บทที่ ๓๐ : ฝึกนรก
เช้าวันอาทิตย์แสนสดใสเหล่านกกาบินว่อนออกหากินส่งเสียงระงม ไก่ขันเสียงดัง พร้อมกับสายลมพัดอ่อน ที่กำลังพัดผ่านเข้าหน้าต่างห้องนอนขนาดใหญ่ในรีสอร์ทสุดหรูริมชายหาด
กุ่ยเต๋อหวงตาค้างนอนไม่หลับทั้งคืนไม่รู้ว่าด้วยเหตุอันใดเหล่าหญิงสาวผู้เมามายด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ถึงได้ลากตัวเขาเข้ามานอนกอดในห้องด้วยร่างขาวของคนทั้งเก้านอนเบียดเสียด โดยมีกุ่ยเต๋อหวงนอนลืมตาเบิกกว้างอยู่ตรงกลาง
ลั่วลั่วขยับเอาขาพาดคอชายจมูกบานขณะที่เฟยหลงนอนน้ำลายไหลเยิ้มเต็มหมอน หญิงสาวทุกคนหมดสภาพเพราะไวน์อย่างดีที่ดื่มสังสรรค์กล้างแจ้งบริเวณสระว่ายน้ำเมื่อคืนก่อนจนทำให้ทุกคนลืมตัวทำอะไรพิลึกแล้วผล็อยหลับไปทั้งทั้งที่มีผู้ชายหนึ่งหน่ออยู่ในห้องด้วย
“อา...หมอนข้าง ไปไหนล่ะเนี่ย?” ฟางเซียนเอื้อนเอ่ยพึมพำเหมือนคนละเมอสองตายังคงหลับสนิทไม่ยอมตื่น มือเรียวเล็กคว้าอากาศไปมา พลันลูบคลำท่อนแขนของกุ่ยเต๋อหวงเหมือนจะเข้ากอด
ชายหนุ่มจมูกบานยิ้มกริ่มในใจของเขากำลังะโโลดเต้น เมื่อเห็นหญิงสาวที่แอบชอบเคลื่อนตัวแนบชิดเข้ามาใกล้
“อื้อ”ท่อนขาของเหมยลี่แทรกเข้าระหว่างกลาง เฟยหลงคว้าขาของเด็กสาวเข้ากอดแทนท่อนแขนของกุ่ยเต๋อหวงทำให้กุ่ยเต๋อหวงต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เฮ้อ!” ราวกับความฝันทั้งหมดในชีวิตพังทลาย
แสงแดดยามเช้าเริ่มทอแสงสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกทำให้กุ่ยเต๋อหวงเริ่มปรับสายตาเห็นทุกอย่างรอบด้าน จากที่เคยมืดสลัวเห็นแต่เพียงรำไรในเวลานี้ ชายหนุ่มร่างใหญ่กลับเห็นทุกอย่างชัดแจ่มแจ้ง
“นั่นมันอะไร”เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยพึมพำในลำคอ ชายหนุ่มขยี้ตาอีกครั้งเหมือนลังเลในสิ่งที่ตัวเองเห็นเพราะตรงปลายเตียงขนาดใหญ่ มีเงาร่างของอ้ายเหรินคุกเข่าหลับปุ๋ยสงบนิ่งในท่าถวายบังคม
ถัดออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเด็กสาวผู้สวมแว่นนามว่า ‘เยี่ยนเอ๋อ’ กำลังนอนขดตัวอยู่ในตู้เย็นของรีสอร์ทที่ถูกเปิดอ้าทิ้งไว้ “จะเป็หวัดไหมนั่น” กุ่ยเต๋อหวงตาเบิกกว้างด้วยสีหน้าเป็ห่วงเป็ไย
หญิงสาวทั้งเก้าแทบไม่ได้เปิดชุดนอนพวกเธอทั้งหลายยังคงอยู่ในชุดว่ายน้ำั้แ่เมื่อคืนก่อน และต่างอยู่ในท่าทางพิสดารพันลึก
“ไม่ได้แล้วเราต้องรีบออกไปก่อนที่ทุกคนจะตื่น” ชายจมูกบานค่อยๆจับขาลั่วลั่วออกอย่างช้าๆ มือซ้ายข้างหนึ่งยันกายของตัวเองลุกขึ้นนั่ง
แผละ!
