“ถ้าเช่นนั้น…ตอนนี้เราคงสรุปกันได้แล้วนะคะว่า คุณอัจฉราก็คือ เทพธิดาแห่งโชค”
เ้าหญิงเทย่าสรุป
“ยังสรุปเช่นนั้นไม่ได้หรอกเพคะ”
บุญแย้งเธอ
“เื่ที่แม่ของหม่อมฉันเล่า แค่สรุปได้ว่าหม่อมฉันคือเด็กที่รอดชีวิตจากอุบัติเหตุในคืนนั้น และจริงๆ แล้วหม่อมฉันเกิดวันที่ 7 เมษายน วันเดียวกับที่เทพธิดาแห่งโชคมาจุติ แต่ยังไม่ได้หมายความว่าหม่อมฉันจะต้องเป็เทพธิดานะเพคะ และหม่อมฉันก็ไม่ได้มีอิทธิฤทธิ์อะไรเลยด้วยเพคะ”
บุญให้เหตุผล แล้วจึงนั่งยิ้มรอฟังเหตุผลขององค์หญิงบ้าง
“เฮ้อ…”
องค์หญิงถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ
“นี่เธอกลายเป็ทนายไปั้แ่เมื่อไหร่กันคะ? เรามีเหตุผลที่เชื่อได้ว่าเธอคือเทพธิดาค่ะ เหตุผลแรก เธอเป็เด็กคนเดียวในพื้นที่นี้ที่รอดชีวิต ต่างจากเด็กคนอื่นที่เกิดวันเดียวกัน และมีร่องรอยว่าเธอถูกยิงหลังรอดชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ แต่เธอกลับไม่เป็อะไร คุณอารียายืนยันเื่นี้ได้หรือเปล่าคะ?”
“จริงเพคะ หม่อมฉันเห็นขณะที่รถกำลังพุ่งชนชายผู้นั้น ว่าเขาถือปืนกำลังจะยิงเด็กนัดที่สอง แต่เขาถูกชนซะก่อน ภาพนั้นยังติดตาหม่อมฉันอยู่ไม่เคยลืมเลยเพคะ ที่เด็กคนนี้รอดมาได้คงเป็เพราะเธอมีบุญ หม่อมฉันจึงได้ตั้งชื่อเด็กว่าบุญเพคะ”
อารียายืนยันคำพูดขององค์หญิง
“และนี่ก็คือเหตุผลที่สอง คือคุณอารียาบอกว่ารถของเธอไม่เป็อะไร แต่เธอกลับควบคุมรถไม่ได้และชนชายผู้นั้นขณะจะยิงเด็ก และหลังจากนั้นเธอก็ขับได้ตามปกติ นอกจากร่องรอยการชนทางอู่ซ่อมรถก็ไม่พบความเสียหายอื่นๆ เราจึงคิดว่าเหตุการณ์เหล่านี้น่าจะเกิดจากพลังเหนือธรรมชาติ ซึ่งในรายงานของทางตำรวจก็ระบุว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทั้ง 14 ราย ล้วนเป็อุบัติเหตุที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ จึงดูเหมือนว่ามีทั้งพลังของฝ่ายที่้ากำจัดเทพธิดาแห่งโชค กับพลังของฝ่ายที่พยายามจะปกป้องเธอให้รอดชีวิต เธอเห็นด้วยกับเราหรือเปล่าคะ?”
