นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่๕
“ซีพูดว่าอะไรนะคะ” ชีทถาม เพราะเธอได้ยินเสียงซีเรียกชื่ออาแซนของเธอด้วยน้ำเสียงแปลกๆ ด้วยความแปลกใจกับความรู้สึกที่แฝงมากับน้ำเสียงนั่นชีทจึงเลือกถามซ้ำ
“เอ่อ.. ไม่มีอะไรครับ” ซีเลือกปฏิเสธ แล้วแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ “ผมแค่สงสัยว่า อาแซนของชีท ใช่.. แซน สุดแดน พิธีกรรายการทำอาหารออนไลน์หรือเปล่าครับ”
“ใช่ค่ะ” ชีทตอบไปตรงๆ ตามนิสัยของเธอ เธอสงสัยซี.. ทำไมซีจึงรู้จักอาแซนและแสดงความรู้สึกแปลกๆอย่งนั้น.. ก็แฟนคลับส่วนใหญ่ของอาแซนคือ..แม่บ้านนี่นา
อีกอย่าง เมื่อคืน..พ่อก็พูดให้ชีทฟังว่า .. ซีน่าจะเป็เกย์.. แต่.. การที่ซีมาขอเธอเป็แฟนเมื่อครู่ทำให้ชีทรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย .. ซีคงไม่ใช่เกย์อย่างที่พ่อบอกหรอก ..เธอคิดอย่างนั้น
แต่ตอนนี้ ..ความสงสัยนั่นกลับเพิ่มขึ้น .. เพราะซีรู้จักอาแซน แล้วอาแซนของชีทก็มีแฟนคลับเป็แม่บ้านกับเกย์ที่ชอบทำอาหารเป็ส่วนใหญ่.. แทบไม่มีวัยรุ่นดูรายการอาหารของอาแซนเลย .. ทำไมซีจึงไปดูรายการแบบนั้น? ..
“คือ.. ผมดูรายการของเขาบ่อยน่ะครับ”
“ค่ะ” คำพูดของซีไม่ช่วยให้ชีทรู้สึกดีขึ้นเลย เธอพยายามยิ้มให้ แต่ยิ้มนั่นกระทั่งตัวเธอเองก็รู้ว่า ตัวเองฝืนยิ้มแค่ไหน “ใกล้เวลาเรียนแล้วซี ไปห้องเรียนกันเถอะ” ชีทชวนและจับมือซีด้วย
ซีดีใจมากที่ชีทจับมือตน “ครับ” มือที่โดนชีทจับ ทำให้ซีรู้สึกวูบว่าบในใจ .. นี่ไง!! ..นี่เรายังรู้สึกกับผู้หญิงนี่ .. ซีรู้สึกว่าหัวใจตนเองเต้นแรง
ชีทจับมือซีจูงมือซีเดินไปห้องเรียนค่อนข้างเร็ว
แต่.. สำหรับซี การที่ชีทจับมือเขาการที่เขารู้สึกแปลบปลาบ มันทำให้ซีรู้สึกดีเหลือเกินที่เขายังรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิง .. ยังรู้สึก .. และรู้สึกชัดเจน ..เพราะชีทยังจับมือเขาอยู่ .. และความรู้สึกนั่น!! .. ก็ไม่ได้จางหายไป
ชีทเองก็บอกตัวเองว่า ..เธอทำแบบนี้กับเพื่อนได้นี่นา เพียงแต่.. ที่ผ่านมา.. เพื่อนที่เธอเคยจับเมือแบบนี้เป็ผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายอย่าง.. ซี
เมื่อชีทจับมือซีไปสักครู่ ..ชีทก็เริ่มรู้สึกว่าหัวใจของเธอ.. หวั่นไหว แต่เธอเลือกแล้วเลือกที่จะจับมือผู้ชายคนนี้
