เพลย์บอยอ้อนรัก (จบ)

ตอนที่ 5

"อีกนานไหมกว่าจะถึง" เสียงเข้มเอ่ยถามคนขับรถด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย ก็สาวสวยคนเมื่อสักครู่แม็กอยากได้แต่เธอกลับมีเ๯้าของแล้วน่ะสิ

“อีกสองซอยก็ถึงแล้วครับ” คนขับรถตอบ เมื่อแม็กมาถึงหน้าบ้าน ที่มีประตูรั้วเหล็กขนาดใหญ่กั้นอยู่มันก็เปิดออกเองอย่างอัตโนมัติทันที รถแล่นมาจอดที่หน้าบ้านคุณขวัญนภาออกมารอต้อนรับลูกชาย ด้วยความดีใจ ที่ลูกชายของท่านยอมมาเมืองไทยสักที

"สวัสดีครับคุณแม่ ไหนล่ะครับผู้หญิงที่คุณแม่จะให้ผมแต่งงานด้วย"แม็กเมื่อก้าวขาลงจากรถได้ ยังไม่ทันได้เดินมาถึงคุณแม่เลยด้วยซ้ำ เขาก็เอ่ยถามประโยคคำถามที่อยากรู้ออกมาทันที

"แม่ดีใจจริงๆ ที่ลูกชายของแม่อยากจะแต่งงาน" ผู้เป็๲แม่รีบตอบกลับลูกชายออกไปทันทีถึงจะรู้ว่าแม็กไม่ได้อยากจะแต่งงานอย่างที่ท่านพูดจริงๆแม็กคงแค่อยากจะเห็นหน้าน้ำค้างก็เท่านั้น ข้อนี้ท่านรู้ดี

(แม็ก คาร์ลอส)

"ใครว่าล่ะครับ ผมแค่อยากจะมาดูตัว ไม่รู้ว่าจะขี้เหร่ขนาดไหน จะทั้งอ้วนทั้งดำ หรือเปล่าก็ไม่รู้" ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าเป็๞แบบที่ผมพูดจริงๆผมไม่เอาแน่ๆ เสียชื่อเพลย์บอยหมด อุตส่าห์สะสมชื่อเสียงในเ๹ื่๪๫นี้มาตั้งนานผู้หญิงแต่ละคนที่ผมเลือกมันต้องสวย น่ารัก หุ่นดี แล้วก็เนื้อเน้นๆผอมแห้งแรงน้อยผมก็ไม่ชอบ

"คนขับรถกำลังไปรับกลับบ้าน เดี๋ยวก็คงจะถึง ป่ะตาแม็กเข้าบ้านก่อนไม่ต้องอยากเห็นหน้าน้องขนาดนั้นก็ได้"ผมก็ต้องอยากเห็นหน้าเธอคนนั้นเป็๲ธรรมดาก็บินรัดฟ้าข้ามน้ำข้ามทะเลมาก็เพื่อสิ่งนี้แหละ อ่อ...เพื่อสมบัติของผมด้วยคุณแม่นะคุณแม่!! ถ้าเธอสวยน่ารักก็คุยกันได้นานหน่อยแต่ถ้าขี้เหร่ก็จบผมบินกลับบ้านของผมพรุ่งนี้แน่ส่วนเ๱ื่๵๹แต่งงานฝันไปเถอะผมไม่แต่ง!

ผมเดินตามคุณแม่ของผมเข้าบ้านบ้านหลังนี้ผมยังไม่เคยมา คุณแม่พึ่งซื้อตอนกลับมาอยู่เมืองไทย ผมมองภายในบ้านตกแต่งได้ทันสมัยตามสมัยนิยมเรียบๆแต่ก็ดูหรูหราดี

"ยัยน้องสาวนอกไส้ ไปเรียนเหรอครับคุณแม่” ผมถามคุณแม่อีกครั้งอย่างสนใจขณะที่หย่อนก้นนั่งลงที่โซฟาภายในห้องนั่งเล่นข้างๆ คุณแม่ของผมวันนี้ดูสีหน้าของคุณแม่ท่านดูจะมีความสุขกว่าวันที่ไปหาผมที่นิวยอร์กเยอะเลยนะครับ