เหมือนมือของเขาััอะไรบางอย่างที่เหนียวและลื่นพอยกขึ้นมาดมดูก็พบว่ามันคืออาเจียนของใครบางคน “เหม็นเปรี้ยวโคตร” กุ่ยเต๋อหวงพยายามกลั้นอาการของตัวเองให้สงบไม่โวยวายเพราะเขากำลังจะอ้วกแตกตามสิ่งที่เขาสูดดมเข้าไป
เด็กสาวอายุย่างเข้าสิบแปดปีผมสีทองกำลังนอนจมกองอ้วก กุ่ยเต๋อหวงจำชื่อของเธอได้ดี เพราะหน้าตาของเด็กสาวผู้นี้ผิดแผกไปจากบุคคลอื่นๆ“หรงเอ๋อ”
ใบหน้าราวลูกครึ่งผิวขาวอมชมหูหน้าจิ้มลงบนเตียงที่มีแต่อาเจียนเจิ่งนองชายจมูกบานขนลุกซู่ทั่วร่างเพราะรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาแบบไม่ทราบสาเหตุ “อึ๋ย”
ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ชายหนุ่มก็แทรกตัวหลุดพ้นออกจากวงล้อมของสาวๆ ...ที่กำลังสลบเหมือดเหมือนคนนอนตาย
ร่างใหญ่ก้าวขาลงบันไดพร้อมบิดี้เีเขาล้างเนื้อล้างตัวอาบน้ำพร้อมเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ได้เตรียมมา ก่อนจะออกไปที่ห้องครัวด้วยความอารมณ์ดีใบหน้าฉีกยิ้มเบิกบานเข้าจับกระทะ
“โอ้วเย้เย”เสียงฮัมเพลงดังขึ้น ชายหนุ่มจมูกบานตอกไข่ใส่ถ้วยแล้วคนจนเป็เนื้อเดียวกันใช่! เขากำลังจัดเตรียมอาหารเช้าไว้สำหรับหญิงสาวทั้งเก้าคนซึ่งมันก็ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรถ้าเขาไม่เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ลอยตุ๊บป่องอยู่ในสระว่ายน้ำ
“ตายโหง”สองขาออกวิ่งทิ้งกระทะและไข่ลงพื้น ั์ตาเหลือกถลนแทบออกจากเบ้าเพราะสิ่งที่เขาเห็นมันคือเงาร่างของคน! คนที่กำลังคว่ำหน้าแน่นิ่งไม่ไหวติงเหมือนขึ้นอืด
แต่ไม่ทันที่เขาจะก้าวขาไปถึงริมสระเงาร่างที่แน่นิ่งก็เงยหน้าที่คว่ำขึ้นมาแล้วโบกมือให้ “อรุณสวัสดิ์เพคะ”ถิงถิงเอื้อนเอ่ยทำหน้าเฉยชา ก่อนจะดำน้ำหายไปราวกับปลาโลมา
กุ่ยเต๋อหวงพยายามสงบจิตสงบใจอีกครั้งร่างใหญ่เริ่มขาอ่อนเพราะวิตกจริต ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ“เธอคนนั้นก็แค่ชอบว่ายน้ำเช้าขนาดนี้ยังอุตส่าห์ลงมาไหว้น้ำ เฮ้อ... ไปเตรียมอาหารเช้าต่อดีกว่า แต่เอ๊ะ!นั่นมันอะไรบนหลังคา?”
ร่างใหญ่ใช้มือข้างหนึ่งป้องตากันแสงแดดั์ตาหรี่ลงจ้องมองเงาร่างบางอย่างที่นอนแอ้งแม้งกลิ้งไปกลิ้งมาบนหลังคารีสอร์ทสุดหรู“แม่เ้า... เธอคนนั้น ขึ้นไปได้ยังไงล่ะนั่น”
หลินฮุ่ยนอนกอดหนังสือการ์ตูนแฮรี่พอเถอะอยู่บนหลังคาใบหน้าหลับปุ๋ยขี้มูกโป่งอย่างมีความสุข
แต่แล้ว...