แซนขับรถกลับมาถึงคอนโดฯเข้าที่จอดรถ และจอดรถอย่างเรียบร้อย แต่เขายังนั่งอยู่ในรถ .. ในสมองแซนคิดไปต่างๆนานา .. สารพัดเื่มันรุมเร้าเข้ามา.. จนยากที่แซนจะยิ้มออก
น้ำ.. รักเดียวของแซน รักที่แซนไม่เคยคิดว่าจะต้องจากกันแบบนี้ กลับมาต้อง.. จากไปอย่างไม่มีวันกลับ จากกันโดยไม่ได้พูด.. ไม่ได้ล่ำลาอะไรกันสักคำ จากกันโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเป็ตายร้ายดีอย่างไร
ออฟ..ผู้ชายคนแรกที่ผูกพันกันด้วยรสเสน่หาที่แซนลืมไปแล้ว.. แซนลืมออฟไปแล้วจริงๆ จนเมื่อมาเจอหน้าอีกครั้งแม้จะยังรู้สึกดี แต่ก็รู้สึกดีเพียงแค่ "เพื่อน" เท่านั้น กลับต้องมาถูกล่วงล้ำกล้ำเกินจนยากที่จะมองหน้ากันแม้ในฐานะ..คนรู้จัก แซนก็ยังไม่กล้ามองหน้า
ชล.. ชายที่แซนเคยไฝ่ฝันหา เคยปรารถนาและสมในปราถนา.. จนบัดนี้เขากลายเป็ชายที่แซนแสนรัก.. ตลอดสิบกว่าปีที่อยู่กับชล แซนไม่เคยนอกลู่นอกทางเลย จน.. ชลวิทย์..คนที่ชอบหาเศษหาเลยนอกบ้าน ต้องหยุดนิสัยแบบนั้นเพื่อแซน แต่ตอนนี้.. เป็แซนเอง ที่ไปอะไรอะไรกับใครนอกบ้าน เขารู้สึกผิด รู้สึกแย่กับตัวเอง จน.. ไม่กล้าเดินขึ้นไปที่ห้องพัก ไม่กล้าสู้หน้าชล
ซี.. เด็กหนุ่มที่ทำให้เขาคิดถึงน้ำ แซนรู้สึกผูกพันธ์กับซีอย่างบอกไม่ถูก ลึกๆ แล้วแซนคิดว่าซีคือลูกชายเขาที่เกิดจากน้ำ แต่พี่ปลาก็ยืนยันชัดเจนว่าซีเป็ลูกชายเขา แซนจึงไม่กล้าพอที่จะสรุปว่า ซีคือลูกของเขา
แซนนั่งคิดไปเรื่อย โดยไม่ได้รู้สึกเลยว่า ชลมายืนอยู่ข้างๆ รถได้สักครู่แล้ว แซนถอนหายใจแล้วเปิดประตูรถ ก้าวออกมาจากรถ
“คิดถึงผมหรือเปล่า”
แซนใ หันหน้าไปมองหน้าชล แววตาเขาสั่นไหว
ชลเข้าใจอาการคนรักทันที เขาดึงแซนมากอด กอดกระชับคนรักไว้ในอ้อมแขนของเขาด้วยความรักอันเป็ที่สุด
แซนกอดชล แล้วน้ำตามันพร่างพรูออกมาสุดที่ใจแซนจะบังคับมันได้
“ไม่เป็ไรนะแซน ไม่เป็ไรนะ ชลอยู่นี่แล้ว ไม่ว่าอะไร เราจะผ่านไปด้วยกันนะ”
แม้คำพูดชลจะทำให้ใจแซนชุ่มชื่นขึ้นแต่มันก็ทำให้น้ำตาพร่างพรูมากยิ่งขึ้นด้วย
ชลกอดคนรักอยู่ที่ลานจอดรถนั่น โดยไม่แคร์สายตาใครจะมองเห็นแล้วคิดอย่างไร
รักแท้ ..ต้องประคองรักให้พ้นจากทะเลแห่งความเศร้าโศก ..ต้องช่วยให้คนรักอยู่ในโลกได้อย่างมีความสุข .. แบบนี้
...
