ตอนที่ 10
เส้นทางจอมยุทธ์
วันเวลาค่อย ๆ คืบคลานผ่านไปช้า ๆ จากหนึ่งวันผันผ่านเป็หนึ่งเดือน จากหนึ่งเดือนเคลื่อนคล้อยไปเป็ปียุทธภพยังคงเกิดเื่ราวมากมายให้สะสาง มิว่ากลางวันหรือกลางคืน ล้วนดาษดื่นไปด้วยเื่ราวดีร้ายคละเคล้าปนเปแต่ทว่าภายในหุบเขาสายรุ้ง กลับเงียบสงบราวมิมีผู้ใดอาศัยอยู่ภายในหุบเขาฉะนั้นนับไปล่วงเลยมาเป็เวลาห้าปีแล้ว ซึ่งจ่านจืออาศัยอยู่ที่นี่ห้าปีที่ผ่านไปเขาตั้งใจฝึกวิชาท่าร่างไม่ว่างเว้น เช้าสายบ่ายเย็นเห็นเขาออกกระบวนท่าตลอดเวลาก็ว่าได้
ในยามนี้ จ่านจือไม่เหมือนคนก่อนอีกแล้วบัดนี้บุคลิกภาพสง่างามเป็คนฝึกยุทธ์ ตัวเขาเองยังมีความรู้สึกว่าเวลาก้าวเดินยกมือวางเท้ารู้สึกสบาย ปลอดโปร่งอย่างบอกมิถูกไม่มีอาการเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าแม้แต่น้อย
นอกเหนือจากนั้น สายตายังมีปฏิกิริยารวดเร็วยิ่งสายตาของเขาปราดเปรียว อย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน แม้เพียงแมลงตัวน้อยนิดบินผ่านไปด้วยระดับความเร็ว ทว่าจ่านจือกลับมองเห็นว่าแมลงเ่าั้ช่างบินเชื่องช้าอืดอาดเสียยิ่งนักแทบจะเห็นทุกอิริยาบถของการขยับปีก หรือเคลื่อนไหวส่วนต่าง ๆ ของแมลงเ่าั้ได้โดยละเอียดมิตกหล่นก่อนหน้านั้น จ่านจือมิอาจกระทำได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวหนึ่งเช่นบัดนี้
นอกจากสายตาปราดเปรียวเหนือธรรมดาแล้วโสตประสาทััของเขา ยังมีความก้าวหน้าเหนือคนธรรมดาทั่วไป แม้เพียงเข็มเล่มเล็กๆ ร่วงหล่นตกพื้น ยังมิอาจหลุดพ้นโสตของจ่านจือไปได้ แม้กระทั่งยามนอนหลับใหลหากมีสิ่งผิดปกติเคลื่อนไหว ยังมิอาจหลุดรอดโสตััการรับรู้ของเขาไปได้จ่านจือยินดียิ่งนัก
ท่านเ้าโอสถสายรุ้งเส้าเยี๊ยะเทียนบอกว่านี่เป็ความก้าวหน้าของผู้ฝึกยุทธ์ หากปรับพื้นฐานจนแข็งแกร่งแล้วท่านจะสอนเคล็ดวิชากำลังภายในให้ตามลำดับ แต่สำหรับกับจ่านจือแล้ว เขากลับคิดว่าเพียงเท่านี้ล้วนพึงพอใจแล้วสำหรับเขา
จ่านจือพึงพอใจกับชีวิตในหุบเขาสายรุ้งเป็ที่สุดไม่ต้องออกไปพบหน้าผู้คน วัน ๆ หากไม่ออกไปหาตัวยาสมุนไพรไม่ก็ช่วยท่านเ้าโอสถสายรุ้งปรุงยา ว่าง ๆ ยังฝึกปรือฝีมือเพิ่มความแคล่วคล่องหวนระลึกนึกถึงป้าหนิวแม่บุญธรรมขึ้นมามิได้ หากท่านยังอยู่ป่านนี้ท่านคงทำกับข้าวอร่อย ๆ พร้อมกับน้ำแกงร้อน ๆ ให้จ่านจือรับประทาน
ผาแห่งสายลม
