Desire ความปราถนา...ที่จะเปลี่ยน

"โอย...ปวดหัวจังเลยแฮะ" ผมตื่นขึ้นมาแต่ก็ตื่นมาแบบสะลึมสะลือล่ะนะ อืม...ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนกันนะ แถมยังโดนเชือกมัดที่มือซะด้วย"ตรุบ ตรุบ ตรุบ" เสียงควบม้าที่ดังก้องอยู่ภายนอกห้องไม้ที่ผมนอนอยู่ เอ..ใช่ เราโดนไอ้พวกคนแปลกๆสองคนนั่นจับตัวไปนี่นา เมื่อนึกได้ผมก็พยายามมองไปรอบๆรถม้าคันนี้"ยาย!" ผมที่บังเอิญเหลือบไปมองเห็นยายที่โดนมัดเหมือนกับผมแถมที่ท้องเลือดยังไหลอยู่"ชู่ว..อย่าเสียงดังสิ" ยายเตือนผม"ยายเจ็บมากไหมครับ""หุบปากก่อนนา ฉันน่ะสบายอยู่แล้ว"ถึงยายจะบอกแบบนั้นแต่ผมก็สังเกตได้จากสีหน้าของยายว่ามันก็เริ่มจะซีดๆแล้ว"พวกเราจะทำยังไงกันดีครับยาย" ผมพูดด้วยเสียงเบา"อืมมม""...""งั้นฟังยายนะ" ผมพยักหน้าแล้วตั้งใจฟัง"พวกมันมัดมือพวกเราค่อนข้างจะหละหลวม ม้าที่ควบก็ควบไวเอาการ และยายลองแอบแกล้งนอนมาซักพัก พวกมันไม่ได้เข้ามาตรวจในนี้เลย""...""นั่นเป็นเพราะพวกมันกำลังรีบและไม่คิดว่าพวกเราจะเปิดประตูได้ยังไงล่ะ ถึงจะเปิดได้พวกมันก็คงคิดว่าเราคงไม่กระโดดลงไปจากรถม้าที่วิ่งไวขนาดนี้หรอก แถมพื้นข้างล่างก็หินขรุขระซะขนาดนั้น""ยายนี่สุดยอดไปเลย""งั้นตอนนี้สิ่งที่เราควรทำก็คือแก้มัดเชือกพวกนี้ให้ได้ซะก่อน""อื้ม""ดูเหมือนเชือกที่มัดจูนจะมัดไม่ให้ติดกับขื่อของรถ จูนพอจะขยับได้ใช่ไหม"ผมพยักหน้า"งั้นจูนเอามือไปถูเข้ากับหน้าต่างรถม้านี่ซะสิ มันเป็นเหลี่ยมยายคิดว่าถ้าถูซักพักมันก็คงขาดน่ะแหละ เหมือนตอนที่เราเล่นเป็นสายลับกันไง"ใช่ ยายเคยสอนเรากับเรื่องพวกนี้มาบ้างแต่นี่มันเป็นเหตุการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเลยนะ"ฮึบ..ฮึบ" ผมที่กำลังตั้งใจที่จะตัดเชือกบ้านี่ให้ขาดกับในสถานการณ์แบบนี้ที่ผมไม่เคยได้เจอมาก่อนเลยในที่สุดเชือกก็หลุด"อา..ผมทำได้แล้วครับยาย""ดีมาก งั้นก็ช่วยหาอะไรก็ได้ในห้องเก็บของนี่ที่ดูเหมือนจะพอตัดเชือกที่มือยายได้มาตัดให้หน่อย""ครับ".."นี่เจอแรค นายคิดว่ายัยแก่นี่จะมีข้อมูลของไอพวกกบฏมากน้อยแค่ไหนกันวะ""เดี๋ยวพาไปสอบสวนก็จะรู้เอง แต่ฉันคิดว่าถ้าทำให้มันพูดได้จริงก็คงจะได้ข้อมูลมาไม่น้อยเชียวล่ะ""นั่นสินะ แต่เราก็เสียเวลาตามหาหลุมศพนั่นในป่าบ้านี่ไปเยอะเหมือนกัน ข้อมูลที่เราได้มามันคลุมเคลือชิบเป๋ง""ตอนนี้ก็ได้มาแล้วนี่ไงแต่เราคงจะต้องรีบอีกหน่อย ไม่งั้นพวกมันคงจะไหวตัวทัน""นั่นสิ""ปึง!!" เสียงประตูที่เปิดออกกระทบเข้ากับรถม้าอย่างแรง"เสียงบ้าอะไรน่ะ""สมศักดิ์นายลองไปตรวจดู"สมศักดิ์ก็แง้มหน้าต่างบานเล็กที่ติดอยู่กับที่นั่งคนขับ"เห้ย! พวกมันหายไปแล้วประตูก็เปิดอ้า ฉันว่าฉันล็อคมันแน่นแล้วนะเจอแรค""งั้นเรอะ งั้นนายลองดูข้างหลังซิยังไงถ้าพวกมันกระโดดออกก็ต้องเห็นพวกมันบ้าง"สมศักดิ์ก็แง้มไปบนหลังคาเพื่อดูด้านหลังรถม้า"ม..