โซ่ร้ายล่ามรัก [E-BOOK] ลงตอน 3 ทุ่ม ของทุกวัน

ตอนที่ 29 เหนื่อยเกินพอแล้ว

ทันทีที่โซ่หลุดเรียกชื่อแก้มออกมา แก้มก็หมุนตัววิ่งออกจากบ้านทันทีราวกับหนีจากอะไรสักอย่างที่ร้อนแรงจนเธอแทบทนไม่ไหว 

เธออยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด อยากหายไปจากภาพนั้นให้ไกลที่สุด ทั้งที่ที่นี่เป็นบ้านของเธอกับเขา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นที่ที่เธอไม่อยากอยู่แม้เพียงลมหายใจเดียว เหมือนทุกสิ่งที่เคยเป็นความทรงจำดี ๆ ถูกเผาไหม้หายไปต่อหน้าต่อตา

เสียงฝีเท้าของแก้มดังสะท้อนในลานหน้าบ้านตอนที่เธอวิ่งพรวดออกมาจากประตู ความรู้สึกในอกก้อนใหญ่จนแทบหายใจไม่ออก แต่เธอก็ยังวิ่งต่อไปโดยไม่คิดจะหยุดหรือแม้แต่จะเช็ดน้ำตาที่เริ่มคลอออกมา เธอไม่อยากให้ตัวเองรับรู้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากรับรู้อีกสักวินาทีว่าภาพที่เห็นมันเป็นเรื่องจริง

โซ่ที่เห็นเธอวิ่งออกไปก็รีบลุกขึ้นจากพื้นทันทีแทบจะในจังหวะเดียวกัน ทั้งที่ร่างกายเขายังเปลือยเปล่า ทั้งที่ลมหายใจยังหอบอยู่จากสิ่งที่เพิ่งทำลงไป แต่ตอนนี้เขาไม่สนแล้ว ไม่สนแม้ความอับอาย ไม่สนแม้ตัวเองจะอยู่ในสภาพแบบไหน 

สิ่งเดียวที่เขารู้คือ…สายตาแบบนั้นของแก้ม สายตาที่เจ็บจนเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน และมันทำให้เขากลัวจนร่างสั่น

เขากำลังจะวิ่งตามเธอออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวถึงประตู ร่างของภีมที่รออยู่ก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว 

พลั๊วะ!!

หมัดหนักของภีมฟาดเข้าเต็มใบหน้าจนไซ่หงายไปด้านหลัง เลือดจากแผลเดิมมุมปากที่โดนต่อยจากงานวัดแตกซิบออกมาอีกครั้งจนไหลลงคางเป็นเส้น วิวที่ยังนั่งหอบอยู่บนพื้นถึงกับสะดุ้งสุดตัว

“มึงยังจะกล้าตามแก้มไปอีกเหรอ!” 

ภีมคำรามด้วยเสียงต่ำและโกรธจัด

โซ่เซไปชนโต๊ะด้านหลัง เขาแทบตั้งตัวไม่ทัน ก่อนที่ภีมจะเดินเข้ามาใกล้และไม่รอให้โซ่ได้ตอบหรือคิดอะไร หมัดต่อไปพุ่งเข้าใส่ท้องของโซ่อย่างแรงจนเขางอตัวด้วยความเจ็บ ปากอ้าหายใจไม่ทัน เหมือนลมในปอดถูกกระชากออกไปทั้งหมด

ภีมยังไม่หยุด เขาเตะซ้ำเข้าเต็มสีข้างอีกครั้ง เสียงกระแทกดังหนักจนวิวที่นั่งนิ่งอยู่ข้างหลังรีบยกมือปิดปากด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างกลัวว่าภีมตั้งใจจะทำให้โซ่เจ็บจนไปต่อไม่ไหว

ภีมหายใจแรง ก่อนจะหันไปมองวิวที่ตัวสั่นอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ทั้งเย็นชาและน่ากลัวกว่าที่เธอเคยเห็น 

“แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วออกไปจากบ้านนี้ซะ ไม่งั้นเรื่องมันจะใหญ่กว่านี้ และเชื่อเถอะ… เธอคงไม่อยากรู้หรอกว่าฉันทำอะไรได้มากแค่ไหน”