อีกสถานที่หนึ่งของบู๊ลิ้มอันเร้นลับ เมฆคล้อยลอยเคลื่อนละลิ่วเป็กลุ่มก้อนบ้างเป็สีขาวนวลใยสบายตา บ้างสีหม่นคล้ำกระทั่งเกือบจะกลายเป็สีดำกลุ่มเมฆน้อยใหญ่ ในบางครั้งลอยต่ำ บางคราลอยละลิ่วขึ้นสู่เบื้องสูงบางคราวถูกสายลมพัดลอยเข้าปะทะยังหน้าผาดังครืนครั่นผาแห่งนี้ตั้งอยู่บนที่สูงปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบแทบไม่เห็นยอดเขาจะมีผู้ใดเล่าคาดคิดว่า ยอดผาสูงเทียมฟ้าแห่งนี้ ยังจะมีผู้คนอาศัยอยู่ได้ฉะนั้น
ผาเทียมฟ้าสูงชันดั้นเมฆแห่งนี้ ถูกเรียกหาว่า “ผาแห่งสายลม” ยี่สิบปีที่ผ่านมานี้ ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ถึงความดำรงคงอยู่ของผาเร้นลับแห่งนี้บนหน้าผาสูงชันมีที่ราบ ปลูกบ้านเรือนอยู่จำนวนยี่สิบกว่าหลังมีผู้คนอาศัยอยู่ด้วยกันประมาณสี่สิบกว่าคน ผู้คนที่อาศัยอยู่บนผาแห่งนี้ยังมิมีผู้ใดได้ลงจากผาแม้แต่คราเดียวยกเว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากท่านเ้าผาเสียก่อน จะมีเพียงสองคนที่ได้รับมอบหมายให้ลงจากเขานั้นคือเฟิ่นมู่เหอ กับเฟิ่นไป่ชิงนั้นเอง
วันนี้ท่านเ้าผาเรียกหาทั้งสอง เข้าพบแต่เช้าตรู่หลังจากสองเฮียม่วย มู่เหอและไป่ชิง รับประทานอาหารเช้าเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วดังนั้นจึงรีบตรงไปพบท่านเ้าผาโดยไม่ชักช้าอิดออด
“พี่ชาย ท่านเ้าผาเรียกหาเราเฮียม่วยแต่เช้าไม่แน่นักว่าจะมีธุระสำคัญอันใด พี่ชายพอจะทราบอยู่บ้างหรือไม่?”
นางส่งเสียงกล่าวรบเร้าเอ่ยถามพี่ชายของนางตามประสา ั้แ่เล็ก ไป่ชิงชอบเล่นสนุกซุกซนไม่อยู่นิ่งที่สำคัญนางเป็คนช่างเจรจาหาก้าทราบสิ่งใด หากยังมิได้คำตอบพี่พึงพอใจนางจะรบเร้าซักถามเช่นนั้นอยู่ร่ำไป
“พี่ชายคิดว่าท่านเ้าผา เรียกหาเราสองเฮียม่วยคง้าสอบถามเื่ราว ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับยุทธภพภายนอกที่เราทั้งสองเฮียม่วยได้พบเห็นมา เหลือระยะเวลาอีกเพียงหกเดือนจะครบกำหนดวันชุมนุมชาวยุทธ์ที่เส้าหลินแล้ว”
เฟิ่นมู่เหอกล่าวตามความคิดเห็นออกไปเพราะท่านเ้าผาเก็บตัวฝึกวิชามาสิบห้าปีแล้ว โดยที่ท่านไม่เคยก้าวย่างลงจากผาแห่งนี้เลยแม้แต่ก้าวเดียว ครั้งนี้พอใกล้วันชุมนุมชาวยุทธ์ดูท่านกลับให้ความสนใจเป็พิเศษ
“แล้วพี่ชายคิดว่าท่านเ้าผาท่านจะไปร่วมงานชุมนุมชาวยุทธ์ที่เส้าหลินในครั้งนี้ด้วยหรือไม่? หากท่านเดินทางไปล้วนวิเศษยิ่งหากทว่าพบหน้าแม่ชีนิรนามนางนั้น ข้าพเ้าจะให้ท่านเ้าผาของพวกเราสั่งสอนนางชีนิรนามนางนั้นเสียให้เข็ดหลาบ”
เฟิ่นไป่ชิงกล่าวพลางทำน้ำเสียงขึ้นจมูกเฟิ่นมู่เหอมิ้าแสดงความคิดเห็นในเื่ราวเหล่านี้เพราะเขาเองยังมิอาจคาดเดาความคิดของท่านเ้าผาได้เช่นกันแต่หากจะให้คาดเดาเอาตามความคิดของเขา เฟิ่นมู่เหอมีความเห็นว่าท่านเ้าผาดูกระตือรือร้นอีกทั้งให้ความสนใจ ในงานชุมนุมที่กำลังจะเกิดขึ้นดังนั้นจึงตอบคำถามไป่ชิงไปว่า