บรืน เอี๊ยด!
เสียงรถบรรทุกคันใหญ่ตะบึงเข้ามาจอดที่ลานจอดรถเงาร่างของหญิงสาวแม่บ้านประจำคฤหาสน์อย่างเสี่ยวฟางกับลุงหวังคนสวนะโลงมายืนเท้าสะเอวจังก้า
“คุณชายกุ่ยเ้าขาหากมีธุรกิจอะไรต้องสานต่อก็ไปทำได้เลยเ้าค่ะ ส่วนพวกคุณหนูฟางเซียนดิฉันจะคอยดูแลให้เอง”
กุ่ยเต๋อหวงเกาศีรษะเอียงคอในใจกำลังคิดว่าแม่บ้านวัยกลางคนผู้นี้ ช่างเป็คนที่มุ่งมั่นต่องานที่ได้รับมอบหมายเสียจริง“ดีเลย ฉันกำลังคิดอยู่พอดีว่าจะทำอย่างไรกับเหล่าสาวๆ ทั้งเก้าถ้าแบบนั้น ขอฝากป้าด้วยนะ”
เสี่ยวฟางร่างอวบผงกหัวรับคำขณะที่ลุงหวังเอาเอกสารชุดหนึ่งเดินตรงไปมอบให้กุ่ยเต๋อหวง
“ของคุณหนูฟางเซียนขอรับดูเหมือนคุณหนูจะทำหายไว้ที่คฤหาสน์นานแล้ว”
ชายร่างใหญ่หยิบเอกสารเ่าั้ขึ้นมาดูั์ตาพลันเบิกกว้างออก “นี่มันเอกสารบัตรประจำตัวประชาชนกับทะเบียนบ้านของน้องเซียนนี่ แบบนี้ฉันก็แอบโอนกรรมสิทธิ์บริษัท แล้วโอนย้ายชื่อเ้าของคฤหาสน์เป็น้องฟางเซียนได้แล้ว”
“ตามแต่คุณชายเห็นสมควรเถอะขอรับ”ลุงหวังทำเสียงนอบน้อม ใบหน้าก้มต่ำ
“อย่าบอกน้องเซียนเชียวล่ะว่าฉันโอนชื่อเ้าของบริษัท กับชื่อเ้าของคฤหาสน์เป็ชื่อน้องเซียนแล้ว เพราะดูเหมือนน้องหนูจะไม่้าแบบนั้น” เงาร่างจมูกบานกำชับ “ฉันรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ที่ต้องมาถือครองข้าวของทุกอย่างแทนน้องเซียน ถ้าเป็แบบนี้ฉันคงหมดกังวลไปได้”
“ขอรับคุณชายกุ่ย”ลุงหวังผงกหัวแบบเห็นด้วยขณะที่กุ่ยเต๋อหวงเดินดุ่มไปที่จอดรถลีมูซีน “งั้นฉันไปจัดการธุระก่อนล่ะฝากพวกน้องเซียนด้วยนะ ลุงหวัง ป้าเสี่ยวฟาง”
ไม่กี่นาทีต่อมากุ่ยเต๋อหวงก็ขับรถลีมูซีนพุ่งหลาวออกไปด้วยสีหน้าดีใจระคนตื่นเต้นขณะที่ป้าเสี่ยวฟาง และลุงหวังหันมามองหน้ากันอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องนอนของรีสอร์ท
“ตื่นได้แล้วผู้สืบทอดสำนักาทั้งหลายมีเวลาแค่เพียงวันนี้เท่านั้นที่พวกเ้าจะต้องฝึกวิทยายุทธและเรียนรู้เคล็ดลับวิชาชนะมาร” ร่างอวบอ้วนแหกปากะโลั่น ขณะที่เฟยหลงและบรรดาสาวกแห่งดวงดาวสะดุ้งตื่นแบบงัวเงีย“โหย ยังเช้าอยู่เลย” หลินฮุ่ยกลิ้งตกจากหลังคาร่างเล็กคว้าเกาะราวระเบียงห้องนอนของเฟยหลงพอดิบพอดี
