“ฝ่าา โปรดลงพระอาญากระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“นี้มันไม่ใช่ความผิดท่านแม่ทัพหลิว กองทัพตงเป่ยมีกำลังทหารมากน้อยเพียงใด”
“กราบทูลฝ่าาจากที่กระหม่อมสืบทราบมา กองทัพชนเผ่าตงเป่ยมีกำลังทหารอยู่ราวๆสองล้านนายพ่ะย่ะค่ะ ”
“กองทัพม้าตงเป่ยเล่ามีเท่าใด”
“เท่าที่กระหม่อมทราบ ชนเผ่าตงเป่ยมีกองทัพม้าเพียงเจ็ดพันนายพ่ะย่ะค่ะ”
“จางิมากับข้า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เว่ยชิงหลงหาพื้นที่ปลอดผู้คน จากนั้นก็เรียกทหารสี่แสนนายออกมาจากมิติ พร้อมทั้งทหารม้าหนึ่งแสนนาย ทหารพลธนูหนึ่งหมื่นนาย แม่ทัพทหารสองนายและรองแม่ทัพอีกสามนาย ตลอดหนึ่งปีที่ผ่าน รางวัลที่ได้จากระบบเว่ยชิงหลงเรียกใช้งานเพียงแค่ทหารช่างห้าแสนนายและทหารเรืออีกหนึ่งแสนนาย หลังจากนั้นก็ไม่ได้เรียกใช้อีก
“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะฝ่าา!”
ทหารทั้งหมดคุกเข่าทำความเคารพเว่ยชิงหลงโดยพร้อมเพียงกัน จางิที่เห็นว่าอยู่ๆก็มีทหารมากมายปรากฎตัวขึ้นก็รู้สึกตะลึง แต่ก็มิได้เเอ่ยถามผู้เป็นายแต่อย่างใด
“นี้คือความลับของข้า เ้าในฐานะว่าที่หัวหน้าองครักษ์หลวงจะต้องรู้”
“ฝ่าาบิดากระหม่อมรู้เื่นี้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ”
“หากไม่นับคนในครอบครัวของข้า ก็มีเพียงราชเลขาจางบิดาเ้าและเสนาบดีหลิน เสนาบดีไป๋ เพียงเท่านั้น”
“แม่ทัพและรองแม่ทัพ พวกเ้ามีชื่อหรือไม่”
“ฝ่าากระหม่อมแม่ทัพเย่อวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ”
“หม่อมฉันแม่ทัพหญิงเย่เซียนเพค่ะ”
“กระหม่อมรองแม่ทัพหยุนตี๋พ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมรองแม่ทัพซานเผิงพ่ะย่ะค่ะ”
“หม่อมฉันรองแม่ทัพหญิงซวนหลินเพค่ะ”
“พวกเ้าทั้งหมด จงนำทหารบุกโจมตีชนเผ่าตงเป่ย ผู้ยอมแพ้ไว้ชีวิตผู้ต่อต้านกำจัดให้สิ้น”
“พ่ะย่ะค่ะ/เพค่ะ ฝ่าา”
เมื่อสั่งการกองทัพแล้ว ฮ่องเต้เว่ยชิงหลงกับจางิก็กลับเข้ามายังเมืองชายแดน
“แม่ทัพหลิว”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา”
“เ้าจงเตรียมทัพบุกโจมตีตงเป่ย ทัพหน้าของข้าเริ่มบุกโจมตีตงเป่ยแล้ว เ้ารวมพลกองทัพทั้งหมดให้เคลื่อนพลบุกโจมตีตงเป่ย ผู้ยอมแพ้ให้ไว้ชีวิต ผู้ต่อต้านสังหารให้หมด”
“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
ยี่สิบวันต่อมา…
ภายในพระตำหนักฮ่องเต้ของแคว้นเหอเป่ย
“เสด็จปู่ นี้เป็โอกาสที่เหอเป่ยเราจะบุกต้าเว่ย หลานรู้มาว่าฮ่องเต้น้อยผู้นี้กำลังทำากับชนเผ่าตงเป่ยพ่ะย่ะค่ะ”
“หยี่เผิงหลานรู้หรือไม่ว่าทัพหน้าของต้าเว่ยใช้เวลาเพียงยี่สิบวันก็บุกโจมตีกองทัพของขานแห่งตงเป่ยจนย่อยยับทำให้ต้องล่าถอยลงใต้ไป”
“เสด็จปู่ ชนเผ่าตงเป่ยมีอาณาเขตเทียบเท่ากับเหอเป่ยเรา แล้วยังมีกองทัพที่แข็งแกร่งไม่แพ้กัน”
“หลานเอ่ย ตงเป่ยมีกองทัพแข็งแกร่งก็จริง แต่พวกเขากับมีทัพม้าอยู่แค่เจ็ดพันนาย จะสู้กองทัพต้าเว่ยที่มีทัพม้านับแสนได้อย่างไร อีกอย่างปู่รู้มาว่ากองทัพชายแดนเหนือของต้าเว่ยที่ติดกับเหอเป่ยเราก็ไม่มีการเคลื่อนย้ายกองทัพแต่อย่างไร”
“เสด็จปู่ฮ่องเต้น้อยแห่งต้าเว่ยผู้นี้ มีกองทัพมากมายถึงเพียงนั้นเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“จะมีกองทัพมากมายหรือไม่ปู่มิรู้ แต่ความแข็งแกร่งของกองทัพต้าเว่ยนั้นเป็ที่ประจักษ์ เ้าจงจำคำปู่เอาไว้เมื่อเ้าขึ้นเป็ฮ่องเต้หากมิแน่ใจจงอย่าทำากับต้าเว่ยเป็อันขาด”
“พ่ะย่ะค่ะเสด็จปู่”
สี่เดือนต่อมา ขานแห่งตงเป่ยถูกสังหารกองทัพพ่ายแพ้ ชาวตงเป่ยที่เหลืออพยพออกจากดินแดนตงเป่ยมุ่งขึ้นเหนือ หลังจากนั้นดินแดนตงเป่ยก็ถูกผนวกเข้ากับแคว้นต้าเว่ยั้แ่นั้น
เก้าปีต่อมา…
8K
