วันนี้ผมว่าจะไปซื้อโซ่คล้องคอให้น้องหมาน้ำอัดลมไหว้เ้าของกำนันหมานซัก5 เส้น ของเดิมเก่าเยินหมดแล้ว แถวบ้านผมไม่มีขายซะด้วยผมเห็นคลีนิครักษาสัตว์อยู่แถวๆทางไปโรงงาน ผมว่าจะแวะไปดูซักหน่อย
“สวัสดีครับผม้าสายคล้องคอน้องหมาซัก5 เส้นอ่ะครับ”
ผมเห็นเ้าหน้าที่คนสวยยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์เลยเสนอหน้าหล่อๆเข้าไปถาม
“ได้ค่ะคุณน้อง จะเอาแบบไหนดีคะ”
แกยิ้มหวานมาให้เห็นผมหล่อล่ะสิ
แล้วพี่คนสวยก็พาผมไปเลือกผมเลือกตามสีน้ำเลยครับ สีดำของไอ้เป๊ปซี่ สีส้มของไอ้น้ำส้ม สีแดงของไอ้น้ำแดงสีเขียวของไอ้น้ำเขียว เสียดายไม่มีแบบใสๆเลยต้องเลือกสีขาวให้ไอ้สไปรท์ผมจ่ายตังเรียบร้อยพี่คนสวยส่งถุงใส่สายคล้องคอให้
‘หงิงๆ’
น้องหมาปั๊ก น่ารักเหมือนกันกันนี่หว่า ตาปูดๆแบ๊วๆดี ผมเงยหน้าไปมองเ้าของที่ถือสายจูงอยู่ฉิบหาย! ท่านรอง จูงน้องปั๊ก แกเลี้ยงเอง ?ไม่เข้ากลับหน้าเลยอ่ะ น่าจะเลี้ยงร็อตไวเลอร์นะผมว่า
“สวัสดีครับท่านรอง”
ขำอ่ะ ดูหน้าท่านรองดิ เลี้ยงน้องปั๊กเห็นแล้วก็ขำฉิบหาย
“ว่าไงปั๊กน้อย”
ผมหันซ้ายหันขวาก็ไม่มีใครแล้วนอกจากผมเอาอีกล่ะ ว่ากูหน้าเหมือนน้องปั๊กอีกแล้ว
“…ผมไม่ใช่น้องหมานะท่านรอง”
“หืม ออกจะเหมือน เนอะปั๊กเนอะ”
แกหันไปพยักหน้ากับน้องหมาปั๊กของแก
“…ผมไม่คิดว่าท่านรองจะเลี้ยงน้องปั๊ก”
“ทำไมผมจะเลี้ยงไม่ได้”
“ท่านรองน่าจะเลี้ยงร็อตไวเลอร์มากกว่า”
“…คุณจะพูดอะไร”
“เปล๊า ผมไม่กล้าว่าท่านรองเหมือนร็อตไวเลอร์หรอกครับ”
เหมือนไซบีเรียนมากกว่าครับ ดูไฮโซหน่อยๆ
ท่านรองสูดลมหายใจแรงๆ คงทำใจที่จะต้องคุยกับผมต่อ
“…แล้วคุณมาทำอะไร”
“อ๋อผมมาซื้อสายคล้องคอน้องหมาครับ”
“คุณก็เลี้ยงหมาเหรอ”
“ครับท่านรอง พันธุ์ทาง 5 ตัว”
“แล้วเป็พันธุ์อะไรผสมอะไรล่ะ”
“อ๋อพ่อผมเก็บมาจากข้างทางน่ะครับท่านรอง”
“…”
“คุยกับคุณนี่ปวดหัวจริงๆเลย”
“เอายามั้ยครับท่านรอง เดี๋ยวผมถามพี่คนสวยที่เคาน์เตอร์ให้”
“…ผมไม่ใช่หมานะจะได้กินยาที่นี่ได้”
“โห ท่านรองอ่ะผมก็ล้อเล่นหรอกใครจะกล้าว่าท่านรอง”
เส้นเืที่คอแกดูปูดๆนะครับ
“คุณกินข้าวรึยัง”
แกเปลี่ยนเื่เร็วจริงๆครับ
“อ่า…ยังครับ”