“พี่ชายคิดเห็นว่า เราสองเฮียม่วยรอท่านเ้าผาให้คำตอบจากปากท่านเอง สมควรมิผิดพลาดเป็เด็ดขาดพี่ชายเองยังมิกล้าคาดเดาเอาเองเราทั้งสองเดินมานี่ใกล้จะถึงที่พักของท่านเ้าผาแล้ว หยุดกล่าววาจาไว้แล้วรีบเข้าพบท่านเ้าผายังด้านในกันเถิด”
กล่าวพลางทั้งสองรีบก้าวเข้าไปด้านในเมื่อก้าวเข้ามามองเห็นด้านในนั่งอยู่ด้วยผู้คนสิบกว่าคนผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงกลางรูปร่างไม่สูงไม่เตี้ยมากนัก ค่อนข้างท้วมนิดๆสวมชุดประจำเผ่าที่ตัดเย็บขึ้นเป็พิเศษ ั้แ่จำความได้ทั้งสองก็แต่งชุดประจำเผ่ามากระทั่งบัดนี้ ท่านเ้าผาบอกว่าเพื่อป้องกันสายตาชาวยุทธ์เลยแต่งชุดชาวเผ่าจะได้ไม่เป็ที่สังเกตเห็นว่าพวกเรา เป็ชาวยุทธจักรนั้นเอง
ส่วนคนอื่น ๆ ยืนเป็แถวตอนสองแถวด้านหน้าเว้นช่องว่างระหว่างทางเดินไว้เป็ช่องเมื่อเห็นทั้งสองมาถึงต่างขยับหลีกทางให้ก้าวย่างเข้าไปทั้งสองตรงเข้าไปเห็นใบหน้าของท่านเ้าผาในวันนี้ ท่านดูเปล่งปลั่งสดใสยิ่งคล้ายกับว่ามีข่าวดีอันใดเกิดขึ้นกระนั้น ทั้งสองทำความเคารพท่านเ้าผาพลางก้าวถอยมาด้านข้าง
“ข้าพเ้ามู่เหอ คารวะท่านเ้าผา”
มู่เหอกล่าวขึ้นก่อนหลังจากนั้นไปชิงกล่าวขึ้นบ้างว่า
“ข้าพเ้าไป่ชิง คารวะท่านเ้าผาเช่นกัน”
หลังจากยืนโดยสำรวมเรียบร้อยแล้วมู่เหอกล่าวกับท่านเ้าผาแห่งสายลมว่า
“ท่านเ้าผาเรียกหาเราสองเฮียม่วยมีอันใดเรียกใช้ให้ไปกระทำหรือไม่?”
ชายร่างท้วมอายุราวหกสิบเจ็ดสิบปีสวมชุดคล้ายชาวเผ่าศีรษะโพกผ้าสีหม่น ใบหน้าแม้ดูราบเรียบไร้เื่ราวแต่กลับแฝงไปด้วยความสุขสดใส ท่านเป็เ้าผาแห่งสายลมนี้เมื่อได้ยินมู่เหอกล่าวถาม ขยับร่างพลางส่งเสียงกล่าวขึ้นว่า
“เหมาต้า รีบยกเข้ามา”
กล่าวจบคนที่ถูกเรียกหาว่าเหมาต้าก้าวย่างเข้ามาพร้อมกับยกถาดน้ำชาเข้ามากาหนึ่ง พร้อมกับจอกน้ำชาอีกสี่ใบส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล พร้อมกับควันโชยกรุ่นโขมงชาที่ใช้ชงล้วนเป็ชาที่ปลูกขึ้นเองภายในผาแห่งสายลมแห่งนี้อาจเพราะอยู่บนพื้นที่สูง ทำให้ชามีคุณภาพดี มีกลิ่นหอมเป็พิเศษท่านเ้าผาโปรดปรานการดื่มชายิ่งนัก
เหมาต้าเป็ผู้ช่วยอันเข้มแข็งของเ้าผาเรียกว่าเป็มือขวานับว่ามิผิดนัก ท่านเ้าผาถ่ายทอดเพลงยุทธ์ให้แก่เหมาต้าชุดหนึ่ง ฝีมือกล้าแข็งห้าวหาญอายุราวสี่สิบปีเศษเมื่อเหมาต้ายกน้ำชาเข้ามาแล้ว อีกไม่นานเท่าใดนัก คนอื่น ๆที่หลงเหลือต่างทยอยเข้ามา ทำให้ไป่ชิงเพิ่มพูนความสงสัยเป็ทวีคูณเช้านี้ที่ท่านเ้าผาเรียกตน กับพี่ชายเข้าพบต้องมีเื่ราวใด เป็พิเศษอย่างแน่นอน