ไม่มีเลยเจอแรค พวกเราจอดแล้วลงไปเช็คกันก่อนเถอะ"*ความคิดของเจอแรค* อะไรกันพวกมันก็ไม่น่าที่ลงจากรถม้าที่ไวขนาดนี้หรอก แล้วถ้าอย่างนั้นทำไมถึงไม่เห็นพวกมันอยู่ในห้องเก็บของนั่นล่ะ แต่จะว่าไปหน้าต่างที่สมศักดิ์มองมันก็เป็นแค่หน้าต่างแคบๆแถมถ้าจะมองจากตรงนี้ก็มองได้แค่ทางเดียว งั้นหรือว่า.."ฮ่าๆๆ ฉันไม่หลงกลพวกมันหรอกนะ ฮ่าๆๆ ขนาดจะตายอยู่แล้วยังลูกไม้เยอะอยู่อีกนะอีแก่นั่น""หมายความว่ายังไงน่ะเจอแรค""พวกมันยังอยู่บนรถนี่แหละแค่อาจจะมีมุมที่ใช้แอบได้เพราะตอนที่พวกเราขโมยรถนี่มาพวกเราก็รีบกันมากไม่ทันได้ตรวจข้างในกันให้ดี""...""อีกอย่างที่พวกมันเปิดประตูซะเสียงดังและยังไม่หนีไปก็แสดงว่าพวกมันต้องการที่จะให้เราจอดรถม้านี่ยังไงกันล่ะสมศักดิ์ ฮ่าๆๆ ชั้นรู้แผนการหมดแล้วน่า""งั้นเราจะทำยังไงกันดีล่ะเจอแรค""ไม่ต้องเป็นห่วงไปนายแค่สอดส่องตรวจดูข้างในกับระวังไม่ให้พวกมันตัดขาดม้ากับรถม้านี้ได้ก็พอ""เข้าใจละ"สมศักดิ์ก็ตั้งใจทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้ นั่นก็คือการตรวจดูว่าสองคนนั้นหนีออกไปได้แล้วหรือยัง และเมื่อเวลาผ่านไปไม่กี่สิบนาที.."เจอแรค ฉันว่าฉันได้กลิ่นอะไรแปลกๆ กลิ่นเหมือนปุ๋ยที่ปนไปกับกลิ่นไหม้น่ะ""ห๊ะ!! งั้นเหรอ นายรีบเอาหน้าออกมาจากหน้าต่างนั้นเร็วเข้า""เอ๊ะ! เอ่อ ได้เลย"สมศักดิ์ก็ดีดตัวออกมาจากหน้าต่างนั่นจนไปชนกับหลังของเจอแรคพอดี
"ตู้ม!!" เสียงระเบิดดังออกมาจากห้องเก็บของของรถม้า ทำให้ม้าที่วิ่งอยู่ตกใจเสียหลัก และด้วยแรงระเบิดรถม้าก็เสียหลักตะแคงอยู่"บ้าจริงระเบิดงั้นเหรอวะ ไอพวกเวรนี่""บ้าเอ้ย พวกมันทำได้ถึงขนาดนี้เลยงั้นเหรอ พวกเราคงประมาทไปหน่อย ม้าก็เสียหลัก แต่ก็ยังดีที่เชือกที่ติดกับม้ามันไม่ขาดไป""เดี๋ยวฉันจะเข้าไปจัดการพวกมันด้วยมือของฉันเอง""เดี๋ยวก่อนสมศักดิ์! ระวังไว้หน่อยพวกมันอาจจะมีระเบิดอีกก็ได้""ชั้นไม่สนละชั้นจะฆ่าพวกมันเองนี่แหละ"สมศักดิ์ก็เดินเข้าไปเปิดประตูหลังรถม้า"จังหวะนี้แหละจูน!! วิ่งหนีไป" ยายตะโกนพร้อมกับผลักผมให้กระเด็นไปอีกทาง"อีนี่!""