### 3.2
พอดีเหล่าคนรับใช้พากันเดินเข้ามาในห้อง จางจงถืออ่างน้ำอุ่นมาจะช่วยล้างหน้า ท่านอ๋องก็เป็คนชิงบิดผ้าหมาดๆ มาเช็ดหน้าให้คุณชายเสียเอง เสี่ยวหงถือโถน้ำสำหรับแปรงฟันบ้วนปากเข้ามาปรนนิบัติเป็รายที่สอง ตามด้วยเสี่ยวชุ่ยที่ถือถาดวางถ้วยรังนกตุ๋นโสมเข้ามาให้คุณชายกินบนเตียง ท่านอ๋องก็ถือชามรังนกตุ๋นโสมจากถาดแล้วใช้ช้อนตักรังนกตุ๋นโสมเป่าให้คลายความร้อนก่อนจะจ่อมาถึงปากคุณชาย
คุณชายรีบดึงช้อนกับชามรังนกตุ๋นโสมจากมือท่านอ๋องไป “ข้าน้อยกินเองได้ขอรับ” แล้วค่อยๆตักรังนกตุ๋นโสมกินช้าๆ
ท่านอ๋องก็ไม่คัดค้าน เพียงใช้ผ้าเช็ดปากนุ่มๆ ค่อยซับปากให้
ทำให้เหล่าบ่าวและสาวใช้ในห้องพากันก้มหน้ายิ้มขวยเขิน
แต่คุณชายรู้สึกแปลกใจ...ท่าทางเอาใจใส่เช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?
มันไม่น่าจะเป็การชดเชยที่เขาถูกใส่ร้าย
มันเหมือนสามีปฏิบัติต่อภรรยาอันเป็ที่รัก
ม่ายยยย...มันต้องไม่ใช่อย่างนั้น!
คิดถึงตรงนี้คุณชายพลันมืออ่อนหมดแรงทำช้อนตกลงไปในชามรังนกตุ๋นโสม
ท่านอ๋องตาไวมือไวเพราะเป็ผู้มีวรยุทธ จึงรับชามรังนกตุ๋นที่หล่นจากมือคุณชายได้ทันท่วงที
“ข้านึกแล้วเชียวว่าฟูเหรินยังไม่แข็งแรงพอ มาเถิดข้าป้อนให้ดีกว่า”
ว่าแล้วท่านอ๋องก็ทำการป้อนรังนกตุ๋นโสมต่อจริงๆ
คราวนี้คุณชายไม่สามารถเอ่ยคัดค้านอะไรได้อีก ได้แต่อ้าปากรับการป้อนอย่างเงียบๆ
พอกินเสร็จและบ้วนปากเรียบร้อยแล้ว
ท่านอ๋องก็ว่า “กินอิ่มแล้วอย่าเพิ่งลงนอน เดี๋ยวจะไม่สบายท้อง”
“ขอรับ” คุณชายพึมพำรับคำเบาๆ
“ฟูเหริน เ้าจำอะไรได้บ้าง?”
ท่านอ๋องถามอย่างจริงจังในขณะที่เสี่ยวหงยื่นผ้าเช็ดมือให้ พอท่านอ๋องเช็ดมือเสร็จ ก็เอื้อมมือมากุมมือคุณชายไว้
ทำเอาคุณชายตัวแข็งทื่อ จะดึงมือออกก็ไม่กล้า
“ไม่เลยขอรับ ข้าน้อยจำอะไรไม่ได้ ในหัวของข้าน้อยมีแต่ความว่างเปล่า”
“ช่างเถอะ...เื่เก่าๆ จำไม่ได้ก็ไม่เป็ไร เพียงแค่เ้าจำเอาไว้ว่า นับแต่นี้ข้าจะดีต่อเ้าให้มาก!” ท่านอ๋องเอ่ยเสียงหนักแน่น “ไม่ว่าเ้า้าอะไร ให้บอกข้า ข้าจะหามาให้เ้าทุกอย่าง”
“ท่านอ๋อง...แม้ข้าน้อยจะจำความหลังไม่ได้ แต่ก็พอจะรู้ว่าข้าน้อยเป็คนแคว้นเป่ย และยามนี้แคว้นเป่ยก็ได้ล่มสลายไปแล้ว...ท่านอ๋องโปรดปล่อยข้าน้อยไปจะได้หรือไม่?”
“ไม่ได้”
ท่านอ๋องตอบเฉียบขาดทันควัน มือที่กุมมือคุณชายบีบแน่น
“เ้าอยากได้เงิน ก็จะได้เงิน เ้าอยากได้ทอง ก็จะได้ทอง...เ้าจะได้ทุกอย่างที่ปรารถนา ยกเว้นแต่อิสระภาพเท่านั้น”
จ้าวชิงเฟิงออกแรงดึงมือออกจากอุ้งมือใหญ่แล้วลอบกำมือแน่น
ท่านอ๋องหันไปจ้องมองจางจงแล้วกล่าวว่า “จางจง เ้าคือขันทีที่ติดตามฟูเหรินมาแต่แคว้นเป่ย เ้าคงรู้ว่าฟูเหรินถูกส่งมาแคว้นหนานเพื่อการใด และรู้วิธีที่ฟูเหรินสมควรจะปรนนิบัติสามีอย่างไรหรือไม่?”