เมื่อทุกคนภายในผาแห่งสายลมแห่งนี้ทยอยเข้ามาภายในหมดสิ้นแล้ว เ้าผาแห่งสายลม จึงเรียกคนทั้งสาม อันได้แก่เหมาต้าเฟิ่นมู่เหอ และเฟิ่นไปชิง ออกมายังด้านหน้าคนอื่น ๆ แล้วกล่าวกับคนทั้งสามว่า
“เหมาต้า มู่เหอ เ้าด้วยไป่ชิง รีบคุกเข่าลง”
ในตอนแรกไป่ชิงอดใเล็กน้อยมิได้ท่านเ้าผาสั่งให้ทั้งสามคุกเข่าลงกับพื้นตรงหน้า อีกทั้งยังมีคนอื่น ๆในผาเข้ามาร่วมด้วยครบทุกผู้คน เกรงว่าท่านเ้าผาแห่งสายลม จะลงโทษพวกตนสามคนแต่เมื่อพยายามนึก พลันนึกไม่ออกว่าได้กระทำความผิดอันใด เหมาต้า กับเฟิ่นมู่เหอรีบคุกเข่าลงตรงหน้าท่านเ้าผาแห่งสายลม ส่วนไป่ชิงยังคงยืนกระทำสิ่งไม่ถูกเฟิ่นมู่เหอเลยส่งเสียงเรียกไป่ชิงเบา ๆ พร้อมกับดึงแขนของไป่ชิงให้รีบคุกเข่าลงเมื่อทั้งสามคุกเข่าเรียบร้อยแล้ว ท่านเ้าผาแห่งสายลมจึงกล่าวต่อว่า
“วันนี้เราเ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ยขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่า ที่ผ่านมาเ้าทั้งสามคนต่างช่วยงานเราได้เป็อย่างดี ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้เราต้องหนักใจที่สำคัญพวกเ้าทั้งสามต่างรักใคร่กลมเกลียวดียิ่ง ร่วมกันทำงานในผาแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดผิดพลาดบกพร่อง ตัวเราเองแม้ถ่ายทอดวรยุทธ์ให้พวกเ้าทั้งสามแต่ไม่เคยเรียกหาในฐานะศิษย์อาจารย์ ดังนั้นวันนี้ เราจึงให้เหมาต้าซึ่งเป็พี่ใหญ่ที่สุดในบรรดาพวกเ้าทั้งสามเตรียมน้ำชามาเพื่อที่เราจะรับพวกเ้าทั้งสามเป็ศิษย์ของเรา อย่างถูกต้องตามประเพณีการปฏิบัติ”
ทั้งสามได้ยินท่านเ้าผากล่าววาจาเช่นนั้น ล้วนทราบว่าท่านเ้าผายอมรับพวกตนทั้งสามเป็ศิษย์ของท่านอย่างถูกต้อง ต่างยินดีจนพูดกระไรไม่ออกเหมาต้ารีบรินน้ำชาใส่จอกน้ำชาทั้งสี่ใบพร้อมกับส่งให้กับท่านเ้าผาแห่งสายลมก่อนเป็อันดับแรก มู่เหอและไป่ชิงรับจอกน้ำชาซึ่งเหมาต้ายื่นส่งให้ ทั้งสามคนยกน้ำชาคารวะต่อหน้าท่านเ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ยโดยพร้อมเพรียงกัน
ท่านเ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ยหัวร่อชอบอกชอบใจอย่างมีความสุข ร้องดัง ๆ ว่า
“ดื่ม”
ทั้งหมดยกจอกน้ำชาขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจอกพร้อมกันเมื่อวางจอกน้ำชาแล้ว ทั้งสามต่างโขกศีรษะกับพื้นแปดครั้งโดยพร้อมเพรียงเ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ย แสดงสีหน้าปลาบปลื้มยินดีเป็ที่สุด คนอื่น ๆที่เข้ามาต่างส่งเสียงแสดงความยินดีกับทั้งสาม ส่งเสียงโห่ร้องจนกึกก้องเ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ย หัวร่อและกล่าวว่า