ผมก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน
“ไปกินข้าวกับผมหน่อย”
หืม ท่านรองชวนไปกินข้าว เหงาเหรอ ไม่มีใครคบเหรอครับ
“…ก็ได้ครับ เอ่อแล้วน้องปั๊กล่ะครับ”
เอาก็เอาวะดูหน้าตาแกแล้วไม่ใช่เป็การชวนหรือขอร้อง เป็การบังคับมากกว่าครับ
“ต้องนอนให้น้ำเกลือที่นี่ เดี๋ยวรอผมแป๊บ”
แล้วแกก็พาน้องหมาไปฝากเ้าหน้าที่คลีนิก
“แล้วน้องปั๊กเป็อะไรอ่ะครับท่านรองถึงต้องให้น้ำเกลือ”
ผมถามท่านรองขณะนั่งอยู่ในรถดีนะผมนั่งรถเมล์มา ไม่งั้นต้องจอดรถไว้ที่นี่อ่ะดิ
“เป็โรคไต ผมต้องพามาหาหมอบ่อยๆ”
“อ่อครับ หมาที่บ้านผมก็เห็นแข็งแรงทุกตัวผมกลับบ้านทีนี่รุมทึ้งผมเหมือนเห็นอาหารหมา”
“คุณกลับบ้านบ่อยเหรอ”
“ก็บ่อยครับท่ารอง บ้านผมอยู่ไม่ไกลเท่าไร”
“อืม”
แกพยักหน้าหงึกๆ แล้วเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกจนมาถึงร้านอาหาร คนเยอะน่าดูครับ หลังจากได้ที่นั่ง เราก็สั่งอาหารมากินกัน
“ท่านรองไม่กินผักจริงๆเหรอครับ”
“…ผมกินได้บางชนิด”
“ฮ่าๆ ท่านรองเหมือนเด็กน้อยเลย”
ขำอ่ะ ดูแกทำหน้าคนหล่อมากกว่าผมหน่อยทำหน้าน่าตลกครับ
“ดูคุณมีความสุขเนอะ เวลาได้ว่าผม”
“เปล่าเลยท่านรองผมมิบังอาจหรอก”
หลังจากนั้นท่านรองแกก็ทำหน้าบูดต่อไปขณะกินข้าวหลังจากนั้นท่านรองก็จ่ายเงินแล้วพาผมกลับ
“ค่าอาหารเท่าไรครับท่านรอง”
“ถามทำไม”
“เอ้า ก็จะได้หารกันไงครับท่านรอง”
“ไม่ต้องผมเคยบอกแล้วนะว่าผู้ใหญ่จ่ายให้ไม่ต้องคืน”
“ท่านรองอายุเท่าไรครับ”
“หืมผม ? 30”
“อายุ 30 ยังไม่น่าจะเป็ผู้ใหญ่ได้ พ่อผมอายุตั้ง 45 ถึงจะได้เป็กำนัน”
ผู้ใหญ่อาจจะต้อง 35 ปีขึ้นไป ส่วนพ่อผมเป็กำนันมา 3 ปีแล้วครับเป็ที่นับหน้าถือตาของชาวบ้านทุกคน
ผมล้อเล่นครับ เดี๋ยวจะหาว่าผมปัญญาอ่อน
“…”
“พูดจริงนะ คุยกับคุณนี่ปวดหัวจริงๆแล้วหอพักอยู่ที่ไหนผมจะได้ไปส่ง”
“อ้าว แล้วเื่ค่าอาหารล่ะครับท่านรอง”
“คราวหน้าก็เลี้ยงผมบ้างแล้วกัน หอไปทางไหน”
ท่านรองชักจะหมดความอดทนกับผมแล้วครับ แล้วผมก็ต้องจำใจบอกทางไปหอพัก
“ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวและมาส่งนะครับท่านรอง”
“อืม”