ชลพาแซนขึ้นมาที่ห้องพัก ประคองแซนไปนั่งอย่างดี หาน้ำให้แซนดื่ม จนแซนเริ่มคลายความอัดอั้นในใจลงไปพอควร..แซนจึงเล่าเื่ราวให้ชลฟัง.. ว่า..
น้ำ.. ได้จากเขา.. จากโลกนี้ไปแล้ว..เป็เื่ที่เหนือความคาดหมายของแซนอย่างที่สุด.. แซนเคยอยากกลับไปหาน้ำ กลับไปพบกลับไปพูดคุย ถามสารทุกข์สุกดิบ .. แต่เขาก็มิได้ทำ .. ก็แซนคิดว่าเมื่อไหร่ก็ได้แค่รอให้พี่ปลาหายโกรธ .. แต่ตอนนี้ .. เมื่อไหร่ก็ไม่ได้เสียแล้ว
ชลปลอบคนรักอย่างสนิทเสน่หาจนแซนคลายความเศร้าโศกเสียใจลงพอควร แซนจึงบอกชลว่า ..เขารู้สึกว่าซีน่าจะเป็ลูกเขากับน้ำ ไม่ใช่ลูกของพี่ปลาพี่ชายของน้ำ แต่แซนก็ไม่มีอะไรยืนยันนอกจาก..ความรู้สึกตนเอง
ชลเป็ผู้ฟังที่ดีและเข้าใจอารมณ์ของแซนที่แม้ตอนนี้จะสงบลงมากแล้ว แต่ก็ยังสับสนพลุ่งพล่านอยู่ไม่น้อย “ชลว่า .. ไม่ว่าซีจะเป็ลูก.. หรือเป็หลาน .. ถ้าแซนจะแสดงความปรารถนาดีกับซีก็ทำเลย.. ถ้าทำแล้ว จะทำให้แซนสบายใจ” ชลพูดอย่างจริงใจ
แซนยิ้มออก
ไลน์ชีทเข้ามาที่มือถือชล ชลเปิดอ่าน
.. “พ่อคะ วันนี้ตอนเย็นมีกิจกรรมกีฬาสีค่ะ พ่อมารับช้ากว่าปกติสักสองชั่วโมงนะคะ” ชลอ่านไลน์ให้แซนฟัง
“เราไปรับชีทด้วยกัน แล้วไปหาอะไรอร่อยๆนอกบ้านกินกันเถอะ”
แซนพยักหน้าเห็นด้วย
“อยากชวนซีมั้ยล่ะ”
“ดีเหรอ?”
“ไม่เป็ไรหรอกแซน เราไปกันทุกคน ทั้งชล ทั้งแซน ทั้งชีท เพิ่มซีอีกคนจะเป็ไร”
คำพูดชล ทำให้แซนรู้สึกดีขึ้นมาก ชลไลน์ไปบอกชีท ให้ชีทชวนซีไปทานข้าวเย็นด้วยกัน
ชลกับแซนไปถึงที่โรงเรียนของชีทช้ากว่าปกติสองชั่วโมงเล็กน้อย แต่ทั้งชีทและซีก็ยังไม่มารอที่นัดพบ ชลกำลังจะไลน์ตาม
“อย่าเพิ่งก็ได้ชล” แซนห้าม
“ทำไมล่ะแซน เรามารอแล้วนะ”
“กิจกรรมอาจจะยังไม่เสร็จก็ได้”
ชลถอนหายใจอย่างเข้าใจ
...
“แซนชวนซีไปพักกับเราดีไหม” แซนถามขึ้น หลังจากที่ทั้งสองเงียบไปพักใหญ่
“อย่าเพิ่งเลยแซน ดูดูกันไปก่อนดีกว่า” ชลคิดว่าตอนนี้ยังไม่ใช่จังหวะที่จะบอกแซนว่า ซีเป็เกย์ “ซีอาจจะไม่ได้เป็อย่างที่เห็นก็ได้” ชลรู้ว่าแซนเพิ่งผ่านเื่ราวที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนักเขาจึงบอกเลี้ยงไป
“ชลไปรู้อะไรมาเหรอ?”