“ดี ๆ ต่อจากนี้พวกเ้าทั้งสามเป็ศิษย์ของเราโดยถูกต้องเหมาต้าเ้าเป็ศิษย์พี่ใหญ่ มู่เหอเ้าเป็ศิษย์พี่รองส่วนไป่ชิงเ้าเป็ศิษย์น้องเล็ก เ้าทั้งสามเมื่อเป็ศิษย์ของเราแล้วต้องรักใคร่สามัคคีกันให้ มาก ๆมีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน อย่าได้คิดแก่งแย่งชิงดีกัน ที่ผ่านมาเราไม่ให้พวกเ้าเรียกหาเราว่าอาจารย์เพราะเหตุใดนั้น เรามีเหตุผลประการหนึ่ง หลังจากนี้เราจะค่อย ๆบอกเล่าให้พวกเ้าได้รับทราบ”
ท่านเ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ย สั่งให้คนอื่น ๆออกไปได้ คงเหลือไว้เพียงศิษย์ทั้งสาม ท่านเ้าผาแห่งสายลมสั่งให้ทั้งสามนั่งลงพร้อมกับเล่าถึงสาเหตุ ว่าไฉนที่ผ่านมาท่านจึงไม่ยอมรับทั้งสามเป็ศิษย์อีกทั้งยังสั่งห้ามมิให้ทั้งสาม เรียกท่านหาว่าอาจารย์อีกด้วย
ท่านเริ่มบอกเล่าเื่ราวโดยคร่าว ๆ ว่า
“เมื่อหลายปีก่อนมีปรมาจารย์ท่านหนึ่งไม่ขอเอ่ยนาม ท่านได้รับศิษย์ห้าคนซึ่งในตอนนั้นท่านยังไม่ได้ก่อตั้งสำนักเป็หลักแหล่งท่านออกเดินทางท่องยุทธภพไปทุกหนแห่ง พร้อมกับศิษย์ทั้งห้าของท่านพร้อมกับอบรมสั่งสอน ถ่ายทอดวิชาให้ศิษย์ทั้งห้าไปด้วยศิษย์ทั้งห้าต่างรักใคร่สามัคคี แต่ละคนล้วนฝึกวิชาชุดหนึ่งเรียกว่า ‘วิชาสี่ธาตุกำเนิดจักรวาล’”
สี่ธาตุแบ่งออกเป็ ดิน น้ำ ลม ไฟปรมาจารย์ท่านนั้นได้บัญญัติวิชาชุดนี้ขึ้นมา โดยแยกย่อยออกเป็ห้าวิชาด้วยกันพร้อมกับอาศัยจุดเด่นของธาตุทั้งสี่บัญญัติขึ้นเป็สุดยอดวิชา ได้แก่วิชาภูผาทะลวงใจ(ดิน) วิชาเก้าชโลทร(น้ำ) วิชาวายุกรีดนภา(ลม) วิชาฝ่ามืออัคคี(ไฟ)วิชาดาวดึงส์(จักรวาล)
ศิษย์ทั้งห้าคน ต่างแยกกันฝึกวิชาของตนจนสำเร็จในยุคนั้นชาวยุทธ์ต่างครั่นคร้ามต่อศิษย์ทั้งห้าของปรมาจารย์ท่านนี้เพราะหากศิษย์ทั้งห้าพร้อมใจกันใช้วิชา ทั้งห้าคนโดยพร้อมเพรียงกันเมื่อใช้ออกต่างเกื้อหนุนส่งเสริมแก่กันไร้ช่องโหว่ พลังทั้งห้าถ่ายทอดต่อเนื่องถึงกันมิยั้งหยุดเมื่อดินน้ำลมไฟหล่อหลอมรวมกัน ก่อเกิดเป็จักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลพลังที่ปล่อยออกมาจึงทั้งดุดันผันแปร แลแข็งกร้าวแห่งธาตุดินอีกทั้งยังเผ็ดร้อนรุนแรงแห่งธาตุไฟพร้อมทั้งยังแฝงความอ่อนหยุ่นเยือกเย็นแห่งธาตุน้ำ ทั้งยังพลิ้วไหวไม่สิ้นสุดด้วยธาตุลม
ปรมาจารย์ท่านนั้นท่านภูมิใจในตัวศิษย์ทั้งห้าเป็อย่างมากแต่แล้วต่อมาศิษย์ทั้งห้าเกิดบาดหมางกันภายในสำนัก ด้วยสาเหตุใดไม่อยากเอ่ยถึงในที่สุดความเป็ศิษย์ร่วมสำนักอาจารย์ต่างสิ้นสุดลง สุดท้ายศิษย์ทั้งห้าพากันเร้นกายจากยุทธภพส่วนปรมาจารย์ท่านนั้นมีอันหายสาบสูญไป