เสียงทุ้มต่ำและน้ำเสียงที่เอาจริงทำให้วิวรีบคว้าเดรสของตัวเองขึ้นสวมทันทีด้วยมือที่สั่น เธอเหลือบมองโซ่ที่นอนกุมท้องอยู่บนพื้น สายตาไม่ได้มีความสงสารแม้สักนิด ตรงกันข้ามกลับแฝงด้วยความพอใจเล็ก ๆ ที่ทำให้ครอบครัวของโซ่แตกแยกได้

“วิวกลับก่อนนะคะพี่โซ่…” 

เธอพูดเสียงเบาเหมือนกระซิบ แต่เต็มไปด้วยความจงใจ 

“พรุ่งนี้วิว… จะมาหาใหม่นะ”

เธอยกยิ้มเล็กน้อยเหมือนกำลังย้ำสถานะของตัวเอง ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วรีบเดินออกจากบ้านไปโดยไม่รอให้ใครพูดอะไรทั้งนั้น ทิ้งให้โซ่นอนกุมท้องอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่เจ็บทั้งร่างและจิตใจ รสเลือดขมปร่าที่ปลายลิ้นปนไปกับความกลัว ความสับสน และความเสียใจที่กำลังกลืนกินเขาอย่างหนัก

ส่วนภีม ไม่ได้สนใจโซ่แม้แต่นิดเดียว เขาหันหลังและออกจากบ้านตามแก้มทันที ร่างสูงของเขาเดินเร็วราวกับกลัวว่าจะหาเธอไม่เจอ ก่อนจะออกไปจากบ้านที่ตอนนี้อบอวลไปด้วยความวุ่นวาย ความเจ็บปวด และความพังพินาศที่ไม่มีวันย้อนกลับไปเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

เวลาผ่านไปไม่นาน

ภีมขับรถออกมาจากบ้านของโซ่ได้ไม่นาน ถนนด้านหน้าเริ่มเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านกระจกขณะรถเคลื่อนตัวไปตามทางในยามค่ำคืน

เขาเหลือบมองแก้มเป็นระยะ ตั้งแต่ขึ้นรถมาเธอไม่ได้พูดอะไรเลย ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ฟูมฟาย มีเพียงความนิ่งเงียบที่กดทับบรรยากาศภายในรถจนหนักอึ้งเหมือนอากาศแทบขยับไม่ได้

แก้มนั่งพิงเบาะ เอามือวางบนตักอย่างเรียบร้อย แต่ปลายนิ้วเธอกลับกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีด เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาลอยเล็กน้อยเหมือนคนที่จิตใจหลุดลอยอยู่ไกลแสนไกล 

ภีมรู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงริมฝีปากจะสงบนิ่ง แต่ในอกของเธอคงกำลังแตกเป็นเสี่ยง ๆ แบบที่ไม่มีใครช่วยประคองได้

รถเลี้ยวเข้าซอยบ้านของแม่แก้ม ซอยที่ภีมคุ้นเคย ตั้งแต่เด็กเขาเข้ามาที่นี่บ่อยครั้งจนเหมือนบ้านหลังที่สอง ทันทีที่รถจอดสนิทหน้าบ้าน พ่อกับแม่แก้มที่นั่งอยู่ในบ้านก็รีบเดินออกมาเมื่อเห็นรถของภีมเข้ามา

แม่แก้มหน้าตื่นเล็กน้อย ส่วนพ่อแก้มมองมาด้วยสายตาเป็นห่วงที่ปิดไม่มิด

แก้มเปิดประตูรถลงไปช้า ๆ ขณะที่ภีมเองก็ลงตามหลังเหมือนกลัวว่าเธอจะล้มลงกลางทาง แต่แก้มกลับไม่แม้แต่จะมองเขา เธอแค่พยายามก้าวเดินตรงไปยังพ่อแม่ที่ยืนรออยู่ ก่อนที่จะหยุดเพียงเสี้ยววินาที แล้วจึงหันกลับมามองภีม 

“พี่ภีมกลับบ้านเถอะค่ะ… พรุ่งนี้แก้มจะโทรหานะคะ”

เธอพูดด้วยเสียงแผ่ว แต่ชัดเจนพอให้เขาได้ยิน

ยังไม่ทันให้เขาตอบ แก้มก็หมุนตัวเดินเข้าไปทางพ่อแม่ของเธอทันที ภีมยืนเงียบอยู่อย่างนั้น ลมหายใจถูกดึงออกไปครู่หนึ่ง เหมือนหัวใจเขายังตามไม่ทันกับความเจ็บของเธอ 