องค์หญิงอธิบายซึ่งบุญก็ไม่มีท่าทีว่าจะปฏิเสธเหตุผลข้อนี้
“เหตุผลข้อที่สามก็คือ เธอเป็คนเดียวที่สามารถรับมือกับหนุ่มจอมโชคร้ายทั้งสามคนของเราได้ตลอดทั้งสามวัน โดยเฉพาะบ่ายวันนี้ ที่เราให้เธอพาเที่ยวก็เพื่อจะสังเกตพฤติกรรมของเธอ เราสังเกตได้ว่า เธอรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดกับชายทั้งสามล่วงหน้าได้ และช่วยพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่น่าที่จะเป็ความบังเอิญติดต่อกันทุกครั้งนะคะ”
องค์หญิงเล่าพฤติกรรมที่ดูผิดธรรมชาติของบุญให้เธอฟัง
“เหตุใดหม่อมฉันจึงรู้สึกล่วงหน้าไม่ได้เพคะ? หม่อมฉันไม่คิดว่าเื่นี้เป็เื่แปลกนะเพคะ”
บุญไม่เห็นด้วยกับองค์หญิงในข้อนี้
“นั่นแหล่ะค่ะ ที่ยืนยันได้ว่าเธอคือเทพธิดาแห่งโชค เพราะเธอสามารถทำในสิ่งที่คนธรรมดาทำไม่ได้ จนเธอไม่เคยรู้สึกว่านี่เป็เื่แปลก แต่สำหรับคนอื่นๆ นี่เป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้นะคะ จริงหรือไม่คะคุณอารียา?”
เ้าหญิงเทย่ายิ้มและขอคำสนับสนุนจากแม่ของบุญอีก
“เพคะเ้าหญิง ลูกบุญมีความสามารถในการรู้สึกถึงเหตุร้ายที่จะเกิดขึ้นได้ล่วงหน้ามาั้แ่เด็ก ต่างจากคนทั่วไปเพคะ”
อารียายอมรับ
“และเหตุผลข้อสุดท้ายก็คือ เธอฝันถึงเทพธิดาแห่งโชค เหมือนที่ท่านพ่อของเราเคยฝันเมื่อ 23 ปีที่แล้ว ทุกประการ ทั้งๆ ที่ไม่เคยมีใครเคยรู้เื่นี้ นอกจากท่านพ่อและท่านราชครู ซึ่งท่านทั้งสองได้สิ้นแล้ว กับท่านโหรานิมิตที่เป็ที่ปรึกษาของท่านพ่อซึ่งเป็คนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่และรู้เื่นี้ และท่านได้เล่าให้เราฟังเพียงคนเดียว ไม่มีทางที่จะมีใครรู้รายละเอียดพระสุบินของท่านพ่อได้ละเอียดขนาดนั้น นอกจากว่าเธอต้องมีอะไรที่เกี่ยวข้องกับเทพธิดาแห่งโชค แล้วอย่างนี้เธอยังจะปฏิเสธว่าไม่ได้เป็เทพธิดาอีกหรือคะคุณอัจฉรา?”
เ้าหญิงเทย่าถามบุญหลังบอกเหตุผลทั้งหมดกับเธอแล้ว
“ในเมื่อเ้าหญิงทรงให้เหตุผลขนาดนี้ หม่อมฉันก็คงปฏิเสธไม่ได้แล้วเพคะ แต่หม่อมฉันก็ยังยอมรับไม่ได้เช่นกันเพคะ เพราะหม่อมฉันไม่ได้มีความจำเื่ของเทพธิดา และไม่เคยติดต่อเทพยดาองค์ใดเลย แล้วจะให้หม่อมฉันยอมรับในสิ่งที่ตนเองไม่ทราบได้อย่างไรเพคะ?”