ดังนั้นที่ผ่านมา อาจารย์จึงไม่อยากรับศิษย์เกรงว่าจะเป็เหมือนปรมาจารย์ท่านนั้น ซึ่งท่านรับศิษย์แล้วเกิดเื่ราวมากมายจนมีคนล้มตายไปไม่น้อย ยุทธภพแทบลุกไหม้เป็ไฟเมื่ออาจารย์รับเ้าทั้งสามเป็ศิษย์แล้ว หวังว่าเ้าทั้งสามจะรักใคร่กันดุจเฮียม่วยไม่ทอดทิ้งกันไม่ทำให้อาจารย์ต้องผิดหวัง ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยอาจารย์ค่อยบอกเล่าให้พวกเ้าฟังในภายหลัง”
กล่าวพลางท่านเ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินช้า ๆ พร้อมกับกล่าวว่า
“นับจากวันนี้ถึงวันชุมนุมชาวยุทธ์ที่วัดเส้าหลินยังเหลือเวลาอีกเพียงหกเดือน จึงถือว่าเหลือเวลาไม่มากนัก ดังนั้นั้แ่วันนี้อาจารย์จะเข้มงวดเ้าทั้งสามให้ฝึกวิชาอย่างหนักหน่วงในบู๊ลิ้มมีผู้ทักษะยุทธ์อยู่มากมาย แม้ว่าฝีมือของพวกเ้าทั้งสามจะกล้าแกร่งแต่ในยุทธภพมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายให้ต้องระวัง ลำพังฝีมืออาจไม่เพียงพอดังนั้นั้แ่วันนี้พวกเ้าทั้งสาม จงตั้งใจศึกษาวิชาฝ่ามือ รวมทั้งค่ายกลอาวุธลับเอาไว้ให้ดี”
ท่านเ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ยสนทนาพลางเดินนำศิษย์ทั้งสามออกมายังเบื้องนอกผาแห่งสายลมนี้ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาอยู่ตลอดทั้งปีดังนั้นทั้งวันคืนจะมีสายลมพัดผ่าน ยามสายลมปะทะกับหน้าผาบังเกิดเสียงดังหวีดหวิวครืน ๆ ตลอดเวลา เ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ยเดินนำหน้าศิษย์ทั้งสามไปยังสถานที่ด้านหลังของสถานที่ซึ่งเป็ลานกว้างพื้นราบเรียบ กล่าวต่อว่า
“อาจารย์เองเก็บตัวอยู่บนผาแห่งนี้สิบห้าปีไม่เคยย่างกรายเข้าสู่ยุทธภพแม้แต่คราเดียว ไม่แน่นักกลับไปในครั้งนี้แม้แต่อาจารย์เอง อาจจะไม่อยู่ในสายตาของชาวยุทธ์ทั้งหลายแล้ว แต่ถึงเช่นไรอาจารย์ย่อมมีประสบการณ์มากกว่าเ้าสามคน พวกเ้าอาศัยอยู่แต่บนผาแห่งสายลมแห่งนี้อาจยังไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคน ดังนั้นระยะเวลาที่เหลืออยู่นี้ อาจารย์จะทุ่มเทให้แก่พวกเ้าโดยเต็มที่หลังจากนั้นอาจารย์จะให้พวกเ้าทั้งสามออกไปหาประสบการณ์ผาดโผนในยุทธภพั้แ่วันนี้จงตั้งใจร่ำเรียนวิชาอย่าเกียจคร้านเป็เด็ดขาด”
เ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ย หันไปทางไป่ชิงแล้วกล่าวถามว่า
“วิชาอาวุธลับเข็มโปรยบุปผาร่วง เ้าฝึกปรือไปถึงไหนแล้วก้าวหน้าขึ้นบ้างหรือไม่?”