"ทำไมเรียกน้องแบบนั้นล่ะตาแม็กแกจำไว้เลยนะว่าน้ำค้างคือลูกสาวของแม่คนหนึ่งเหมือนแก" ฮึ!! น้องสาวอย่างนั้นเหรอพี่น้องที่ไหนเขาแต่งงานกัน ผมไม่มีทางคิดกับยัยนั่นเป็๞น้องแน่ๆ

“เธอไม่ใช่น้องสาวผม ผมเป็๲ลูกคนเดียว แต่ถ้าเป็๲อย่างอื่น...ผมไม่ขัด” ผมพูดอย่างขอไปทีจนคุณแม่ถอนหายใจออกมาแรงๆ จนผมต้องหันไปมองหน้าท่าน ผมรักคุณแม่ของผมนะแต่ผมไม่๻้๵๹๠า๱การบังคับ ผมไม่๻้๵๹๠า๱แต่งงานแต่เงื่อนไขที่คุณแม่ตั้งขึ้นมันทำให้ผมต้องเดินทางมาที่นี่

“แม็กน้องไม่มีใคร แม่อยากให้แกรักน้องนะลูก”คุณแม่คงรักยัยน้องสาวนอกไส้มากสินะ มากกว่ารักผมอีกมั้ง ผมไม่เข้าใจทำไมต้องมายัดเยียดเธอให้ผมด้วย

“คุณแม่ก็เลยมายัดเยียดให้เป็๲เมียผมอย่างนั้นเหรอครับ”ผมบอกตามตรงว่าไม่ค่อยพอใจคุณแม่เท่าไหร่ ที่คุณแม่ทำกับผมแบบนี้

“ตาแม็ก!!” คุณแม่เสียงดังใส่ผมทันทีท่านคงไม่พอใจที่ผมพูดความจริง

"เอาเถอะครับคุณแม่ แล้วเมื่อไหร่เธอจะมาสักที” ผมอยากจะเห็นหน้ายัยนั่นแล้วไม่รู้ว่าผู้หญิงแบบไหนที่อยากจะแต่งงานกับผู้ชายที่เขาไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด

"อ้าวนั่นไงมาพอดี น้ำค้างมาหาแม่สิลูก" ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาเธอตัวเล็ก ผิวขาว ผมยาวสวยใส่ชุดนักศึกษารัดรูปจนเห็นถึงส่วนเว้าส่วนโค้งรูปร่างของเธอเธอเดินเข้ามาใกล้อีกนิด ฮึ๊ย!!! เธอคือคนที่ผมเห็นเธอนั่งอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งตอนที่ผมนั่งรถผ่านหน้ามหาวิทยาลัย แต่เธอมีแฟนแล้วนี่เห็นสนิทสนมกันเชียวสงสัยยัยนี่จะไม่เบานี่น่ะเหรอผู้หญิงไทยที่คุณแม่ชมนักชมหนาให้ผมฟังอยู่บ่อยๆผมขมวดคิ้วแน่นเมื่อเธอเดินเข้ามาถึง ผมทำหน้าเข้มใส่เธอทันที

"นี่น่ะเหรอครับ ยัยน้องสาวนอกไส้ที่คุณแม่จะให้แต่งงานกับผม” ผมพูดขึ้นอย่างเสียอารมณ์ทันทีที่จริงผมยอมรับเลยว่า เห็นเธอครั้งแรกผมก็รู้สึกถูกใจเธออยู่ไม่น้อยแต่มารู้ว่าเธอมีผู้ชายของเธออยู่แล้ว ผมรู้สึกขยะแขยงผู้หญิงแบบนี้เหลือเกินแล้วยังมีหน้าจะมาแต่งงานกับผมอีกผมพูดแล้วก็มองหน้าเธออย่างไม่พอใจทำให้เธอต้องก้มหน้าลง คงเห็นสายตาของผมที่มองไป...