เขาอยากพูดว่า "ไม่เป็นไร" หรืออยากจะกอดเธอไว้ แต่รู้ดีว่าตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่คำปลอบโยนของเขา แต่คือที่ให้เธอได้พิงโดยไม่ต้องพูดอะไรเลย

ภีมมองตามเธอจนลับเข้าบ้านไป ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เดินกลับขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างเงียบงัน

ภายในบ้าน 

แม่แก้มยังยืนรออยู่ พอเห็นลูกเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าที่พยายามกลั้นความเป็นห่วงมาตลอดทั้งวันก็พังลงในทันที 

แก้มไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่พุ่งเข้าไปกอดแม่แน่นราวกับร่างกายของเธอจะทรุดลงหากไม่ได้ยึดใครไว้ เธอซุกหน้าเข้ากับไหล่แม่ กลิ่นอุ่นคุ้นเคยทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทั้งคืนไหลลงมาอย่างเงียบ ๆ

“หนูพอแล้วแม่… หนูเหนื่อยแล้ว”

เสียงของแก้มสั่นจนแทบจับคำไม่ได้ แต่ความเจ็บมันชัดเจนจนคนเป็นแม่สะอื้นตามไปด้วย

แม่ลูบหลังลูกสาวช้า ๆ อย่างปลอบโยนที่สุดเท่าที่แม่คนหนึ่งจะทำได้ 

“กลับมานะลูก ถ้าอยากพอจริง ๆ … ก็พอเลย กลับมาอยู่บ้านเรา ไม่ต้องทนอะไรอีกแล้วนะลูก”

พ่อแก้มยืนอยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงของท่านนิ่ง เรียบ แต่หนักแน่นจนคนฟังรู้ว่าท่านหมายความตามนั้นจริง ๆ 

“พ่ออยู่ตรงนี้นะลูก ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว ถ้าเขาทำให้เจ็บขนาดนี้ ก็อย่าไปทนเลย”

ความจริง พ่อกับแม่แก้มรู้ดีว่าโซ่นั้นมีเรื่องเกี่ยวข้องกับผู้หญิงจนคนลือกันไปทั้งอำเภอ รู้จนกลัวมาตลอดว่าวันหนึ่งแก้มจะน้ำตาตก แต่ก็ไม่อยากพูด ไม่อยากขัดลูก เพราะแก้มรักโซ่มาก 

และในขณะเดียวกันพ่อแม่ก็รักแก้มมากกว่าอะไรทั้งหมด พอเห็นลูกมีความสุขก็ยอม แต่เมื่อเห็นลูกเจ็บ… พวกเขาก็พร้อมรับเธอกลับมาเสมอ

แก้มค่อย ๆ เงยหน้าจากไหล่แม่ น้ำตายังเกาะเต็มขนตา เธอหันไปมองพ่อ 

“พ่อ… แก้มไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกแล้ว”

พ่อพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่ถาม ไม่ซ้ำเติม มีเพียงความอ่อนโยนที่ส่งกลับไปเพื่อลูกคนเดียว 

“ขึ้นบ้านเถอะลูก พ่อจะจัดการเอง ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น”

แม่แก้มโอบไหล่ลูกสาวพาเดินเข้าไปในบ้านช้า ๆ ร่างแก้มดูอ่อนแรงราวกับความเข้มแข็งทั้งหมดหลุดออกมาในคราวเดียว จนในที่สุดประตูบ้านก็ปิดลง ทิ้งทุกความเจ็บ ความผิดหวัง และคนที่ทำให้เธอร้องไห้ไว้ด้านนอกทั้งหมด

ด้านของโซ่

โซ่ใช้มือทั้งสองข้างกดลงบนพื้นแข็ง พยายามพยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้น แม้กล้ามเนื้อทั่วทั้งตัวจะสั่นระริกด้วยความเจ็บรุมเร้า ความร้อนวูบวาบยังแผ่ซ่านอยู่ในกระแสเลือดจากฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กที่เขาถูกมอมเมื่อไม่นานมานี้ 

ชายหนุ่มต้องกัดฟันแน่นเพื่อพาตัวเองให้ขยับได้แม้เพียงเล็กน้อย สายตาเขาพร่ามัวแต่ยังจับภาพของเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นได้อย่างชัดเจนพอจะรู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป

ปลายนิ้วสั่น ๆ ของเขาคว้าเสื้อยืดตัวหนึ่งขึ้นมาสวมอย่างลนลาน แม้ตะเข็บผ้าจะขูดผิวที่มีรอยฟกซ้ำจนแสบ แต่เขาก็ไม่สนใจ ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าติดกระดุมถูกหรือใส่กลับด้านหรือเปล่า เพราะตอนนี้ความคิดเดียวที่ตะโกนก้องในหัวเขาคือ 

เขาต้องไปหาแก้ม ต้องรีบไป ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไปกว่านี้ ก่อนที่เธอจะหายไปจากชีวิตเขาจริง ๆ

"แก้ม… มึงอย่าเพิ่งไปจากกูนะ…" 

เขาพึมพำเสียงสั่นเหมือนคนกำลังสิ้นใจ ทั้งที่ลมหายใจยังร้อนแรงเพราะฤทธิ์ยาแต่หัวใจกลับเย็นเฉียบด้วยความหวาดกลัว

ทันทีที่ใส่เสื้อผ้าเสร็จ โซ่ก็พาตัวเองออกจากบ้านทั้ง ๆ ที่ยังเดินโซเซ แทบจะทรงตัวไม่ได้ เขาไม่แม้แต่จะเหลียวมองประตูที่เปิดค้างอยู่หลังตัวเอง มุ่งหน้าตรงไปยังรถกระบะหน้าบ้านเหมือนสัญชาตญาณกำลังฉุดกระชากให้รีบออกไป 

เสียงเปิดประตูรถดังลั่นในความเงียบของค่ำคืน เขาทิ้งตัวนั่งลงอย่างแรง เกาะพวงมาลัยไว้เพื่อยันตัวให้คงที่

เมื่อเครื่องยนต์ติด เสียงคำรามของมันทำให้หัวใจเขาเต้นแรงกว่าเดิม ชีพจรในตัวเขาเร็วผิดปกติจนได้ยินชัดเจนในหู โซ่พยายามหายใจลึก แต่ลมหายใจกลับยิ่งติดขัด ยิ่งร้อนรุ่มเหมือนมีไฟลุกในอก เขาต้องสบถออกมาเพื่อระบายความทรมานที่ไม่รู้ที่มา

"แม่งเอ้ย… ทำไมกูเป็นแบบนี้วะ…"

เขาทุบพวงมาลัยหนึ่งทีแรงจนมือเจ็บแปลบ แต่แรงเจ็บนั้นยังสู้ความปั่นป่วนในร่างกายไม่ได้

แต่ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายเขาถึงควบคุมไม่ได้ เขาก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาไล่หาคำตอบ ไม่ใช่เวลามานั่งคิดถึงเหตุผล เพราะมีเพียงสิ่งเดียวที่เขาต้องทำ ไปหาแก้ม ไปให้ถึงตัวเธอให้ได้ก่อนที่เขาจะเสียเธอไป

รถกระบะของโซ่พุ่งตรงไปยังซอยบ้านแก้มด้วยความเร็วที่สูงกว่าปกติ แม้มือเขาจะสั่นจนพวงมาลัยเกือบหลุด แต่ใจกลับมั่นคงในความตั้งใจที่จะไปหาเธอ ไฟหน้ารถสาดส่องกำแพงบ้านที่คุ้นตาก่อนที่เขาจะเหยียบเบรกอย่างแรง จนรถหยุดกึกหน้าเชิงรั้วบ้านของเธอ

โซ่ลงจากรถแทบจะทันทีที่รถหยุดเท่าที่แรงขาเขาจะพาไปได้ เขารีบเดินไปที่รั้วเหล็กสีขาวซึ่งเขาเคยเปิดเข้าออกมานับครั้งไม่ถ้วนทั้งตอนมาหาแก้ม ทั้งตอนมารับเธอไปเรียนหรือไปเที่ยว 

แต่ครั้งนี้… ปลายนิ้วเขาชะงักทันทีที่จับมัน เพราะประตูรั้วถูกล็อกด้วยแม่กุญแจแน่นหนา

ความรู้สึกหนักแน่นเหมือนก้อนหินถ่วงลงกลางอก เขาเงยหน้าขึ้นมองชั้นสองโดยทันที ไฟในห้องแก้มยังคงสว่าง ไฟสีอบอุ่นที่เขาคุ้นเคย ก่อนที่เขาจะเห็นเงาเลือนรางของหญิงสาวที่เขารู้จักดีที่สุด ร่างเล็กที่เหมือนกำลังนั่งอยู่บนเตียงหรือเก้าอี้ในห้องนั้น

ภาพนั้นทำให้เขาแทบลืมหายใจ เธออยู่ตรงนั้น อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับไกลจนเขาไปไม่ถึง

"แก้ม!!" 