“เปล่านี่!!” ชลปฏิเสธ แล้วรีบแก้ตัว “ก็ ..เราสองคนเพิ่งเห็นหน้าเด็กนั่นแค่ครั้งสองครั้งอยู่เลย ถ้า.. ชวนเค้าไปอยู่กับเราตอนนี้ จะบอกเค้าว่าไง เป็ญาติ หรือเป็เพื่อนลูกหรืออะไรล่ะ” ชลถามกลับ
แซนฟังแล้วก็จนด้วยเหตุผล
“ชลก็รู้สึกดีกับเด็กนั่นนะ ไม่ใช่รู้สึกไม่ดี” ชลอธิบายต่อ “แต่.. มันไม่ง่ายนะแซน อีกอย่าง ซีก็เพิ่งอายุ๑๕ ถ้าผู้ปกครองเค้าพูดอะไรขึ้นมา เราติดคุกอย่างเดียวเลยนะ”
แซนยิ้มให้ชล เขาเข้าใจทุกอย่างที่คนรักพูด “งั้นเราก็ดูดูซีอีกสักพัก ถ้ามีเหตุผลหรือจังหวะที่ดี ค่อยคิดกันก็ได้”
ชีทกับซีกำลังเดินมาที่รถพอดีเป็การยุติการสนทนาของสองหนุ่มได้อย่างดี ชลและแซนสังเกตเห็นว่า มีเด็กนักเรียนเดินตามมาอีก ๔ - ๕ คน
“เด็กที่เราไม่คุ้นหน้า คนขาวๆผมยาวกว่าเพื่อนนั่น น่ากินนะ” ชลบอกแซน
“คุกนะ คุก”
“ก็พูดไปงั้นแหละ รู้น่าว่าเด็กพวกนี้ ไม่มีใครเกิน ๑๘ หรอก”
“ให้มันจริงนะ แซนไม่อยากไปเยี่ยมชลในคุกนะ”
พอกลุ่มเด็กๆ เดินมาใกล้ถึงรถ เด็กเกือบทั้งกลุ่มรวมทั้งคนที่ชลรู้สึกดีด้วยก็แยกตัวไปหมด เหลือชีทกับซีสองเดินที่เดินมาถึงรถ ทั้งสองไหว้ชลกับแซน แล้วขึ้นไปนั่งเบาะหลัง
“ทำไมอาแซนมาได้คะ วันนี้” ชีทถามทันทีที่ปิดประตูรถ
“เสร็จธุระก็รีบมาเลย”
“คิดถึงชีทล่ะสิ”
“ช่ายยยย” แซนตอบหลานสาว แต่สายตาเค้าส่งความรู้สึกคิดถึงไปให้ซีด้วย
ก่อนนี้.. ซีแอบมองแซนเกือบตลอดเวลา แต่พอแซนมองเขาด้วยความคิดถึง ซีก็หลบสายตาแซน และมองออกไปนอกรถแทน
“ไปกินอะไรกันดีคะ พ่อ”
“อยากกินอะไรล่ะ ซีมีความเห็นมั้ย” ชลชวนคุย
ซีสะดุ้ง “อะไรก็ได้ครับ .. พ่อ” ซีตั้งใจทอดเสียงเน้นคำว่า ‘พ่อ’ แล้วแอบชายหางตาดูอาการแซน
สีหน้าแซนเปลี่ยนทันทีเมื่อได้ยินซีเรียกชลว่าพ่อ “เอ่อ..ซี”
ชลจับมือแซน และบีบมือเป็สัญญาณเตือนแซนประมาณว่า .. อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย ..
