…่เช้าตรู่ของอีกวันไก่ฟ้าหางยาวบนูเายังไม่ทันขัน วันเริ่มต้นภายในสำนักมารบูรพา ก็ได้ดำเนินขึ้นอย่างแท้จริง
เมื่อศิษย์พี่สายนอกผู้มาก่อน ได้รับคำสั่งตรง จากผู้าุโ จั๋ว พาศิษย์ผู้มาใหม่ ไปรับของรางวัลฝึกฝนเริ่มต้น เสียงตะคอกพร้อมเสียงเคาะประตู ก็ดังขึ้น ปัง! ปัง! “ไอ้พวกสันหลังยาว รีบตื่นกันได้แล้ว เวลาต่อจากนี้ จะเป็เวลาเริ่มงานของพวกเ้า”
ขณะทุกคนรีบออกมาพร้อมชุดศิษย์สายนอกที่มีอยู่ในลังไม้
ศิษย์พี่ เจียงฟ่าน เดินสำรวจ จะปรายตามองศิษย์หญิงอย่างมีเลศนัย ที่หลินเอ๋อร์กระชับชุดให้ดูเรียบร้อย ก่อนเขาจะปลายตาเมิน ‘ว่ายเปียว’ คนสุดท้ายไป ราวกับไม่มีตัวตนอยู่
ขณะศิษย์พี่ เจียงฟ่าน นำพวกเขาไปโรงครัวั้แ่เช้าตรู่ เมื่อมอบหมายงาน ตารางต่างๆ ที่ต้องทำ ไม่ว่าจะเป็หาบน้ำ จากลำธารขึ้นมาใส่อ่างให้พวกรุ่นพี่ ตัดไม้หาฟืนเข้ามาภายในโรงครัว งานดูแลกระบี่ที่โรงชำชะล้าง ดูแลสวนสมุนไพร แปลงผักท้ายสำนัก และงานตรวจสอบที่กองคลังต่างๆ
ซึ่งทุกคนจะได้งานเบาของแต่ละสัปดาห์ ทว่ามีแต่ ว่ายเปียว ที่ได้รับงานหาบน้ำ กับ ตัดไม้หาฟืนส่งโรงครัว
ที่ถือว่าเป็งานหนักทั้งสอง แทบจะกินเวลาทั้งหมดของเขา ‘ไป’ ได้เชียว’
‘แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ ไอ้เวรนี่’ แม้ว่ายเปียว อยากจะก่นด่า ศิษย์พี่ เจียงฟ่าน 20อันดับแรกของศิษย์สายนอก ร่วม200ชีวิต คนนี้มากเท่าใดก็ตาม
ก็เหมือนว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ จึงได้แต่คอตก ก้มหน้ารับชะตากรรม ให้ว่ายเปียวขบกรามน้อยๆ ‘ฝากไว้ก่อน’
ไม่นานศิษย์พี่ เจียงฟ่าน ปั้นหน้ายิ้มไม่จริงใจ จะพาพวกเขาเดินลัดเลาะผ่านป่าไผ่ร่มรื่น…มาถึงหน้าหอแจกจ่ายทรัพยากรของสำนัก มันพลางเผยสายตา แปลกๆ
คล้ายกำลังคาดเดาสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น “หากไม่มีเื่อะไรแล้ว ข้าขอตัว หวังว่าพวกเ้าจะโชคดี กับของวิเศษที่เลือก พร้อมกับทรัพยากร เริ่มต้นในการฝึกฝน”
ทุกคน ที่มาพร้อมว่ายเปียว ดูท่าทางเด็กขอทานตอนนี้ เงียบๆ ไป อย่างถนัดตา หลายคน ลอบกลั้วยิ้ม กรุ้มกริ่ม ประหนึ่งเห็นความยาก ลำบากคนอื่น เป็ยาบำรุงชั้นยอด
โดยเฉพาะเด็กหนุ่ม ปู้หาญซาน มาประเดี๋ยว ก็ทำตัวเป็หัวหน้ากลุ่มพวกเขาแล้ว “เป็ไงล่ะเ้าหนู ตอนนี้ถึงกับทำหน้า ‘เอ๋อร์’ ซ่า ไม่ออกเลยไง!”