โซ่ตะโกนสุดเสียง ทั้งหมดของเขาถูกเทลงไปในเสียงเรียกนั้น 

"แก้ม กูรู้ว่ามึงอยู่ในนั้น! เปิดให้กูหน่อย! แก้ม!!"

แต่ความเงียบคือทุกอย่างที่ตอบกลับมา ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีม่านขยับ ไม่มีแม้แต่เงาที่เคลื่อนไหว เสียงของเขาเหมือนลอยหายไปในอากาศเย็นของค่ำคืน ทิ้งให้เขายืนอยู่กับความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจจนชา

ความร้อนในร่างผสานเข้ากับความร้อนในหัวใจจนเขาเริ่มทำอะไรไม่ถูก โซ่มองซ้ายมองขวาอย่างร้อนรน เหมือนคนที่พร้อมทำทุกอย่างแม้จะผิด เพื่อเพียงแค่ให้ได้เห็นหน้าเธอ เขาตัดสินใจก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เตรียมจะปีนรั้วให้ได้ไม่ว่าต้องแลกกับอะไร

แต่แล้ว...

เปรี้ยง!!

เสียงปืนดังสนั่นกลางความมืดจนร่างเขาชะงัก เสียงมันดังจนแสบหูและทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ เขาหันไปตามทิศที่มาของเสียงอย่างรวดเร็ว และภาพที่เห็นทำให้เขานิ่งค้างเหมือนถูกตรึงด้วยโซ่เส้นใหญ่

พ่อของแก้มก้าวออกมาจากโรงรถที่มีเงามืดปกคลุม ปืนลูกซองถูกยกขึ้นอย่างมั่นคง ปลายกระบอกยังมีควันบาง ๆ ลอยออกมาเพราะเพิ่งลั่นไกเมื่อครู่ ใบหน้าของท่านเคร่งเครียด เต็มไปด้วยโทสะที่รุนแรงจนมองเห็นได้แม้แสงจะน้อย

"ออกไปจากรั้วบ้านกูเดี๋ยวนี้ ไอ้โซ่!!" 

เสียงของพ่อแก้มดังก้อง ดุดันจนโซ่แทบต้องกลั้นหายใจ 

"แล้วไม่ต้องกลับมายุ่งกับลูกสาวกูอีก ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก!!"

โซ่ยืนนิ่งเหมือนโลกหยุดหมุน เขามองปลายปืนในมือผู้เป็นพ่อของหญิงสาวที่เขารัก และหันกลับไปมองเงาของแก้มบนชั้นสองที่ยังคงไม่ขยับ แม้ตอนนี้เสียงปืนจะดังขนาดนั้น 

เธอก็ยังไม่โผล่มา เธอไม่ออกมาดู ไม่ออกมาพูด ไม่แม้แต่จะเปิดม่านมองเขาเพียงนิดเดียว

หัวใจเขาบีบแน่นจนเหมือนจะพังลงตรงนั้น ความเจ็บในกายในตอนแรกเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บที่พุ่งขึ้นมาจากกลางอกตอนนี้ มันเจ็บจนหายใจไม่ออก เจ็บจนยืนแทบไม่ไหว 

แต่ถึงอย่างนั้นขาของเขายังไม่ยอมก้าวถอยออกไป ยังดื้อดึงจะยืนอยู่ตรงนั้นเพราะหวังเพียงแสงริบหรี่เดียว หวังว่าแก้มจะออกมามองเขาแค่ครั้งเดียวก็ยังดี

แต่เธอก็ไม่ออกมา เธอนิ่งเงียบอยู่ในเงามืดของห้องนั้น ปล่อยให้โซ่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ความร้อนรุ่มจากฤทธิ์ยา และความเจ็บปวดจากหัวใจที่เหมือนถูกยิงซ้ำโดยไม่ต้องใช้ปืนเลยสักนัด

โปรดติดตามตอนต่อไป.

โดนลูกปืนพ่อตาแน่ ๆ บักโซ่ สมน้ำหน้า ร่านดีนัก