ถิงถิงเดินขึ้นจากสระว่ายน้ำเข้าสมทบระหว่างที่เฟยหลงกำลังจะก้มลงไปหลับต่อ “ป้าเสี่ยวฟางลุงหวัง เตรียมอาหารเช้าให้ด้วยนะ”
ลุงหวังกับป้าเสี่ยวฟางแสยะยิ้มเหี้ยมทั้งสองะโขึ้นพร้อมกันแบบแสบแก้วหู “วันนี้พวกเราหาใช่คนรับใช้ไม่แต่วันนี้ พวกเราทั้งสองคืออาจารย์ผู้ที่จะถ่ายทอดวิชาให้เ้าตามที่เล่าไป๋แทรกกำหนดการให้ไว้”
ร่างของคนรับใช้ประจำคฤหาสน์ทั้งสองแผ่ลมปราณพวยพุ่งไปรอบบริเวณปราณระดับิญญาทำเอาบุคคลทั้งเก้าเด้งตัวจากเตียงลุกขึ้นยืนตั้งท่า
“ไม่ตลกเลยนะป้ากับลุง มีพลังขนาดนี้แล้วยังแกล้งทำตัวเป็บุคคลธรรมดา เนียนเอาเื่” เฟยหลงเอื้อนเอ่ยฉีกยิ้มมุมปาก
“ตามที่คุณหนูได้คุยกับท่านเล่าไป๋แหละเ้าค่ะพวกเราหาได้มีเจตนาร้ายไม่” เสี่ยวฟางทำไม้ทำมือประกอบการพูด“วันนี้ จะเป็การฝึกที่คุณหนูอาจจะต้องจดจำไปวันตายเพื่อตัวของคุณหนูเอง และเพื่อมิติแห่งนั้น”
เฟยหลงและเหล่าองครักษ์พิทักษ์ดวงดาวทั้งแปดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าขณะที่หวังไฉ่ชี้นิ้วออกไปทางหน้าต่าง นิ้วมือเหี่ยวย่นกำลังชี้ไปที่เกาะแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลลิบตา“เอาล่ะ มาเริ่มการฝึกกันเลยขอรับ อันดับแรกว่ายน้ำไปที่เกาะนั่น ใครไปถึงเป็สามอันดับสุดท้ายอดทานข้าวเช้า”
เฟยหลงยิ้มแหยร่างกายอ่อนระทวย “นั่นมันโคตรไกลเลยนะ! เกือบยี่สิบกิโลเมตรเห็นจะได้... นี่มันฆ่ากันชัดๆ...เอ่อ...ว่าแต่...ฉันก็ต้องฝึกด้วยเหรอพวกลุงกับป้าไม่ได้มาฝึกพวกองครักษ์ทั้งแปดของฉันอย่างเดียวใช่ไหม? เพราะฉันคิดว่าฉันควรโดนแยกฝึก อะไรที่มันง่ายๆ กว่านั้น”
เสี่ยวฟางเอามือเท้าสะเอวพลันเปล่งปราณระดับิญญาออกมาแรงขึ้นเพื่อเข้ากดดันทุกคน
“ไม่มีข้อยกเว้นค่ะคุณหนู”
เหมยลี่กระโจนออกไปทางหน้าต่างทันควันหางตาเหล่มองเหล่าบรรดาสหายจากมิติเดียวกันวาวโรจน์ “เนื้อ... ข้าจักไม่ยอมอดข้าวเด็ดขาด ต่อให้ต้องขัดคำสั่งของฝ่าาก็ตาม” ร่างขาวสวมหมวกฟางออกว่ายน้ำตรงไปยังเกาะลึกลับเป็คนแรก
“เห้ย!นี่เ้าทรยศเ้านายที่แท้จริงของเ้างั้นเรอะ หนอย... ยัยเหมยลี่”เฟยหลงสบถบ่นกำหมัด มุมปากยังคงเอ่ยพึมพำแบบหัวเสียก่อนจะหันกลับมามองเหล่าบริวารที่ยังคงเหลืออยู่ “อย่างน้อยพวกเ้าก็ยังไม่ปฏิบัติกับข้าเหมือนเหมยลี่... ที่เห็นอาหารเช้าสำคัญกว่าข้าจริงไหม?”