ย๊าก!!!" ยายพุ่งเอาเหล็กแหลมเสียบเข้าไปที่ท้องของสมศักดิ์อย่างแรง"โอ้ย!! เจอแรคมาฆ่าอีนี่หน่อย""โถ่เว้ยสมศักดิ์นายจัดการได้น่าเดี๋ยวฉันไปจับไอเด็กนี่ก่อน""พิษสงร้ายนักนะอีนี่" สมศักดิ์กระชากผมของยายแล้วผลักให้ไปกระแทกกับประตูอย่างจัง"ยายครับ!!!!" "ไม่ต้องกลับมานะจูน รีบหนีไปให้ไกลที่สุด""ไม่มีที่ให้แกหนีไปหรอกนะเจ้าเด็กน้อย ฮ่าๆ"เจอแรคลงจากรถม้าและกำลังจะวิ่งไปจับจูน*ความคิดของเจอแรค* เอ๊ะ? ทำไมเราถึงได้กลิ่นเหมือนสารระเบิดนั่นอีกนะ หรือว่า.."ตู้ม!!!" เกิดการระเบิดขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้เชือกที่ผูกม้าให้ติดไว้กับรถม้ากลับโดนระเบิดไปด้วย"ฮี่ ฮี่" ม้าที่ที่กำลังตกใจกับเสียงระเบิดก็กำลังจะวิ่งหนี"บ้าเอ้ย! สมศักดิ์นายจับเธอไว้ให้ดีนะฉันจะไปจับม้าก่อนพวกเราจะไปสายก่านี้ไม่ได้แล้ว""ได้เจอแรค แล้วไอ้เด็กนั่นล่ะ""ไว้เราจะจัดการกับมันทีหลังละกัน"เจอแรคก็วิ่งตามม้าตัวนั้นไป
"แฮ่ก แฮ่ก" ผมที่กำลังวิ่งอย่างสุดชีวิตตามที่คุณยายได้บอกเอาไว้ แต่บ้าจริงในนี้มันช่างไร้จุดหมายซะเหลือเกิน แล้วทำไมกันล่ะยาย นี่มันไม่เหมือนแผนที่เราวางกันไว้นี่หน่า ยายต้องมากับผมด้วยสิ..ย้อนไปก่อนระเบิดครั้งแรก.."ยายครับผมเจอเสียมอยู่เล่มนึง""โอเคเลยนั่นแหละช่วยเอามันตัดเชือกนี่ให้ขาดที""ฮึบ" ผมพยายามที่จะตัดเชือกให้ขาดอย่างสุดความสามารถ"น่าจะได้แล้วล่ะเดี๋ยวยายเอามันออกเอง" ผมตัดเชือกที่มัดอยู่ได้บางส่วนแล้วยายก็ใช้ความสามารถในการแกะเชือกตอนโดนมัดอยู่ได้อย่างดีเยี่ยม"โอเคงั้นต่อไปจูนช่วยสำรวจในนี้ให้ยายหน่อยนะว่ามีอะไรบ้าง""แล้วยายจะทำอะไรล่ะครับ""ถ้ายายขยับเยอะพวกมันอาจจะรู้ตัวแต่ถ้าเด็กตัวเล็กๆอย่างจูนน่ะขยับไปมาในนี้ได้ค่อนข้างสะดวกใช่ไหมล่ะ""...""เดี๋ยวยายจะพยายามไขกุญแจประตูนี่""พวกเราจะออกไปกันแล้วเหรอครับ""ยังหรอกน่า รีบทำตามที่บอกเถอะ"ผมก็คลำๆมองหาของไปเรื่อย เนื่องจากในห้องนี้มีแสงเข้ามาจากหน้าต่างไม่กี่บานเท่านั้น"ยายเหมือนผมจะเจอถุงปุ๋ยกับไอ้เหล็กแหลมๆและท่อนไม้ใหญ่ๆนี่มันพอจะใช้ได้ไหม""ถุงปุ๋ยงั้นเหรอมีเยอะไหมล่ะ""ก็หลายถุงเลยล่ะยาย"*ความคิดของยาย* งั้นก็ใช่จริงๆพวกมันคงจะไปเอารถม้านี่ระหว่างทางแถมพวกมันก็คงรีบมากจนไม่ได้ตรวจดูของข้างในนี้เลย ถ้าเดาไม่ผิดรถม้านี่คงจะเป็นของพวกลักลอบขุดเหมืองหินแน่ๆ"โอเคยายไขประตูนี่ได้แล้วล่ะ"เมื่อพูดจบยายก็ขยับตัวเองมาใกล้กับถุงปุ๋ย"โอเคเหมือนที่คิดไว้เลยงั้นพวกเราก็ทำระเบิดกันได้แล้วล่ะจูน""ร..ระเบิดเหรอ!""ชู่ว..อย่าเสียงดังไปสิเดี๋ยวพวกมันก็รู้หรอก""...""