เฟิ่นไปชิงส่งยิ้มอย่างเอาใจแล้วรีบตอบเ้าผาเกาทิเหว่ยไปว่า
“นับว่าก้าวหน้าไปหลายส่วนแล้วอาจารย์หลังจากศิษย์ได้ทดลองใช้กับแม่ชีนิรนามนางหนึ่ง แต่ศิษย์ขบคิดไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดตอนที่ใช้ออกไปนั้นข้าพเ้าเพียงฝึกได้สามส่วน แต่ท่าทางแม่ชีนิรนามนางนั้นกลับตื่นตระหนกใและล่าถอยไปง่ายดาย อาจารย์ท่านพอคาดเดาออกบ้างหรือไม่?”
ไป่ชิงรีบกล่าวถามเ้าผาแห่งสายลมเกทิเหว่ยเกี่ยวกับแม่ชีนิรนามลึกลับผู้หนึ่ง ซึ่งนางเคยประมือตอนลงจากผาท่าทางนางมีท่าทีตื่นตระหนกใ เมื่อตนเองใช้เข็มโปรยบุปผาร่วงออกไป
“วิชาอาวุธลับชุดนี้เป็วิชาอาวุธลับเฉพาะที่อาจารย์ได้รับการถ่ายทอดจากอาจารย์อีกทอดหนึ่ง คิดว่าในใต้หล้าคงมีเพียงอาจารย์อีกทั้งเ้าอีกเพียงผู้เดียวที่ใช้วิชาอาวุธลับนี้ หากฝึกจนสำเร็จขั้นสูงสุดจะมีความร้ายกาจน่ากลัวศัตรูยากหลบหลีกพ้นเพียงผู้ใช้รู้จักใช้ลมปราณกำลังภายในบังคับทิศทางควบคุมน้ำหนักและแฝงกำลังภายในเข้าไปในตัวเข็มตอนซัดออก แม้เข็มเล่มเล็ก ๆแต่ทว่าความร้ายกาจไม่ต่างจากกระบี่แหลมคมเล่มหนึ่งเลยทีเดียวความยากจะอยู่ที่เคล็ดลับการบรรจุพลังเข้าสู่ตัวเข็มก่อนซัดขว้างดังนั้นวันนี้อาจารย์จะอธิบายเคล็ดลับใจความสำคัญให้เ้าฟังทำความเข้าใจโดยละเอียด จากคำบอกเล่าของเ้าเมื่อครู่คิดว่าแม่ชีนิรนามนางนั้น มันอาจรู้จักวิชาเข็มโปรยบุปผาร่วงที่เ้าใช้ออกไปอยู่บ้างก็เป็ได้”
เ้าผาแห่งสายลมเกาทิเหว่ยอธิบายถึงที่มาของวิชาอาวุธลับชุดนี้ ท่านกล่าวว่า วิชาอาวุธลับนี้มีความร้ายกาจหากฝึกฝนจนสำเร็จขั้นสุดยอด จากนั้นท่านหันไปทางเหมาต้าและเฟิ่นมู่เหอ กล่าวกับทั้งสองว่า
“ส่วนเ้าทั้งสองนอกจากวิชาที่อาจารย์ถ่ายทอดให้แล้ว วิชาค่ายกล พวกเ้ายังต้องหมั่นฝึกฝนให้ชำนาญเพราะมันจะมีประโยชน์มากมาย หากพวกเ้าพบพานกับคู่ต่อสู้อันเข้มแข็งจึงสามารถนำออกมาใช้รับรองว่าศัตรูยากทำลายได้ง่ายดายเด็ดขาด”
“ทราบแล้วอาจารย์ ศิษย์ทั้งสองจะตั้งใจฝึกฝนและจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างเด็ดขาด”
เหมาต้าและเฟิ่นมู่เหอ รับปากท่านเ้าผาเกาทิเหว่ยเป็มั่นเหมาะหลังจากนั้นท่านเ้าผาเกาทิเหว่ย จึงเริ่มลงมือสอนวิชาให้กับศิษย์ทั้งสามศิษย์ทั้งสามต่างตั้งอกตั้งใจฝึกวิชาเพื่อออกท่องยุทธภพ อีกทั้งเดินทางไปร่วมงานในวันชุมนุมชาวยุทธ์ที่วัดเส้าหลินอีกด้วย
หยกเหินลม/ชล ชโลทร
1K
![[นิยายแต่ง] ยูกิ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757658077_33852774.webp)