ทั้งชลและแซนนั่งเบาะหน้าคู่กันแล้วบรรยากาศรอบตัวก็กำลังสลัวลงจนเกือบมืด เด็กๆ ที่นั่งเบาะหลังจึงมองไม่เห็นว่า คนข้างหน้าเค้าจับมือส่งสัญญาณกัน
ซีสมหวังที่เห็นอาการแซนหวั่นไหว ที่จริง.. ซีเองก็รู้สึกแปลกๆกับแซนั้แ่ครั้งแรกที่เขาพบหน้าแล้ว ในแววตาแซนที่มองเขา ซีรู้สึกได้ถึงความเอื้ออาทรแปลกๆแต่มันก็อบอุ่นจนเขาไว้ใจ ทำไมจึงเป็แบบนั้น? ซีอยากรู้ให้ชัดๆ เช่นกันว่า คนคนนี้เป็ใคร เกี่ยวอะไรกับเขา
“พ่อคะ อาแซนคะ รุ่นพี่เค้าเลือกชีทกะซีเป็เชียร์หลีดเดอร์ ทีนี้ก็ต้องซ้อมหลังเลิกเรียนค่ะ แต่ไม่ทุกวันนะคะ พ่อคิดว่าไงคะ ถ้าพ่ออนุญาต พรุ่งนี้ชีทจะได้บอกพี่เค้า”
“พ่อไม่อนุญาตได้ไหม” ชลถามลูกสาวจริงๆ
“ชีทอยากทำนะคะพ่อ อยากรู้ว่าเราจะทำได้ไหม ซีก็อยู่ด้วย ถ้าพ่อเป็ห่วง พ่อมานั่งดูซ้อมก็ได้นะคะ”
“แล้วซีไม่ต้องขอที่บ้านเหรอ” แซนได้จังหวะจึงรีบถามขึ้นเขาก็อยากรู้ว่าที่บ้านเด็กชายเป็อย่างไร
“เื่แบบนี้ลุงไม่ว่าหรอกครับ” ซีตอบ
‘ลุง’ .. ถ้าลุงคือพี่ปลา ..ซีก็ต้องเป็ลูกของน้ำสิ .. คิดได้เท่านี้ แซนก็ลิงโลดในใจ
“ถามเค้าดีกว่านะซี ถึงจะรู้ว่าลุงเค้าไม่ว่าอะไร แต่ก็ควรถามนะ” ชลแนะนำ
“ครับ” ซียิ้มรับคำแนะนำ
“เดี๋ยววันนี้ พอทานอาหารเสร็จ พ่อขับรถไปส่งซีที่บ้าน ถึงบ้านแล้ว ซีก็ถามเลยนะ” ชลช่วยแฟนหนุ่มตีกรอบให้เื่ชัดขึ้น
“ต้องโทรถามครับ ลุงอยู่ต่างจังหวัด” ซีตอบตรงๆ
“แล้ว” ชลกับแซนพูดพร้อมกัน คงเพราะทั้งสองใจตรงกัน คือ.. อยากรู้ว่าที่กรุงเทพนี่ ซีอยู่กับใคร
“เอ๊ะ! เอ๊ะ! พูดพร้อมกันแบบนี้” ชีทแซว “มีความลับอะไรไม่บอกลูกสาวหรือเปล่าคะ”
เปล่า!!” ทั้งสองพูดพร้อมกันอีกครั้ง
“น่านนนนน .. พิรุธชัดขึ้นไปอี๊ก” ชีทเล่นเสียงสูง
ชลบีบมือแซนอีกครั้งราวจะบอกว่าให้ชลจัดการเอง “แล้วที่กรุงเทพนี้ซีพักกับใครล่ะ”
“ซีอยู่หอพักครับ” ซีตอบตรงๆ
ชลรีบบีบมือแซน เป็การห้ามไว้ก่อน “พ่อว่า ..เราไปกินอาหารญี่ปุ่นกันดีกว่า”
“ค่ะ” ชีทตอบ
“ซีชอบมั้ย” แซนถาม
“ทานได้ครับ” ซีตอบ แล้วมองไปที่ชีท “ชอบครับ”
“ที่ซีพูด.. หมายถึง.. ชอบอาหารญี่ปุ่นใช่ไหม” ชลถามดักมุกของซี
“เอ่อ.. ก็ได้ครับ” ซีตอบไปหัวเราะไป
ชีทลอบยิ้มกับความหมายแฝงที่ซีสื่อสารถึงเธอ
ชลขับรถพาทุกคนไปที่ร้านประจำของเขา แล้วทั้งสี่ก็นั่งกินอาหารญี่ปุ่นด้วยกัน ชีทเล่าเื่วิธีการคัดตัวเชียร์หลีดเดอร์อย่างสนุกสนาน ซีแอบมองแซนเป็ระยะๆ เช่นเดียวกับแซน ทั้งสองจึงเผลอประสานสายตากันค่อนข้างบ่อย
ชลพอจะเข้าใจแซน ว่ารู้สึกอย่างไร แต่ชลรู้สึกแปลกใจอาการของซี..หรือซีก็ยังไม่รู้ว่าแซนเป็ใคร.. แต่เขากำลังสงสัยเท่านั้น!!