งั้นเดี๋ยวยายจะลองผสมปุ๋ยพวกนี้ทำระเบิดดูละกัน แล้วก็นี่แร่ที่อยู่บนมือยายนี้น่ะ" ยายหยิบหินก้อนเล็กๆอะไรบางอย่างมาถือไว้"นี่เรียกว่า แร่อิกไนต์ ถ้าเราเอามันมาถูกกับนิ้วไปมาๆจนมันเริ่มจะเรืองแสงแดงๆแล้วปาใส่อะไรซักอย่างมันก็จะเป็นเชื้อไฟให้อย่างดีเลยล่ะ""..." ผมทำหน้างงๆ"คงจะไม่เข้าใจสินะ งั้นอีกเดี๋ยวยายจะแสดงมายากลให้ดู"หลังจากผสมอะไรเสร็จสรรพแล้ว ยายก็เซ็ตผงระเบิดอะไรนั่นไว้ตามจุดต่างๆ"เอาล่ะงั้นเดี๋ยวเรามาช่วยกันโยนเจ้าท่อนไม้นี่ใส่ประตูให้แรงๆไปเลย""ได้ครับ""งั้นยายจะนับถอยหลังเบาๆนะ".3.2.1."ปึง!!" เสียงประตูเปิดอย่างแรง"โอเคแอบตรงนี้เอาไว้พวกมันมองไม่เห็นพวกเราจากหน้าต่างบานเล็กๆนั่นหรอก""แล้วเราจะออกไปงั้นเหรอครับ มันเร็วมากเลยนะ ถ้าพวกเราลงไปพวกเราต้องเจ็บมากแน่ๆ""อย่าเสียงดังไป เดี๋ยวพวกมันก็คงจะต้องจอดแล้วลงมาตรวจน่ะแหละ""...".ผ่านไปซักพัก."พวกมันคงจะรู้ตัวสินะว่านี่คือแผนของเรา แต่ยายก็คิดไว้แล้วหละ""งั้นเราจะเอาไงต่อละครับ""ต่อไปจะเป็นแผนสุดท้าย ยายจะระเบิดรถนี่แล้วให้พวกมันหยุดให้ได้""เอ๋""แค่ฟังก็พอ..ถ้าเกิดว่าเราหยุดรถม้านี่ได้สำเร็จ พอเปิดประตูแล้วยายจะผลักจูนให้ไปไกลจากรถม้านี่ให้ไกลที่สุดแล้วจูนก็วิ่งหนีไปให้ไวเลยนะ""แล้วยายจะมากับผมรึเปล่า""แน่นอนแต่ต้องสัญญากับยายนะว่าจะต้องหนีไปให้ไกล""ได้ครับ""งั้นจูนหาที่จับให้แน่นๆเลยน่ะแรงระเบิดอาจทำให้รถม้านี้พลิกคว่ำได้เลยนะ""ครับ"จากนั้นยายก็ใช้แร่อิกไนต์ปาใส่ดินระเบิดบริเวณหลังรถ"ตู้ม!!" ด้วยแรงระเบิดเลยทำให้รถม้านี่ต้องหยุดไปตามคาด"เอาล่ะจูนพร้อมใช่มั้ย""ครับ""แอ๊ด.." เสียงเปิดประตู"หนีไปเลยจูน!!!" ยายตะโดนเสียงดังพร้อมกับผลักผมอย่างสุดแรง"โอ้ย" ผมเสียหลักนิดหน่อยแต่ก็ลุกขึ้นมาได้ตอนนี้มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวเต็มไปหมดแต่ยังไงผมก็ต้องหนีไป"ตุ้บ" ยายโดนผลักจนหัวไปกระแทกเข้ากับประตูรถม้าเข้าอย่างจัง"ยาย!!" ผมหันไปมอง"ไม่มีที่ให้แกหนีไปหรอกนะเจ้าเด็กน้อย" เจอแรคพูดกับผมพร้อมกับกำลังจะเข้ามาหา"หนีไปจูน!!!" ยายตะโดน"ตู้ม!!" ด้วยแรงระเบิดครั้งนี้ถึงกับทำให้ม้าตัวนั้นหลุดออกจากรถม้า"โถ่เว้ย!" เจอแรคดูโกรธสุดๆห๊ะ นี่ยายยังทำระเบิดไว้อีกลูกเพื่อการนี้งั้นเหรอ ไม่รู้ล่ะยังไงเราก็ต้องทำตามที่ยายบอก คือเราต้องหนีไป.....ทำไมเหมือนยิ่งไปก็เหมือนจะกลับมาที่เดิมเลยนะ ทางนี้ก็เหมือนจะผ่านมาแล้ว ทางนี้ก็ดูคล้ายกับทางที่เรามา อะไรกันแน่เนี่ย บ้าชะมัด ยิ่งเดินก็ยิ่งงง นี่น่ะเหรออาการคนหลงป่า ยิ่งไปต่อก็ยิ่งเหนื่อย ตอนนี้เราก็หนีมาไกลมากพอสมควรแล้ว แล้วผมต้องทำยังไงต่อล่ะยาย "ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว..รู้สึกเหมือนกำลังจะตายเลยแฮะ" ผมไปต่อไม่ไหวแล้ว ทุกอย่างเหมือนกำลังเคลื่อนไหว ในหัวผมตอนนี้ทุกอย่างหมุนไปหมดแล้ว .