ท่านรองแกไม่ได้พูดอะไรต่อคงรำคาญผมเต็มทน แต่ผมรู้สึกสนุกดีครับ ฮ่าๆ
“มึงไปไหนมาวะ”
ไอ้บาสเปิดประตูโผล่หน้ามาดูผมที่กำลังจะเข้าห้อง
“ไปซื้อสายคล้องคอหมา เจอท่านรองเขาเลยเลี้ยงข้าว”
กูต้องรายมึงขนาดนี้เลยเหรอมึงเป็เมียกูรึไง
“เฮ้ย จริงดิ เขาไม่มีเพื่อนเลยเหรอต้องมาคบกับมึงอ่ะ”
“คบห่าอะไร เหมือนจะชวนกูนะแต่หน้าตานี่บังคับกูฉิบหาย”
“อืม จริง หน้าตาแกดูบูดๆทุกวันในแผนกไม่มีใครกล้าคุยกับแกเลย”
“แต่แกก็สนิทกับพี่พล คลังสินค้านะ”
“อืม กูก็เห็นเขาคุยกันบ่อยๆท่านรองคุยกับท่านรอง”
“แต่พี่พลแกก็ตลกนา เคยคุยกับกูด้วย”
“มึงนี่ก็ช่างกล้านะขนาดรองผู้จัดการยังกล้าคุย”
“บ้า ไม่ต้องชมกูขนาดนั้นก็ได้ กูเขิน”
“เฮ้อ คุยกับมึงแล้วประสาทจะแดกตาย”
หลายคนก็พูดอย่างนี้นะแม้แต่กำนันหมานก็ด้วย กูออกจะพูดดีมีศีลธรรม ?
“เออเดี๋ยวอาทิตย์หน้ากูต้องไปช่วยแผนกกูงานOuting”
“เฮ้ย จริงดิที่ไหนวะ”
งาน Outing เรียกเท่ๆก็คืองานสัมนาของโรงงาน หรือที่เราๆเรียกกันว่างานหาเื่ไปเที่ยวโดยใช้งบโรงงานนั่นเอง
“รีสอร์ทที่แก่งกระจาน”
“กูอยากไปบ้างว่ะ”
“เดี๋ยวกูลองถาม Sup ก่อนว่า้าคนช่วยงานเพิ่มรึเปล่า เพราะเห็นแกว่ามีงานต้องทำเยอะฉิบหาย”
“ไปๆกูอยากไป”
“สัด ให้ไปช่วยงาน ไม่ได้ให้ไปที่ยว”
“เอๆ เหมือนกันแหละน่า”
วันนี้ผมต้องเตรียมอุปกรณ์ไปงานOuting จริงๆแล้วก็ไม่ได้ให้ไปเที่ยวเฉยๆหรอกครับมีกิจกรรมฐาน แต่ตอนเย็นๆก็ให้พักผ่อนตามอัธยาศัยได้เป็การผลาญงบประมาณที่ไม่เหนื่อยซักเท่าไร
“Sup อยากได้คนไปช่วยเพิ่มมั้ยไอ้บาสมันอยากไปด้วยอ่ะครับ”
“เหรอ ดีๆคนประจำฐานยังขาดอยู่เลยว่าจะไปขอให้แผนกการเงินมาช่วยพอดี ให้น้องผู้หญิงไปด้วยดิชื่ออะไรนะ”
“ชื่อส้มจี๊ดครับ”
“เออ นั่นแหละๆ ให้ไปช่วยกัน อยู่ฟรีกินฟรี”
อันนี้ผมชอบมากครับ
“ได้ๆ แต่ผมต้องไปถามก่อน”
เผื่อส้มจี๊ดคนสวยอาจจะไม่ว่าง
“เออ เอ็งไปบอกท่านรองให้หน่อยสิเดี๋ยวแกไม่รู้ว่าเอาเด็กฝึกงานแผนกแกไปช่วย เดี๋ยวมาด่ากันอีก”
อ้าว Sup แล้วไม่กลัวเขาด่าผมเหรอ ไม่รักกันจริงนี่หว่า
“ให้ผมไปขอแล้วเขาจะให้เหรอ”
“เอ็งสนิทกับเขาไม่ใช่เหรอ”
สนิทที่ไหน เห็นทำหน้าอยากจะกินหัวผมอยู่
“ก็ได้เดี๋ยวผมลองดู”