สายตาของเฟยหลงหันกลับมาที่ห้องนอนแต่เขากลับพบอ้ายเหรินอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น..อ้ายเหรินยังคงทำท่าทางเหมือนถวายบังคมค้างอยู่ก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูจะเอื้อนเอ่ยว่า “ขออภัยเพคะฝ่าาแต่ดูเหมือนว่า พวกนางทั้งหมดจะมุ่งหน้าตรงไปที่เกาะแห่งนั้นเสียแล้ว”
“ไอ้พวกเลวทิ้งเ้านายเพราะอาหาร” ชายหนุ่มในร่างหญิงสาวะโตามหลังเหล่าบรรดาสาวกผู้ทรยศ
“คุณหนูขอรับลุงลืมบอกไปนะขอรับ นอกจากอดอาหารแล้วผู้แพ้ยังต้องทำงานบ้านในคฤหาสน์หนึ่งวันเต็ม รวมถึงฝึกโหดต่อเนื่องข้ามวันข้ามคืนหรือว่าคุณหนู้าแบบนั้น?” ั์ตาแก่ชราเปล่งรังสีอำมหิตผิดมนุษย์“ในฐานะอาจารย์ผู้สั่งสอนศิษย์ พวกลุงมิเคยอ่อนข้อและมีข้อยกเว้นให้แก่ผู้ใด”
เฟยหลงหวาดกลัวจนตัวสั่นเขาหลงกัดริมฝีปากสวยของตัวเองจนเป็แผล “เอาก็เอาสิแค่แข่งกันไปให้ถึงเกาะนั่นใช่ไหม? ได้... แบบนี้เดี๋ยวสวย”ร่างระหงกระโจนออกไปพร้อมอ้ายเหรินที่ยังคอยอารักขาแบบตามติด ใบหน้าของฟางเซียนกำลังส่อแววบ้าคลั่งหวังเอาชนะ
“อ้อ!ห้ามมีผู้ใดใช้พลังปราณ หรือพลังยุทธใดๆ ทั้งสิ้นพวกเ้าต้องว่ายน้ำด้วยกำลังกายของตนเองเท่านั้น ข้าจับตาดูอยู่หากพบเห็นผู้ใดฝ่าฝืน ขอปรับตกรอบทันที แน่ล่ะ! หากใครตกรอบจะเจอดียิ่งกว่านรกแห่งนี้เสียอีก”เสี่ยวฟางแหกปากผ่านโทรจิตถึงลูกศิษย์ทั้งเก้าเข้าสู่ห้วงสมองโดยตรงจนเฟยหลงหน้าซีดเผือดเหงื่อออกมามากกว่าเดิม “นี่มันพลังยุทธระดับไหนกันพูดผ่านสมองของเราได้โดยตรงแบบนี้ ทั้งๆ ที่สองคนนั่นยังอยู่ในรีสอร์ท! ฉันว่าฉันวิ่งออกมาไกลแล้วนะ” สองขาเรียวเล็กห้อตะบึงถึงริมชายหาดพร้อมมองแผ่นหลังเหล่าผู้ทรยศทั้งเจ็ดที่แหวกว่ายน้ำทะเลมุ่งไปยังเกาะแบบเอาเป็เอาตาย
“ฝ่าาเพคะหม่อมฉันจะไม่ทิ้งพระองค์เด็ดขาด! หากพวกเราต้องแพ้ ก็จะขอแพ้ไปด้วยกันไม่ต้องห่วงนะเพคะ” อ้ายเหรินกล่าวน้ำเสียงเป็เชิงให้กำลังใจแต่เมื่อเฟยหลงได้ยิน...เขากลับคิดว่าเป็ลางร้ายเสียมากกว่า
โปรดติดตามตอนต่อไป
119K
![[Mid ULaLaYaYaYa]กำเนิดทายาทอนันตบุรุษ ผู้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/62e88e4614d16d813b5216a5d7d47277.webp)