ชีทคีบปลาดิบให้พ่อบ้าง อาแซนบ้าง แต่พอชีทคีบปลาดิบให้ซีเธอแอบป้ายวาซาบิให้เขาเยอะกว่าปกติ
ทั้งที่รู้ว่าจะโดนแกล้งซีก็ยังกินปลาดิบที่มีวาซาบิเกินปกติ จนซีน้ำหูน้ำตาไหล เดือดร้อนแซนที่ต้องตามคอยเช็ด แต่แซนก็ยินดีที่จะทำหน้าที่นั้น
ชีทสนุกกับทุกอย่างรอบตัว เธอจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่า ชายหนุ่มทั้งสามที่อยู่รอบตัวเธอ ต่างก็แอบมองกันไปมา
แซนเองก็สังเกตเห็นแววตาของซีที่มองชลด้วยความ‘ชื่นชม’ จนอาจ.. อยากจะ.. ‘เชยชม’ ในจังหวะที่ชลกำลังแซวชีทอยู่ แซนรู้สึกแปลกๆ ที่ซีมองชลแบบนั้น .. ซีชอบชีทนี่นา ..แล้วเค้าก็ดูไม่น่าจะใช่เกย์ .. แต่ทำไมจึงมีแววตาแบบนี้เวลาที่มองชล
หลังจากกินอาหารเสร็จ ชลอ้างว่าดึกแล้ว และเขาเป็ผู้ใหญ่ควรไปส่งซี
ซีจนใจต้องยอมให้ชลขับรถไปส่ง ซีจึงบอกที่หมายให้ชลขับรถไปส่ง ซึ่งก็คือหอพักที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าใดนัก
พอไปถึงที่พัก โก้กำลังเล่นอยู่กับเพื่อนๆ ที่หน้าหอพัก พอเขาเห็นซีลงจากรถ ก็วิ่งมาหาซี ซีเลยแนะนำให้โก้รู้จักพ่อชีทกับอาแซน โก้ไหว้และทักทายนิดหน่อยก็ลาไปเล่นต่อ เขาพาซีไปด้วย
ขากลับ ชีทเล่าให้ฟังว่าซีขอคบเธอเป็แฟน แต่เธอเลือกให้เป็เพื่อนคนพิเศษไปก่อน ซึ่งชลก็ชมลูกสาวว่าดีมาก เธอเล่าต่อไปอีกว่า “เย็นวันนี้นะคะ ตอนที่กำลังจะคัดตัวหลีด มีรุ่นพี่เข้ามาทักขอไลน์ แล้วขอคุย ขอคบแบบแฟนเลยค่ะ”
“แล้วชีททำไงล่ะ” ชลถาม
“ยังไม่ได้ทำค่ะ ซีกับโก้คนตะกี๊ไงคะ เข้ามาห้ามพี่เค้า ซีบอกพี่เค้าไปว่า คนนี้ หมายถึงชีทนะคะเค้าคุยอยู่”
แซนได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกดีขึ้น แซนไม่เคยคิดว่าซีเป็เกย์ จนเขาเห็นแววตาที่ซีมองชลวันนี้ เขาจึงเริ่มกังวล ก็.. เขาไม่อยากให้ซีเป็เกย์นี่นา
“แล้วไง” ชลถามต่อ
“เกือบชกกันเลยค่ะ ก็ไอ้คนนั้นมันพูดว่า.. แต่งแล้วก็หย่าได้ นี่แค่เริ่มคุยเองไม่เห็นต้องเป็หมาหวงก้างเลย”
“รุ่นพี่แบบนี้ ไม่น่าไปยุ่งด้วยเลย” แซนออกความเห็น
“ค่ะ ชีทก็คิดอย่างนั้น"
"หรือจะไม่ต้องเป็หลีด" ชลหาทางแก้ปัญหา
"แต่ชีทอยากลองเป็หลีด พ่อหาทางออกให้ชีทด้วยสิคะ”
ชลนิ่งคิดครู่หนึ่ง “ก็บอกรุ่นพี่ไปว่า พ่อยินดีให้ชีทเป็หลีด แต่ถ้านัดซ้อมหลีดต้องไลน์บอกพ่อทุกครั้ง พ่อต้องอยู่ในที่ซ้อมทุกครั้ง ถ้าพ่อไม่ว่าง ชีทก็ไปซ้อมหลีดไม่ได้ ดีมั้ย?”