ผมนี่เดินเข้าเดินออกแผนกผลิตจนชินแล้วนะเดินผ่านพี่ๆ Sup ก็โดนแซวบ่อยขึ้น รู้จักเกือบทั้งโรงงานแล้วผม
“ว่าไงไอ้น้องมาหาท่านรองเหรอ”
“น้องหมอกคนน่ารักเดี๋ยวมาแวะเอาขนมที่พี่หน่อยนะคะ”
พี่คนนี้แผนกการเงินครับอายุน่าจะรุ่นแม่ผมแล้ว แกมักให้ขนมผมกินบ่อยๆก็งี้แหละครับคนน่าตาดีมักมีคนเมตตาเสมอ
“ท่านรองประชุม แต่คงใกล้ออกมาแล้วแหละ เองนั่งรอที่โต๊ะเขาก่อนแล้วกัน”
Sup ไก่สกัด แผนกผลิตที่ผมพาคนงานมาส่งแล้วเจอบ่อยๆแกคุยดีนะครับ แต่ดูจะกลัวท่านรองไปหน่อย
ผมนั่งรอไม่ถึง 5 นาที ท่านรองก็ออกมาจากห้องประชุม
“คุณมีอะไรรึเปล่า”
ท่านรองถามผมขณะที่หย่อนตูดลงที่เก้าอี้
“เอ่อท่านรองครับ อาทิตย์หน้ามี Outingแผนกบุคคลเลยจะขอตัว ไอ้บาสเอ้ยไม่ใช่นายบวรกับส้มจี๊ดให้ไปช่วยงานหน่อยอ่ะครับ”
“…”
“ไม่ได้เหรอครับท่านรอง”
“ผมพูดย่างนั้นเหรอ”
หน้านิ่งขนาดนี้ กูก็คิดว่าไม่ให้ไปอ่ะดิ
“แล้วตกลงท่านรองจะให้มันไปมั้ยล่ะครับ”
แค่พูดว่าให้หรือไม่ให้ไปนี่มันยากรึไง พูดออกมาแล้วจะทำให้หล่อน้อยลงรึไง
“…แอบด่าผมในใจอีกแล้วล่ะสิ”
“…”
ผมเบะปากใส่แม่งเลย เออดิผมแอบด่าในใจยังเสือกรู้อีก
“จัดวันเสาร์ อาทิตย์ไม่ใช่เหรอก็แล้วแต่พวกคุณสิ”
“ขอบคุณครับท่านรอง”
แล้วผมก็รีบชิ่งให้ไวก่อนที่ท่านเขาจะพิโรธ
“Sup ท่านรองแกอนุญาตนะ ผมไปขอมาแล้ว”
ผมนั่งคุยกับ Sup ขณะที่นั่งกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน
“ใช้เอ็งไปนี่ ได้ผลจริงๆ”
“ไม่หรอกครับ แกก็ต้องให้อยู่แล้วจัดเสาร์อาทิตย์นี่นา”
“ใครจะไปรู้ พี่ยิ่งก่อคดีไว้อยู่”
“…”
สงสัยเื่หาคนงานล่ะมั้งผมก็ไม่ได้ถามต่อ
“เออ ไอ้น้องหมอก เองมีพี่น้องมั้ย”
Sup ก็ชวนผมคุยไป ขอณะที่ทำงานไปด้วยมือไม่ว่างแต่ปากว่างครับ
“ผมลูกชายคนเดียวที่หล่อที่สุดในบ้าน”
“เอิ่ม…ไม่ค่อยเลยนะเอง”
ก็จริงอ่ะ Sup ไม่เชื่อได้ไง ก็ผมเป็ลูกชายคนเดียวก็ต้องหล่อที่สุดดิ
“แล้ว Sup อ่ะครับ”
“อ๋อ พี่มีน้องสาว 1 กับพี่ชายลูกลุงอีก 1คน”
“ก็ดีนะครับไม่เหงา พ่อผมนี่ไปหาหมา 5ตัวมาเลี้ยงเป็น้อง ผมนี่หมาหัวเน่ามาก”
“ฮ่าๆ เองนี่เลิกฝึกงานไปเล่นตลกท่าจะรุ่งนะ”
รุ่งริ่งอ่ะดิ
