เสียงกลองดังก้องในสนามกีฬา ศุภชลาศัย ท่ามกลางอากาศร้อนระอุของฤดูร้อน
บนถนนข้างสนามผู้คนแน่นขนัด รอชมขบวนพาเหรดในงาน กีฬาประเพณีจุฬา–ธรรมศาสตร์
คานะในชุดดรัมเมเยอร์สีชมพูขาวแบบไทยประยุกต์
ผมถักรวบขึ้นเรียบร้อยถือคทาไว้แนบอก
ท่าทางสง่างามผิวขาวผ่องราวกับเ้าหญิงในพาเหรด
เสียงเฮลั่นสนามเมื่อขบวนจุฬาเริ่มเคลื่อน
ณอีกฝั่งของสนาม
ธีร์แบกกระเป๋าส่งกาแฟพร้อมถุงใส่เครื่องดื่มสิบกว่าถุง
กำลังเดินงง ๆอยู่หลังสแตนด์ใหญ่
“ออเดอร์อะไรจะเยอะขนาดนี้ฟะ...”
เขาบ่นเบา ๆ ขณะหยุดพักเหงื่อตก
จู่ ๆเสียงะโของกลุ่มคนเรียกความสนใจของธีร์ให้เงยหน้ามอง
แล้วเขาก็เห็น...
คานะ เดินนำขบวนอย่างสง่างาม
ถือคทาสีเงินปลายพู่สีชมพูเคลื่อนไหวราวกับนางฟ้า
“คะ...คานะ?”
ธีร์ถึงกับยืนนิ่งลืมหายใจไปชั่วขณะ
ในขบวนนั้นเขาสังเกตเห็นอีกคน—เสี่ยเมธา
ในชุดนักกีฬาฟุตบอลของจุฬาฯเดินยิ้มหล่อเหลา โบกมือให้ผู้ชม
ย้อนกลับไปสองวันก่อน
คานะนั่งคุยกับมุกที่ร้านKawaii Cafe
ขณะฝึกเขียนคำว่า “สนามกีฬา” และ “กีฬาสี” ลงสมุดเรียนภาษาไทย
“คานะเรียนจุฬาฯคณะไหน ปีไหนแล้วเหรอ?”
มุกถามขึ้น
“คณะนิเทศศาสตร์ปี 3 ค่ะ”
“ฉันได้เป็ดรัมเมเยอร์ในงานประเพณีด้วยค่ะ”
“โห ว้าว!อย่างกับเ้าหญิงเดินนำขบวนเลย!”
“ไม่ถึงขนาดนั้นค่ะ”คานะยิ้มเขิน แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
กลับมาที่สนามกีฬา
หลังจากเสร็จสิ้นพาเหรดคานะเดินเข้าหลังเวที เปลี่ยนเสื้อผ้า
ขณะเช็ดหน้าในห้องแต่งตัวเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“คุณคานะครับผมเอง เมธา”
คานะเปิดประตูออก
เจอเสี่ยเมธาในเสื้อทีมกีฬาสีชมพูอ่อนมีเหงื่อบนหน้าผาก แต่ยังคงยิ้มแย้ม
“สวยมากเลยครับวันนี้”
“ผมดีใจที่ได้เดินข้างคุณในขบวน...แม้จะคนละตำแหน่ง”
คานะยิ้มบาง ๆ
“ขอบคุณค่ะคุณเมธาฉันตั้งใจซ้อมมากเลยค่ะ”
ฝั่งธีร์
เขายืนรอส่งกาแฟให้กลุ่มลูกค้าที่สั่งออเดอร์
แต่ใจยังไม่หลุดจากภาพคานะในชุดดรัมเมเยอร์
ขณะตรวจเช็คของตามออเดอร์เขาเห็นคานะเดินผ่านมากับเสี่ยเมธา
ทั้งสองคุยกันพลางหัวเราะเบา ๆ
เสี่ยเมธาหยิบผ้าเย็นออกจากกระเป๋ายื่นให้คานะ
“เช็ดหน้านิดนึงนะครับเหงื่อออกเยอะ เดี๋ยวไม่สวย”
ธีร์ยืนเงียบ
มือกำสายส่งออเดอร์แน่นรู้สึกเหมือนใครเอาน้ำแข็งโยนใส่หัวใจ
เย็นวันนั้นที่ร้านKawaii Cafe
ธีร์เดินเข้าร้านอย่างอ่อนล้าเหงื่อเปียกคอเสื้อ มุกรีบยื่นผ้าเย็นให้เขา
“เหนื่อยเหรอ...เช็ดหน้านิดนึง เดี๋ยวไม่สบาย”
เธอเอาน้ำเก็กฮวยเย็นมาเสิร์ฟให้โดยไม่พูดอะไร
ธีร์เงยหน้าขึ้นยิ้มขอบคุณแบบพี่น้องตามปกติ
มุกยิ้มตอบ...แต่ในใจกลับสะท้อนเสียงที่ไม่อาจพูดออกไป
ขอแค่ได้อยู่ข้างๆ แบบนี้ก็พอแล้ว... แม้จะไม่มีสิทธิ์ในหัวใจเขาเลยก็ตาม
มุกกระซิบถาม
“ได้ข่าวว่าวันนี้เห็นคานะใส่ชุดดรัมเมเยอร์เดินกับเสี่ยเมธาเหรอ?”
ธีร์พยักหน้าช้าๆ
“อือ...เห็นเต็มตาเลย”
มุกทำหน้ารู้ทัน
“หึงเหรอ?”
“เปล่า...”
ธีร์ตอบ แต่เสียงแ่ลงในตอนท้าย
เจ๊พลอยเดินออกมาพร้อมขนมเปี๊ยะในถาด
“ถ้าไม่รีบทำคะแนนนะเดี๋ยวโดนเสี่ยตัดหน้าแน่”
ธีร์พึมพำในใจ
คานะ...ตอนอยู่ในร้าน เธอดูใกล้แค่เอื้อม
แต่พอเธออยู่ในขบวนพาเหรดแบบนั้นเธอเหมือนอยู่คนละโลกเลย
เย็นวันนั้น
คานะกลับถึงคอนโดที่พัก
เธอหยิบรูปในโทรศัพท์ที่มีธีร์ยื่นกาแฟให้เมื่อวันก่อนแล้วมองอยู่นาน
รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ
จบตอนที่ 9
5K
![[จบ] ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712116868_77014971.webp)