“ฮ่าๆ หวังว่าพวกเ้าทุกคนจะโชคดี ตามที่ศิษย์พี่ เจียงฟ่านว่า”
“ข้าเองก็อยากรู้แล้ว หอแจกจ่าย จะมอบของวิเศษอะไร กับพวกเราบ้าง” ศิษย์ที่เคยมีเื่กับว่ายเปียวกล่าวสำทับ ให้คนอื่นพยักหน้า
ว่ายเปียวมองกลอกตา น้อยๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มไม่จริงใจ ของพวกปู้หาญซาน เขาก็คิดกับตนเองขึ้นมา ‘ข้าก็ยังเป็ข้า ที่นี่ ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรข้าได้หรอก เ้างั่งพวกนี้’
คนของหอแจกจ่าย ปล่อยให้พวกศิษย์ใหม่มาเยือน ‘รอไม่นาน’ ศิษย์พี่แววตาเฉียบคม ดูไม่ยินดียินร้าย ออกมารับหน้าเขาก็ไม่พูดพล่าม อะไรมาก…
พาตัวว่ายเปียวไปเลือก ของวิเศษ ภายในห้องเก็บของชั้นใต้ดินทันใด
“ข้าก่อนเลย หรือศิษย์พี่” เมื่อว่ายเปียว ชี้นิ้วตนเอง ก็เกิดความประหม่าขึ้นมาอยู่บ้าง แม้จะผิดคาดของใครหลายคน ที่ขอทานถูกเลือกไปเป็คนแรก
ขณะภายในห้องเก็บของชั้นใต้ดิน ได้กลิ่นของเก่า เต็มไปด้วยอาวุธของวิเศษลานตา นอนนิ่งสงบ ถูกฝุ่นจับหนาบางที่ ้าชั้นวางของสูง ยังเต็มเอี๊ยดแน่นทุกชั้น ให้ว่ายเปียวเปล่งแสงทอประกายในดวงตา กวาดหาของวิเศษของตน
ส่วนใหญ่เขาจะสนใจ ศาสตราวุธ กระบี่ ดาบ ตามแบบฉบับจอมยุทธ์ อริยะปราชญ์ วิญญูชน ผู้ท่องทะยานแหวกอากาศ…
“หืม! ของสิ่งนี้มัน” ก่อนว่ายเปียวจะถูกใจกระบี่ผลึกสีใส มันแผ่กลิ่นอายเย็นเยือกแบบประหลาด ดูเหมาะมือ ที่ยกขึ้นมาถือ วาด ไป มา ดู
“ศิษย์พี่ข้าเลือกอัน….นี้” ซึ่งยังไม่ทันขาดคำ ว่ายเปียว กล่าวเสร็จสับดี
ศิษย์พี่แววตาเฉียบคม ไม่ยินดียินร้าย กับสถานการณ์ตรงหน้า ‘รั้วเฉินกวาง’ เขาจะ ‘หยิบขวดหยกเปล่า’ ดูธรรมดา ให้ ว่ายเปียวไปแทน
เมื่อศิษย์พี่กดมือขอทานน้อย ลง มองว่ายเปียวตรงหน้า อย่างตั้งใจ คล้ายพิจารณา “ของสิ่งนี้ ดูเหมาะกับเ้ามากกว่า ศิษย์น้อง”
พร้อมศิษย์พี่ยิ้ม เหมือนคำพูดเขาเป็คำขาด ขณะเผยประกายในดวงตาเรียบนิ่ง แต่กลับดูน่าหวาดกลัวกดดัน อย่างน่าประหลาด
“แต่ศิษย์พี่ ข้าค่อนข้างถูกใจ กระบี่ เล่มนั้นเชียว” ว่ายเปียว รีบเอ่ยค้าน มีความดึงดัน ผ่านกรอบสายตาใสกระจ่าง
ด้าน รั้วเฉินกวาง มุมปากเผยเป็มุมโค้ง พลันกระตุก เล็กๆ ที่เอ่ยเสียงเรียบตอบ “เ้าหนู ขวดหยกนี่ ข้าเคยเห็นศิษย์เอาไปหลายคนแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ความลับของมัน เ้าไม่ลองหน่อยหรือ… ข้าว่ามันต้องเป็ของดี ล้ำค่า แน่ ศิษย์ใหม่ทุกคนในรุ่น ต่างก็เลือกหยิบ ฉวย มันไปเชียวนะ?”
ว่ายเปียว สายตามองไปที่กระบี่หยก ซึ่งเห็นได้ชัดเจน อีกฝ่ายมัดมือชกเขาแล้วไง ไม่ยอมให้เขาเลือกของวิเศษอันอื่น นอกจาก ‘ขวดหยก’ ที่มองอย่างไร ก็ไม่เห็นความวิเศษ
ว่ายเปียว จำต้องกล่าวออกมา แบบไม่จำยอมเท่าใดนัก “ก็ได้ ศิษย์พี่ ข้าจะเชื่อคำของท่าน”
ทว่าเสี้ยวแวบเดียว เด็กหนุ่มขอทาน จะพุ่งกลับไปเอากระบี่ ผลึกอายเย็น
วูม!
