เสียงหอนโหยหวนของหมาเ้ากรรมยังไม่ดับหายไป เสียงหอนโอดโอยของหมาหัวเน่าคนหนึ่งประสานสอดรับเข้าไปฟังดูพิกล ตามมาด้วยเสียงอื้ออึงของคนกลุ่มใหญ่ พูดคุยถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ได้ประสบพบเจอกับตนเองในค่ำคืนนี้...
"เดี๋ยวมันหายจุกคงบอกพวกแกเอง" พลกฤษ เดินก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาภายในห้องพร้อมผู้สมรู้ร่วมคิดอีกสามสี่คน มือเหวี่ยงอุปกรณ์ที่ใช้ในแผนหลอกผี! ทั้งหมด ลงกลางพื้นห้อง สายตามองเพื่อนจอมแผนการณ์อย่างเวทนา
เสียงพูดคุยของสมาชิกกว่าครึ่งร้อยอื้อดังขึ้นฟังไม่ได้ความ..งงงวยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
"เกิดอะไรขึ้นวะ!"...."ผีล่ะ?"...."พี่ทัศเป็ไร?"...."น่ากลัว~~"...."ฟ้าเป็ไรรึเปล่า?"...
"ทุกคนเงียบ!" ประสิทธิ์ ที่ได้สติกลับมาแล้วะโสุดเสียง การสนทนาทุกอย่างหยุดในทันที "พวกแกเอาไง"
"ปล่อยเื่ทัศไปก่อน ตอนนี้ช่วยน้องฟ้าก่อน" รสาตอบ ขณะที่ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดตัวเด็กสาวที่นอนบนพื้นกลางห้อง สีหน้ากระวนกระวายใจ
"เฮ้ย! ไอ้กฤษ ไอ้ยุทธ พวกมึงปล่อยเพื่อนมึงไว้ก่อน มันยังไม่ตายหรอก อย่างมากก็แค่ใช้การไม่ได้... ร้องยังกะหมูถูกเชือด สมและ!" ประสิทธิ์ เรียกทั้งสองเสียงดัง "มาช่วยน้องฟ้าก่อน!"
ทั้งสองเดินไหล่ตรง ดิ่งไปทางที่ รสา ลลิต และประสิทธิ์ รุมช่วยปฐมพยาบาลเด็กสาวคนหนึ่งน่าตาน่ารัก ปากเล็ก จมูกโค้งสวย ผิวขาวชมพู ผมดำยาวถึงหลัง คิ้วเล็กเป็เส้นโค้งมน ดวงตาที่ปิดสนิท สวมชุดนอนสีชมพู กางเกงขาสั้น มองเห็นขาเรียว ขาว สะท้อนอยู่กลางพื้นห้อง...น้ำฟ้า ชลาลัย ดรัมเมเยอร์ประจำวงฯ ยังคงมีลมหายใจ สังเกตได้จากหน้าอกที่กลมมนและหน้าท้องที่แบนราบพองขึ้นลงในจังหวะปกติ มือทั้งสองวางบนหน้าท้อง หลับสนิท..
"เอาหมอนมาหนุนหัวให้น้องหน่อย ยาดม ยาหม่อง ยาหอม จ่อใกล้ ๆ จมูก ทาคอ อก หลังด้วยนะ"
"น้องเป็ผู้หญิง ฝากพวกแกที รสา"
"น้อง ผู้ชาย! ถอยออกไปรออยู่ตรงเก้าอี้หน้ากระดานดำ...น้อง ๆ ผู้หญิง อย่างมุง นั่งลงครับ!" พลกฤษ สั่งการเร็วจี๋ มองน้ำฟ้าอย่างรู้สึกผิดที่ไปร่วมมือกับจอมแผนการจนทำให้เกิดเื่
"น้องฟาง น้องจ๋า มาช่วยพี่ตรงนี้หน่อย" รสาเรียกน้องที่นั่งใกล้ ๆ
บัดนี้ เสียงครวญครางของทัศ เสียงพูดคุยจอแจ แม้กระทั่งเสียงหมาหอน สงบลงแล้ว...มีแต่เพียงเสียงลมที่พยายามจะหักกิ่งไม้และวิ่งชนกำแพง บ้างก็พัดเข้าช่องประตูหน้าต่างห้องดุริยางค์ เกิดเสียงหวีดหวิวชวนใจสั่น และความเย็นที่ติดสอยห้อยตามสายลมมา ทำให้ทุกคนตัวสั่น เท่านั้น
"พี่เขาบอกว่า...ให้พี่ฟ้าฟื้นก่อน แล้วจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง" น้องคนหนึ่งกระซิบบอกเพื่อน ๆ ที่มีสีหน้างุนงงสงสัยกับเหตุการณ์
ปักปักร์ จักษุระ ผู้ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงด้านหนึ่งนิ่งไม่ไหวติง ดึงแขนขึ้นสายตาชำเลืองดูเข็มหน้าปัดนาฬิกาข้อมือสีดำขลับ บอกเวลา 03.44 น. พึมพำกับตัวเองไม่มีใครสังเกตหรือได้ยิน..."สามสี่สี่.....สามสี่ห้า.....กลับมาแล้ว!"
