หลายวันผ่านไป
ร่างบางะโลงจากรถตู้บริษัทเดินตัวปลิวเข้าออฟฟิศ ด้วยสภาพที่ทำให้คนทั้งบริษัทหันมามองเป็ตาเดียว
"ยัยกานดา แกไปตกบ่อดินที่ไหนมาวะ"
รตะหันไปถามเพื่อนร่วมงานทันทีที่เจอหน้า
"ต้องบอกเลยสภาพแบบนี้ทุกคนที่อยู่บนรถ"
กานดาตอบ เธอเหวี่ยงกระเป๋าขึ้นไปบนโต๊ะก่อนจะเดินตัวปลิวไปทางห้องบก.พี่สาวแสนสวย
ก๊อกๆๆๆ
"เชิญค่ะ" เสียงตอบของพี่สาวทำให้กานดายิ้มน้อยๆๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปทันที
"เซอร์ไพรส์....กานดามารายงานตัวค่า...."
กานดาะโเข้าไปในห้องทันทีร่างบางถึงกับชะงักกึกเมื่อสายตาคมสวยมองไปทั่วห้องแล้วพบว่าพี่สาวเธอไม่ได้อยู่คนเดียวแต่มีชายหนุ่มที่เธอเฝ้าคิดถึงเขาตลอดเวลานั่งกอดอกด้วยสีหน้านิ่งเฉย
"ไงเรา...กว่าจะเสด็จกลับมาได้" ใบหน้าสวยก้มหน้างุดเมื่อสบตาขึงเครียดของเขาที่มองมา
"คุยกันเองนะ...พี่ไปทำธุระข้างนอกก่อน"
รินดามองหน้าคนสองคนสลับไปมา ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าเดินตัวปลิวออกไปทันที
"สวัสดีค่ะพี่เหม"
กานดายกมือพนมไหว้มือบางประสานกันไว้ด้านหลัง ทำตัวไม่ถูก เมื่อได้อยู่กับเขาตามลำพัง
เหมลุกขึ้นยืนขายาวๆ ของเขาสาวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ก่อนที่อ้อมแขนแข็งแรงจะคว้าตัวเธอมากอดไว้ด้วยความคิดถึง
"ทำไมไปไม่คิดจะบอกพี่เลย…รู้มั๊ยว่าพี่เป็ห่วงเราขนาดไหน"
ชายหนุ่มเอาคางกดศีรษะเธอไว้ให้ซบตรงอกของเขาเสียงหัวใจที่เต้นดังทำให้เธอหลับตาพริ้ม ริมฝีปากบางยิ้มน้อยๆศีรษะทุยแหงนเงยมองหน้าชายหนุ่ม พร้อมกับเขย่งปลายเท้าแนบริมฝีปากบางกับคางของเขาเบาๆเหมือนจะปลอบใจเขากลายๆ
เหมก้มลงมองคนตัวเล็กตรงหน้าก่อนจะคว้ามือเธอเดินออกไปจากห้องทันที เพื่อนร่วมงานของเธอต่างก็ตาโตเมื่อเห็นเธอถูกชายหนุ่มจูงมือเดินออกมาจากห้องเ้านายของพวกเขา
เมื่อลับตาคนกานดารีบดึงแขนเขาไว้ทันที
"เราจะไปไหนกันคะพี่เหม"
เธอถามเขาทันที เมื่อเห็นเขาไม่มีทีท่าจะหยุดเดิน
"ไปทานข้าวกัน พี่หิว ยังไม่ได้ทานอะไรแต่เมื่อวาน มีเคสผ่าตัดติดกัน 3เคส แล้วก็รีบตรงมานี้เลย รินดาโทรไปบอกว่ากานดาจะกลับวันนี้"
คำตอบของเขาทำให้กานดายิ้มออกมาอีกครั้งก่อนจะเดินตามแรงจูงของเขาไปที่รถหรูที่จอดอยู่ด้านหน้าบริษัท