ให้ศิษย์พี่รั้วเฉินกวาง ต้องถลึงตาเคลื่อนไหว มองศิษย์น้องเ้าเล่ห์คนนี้ ด้วยสายตาลึกล้ำ
เมื่อดึงหัวไหล่ อีกฝ่ายเอาไว้ หมับ! “เ้าคิดทำอะไร ศิษย์น้อง!” ขณะหรี่ตาแหลมคมดุจกระบี่ หลุดออกจากฝัก เตรียมออกแรง บีบ ฝ่ามือใส่ขอทานร่างบางกรอบ
ว่ายเปียว จะหัวเราะแบบคนตลกไม่ออกแล้ว เมื่อรู้ศิษย์พี่ รั้วเฉินกวาง พร้อมจะลงมือ กับเขาแน่ “ข้าแค่อยากจับมัน เป็ครั้งสุดท้าย ก็เท่านั้น ศิษย์พี่”
เมื่อ ‘ว่ายเปียว’ กลั้นใจ วางกระบี่เล่มนั้นลง
อีกฝ่ายฉีกยิ้มตาหยี “ดี ดี มาก ศิษย์น้อง แล้วเ้าจะต้องกลับมาขอบคุณข้าอย่างแน่นอน ที่เลือกขวดหยก นั้นไป”
“เชิญ!” ทันใดก็ผายมือ ส่งเด็กหนุ่มขอทานดูท่า จะนิสัยกะล่อน ปลิ้นปล้อน ไม่ธรรมดา…ออกไป
ว่ายเปียวที่กลับออกมา พร้อมของวิเศษ ‘ขวดหยก’ ในมือ แล้วก็มี สมุดวิชาฝึกฝนทะลวงปราณขั้นเริ่มต้น ขวดเม็ดยาลูกกลอน ฝึกฝนระดับพื้นฐาน หนึ่งเม็ด
แล้วก็มีหินปราณระดับต่ำ ไว้ใช้จ่ายซื้อของ ในทุกหนึ่งเดือน ‘หอแจกจ่ายทรัพยากร’ มอบให้ในถุงเก็บของ5ก้อน
ว่ายเปียว ก็กวาดของล้ำค่า เตรียมจะเดินออกไป…ที่ทุกคนหดหลี่ดวงตากันจนเล็กแคบที่เห็นของวิเศษว่ายเปียว เอาออกมา
สีหน้าพวกเขาจะเผยความผิดหวังออกมาหลากหลายอารมณ์ ซึ่งมองอย่างไร ก็มองไม่เห็นความวิเศษขวดหยก ที่ขอทาน เอาออกมาจริงๆ
‘คงไม่ใช่ว่าที่นี่ มีแต่ขยะหรอกกระมัง?’ สิ่งนั้นก็ได้ถูกคิด อยู่ในใจพวกเขา ศิษย์ใหม่ทุกคน
จู่ๆ วายเปียว พลันหางตากระตุกขึ้นมา ถี่ๆ เมื่อเห็น ปู้หาญซาน คนที่ไปต่อเขาเพียงครู่เดียว เอากระบี่ผลึกอายเย็น ที่เขาสนใจออกมา
ซึ่งเห็นได้ชัดเจนว่า ศิษย์พี่ รั้วเฉินกวาง ถูกอีกฝ่ายยัดเงิน หินผลึกเซียนระดับต่ำ ‘ซื้อตัวไปแล้ว’ ‘เล่นกันแบบนี้เลยหรือ?’ ว่ายเปียวขมวดคิ้วมุ่น
“น้องชายกระบี่เล่มนี้ เหมาะสำหรับเ้า ไม่น้อย จริงๆ ถือว่าเ้าตาถึง…เชียว”
ยังไม่ทันศิษย์พี่รั้วเฉินกวาง กล่าวชื่นชมเสร็จสรรพ
ปู้หาญซาน ยิ้มละไม ประสานมือออกเล็กน้อยอย่างมีมารยาท แต่ก็ไม่ได้ทำให้ดูนอบน้อมจนเกินไป “ศิษย์พี่ กล่าวชมข้าเกินไปแล้ว ข้า มิกล้ารับคำชม ของศิษย์พี่ได้หรอก หากไม่พบรอยปัดฝุ่น นั้น”
ด้านว่ายเปียว แค่นเสียง ชิ! ในลำคอ อย่างไม่พอใจ ‘หากไม่อยากได้คำชม ก็กอง ไว้ตรงนั้น’ ซึ่งเป็คำพูด ที่เขาอยากพูดออกมา
แต่กระนั้น ก็ทำได้เพียงคิด ซึ่งกระบี่อายเย็นเหยียบ ที่เขาเลือกก่อนหน้านี้ อย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าอีกฝ่ายไม่ให้เขาเอาออกมา แต่กลับไม่ใช่สำหรับปู้หาญซาน
“ที เป็ข้า ศิษย์พี่ รั้วเฉินกวาง ไม่เห็นพูดแบบนี้เลยนี่หว่า”
ว่ายเปียวมองบน เบ้ปาก บ่นน้อยๆ ที่รีบเดินจากไป… ปล่อยให้หลายคน มองว่ายเปียวไม่ดี เลือกของวิเศษ ไม่เป็มากกว่า
ศิษย์พี่รั้วเฉินกวาง มองดูขอทานน้อยจากไป เขาเปลี่ยนท่าทีเล็กน้อย แค่กๆ แค่ก! ที่ไม่ทำตัวหน้าเงินจนเกินงาม เหลือไว้ให้ศิษย์ใหม่เคารพ เมื่อผ่ายมือ ศิษย์ใหม่ เข้าไปเลือกของวิเศษ
“คนต่อไป”
3K
![[จบ] หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718348122_62909388.webp)