“แต่พ่อไม่ว่างเยอะมากนี่คะ”
“อาไปเฝ้าชีทแทนพ่อก็ได้นี่นา”
“จริงด้วย” ชีทยิ้มออก “รักอาแซนจังเลย” เธอเอื้อมมือมากอดอาแซนและเบาะที่นั่งไว้ในอ้อมแขนของเธอ
ชลเองก็ส่งยิ้มให้แซน
แซนยิ้มขอบคุณชล ..นี่อาจจะเป็วิธีที่จะทำให้เขาสนิทกับซีมากขึ้นอีกหนึ่งวิธีก็ได้ ..ถ้าเขาสนิทกับซี .. แซนจะได้ชวนซีมาอยู่ด้วย .. คิดได้เท่านี้ แซนก็ยิ้มออก แต่..ถ้าซีชอบผู้ชาย .. พี่ปลาต้องว่าว่าเป็เพราะเราแน่เลย ..พี่ปลาต้องไม่ยอมให้ซีมาอยู่กับเราแน่ .. ทำไงดี?..
“แล้ว.. ชีทรู้สึกไงกับซี” ชลตัดสินใจถามขึ้น
“ก็.. ตอบยากค่ะ”
“ทำไมล่ะ”
“จะว่ารู้สึกดีใช่ไหม ก็ใช่นะค่ะพ่อ แต่ชอบมั้ย.. รักมั้ย..อันนี้ตอบยากค่ะ ชีทไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับใครมาก่อนนี่คะ”
“แล้ว.. มันรู้สึกแบบอยากอยู่ใกล้ๆอยากคุยด้วยบ่อยๆ อยากมองหน้าซี อะไรแบบนี้หรือเปล่า” แซนช่วยแจกแจง
“ก็มีบ้างนะคะ”
“ไอ้มีบ้าง? นี่ .. มัน..แบบสองสามวันรู้สึกที หรือสองสามชั่วโมงก็รู้สึกขึ้นมา”
“วันนี้พ่อมาแปลก ตกลงนี่อยากให้ชีทชอบซี หรือไม่อยากคะ”
“แล้ว.. ชอบหรือยังล่ะ”
“ทำไมคะพ่อ .. มีอะไรคะ”
ชลสบตาแซน ในแววตาชลสื่อสารอะไรบางอย่างกับแซน ที่ทำให้แซนรู้สึกหวั่นไหวอย่างจริงจัง ชลบีบมือแซนเบาๆเป็สัญญาณให้แซนพูด
แซนมองหน้าชล เขาเข้าใจชล แต่เขาไม่รู้จะเริ่มต้นบอกชีทอย่างไร
“คืองี้นะชีท” เสียงชลดังขึ้น เขาเข้าใจว่าแซนไม่กล้าพูด “พ่อคิดว่า...”
จบตอน๕
453
