ตอนที่ 12 เห็นคนรู้จัก (2)
ในร้านกาแฟขนาดใหญ่ นอกจากพวกเขาแล้วก็ไม่มีแขกคนอื่นๆ อยู่เลย
“ใช่เขาแน่” กู้อันซินพยักหน้าให้ถังเมิ่ง เขย่งเท้ามองเข้าไปข้างใน เธออยากรู้ตัวตนของหลิงเย่ว์มาก ตอนนี้เธอแทบอยากจะเข้าไปดึงเพื่อนของเขาไว้และถามให้เข้าใจทันที
“พี่อันซิน จะเข้าไปทักทายไหม” ถังเมิ่งถาม
กู้อันซินพยักหน้า “ไป!”
ปล่อยโอกาสไปไม่ได้!
แต่ก่อนที่พวกเธอจะเข้าประตูก็ถูกพนักงานบริการขวางไว้ “ขอโทษด้วยนะครับ ท่านทั้งสอง ที่นี่ถูกเหมาเอาไว้แล้ว เชิญไปทานอาหารที่อื่นเถอะครับ”
เหมาร้านแล้วงั้นเหรอ
กู้อันซินคิดไม่ถึงเลยว่าพี่สามจะร่ำรวยขนาดนี้ เธอดันมือพนักงานบริการออก พูดว่า “ฉันรู้จักกับคนข้างใน จะเข้าไปพูดด้วยสักสองสามคำ”
“ไม่ได้นะครับ” พนักงานบริการขวางพวกเธอไว้อีกครั้ง “แขกด้านในสั่งไว้ว่าไม่อนุญาตให้ใครเข้าใกล้”
ในตอนนั้นเอง หลิงเย่ว์ก็ได้ยินเสียงดังจากนอกประตู เขารู้สึกประหลาดใจเมื่อพบว่าคนที่ถูกพนักงานบริการขวางไว้คือกู้อันซิน
“ปล่อยพวกเธอเข้ามา” หลิงเย่ว์พูดกับพนักงานบริการด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
พนักงานบริการจึงถอยออกไป
“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” หลิงเย่ว์เห็นกู้อันซินเข้ามาก็ถามเสียงเบา
กู้อันซินกวาดตามองคนสองคนที่อยู่กับหลิงเย่ว์ “แล้วนายล่ะ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ไหนบอกว่าไม่มีครอบครัวไง แล้วพวกเขาเป็ใคร”
เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงของกู้อันซินแฝงความโมโห
“อ้าว! คุณคือคุณกู้อันซินใช่ไหมครับ! ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงสักที!” ทันใดนั้นผู้ชายที่อยู่ตรงข้ามหลิงเย่ว์ก็ยืนขึ้น ยิ้มให้กู้อันซินอย่างสดใสและมีเสน่ห์
เมื่อครู่ตอนยืนอยู่ไกลมองได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เมื่อเดินเข้ามาใกล้จึงพบว่าผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์มาก หากบรรยายรูปโฉมของหลิงเย่ว์ว่าหล่อเหลา เช่นนั้นผู้ชายคนนี้ก็หล่อเหลากว่า
ถังเมิ่งที่อยู่ด้านข้างมองผู้ชายหล่อทั้งสองคน น้ำตาของคนคลั่งผู้ชายหล่อไหลออกมาอีกครั้ง
ฮือๆๆ เป็บุญตาจริงๆ!
“คุณ...รู้จักฉันด้วยเหรอคะ” กู้อันซินใคำพูดที่ว่า ‘ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงสักที’ ของผู้ชายมีเสน่ห์คนนี้
“แน่นอน พี่สามเพิ่งบอกว่าตอนนี้เขาอยู่ด้วยกันกับคุณ” ผู้ชายมีเสน่ห์พูดอย่างมีเลศนัย หลังพูดจบก็มองกู้อันซินั้แ่หัวจรดเท้า เขาก็เหมือนอลิซที่อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ของหลิงเย่ว์!
ผู้ชายมีเสน่ห์คนนี้ชื่อว่าเซียวอีซาน ในฐานะที่เป็เพื่อนสนิทของหลิงเย่ว์ เขาไม่เคยเห็นหลิงเย่ว์มีผู้หญิงอยู่ข้างกายเลย กระทั่งเคยคิดว่าหลิงเย่ว์ชอบเพศเดียวกัน
เขายังแอบหวาดกลัวนิดหน่อย
แต่กู้อันซินกลับหน้าแดงเพราะประโยคที่ว่า ‘อยู่ด้วยกัน’ ของเซียวอีซาน ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าประโยคนี้มีบางอย่างผิดปกติ...
เซียวอีซานมองกู้อันซินที่หน้าแดง ใช้ข้อศอกกระทุ้งหลิงเย่ว์ พูดเบาๆ ว่า “สาวน้อยดูไม่เลวเลย น่ารักดี”
หลิงเย่ว์ขมวดคิ้วถลึงตาใส่เขา “คุยธุระเสร็จแล้ว นายไปได้แล้ว”
เซียวอีซานหุบยิ้มกะทันหัน เบ้ปากไม่พอใจ “พี่สาม นายไร้อารมณ์สุนทรีย์จริงๆ ระวังคุณกู้จะไม่เอานายนะ!”
กู้อันซินไม่สนใจคำพูดไม่จริงจังของเซียวอีซาน เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “คุณชื่ออะไรเหรอคะ”
“อ๋อ ผมชื่อเซียวอี...” เซียวอีซานโพล่งออกมา แต่ยังไม่ทันพูดจบ อลิซก็กระแอมฉับพลัน
เซียวอีซานตอบสนองทันที อลิซกำลังเตือนว่าเขาไม่อาจเปิดเผยชื่อจริงได้ เขาเซียวอีซานนับว่าเป็คนมีชื่อเสียงเช่นกัน หากพูดออกไปกู้อันซินต้องสงสัยตัวตนของหลิงเย่ว์แน่นอน
เซียวอีซานรีบเปลี่ยนคำพูด “ผมแซ่เซียวครับ”
1K