บุญยอมรับเหตุผลของเ้าหญิงแต่ยังไม่เชื่อว่าตนเองคือเทพธิดาแห่งโชค
“ก็ยังดีค่ะ ที่เธอไม่ปฏิเสธ ตอนที่เธอลงมาจุติ เธออาจจะตกลงมาหัวกระแทกพื้นโลก จนความจำเสื่อมก็ได้ ก็เลยจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็เทพธิดา”
องค์หญิงพูดเล่น ทั้งสามจึงหัวเราะกันได้อีกครั้งหลังจากคุยกันอย่างเคร่งเครียดมาได้สักพักแล้ว
“เ้าหญิงล่ะก็…ทรงล้อหม่อมฉันเล่นไปได้เพคะ ถ้าเป็เช่นนั้นจริงหม่อมฉันก็คงเป็เพียงแค่เทพธิดาความจำเสื่อมคนนึงที่ไม่ได้มีอิทธิฤทธิ์อะไรเลยนะเพคะ”
บุญก็คล้อยตามองค์หญิงไปด้วย
“ท่านเทพธิดาเพคะ”
เ้าหญิงเทย่าเปลี่ยนสรรพนามในการพูดกับบุญทำให้ทั้งบุญและอารียาสะดุ้งใเพราะนึกไม่ถึง
“ประเทศของหม่อมฉันกำลังจะเผชิญกับภัยา โปรดช่วยหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ”
“องค์หญิงเพคะ…หม่อมฉันไม่คู่ควรกับการที่องค์หญิงทรงใช้คำาาศัพท์กับหม่อมฉันหรอกเพคะ หม่อมฉันได้คุยกับแม่เื่ที่องค์หญิงมีพระประสงค์จะให้หม่อมฉันและแม่เดินทางไปอยู่ที่ประเทศซานเตียเรสแล้ว แม่หม่อมฉันประสงค์ที่จะอยู่ที่นี่ จะไม่ย้ายไปไหนเพคะ และหม่อมฉันก็ทิ้งแม่ให้อยู่คนเดียวไม่ได้เช่นกันเพคะ”
บุญตอบปฏิเสธองค์หญิงเพราะ้าอยู่ที่เชียงใหม่กับแม่ของเธอ
“เมื่อหม่อมฉันมั่นใจว่าท่านเป็เทพธิดาแห่งโชค หม่อมฉันก็ควรใช้คำพูดที่สมกับฐานะของท่านเพคะ”
องค์หญิงยังยืนกรานจะใช้คำาาศัพท์พูดกับบุญ ทำให้บุญอึดอัดใจเพราะความไม่เคยชิน ทั้งเธอยังเป็ถึงองค์หญิงและว่าที่องค์ราชินี
“สำหรับพระมารดาของท่านเทพธิดา หม่อมฉันจะให้องครักษ์ของหม่อมฉันมาอยู่คุ้มครองท่านในระหว่างที่ท่านเทพธิดาไม่อยู่นะเพคะ”
องค์หญิงยื่นข้อเสนอ
บุญถอนหายใจด้วยความหนักใจว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี อารียาทราบว่าบุญไม่ยอมไปห่างจากเธอแน่ๆ และรู้สึกเห็นใจเ้าหญิงเทย่าที่้าให้บุญช่วยเหลือ เพราะองค์หญิงยังคงมั่นใจว่าบุญสามารถช่วยเธอได้แน่ อารียาจึงตัดสินใจช่วยพูดเกลี้ยกล่อมบุญให้องค์หญิง
“ในเมื่อเ้าหญิงเทย่ามีพระประสงค์จะให้ลูกบุญไปช่วยเหลือพระองค์ และทรงจะให้องครักษ์มาอยู่เป็เพื่อนแม่แล้ว บุญก็ไม่ต้องเป็ห่วงแม่หรอกจ้ะ ประเทศของพระองค์กำลัง้าความช่วยเหลือจากบุญอยู่นะ”
อารียากล่าวกับบุญ
“แล้วหม่อมฉันจะเอาอะไรไปช่วยแก้ปัญหาภัยาได้ล่ะเพคะ? ในเมื่อหม่อมฉันก็ไม่ได้มีพลังวิเศษอะไรเลยนะเพคะองค์หญิง”
บุญกล่าวอย่างเหนื่อยใจ
![มหาศึกล้างพิภพ ภาค 2 ดินแดนแห่งต้นกำเนิด (SWALLOWED STAR 2: LAND OF ORIGIN) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757149701_40144170.webp)
5K