"น้องฟ้าตื่นแล้ว!" ลลิตพูดด้วยสีหน้าโล่งใจ
"ไม่ต้องกรูกันเข้ามานะ เดี๋ยวน้องอึดอัดเป็ลมไปอีก" รสา ห้ามน้อง ๆ หลายคนที่ลุกขึ้นเพื่อจะเข้ามาดูอาการน้ำฟ้า
ประสิทธิ์ผู้ที่มัดคิ้วไว้บนใบหน้าตลอดเวลา คลายปมที่มัดออกเล็กน้อย "ไอ้ทัศ! มึงเล่ามา"
ผู้ถูกเร่งให้เล่า นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ไม่ได้มีท่าทีอิดออดแต่อย่างใด มือยังคงกุมจุดยุทธศาสตร์ของเขาไว้ เริ่มเล่าแผนการของเขา ด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย
"กูเตรียมการไว้สองสามวันก่อนเก็บตัวว่าจะทำหลอกผีน้อง ๆ ให้รัก สามัคคีกัน...
ไปซื้อหน้ากากผี ผ้าสีขาวสีดำ ทำหัวผีปลอมจากลูกมะพร้าวเสียบไม้ไผ่..."
"แล้ว..ยังไงต่อ" ประสิทธิ์เร่ง
"แล้วก็...ให้เริ่มแผนตอนตีสองคืนนี้ตอนเวรของพวกมึง... กู ไอ้ยุทธ กับอีกสองคน ใส่หน้ากากผีคลุมผ้ามารออยู่หลังหน้าต่าง พอได้จังหวะ ก็ให้ไอ้ชาติมันสับคัตเอาร์ดับไฟ จุดควันขึ้น กูก็ถีบประตูให้เปิด แล้วหลบไป จากนั้น ให้ไอ้กฤษ กับอีกคน เอาหัวผีชูขึ้นสูงๆ นอกระเบียงฝั่งประตู คนที่จะมาปิดประตูก็จะเห็นพอดี!" เขากล่าว...
"เอ้อ~ กูพอดี" ประสิทธิ์พึมพำ
"...จากนั้น ก็ตามที่พวกมึงเจอแหล่ะ...หัวผีลอย ผีเปรต ผีประตู ผีหน้าต่าง พวกกูหมด...
...แล้วก็ให้ไอ้ปักร์มันกำกับคนในห้องไม่ให้ออกนอกแผน"
ประสิทธิ์ รสา และลลิต มองค้อนเป็ตาเดียวไปยังผู้กำกับคนในห้อง! เ้าตัวยังคงนิ่งสนิท!
"แต่ทั้งหมดที่กูทำ ก็อยากให้น้อง ๆ ได้เสริมสร้างประสบการณ์ชีวิตนะเว้ย~..ส.ป.ช.น่ะ" ทัศ ส่งยิ้มแหย๋ ๆ ให้ทุกคน
"วิชาโคตรโบราณเลยมึง" ประสิทธิ์ ส่ายหน้า
"พูดเหมือนไอ้กฤษเปี๊ยบ...
...เห็นป่ะ น้อง ๆ รักกัน มีน้ำใจให้กัน (แบ่งผ้าห่มตอนคลุมโปง) สามัคคีกอดกันกลมเกลียวเชียว...ฮิ ๆ ..ไม่ใช่เพราะวิชา ส.ป.ช. ของกูหรอ" เขาพูด ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
นักเรียนวิชา ส.ป.ช. มองไปที่เขาเป็ตาเดียว ไร้รอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะ มีแต่ใบหน้าที่เปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็กราดเกรี้ยวไปด้วยความโกรธ......ทำให้สีหน้าของทัศเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน ไร้รอยยิ้ม และเคร่งขึม
"...แต่ถ้าทำให้ใครใ หรือกลัว ก็ขอโทษด้วยนะครับ"
"ผมขอรับผิดชอบคนเดียว!" ทัศน้ำเสียงจริงจัง และโค้งหัวลงให้แก่ทุกคน
...
"มีอีกตั้งหลายวิธีไม่ใช่หรอ? ที่จะทำให้น้อง รัก และสามัคคีกัน" ลลิตเสียงขุ่น
"ทัศนศึกษา ทำกิจกรรมสาธารณประโยชน์ เก็บขยะ ปลูกต้นไม้ หรือกิจกรรมสร้างทีมงาน สร้างความสัมพันธ์ ตั้งเยอะแยะแกไม่คิดบ้างรึไง...
...ถ้ามีใครเป็อะไรไปแกจะทำยังไง รับผิดชอบไหวหรอ...แกจะทำเื่ไร้สาระขนาดไหนฉันไม่เคยว่าอะไรแกเลย แต่ครั้งนี้....ฉันโกรธแกว่ะ" ลลิตน้ำตาคลอ เบือนหน้าเอนตัวไปกอดรสาที่นั่งอยู่อย่างเงียบ ๆ
...
"แล้วเสียงหมาหอนล่ะคะพี่" เสียงน้องคนหนึ่ง ทำลายความเงียบ
"หมาหอน? ..."
"พี่ไม่ได้ทำหรอก สงสัยจะบังเอิญ ่นี้มันเดือนสิบสอง หมามันติดสัตว์ก็หอนกันปกติแหละ" ทัศตอบ
น้ำฟ้า ผู้ซึ่งได้สติกลับมาแล้ว นั่งฟังสิ่งที่ทัศเล่าอย่างฉงน ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ชี้ขึ้นไปที่คานเหล็กแถวที่สาม ซึ่งสูงจากพื้นห้องถึงห้าเมตร!
"แล้วผีผู้หญิงใส่ชุดนักเรียน ม.ปลาย ที่ยืนอยู่บนคานโน่นล่ะคะพี่ทัศ?"
ทัศสีหน้างุนงง ผูกคิ้วติดกัน กวาดสายตามองกฤษ ยุทธ ปกปักร์ ผู้สมรู้ร่วมคิดทุกคน และแหงนขึ้นไปมอง คาน ที่น้องฟ้ากล่าวถึง......พึมพำกับตัวเอง...
"ใครเล่นนอกบทวะ!!"
****จบตอน****
2K
