เกือบทุกคน และดูจากการเอียงอายของพวกเธอ เหมือนกันไปหมด แม้จะน่าเบื่อไปหน่อย แต่ก็ต้องทำ
"พี่ป๋อเหวิน พูดอะไรก็ไม่รู้ ใครมาได้ยิน หนูจะอายเขานะคะ"
"พี่พูดจริงๆ นี่นา น้อง ลี่จูคนสวย"
"อย่างนั้นคุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวน้าไปซักผ้าก่อน"
ในเมื่ออยากได้ป๋อเหวิน เป็ลูกเขยเธอจึงได้เปิดโอกาส ให้ทั้งสองได้คุยกัน แม้จะรู้ว่ามันดูไม่ดี แต่แล้วยังไง เธอไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ตอนนี้สามีก็ไม่อยู่บ้าน ไม่มีใครว่าอย่างแน่นอน
"พี่คิดถึงน้อง ลี่จู มากเลยนะครับ ไม่ได้เห็นตั้งหลายวัน แล้วน้องลี่จูคิดถึงพี่ ป่อเหวิน บ้างหรือเปล่านะ"
"คิดถึงค่ะ"
ตอบอ้อมแอ้ม อย่างเอียงอาย เพราะเธอเพิ่งจะอายุ 16 เอง และนี่ก็เป็ผู้ชายคนแรก ที่เข้ามาพูดคุยกับเธอ
"จริงหรือครับ พี่ดีใจเหลือเกิน ที่เราใจตรงกัน"
พูดเสร็จ พร้อมทั้งทำเนียนจับมือ เพื่อที่จะไม่ให้เ้าตัวใและถอยหนี และก็เป็อย่างที่เขาคิด ที่เธอไม่ได้ชักมือกลับ แต่ยอมให้จับแต่โดยดี ทำให้เขายิ้มออกมา ที่เหยื่อเริ่มที่จะติดกับแล้ว คงอีกไม่นาน เขาคงได้สิ่งที่้าอย่างแน่นอน เขาไม่คิดจะรีบร้อนอะไร
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
53K