“กับน้องสาวก็ดีนะถึงอายุห่างกันเยอะแต่ก็คุยกันได้ดีแต่กับพี่ชายนี่ดิ จะโดนกินหัวอยู่ทุกวัน”
ผมนี่นึกถึงท่านรองเลย หน้าก็หล่อแต่ดุฉิบหาย
ว่าแล้วก็เห็นรังสีอำมหิตแผ่มาแต่ไกลแกเดินมาที่โต๊ะที่ผมกับ Sup นั่งคุยกันอยู่ครับ
“่บ่ายผมขอตัวลูกน้องคุณไปช่วยงานหน่อยได้มั้ย”
แกพูดกับ Sup ผมด้วยสีหน้าราบเรียบมากครับ นี่มาขอให้ช่วยหรือมาสั่งครับ ถามจริง
“อ๋อ ได้ค่ะ ตามสบายพ…เอ้ยค่ะ”
หืม Sup ไม่คิดจะปฏิเสธเลยเหรอ นี่ลูกน้องนะ
“เอ่อ ครับ ยินดีรับใช้เสมอครับท่านรอง”
ผมก็เลยต้องทำหน้าใสซื่อรับปากแกไป
“…ดูไม่ค่อยเต็มใจเลยนี่”
ดูออกอีก
“ใครจะกล้าปฏิเสธท่านรองล่ะครับ”
แล้วผมก็ต้องเดินต้อยๆตามท่านรองไปให้เขาโขลกสับอีกตามเคย
“เฮ้ย นี่คุณรวมตัวเลขผิดหมดเลย”
อุ้ย เสียงดังใส่อีก กูรวมผิดตรงไหน
“ไม่ผิดนะครับ ผมก็เอาแถว C รวมกับแถว E”
“มันใช่ที่ไหน ผมให้เอา แถว C รวมกับแถว F ต่างหาก”
หวายๆ แกตะคอกใส่ผมเลยอ่ะ
“แต่ท่านรองบอกผมเอง”
“...แก้ให้ผมด่วนที่สุดผมต้องใช้ประชุมพรุ่งนี้เช้า”
อ๋อย นี่มันจะ 5 โมงเย็นแล้วนะ
“…ก็ได้ครับท่านรอง”
ถ้าผมเสร็จมืดจะทำไงอ่ะมีผีรึเปล่าก็ไม่รู้ ก่อนหน้านี้ก็ใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมงกว่าจะเสร็จผมก็นั่งทำงานไปมีเหลือบไปมองท่านรองบ้าง แกยังคงหน้าดุตลอดเหมือนเกลือรักษาความเค็ม…เกี่ยวมั้ยวะ?
“ใกล้เสร็จรึยัง”
“เหลืออีกนิดหน่อยครับ”
ผมเหลือบมองเวลา เกือบทุ่มแล้วข้างนอกหน้าต่างมืดแล้วอ่ะ
“เดี๋ยวผมไปส่ง”
“ผมเอาน้องฟ้า… เอ่อรถผมมา เดี๋ยวผมกลับเองครับท่านรอง”
“ผมบอกว่าจะปส่งก็ไปส่ง อย่าเื่มาก”
เอ๊า!ว่ากูเื่มากอีก
“แล้วรถผมอ่ะ”
“ก็จอดไว้ที่นี่แหละ”
“อ้าว แล้วพรุ่งนี้ผมจะมาไงอ่ะ”
ี้เีรอไอ้บาส มันอาบน้ำนาน
“พรุ่งนี้เช้าผมไปรับ”
ใครกันแน่ที่เื่มาก ท่านรองแหละผมว่า
“ไม่เป็ไรหรอกครับท่านรอง ผมกลับเองได้”
“ก็บอกว่าอย่าเื่มาก กลับดึกๆมันอันตราย”
แค่นี้ก็ต้องขึ้นเสียงด้วย อะไรวะ
“ก็ได้ครับท่านรอง”
ผมพูดลอดไรฟัน ปั๊กน้อยอยากจะะโกัดคอท่านไซบีเรียนเหลือเกิน
“ก็แค่นั้น ปั๊กน้อยเอ้ย แอบด่าผมในใจล่ะสิ”
แง่งๆ เดี๋ยวเหอะท่านรองเดี๋ยวผมะโงับหูจริงๆหรอก
192