“ทราบขอรับ” จางจงคุกเข่าลงรับคำ
“เช่นนั้นก็ดี...เ้าจงบอกกล่าวแนะนำให้เ้านายของเ้าเข้าใจ และเตรียมตัวเตรียมใจของเขาให้พร้อมสำหรับการนั้น เมื่อเขาหายป่วยและแข็งแรงดีขึ้น”
ประโยคหลังนี้...คุณชายรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาใส่ร่าง!
ร่างบอบบางแข็งทื่อ
ดวงหน้าเรียวซีดขาวราวกระดาษ
*
*
*
หลังจากดื่มยาที่ขมยิ่งกว่าน้ำต้มมะระเป็พันเท่าที่ทั้งข้นขลักสีน้ำตาลเข้มกลิ่นฉุนชวนอาเจียน...จ้าวชิงเฟิ่งพยายามรักษาสีหน้านิ่งๆไว้อย่างสุดความสามารถ จางจงก็รีบส่งพุทราเชื่อมป้อนใส่ปากของเขาอย่างรวดเร็ว
คุณชายถอนหายใจเบาๆ พึมพำว่า “ขมยิ่งนัก”
“ยาดีก็ต้องขมสิขอรับคุณชาย” จางจงเอ่ย “ยานี้ล้ำค่ามากนะขอรับ ท่านอ๋องให้องครักษ์คนสนิทไปนำมาจากวังหลวงทีเดียว”
สีหน้าคุณชายประหลาดใจ...เพื่ออนุคนหนึ่งถึงกับขอยาจากวังหลวงเชียวหรือ?
“ชามนี้เป็ชามที่สาม ดื่มชามนี้แล้วคุณชายก็ไม่ต้องดื่มยานี้อีกขอรับ”
“ชามที่สาม...เช่นนั้นข้าดื่มยานี้ไปแล้วสองชามหรือ?”
“ยังมียาขนานอื่นอีกสองชาม รวมเป็สี่ชามขอรับ”
“ดื่มยารสขมมากมายขนาดนี้...ข้านับถือตัวเองจริงๆ”
“คิกๆๆ...” เสี่ยวชุ่ยเสี่ยวหงพากันหัวเราะคิกคักเบาๆ
“หรือไม่ใช่?” คุณชายทำหน้ามึน
“ท่านดื่มยาก็จริงเ้าค่ะฟูเหริน...แต่เป็ท่านอ๋องป้อนท่าน” สองสาวแย่งกันกล่าว
คุณชายหันไปมองจางจง “ทำไมเ้าไม่เป็คนป้อนข้าละ?”
“เอ่อ...” จางจงพูดเสียงเบา “ท่านอ๋องอมยาป้อนท่านด้วยปากขอรับ”
แม้เสียงจางจงจะไม่ดังนัก แต่ทั้งคุณชายและสองสาวใช้ต่างได้ยินชัดเจน
สองสาวแก้มแดงปลั่งอย่างขวยเขิน
ส่วนคุณชายหน้าซีดแล้วซีดอีก
“ขะ ข้าอยากอาบน้ำ” คุณชายรีบเปลี่ยนเื่สนทนากะทันหัน “ข้าไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว รู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง”
“เ้าค่ะ” สองสาวรับคำ “บ่าวจะไปเตรียมน้ำให้เดี๋ยวนี้”
อีกครู่ใหญ่ต่อมา...เสี่ยวหงก็กลับมารายงานว่า “น้ำเตรียมเสร็จแล้วเ้าค่ะ”
จางจงจึงช่วยพยุงคุณชายไปยังห้องอาบน้ำ โดยมีเสี่ยวชุ่ยถือเสื้อผ้าที่จะให้คุณชายผลัดเปลี่ยนนำทางให้
ห้องอาบน้ำกว้างขวางสะดวกสบาย น้ำในอ่างอุ่นกำลังดี...จางจงช่วยคุณชายถอดเสื้อผ้าแล้วล้างเท้าให้ก่อนจะพยุงคุณชายก้าวลงไปแช่ตัวในอ่าง แล้วใช้ผ้าช่วยถูหลังให้ ในตอนแรกคุณชายพยายามจะปฏิเสธไม่ให้จางจงช่วยอาบน้ำให้เพราะความกระดาก แต่จางจงแย้งว่า
“บ่าวอาบน้ำให้คุณชายมาั้แ่คุณชายแรกเกิดแล้วนะขอรับ บ่าวเข้าไปเป็บ่าวรับใช้ของสนมหูมารดาของคุณชายั้แ่อายุสิบสาม อีกเดือนนึงคุณชายก็เกิดมา สนมหูสุขภาพมิใคร่ดี บ่าวจึงเป็คนดูแลคุณชายมาั้แ่เล็ก คุณชายจะอายบ่าวไปทำไมกันขอรับ”
พออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เป็ผ้าไหมและผ้าเนื้อดีเสร็จ...เสี่ยวชุ่ยกับเสี่ยวหงก็ตั้งโต๊ะอาหารกลางวันรออยู่
“ข้ายังไม่หิว” คุณชายกล่าวตามตรง เพราะสามปีที่ผ่านมาเขาถูดจำกัดอาหารจนคุ้นชินกับการได้รับอาหารเพียงหนึ่งมื้อบ้างสองมื้อบ้างต่อวัน ทำให้ไม่ชินกับอาหารกลางวัน
_____________
918
![โรงแรมปรสิตยินดีต้องรับ [MPREG]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592378600_42194505.webp)
![[จบ] รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431270_93557432.webp)