จากนั้นผมก็สลบไป....."โอย" ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวสุดๆท้องไส้ก็หิวซะจนรู้สึกไม่หิวไปเสียแล้ว"ที่นี่ที่ไหนกันเนี่ย" ผมพยายามลุกขึ้นมาจากที่นอนที่นี่บรรยากาศเหมือนกับที่หมู่บ้าน แต่ภายในห้องนี้ที่ผมอาศัยอยู่นั้น กลับรู้สึกว่ามันจะหรูหรากว่าบ้านที่ผมกับคุณยายอยู่เลย อย่างน้อยที่นี่ก็มีฝ้าเพดานต่างกับบ้านของเรา
ผมเปิดประตูออกไปข้างนอก ผมรู้สึกได้เลยว่าที่นี่เป็นบ้านหลังใหญ่ เหมือนผมกำลังจะอยู่บนชั้นสองของบ้านซึ่งในหมู่บ้านของเรานั้นบ้านที่สองชั้นก็มีแค่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้นแหละ"ตื่นแล้วเหรอจ๊ะจูน หนูนอนไปตั้งนานแหนะ" คุณนายภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านพูดกับผม"เอ่อ..แล้วคุณยายของผมล่ะครับ""คุณยายเหรอจ๊ะ..เอ่อ..งั้นหนูลงมาข้างล่างมาทานข้าวทานปลาซะก่อนสิ""อ่า..ครับ"
ผมลงมาข้างล่าง ชั้นล่างของบ้านหลังนี้มีดอกไม้อยู่เต็มไปหมดเพราะบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเป็นบ้านที่ตัวแทนรับดอกไม้ของคนในหมู่บ้าน ก็หมู่บ้านของเราเป็นหมู่บ้านที่ปลูกดอกไม้เป็นอาชีพน่ะนะ"ทานข้าวซักหน่อยก่อนสิจ๊ะ"ผมนั่งลงบนโต๊ะแล้วหยิบช้อนขึ้นมาจะทานข้าว"ว่าแต่ตกลงยายผมอยู่ที่ไหนเหรอครับ""เอ่อ..จะว่ายังไงดีล่ะ หนูทานข้าวให้เสร็จก่อนดีไหมจ๊ะ"จู่ๆก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา"ทำไมไม่บอกความจริงกับเด็กมันไปล่ะ""เอ่อคุณคะ มันก็เกินไปนะเขายังเด็กอยู่""ถ้าอย่างนั้นแล้วเมื่อไหร่เด็กมันจะรู้กันล่ะ"หลังเขาคุยให้จบชายคนนั้นก็หันหน้ามาที่ผม"ยายของเธอน่ะ..คุณโรสเขา ตายแล้วล่ะ"
หลังจากที่ผมได้ยินประโยคนั้นช้อนในมือผมก็หลุดออกจากมือทันที"ม..ไม่จริงใช่ไหมครับ""มันคือเรื่องจริง พวกเราคนทั้งหมู่บ้านเห็นมันกับตาเลยน่ะ"ผมน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว"ม..มันเกิดอะไรขึ้นครับ" ผมพูดด้วยเสียงสั่นๆ"อืม..ฉันจะเล่าให้ฟัง"....to be continued

-จากผู้เขียน-ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านกันด้วยนะครับ เพราะมีคนเข้ามาอ่านผมจึงมีแรงเขียนต่อ ยังไงถ้าชอบก็กดติดตามฝากกดแชร์และช่วยคอมเมนต์กันด้วยนะครับ ขอบคุณครับ อาราด๊า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

2.จุดเริ่มต้น(2)

นิยายแนะนำ

Desire ความปราถนา...ที่จะเปลี่ยน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

2.จุดเริ่มต้น(2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้